शङ्खचूडकृततपः—ब्रह्मवरकवचप्राप्तिः / Śaṅkhacūḍa’s Austerity—Brahmā’s Boon and the Bestowal of the Kavaca

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततश्च शंखचूडोऽसौ जैगीषव्योपदेशतः । ततश्चकार सुप्रीत्या ब्रह्मणः पुष्करे चिरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பின்னர் ஜைகீஷவ்யரின் உபதேசத்தின்படி சங்கசூடன் புஷ்கரத்தில் நீண்ட காலம் மிகுந்த பிரீதிப் பக்தியுடன் பிரம்மாவை வழிபட்டான்.

Verse 2

गुरुदत्तां ब्रह्मविद्यां जजाप नियतेन्द्रियः । स एकाग्रमना भूत्वा करणानि निगृह्य च

குருவால் அருளப்பட்ட பிரம்மவித்தையை அவன் இந்திரியங்களை அடக்கி ஜபித்தான். ஒருமுக மனத்துடன் கர்மேந்திரியம், ஞானேந்திரியம் அனைத்தையும் கட்டுப்படுத்தினான்.

Verse 3

तपंतं पुष्करे तं वै शंखचूडं च दानवम् । वरं दातुं जगामाशु ब्रह्मालोकगुरुर्विभुः

புஷ்கரத்தில் தவம் செய்துகொண்டிருந்த தானவன் சங்கசூடனைப் பார்த்து, வரம் அளிக்கப் பிரம்மலோகத்தின் குருவான வல்லமைமிகு பிரம்மா விரைந்து அங்கே சென்றார்.

Verse 4

वरं ब्रूहीति प्रोवाच दानवेन्द्रं विधिस्तदा । स दृष्ट्वा तं ननामाति नम्रस्तुष्टाव सद्गिरा

அப்போது விதாதா பிரம்மா தானவர்களின் அரசனிடம், “வரம் கேள்” என்று கூறினார். அவரைக் கண்ட தானவராஜன் மிகுந்த பணிவுடன் வணங்கி, நற்கருத்துச் சொற்களால் ஸ்தோத்திரம் செய்தான்.

Verse 5

वरं ययाचे ब्रह्माणमजेयत्वं दिवौकसाम् । तथेत्याह विधिस्तं वै सुप्रसन्नेन चेतसा

அவன் பிரம்மாவிடம் தேவர்களுக்கு எதிராக அஜேயத்துவம் என்ற வரத்தை வேண்டினான். விதாதா பிரம்மா மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் “ததாஸ்து” என்று கூறி வரம் அளித்தார்.

Verse 6

श्रीकृष्णकवचं दिव्यं जगन्मंगलमंगलम् । दत्तवाञ्शंखचूडाय सर्वत्र विजयप्रदम्

அவர் சங்கசூடனுக்கு தெய்வீகமான ஸ்ரீகிருஷ்ண கவசத்தை—உலகிற்கு உத்தம மங்களமாகியதை—அளித்தார்; அது எங்கும் வெற்றியை அளிப்பது.

Verse 7

बदरीं संप्रयाहि त्वं तुलस्या सह तत्र वै । विवाहं कुरु तत्रैव सा तपस्यति कामतः

“நீ துளசியுடன் உடனே பதரிக்குச் செல். அங்கேயே திருமணச் சடங்கை நிறைவேற்று; அவள் தன் விருப்பம் நிறைவேற அங்கே தவம் செய்கிறாள்.”

Verse 8

धर्मध्वजसुता सेति संदिदेश च तं विधिः । अन्तर्धानं जगामाशु पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

விதி (பிரம்மா) அவனிடம்—“அவள் தர்மத்வஜனின் மகள்” என்று கட்டளையிட்டார். அக்கணமே அவன் கண்முன்னே பிரம்மா விரைவில் மறைந்தார்.

Verse 9

ततस्स शंखचूडो हि तपःसिद्धोऽतिपुष्करे । गले बबंध कवचं जगन्मंगलमंगलम्

பின் தவத்தின் பலனால் வலிமை பெற்ற சங்கசூடன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் தன் கழுத்தில் அந்தக் கவசத்தை அணிந்தான்; அது உலகிற்கு உத்தம மங்களம் தருவது.

Verse 10

आज्ञया ब्राह्मणस्सोऽपि तपःसिद्धमनोरथः । समाययौ प्रहृष्टास्यस्तूर्णं बदरिकाश्रमम्

ஆணையை ஏற்று, தவவலத்தால் தன் மனோரதம் நிறைவேறிய அந்தப் பிராமணனும் மகிழ்ச்சி மலர்ந்த முகத்துடன் உடனே பதரி ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 11

यदृच्छयाऽऽगतस्तत्र शंखचूडश्च दानवः । तपश्चरन्ती तुलसी यत्र धर्मध्वजात्मजा

தர்மத்வஜனின் மகளான துளசி தவம் செய்து கொண்டிருந்த அந்த இடத்திற்கே, தற்செயலாக தானவன் சங்கசூடன் வந்தடைந்தான்.

Verse 12

सुरूपा सुस्मिता तन्वी शुभभूषणभूषिता । सकटाक्षं ददर्शासौ तमेव पुरुषं परम्

அவள் அழகிய வடிவம் கொண்டவள், மென்மையான புன்னகையுடன், மெலிந்த உடலுடன், மங்கள ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; அவள் ஓரக்கண்ணால் நோக்கி, அந்த பரம புருஷனையே கண்டாள்.

Verse 13

दृष्ट्वा तां ललिता रम्यां सुशीलां सुन्दरीं सतीम् । उवास तत्समीपे तु मधुरं तामुवाच सः

அந்த நளினமான, மனம்கவரும், நல்லொழுக்கமுடைய, அழகிய சதியை கண்டதும், அவன் அவளருகே அமர்ந்து இனிய சொற்களால் பேசினான்.

Verse 14

शंखचूड उवाच । का त्वं कस्य सुता त्वं हि किं करोषि स्थितात्र किम् । मौनीभूता किंकरं मां संभावितुमिहार्हसि

சங்கசூடன் கூறினான்: நீ யார்? யாருடைய மகள்? இங்கே நின்று கொண்டு என்ன செய்கிறாய்? மௌனமாக இருக்கும் நீ, உனது சேவகனாகிய என்னை ஏன் கவனிக்கவில்லை?

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा सकामं तमुवाच सा

சனத்குமாரர் கூறினார்: இத்தகைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவள் காமத்தினால் தூண்டப்பட்ட அவனிடம் கூறினாள்.

Verse 16

तुलस्युवाच । धर्मध्वजसुताहं च तपस्यामि तपस्विनी । तपोवने च तिष्ठामि कस्त्वं गच्छ यथासुखम्

துளசி கூறினாள்: நான் தர்மத்வஜனின் மகள், தவம் செய்யும் ஒரு தபஸ்வினி. நான் இந்த தபோவனத்தில் வசிக்கிறேன். நீ யார்? உனது விருப்பப்படி இங்கிருந்து செல்.

Verse 17

नारीजातिर्मोहिनी च ब्रह्मादीनां विषोपमा । निन्द्या दोषकरी माया शृंखला ह्यनुशायिनाम्

பெண் இனம் பிரம்மா போன்ற தேவர்களையும் மயக்கக்கூடியது மற்றும் விஷத்திற்கு ஒப்பானது. இது நிந்திக்கத்தக்கது, குற்றங்களை உண்டாக்கும் மாயை மற்றும் பற்றுள்ளவர்களுக்கு ஒரு சங்கிலி போன்றது.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तुलसी तं च सरसं विरराम ह । दृष्ट्वा तां सस्मितां सोपि प्रवक्तुमुपचक्रमे

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி துளசி தன் இனிய, ரசமிகு சொற்களை நிறுத்தினாள். அவள் புன்னகையுடன் இருப்பதைக் கண்டு அவனும் பேசத் தொடங்கினான்.

Verse 19

शंखचूड उवाच । त्वया यत्कथितं देवि न च सर्वमलीककम् । किञ्चित्सत्यमलीकं च किंचिन्मत्तो निशामय

சங்கசூடன் கூறினான்—ஓ தேவியே, நீ சொன்னது முழுவதும் பொய் அல்ல. சிலது உண்மை, சிலது பொய்; இப்போது என்னிடமிருந்தும் சிலவற்றைக் கேள்।

Verse 20

पतिव्रताः स्त्रियो याश्च तासां मध्ये त्वमग्रणीः । न चाहं पापदृक्कामी तथा त्वं नेति धीर्मम

பதிவிரதப் பெண்களுள் நீயே முதன்மை. நான் பாவநோக்கை விரும்புபவன் அல்ல; நீயும் அத்தகையவள் அல்ல என்று என் உறுதி.

Verse 21

आगच्छामि त्वत्समीपमाज्ञया ब्रह्मणोऽधुना । गांधर्वेण विवाहेन त्वां ग्रहीष्यामि शोभने

இப்போது பிரம்மாவின் ஆணையால் உன் அருகே வந்தேன். அழகியவளே, காந்தர்வ விவாகத்தால் உன்னை மனைவியாக ஏற்றுக் கொள்வேன்.

Verse 22

शंखचूडोऽहमेवास्मि देवविद्रावकारकः । मां न जानासि किं भद्रे न श्रुतोऽहं कदाचन

நானே சங்கசூடன்; தேவர்களை ஓடச் செய்வவன். நல்வளே, என்னை அறியவில்லையா? என் பெயரை ஒருபோதும் கேளாதாயா?

Verse 23

दनुवंश्यो विशेषेण मन्द पुत्रश्च दानवः । सुदामा नाम गोपोहं पार्षदश्च हरेः पुरा

என் பெயர் சுதாமா; நான் ஒரு கோபன். சிறப்பாக நான் தனு வம்சத்தவன், மந்தனின் மகனான தானவன்; முன்பு ஹரி (விஷ்ணு) அவரின் பரிசதனாகவும் இருந்தேன்.

Verse 24

अधुना दानवेन्द्रोऽहं राधिकायाश्च शापतः । जातिस्मरोऽहं जानामि सर्वं कृष्णप्रभावतः

இப்போது ராதிகையின் சாபத்தால் நான் தானவர்களின் தலைவனானேன்; ஆனால் கிருஷ்ணனின் தெய்வீகப் பிரபாவத்தால் நான் ஜாதிஸ்மரன்—முன்பிறவிகளை நினைத்து அனைத்தையும் அறிகிறேன்।

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा शंखचूडो विरराम च तत्पुरः । दानवेंद्रेण सेत्युक्ता वचनं सत्यमादरात् । सस्मितं तुलसी तुष्टा प्रवक्तुमुपचक्रमे

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி சங்கசூடன் அங்கே மௌனமானான். அப்போது தானவேந்திரன் ‘அப்படியே’ என்று கூறி அழைத்த துளசி, அவனுடைய உண்மைவாக்கை மரியாதையுடன் ஏற்று, மகிழ்ந்து புன்னகையுடன் பேசத் தொடங்கினாள்।

Verse 26

तुलस्युवाच । त्वयाहमधुना सत्त्वविचारेण पराजिता । स धन्यः पुरुषो लोके न स्त्रिया यः पराजितः

துளசி கூறினாள்—இப்பொழுது உன் சத்தியமும் சத்துவமும் பற்றிய நுண்ணறிவால் நான் தோற்றேன். இவ்வுலகில் பெண்ணால் வெல்லப்படாத ஆணே பாக்கியவான்।

Verse 27

सत्क्रियोप्यशुचिर्नित्यं स पुमान्यः स्त्रिया जितः । निन्दंति पितरो देवा मानवास्सकलाश्च तम्

பெண்ணால் வெல்லப்பட்ட ஆண், நற்கிரியைகள் செய்தாலும் என்றும் அசுத்தனாகவே கருதப்படுவான்; பித்ருக்கள், தேவர்கள், எல்லா மனிதரும் அவனை நிந்திப்பர்।

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडतपःकरणविवाहवर्णनं नामाष्टविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘சங்கசூடனின் தவம், தவநடைமுறை மற்றும் திருமண வர்ணனை’ எனப்படும் இருபத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவு பெற்றது.

Verse 29

शूद्रो मासेन शुध्येत्तु हीति वेदानुशासनम् । न शुचिः स्त्रीजितः क्वापि चितादाहं विना पुमान्

வேத விதி கூறுகிறது—“சூத்ரன் ஒரு மாதத்தில் சுத்தி அடைவான்.” ஆனால் பெண்-விஷய ஆசையால் வெல்லப்பட்ட ஆண் எங்கும் தூயவன் அல்ல—சிதைத் தீயில் சாம்பலாகும்வரை.

Verse 30

न गृह्णतीच्छया तस्मात्पितरः पिण्डतर्पणम् । न गृह्णन्ति सुरास्तेन दत्तं पुष्पफलादिकम्

ஆகையால் அவன் மனமின்றி செய்த பிண்ட-தர்ப்பணத்தை பித்ருக்கள் ஏற்கார்; அதுபோல அவன் அளித்த மலர், பழம் முதலிய காணிக்கைகளையும் தேவர்கள் ஏற்கார்.

Verse 31

तस्य किं ज्ञानसुतपो जपहोम प्रपूजनैः । विद्यया दानतः किं वा स्त्रीभिर्यस्य मनो हृतम्

அவனுக்கு ஞானமும் உயர்ந்த தவமும் என்ன பயன்? ஜபம், ஹோமம், விரிவான பூஜை என்ன பலன்? பெண்-விஷய ஆசை மனத்தை கவர்ந்தவனுக்கு கல்வியும் தானமும் எதற்கு?

Verse 32

विद्याप्रभावज्ञानार्थं मया त्वं च परीक्षितः । कृत्वा कांतपरीक्षां वै वृणुयात्कामिनी वरम्

உன் ஞானத்தின் உண்மையான வல்லமையையும் பயனையும் அறிய நான் உன்னைச் சோதித்தேன். இவ்வாறு காதலனின் தகுதியை ஆராய்ந்து, பெண் நிச்சயமாக சிறந்த கணவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं प्रवदंत्यां तु तुलस्यां तत्क्षणे विधिः । तत्राजगाम संसृष्टा प्रोवाच वचनं ततः

சனத்குமாரர் கூறினார்—துளசி இவ்வாறு பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அக்கணமே விதி (பிரம்மா) முறையாக அழைக்கப்பட்டவனாய் அங்கு வந்து, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்।

Verse 34

ब्रह्मोवाच । किं करोषि शंखचूड संवादमनया सह । गांधर्वेण विवाहेन त्वमस्या ग्रहणं कुरु

பிரம்மா கூறினார்—ஏ சங்கசூடா, அவளுடன் நீ ஏன் நீண்ட உரையாடல் செய்கிறாய்? காந்தர்வ விவாக முறையில் அவளை மனைவியாக ஏற்று, உடனே அவளின் பாணிகிரஹணம் செய்।

Verse 35

त्वं वै पुरुषरत्नं च स्त्रीरत्नं च त्वियं सती । विदग्धाया विदग्धेन संगमो गुणवान् भवेत्

நீ உண்மையிலே ஆண்களில் ரத்தினம்; இந்த சதி பெண்களில் ரத்தினம். விவேகமுள்ள பெண், விவேகமுள்ள ஆணுடன் இணைந்தால் அந்த இணைவு குணமிக்கதும் பலனளிப்பதும் ஆகும்।

Verse 36

निर्विरोधं सुखं राजन् को वा त्यजति दुर्लभम् । योऽविरोधसुखत्यागी स पशुर्नात्र संशयः

அரசே, முரண்பாடற்ற அந்த அரிய இன்பத்தை யார் கைவிடுவார்? அத்தகைய கலவரமற்ற இன்பத்தை விட்டுவிடுபவன் நிச்சயமாக ‘பசு’ (பந்தப்பட்டவன்); இதில் ஐயமில்லை।

Verse 37

किं त्वं परीक्षसे कांतमीदृशं गुणिनं सति । देवानामसुराणां च दानवानां विमर्दकम्

ஏ சதி, குணமுடையவளே! தேவர்கள், அசுரர்கள், தானவர்கள் அனைவரையும் மடக்கவல்ல அந்த உயர்குண வீரனை நீ ஏன் சோதிக்கிறாய்—உன் காதலனை?

Verse 38

अनेन सार्द्धं सुचिरं विहारं कुरु सर्वदा । स्थानेस्थाने यथेच्छं च सर्वलोकेषु सुन्दरि

இவனுடன் எப்போதும் நீண்ட காலம் இன்பமாக இரு. சுந்தரியே! எல்லா உலகங்களிலும் இடத்திற்கு இடம் உன் விருப்பப்படி சஞ்சரிப்பாயாக.

Verse 39

अंते प्राप्स्यति गोलोके श्रीकृष्णं पुनरेव सः । चतुर्भुजं च वैकुण्ठे मृते तस्मिंस्त्वमाप्स्यसि

இறுதியில் அவன் மீண்டும் கோலோகத்தில் ஸ்ரீகிருஷ்ணனை அடைவான். அவன் மறைந்தபின் நீ வைகுண்டத்தில் நான்கு கரங்களுடைய ஹரியை அடைவாய்.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमाशिषं दत्त्वा स्वालयं तु ययौ विधिः । गांधर्वेण विवाहेन जगृहे तां च दानवः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆசீர்வாதம் அளித்து விதி (பிரம்மா) தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார். பின்னர் தானவன் காந்தர்வ திருமண முறையில் அவளை மனைவியாக ஏற்றான்.

Verse 41

एवं विवाह्य तुलसीं पितुः स्थानं जगाम ह । स रेमे रमया सार्द्धं वासगेहे मनोरमे

இவ்வாறு துளசியை மணந்து அவன் தந்தையின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றான். அங்கே அழகிய இல்லத்தில் ரமா (லக்ஷ்மி) உடன் மகிழ்ந்து விளையாடினான்.