द्वन्द्वयुद्धवर्णनम् / Description of the Duel-Combats
இந்த अध्यாயத்தில் சனத்குமாரர் கூறுவது: சிவனின் முதன்மை கணநாயகர்கள் நந்தீஸ்வரர், ப்ருங்கி/இபமுகன், மற்றும் ஷண்முகன் (கார்த்திகேயன்) ஆகியோரைப் பார்த்ததும் தானவர்கள் கோபமடைந்து ஒழுங்கான இரட்டைப் போரில் (த்வந்த்வ யுத்தம்) இறங்குகின்றனர். நிசும்பன் கார்த்திகேயனை இலக்காக்கி ஐந்து அம்புகளால் அவரது மயூரவாகனத்தின் இதயத்தைத் தாக்க, அது மயக்கமடைந்து விழுகிறது. கார்த்திகேயன் பதிலடியாக நிசும்பனின் ரதத்தையும் குதிரைகளையும் துளைத்து, கூரிய அம்பால் அவனை காயப்படுத்தி போர்க் கர்ஜனை செய்கிறான்; ஆனால் நிசும்பனும் எதிர்தாக்கி, கார்த்திகேயன் சக்தியை எடுக்க முயலும் தருணத்தில் தன் சக்தியால் அவனை விரைவில் வீழ்த்துகிறான். மறுபுறம் நந்தீஸ்வரர் காலநேமியுடன் மோத, நந்தி அவனைத் தாக்கி அவன் ரதத்தின் குதிரைகள், கொடி, ரதம், சாரதி ஆகியவற்றை வெட்டி வீழ்த்துகிறார்; கோபித்த காலநேமி கூரிய அம்புகளால் நந்தியின் வில்லைக் கிழிக்கிறான். போர்த் தந்திரங்கள் தீவிரமாதல், போர்ச் சாதனங்களை செயலிழக்கச் செய்வதன் குறியீடு, காயங்களிடையிலும் வீரத் திடப்பாடு—இவற்றை முன்னிறுத்தி அடுத்த திருப்பங்களுக்கும் தெய்வ ஒழுங்கின் மீள்நிலைப்படுத்தலுக்கும் இந்த अध्यாயம் அடித்தளம் அமைக்கிறது.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । ते गणाधिपतीन्दृष्ट्वा नन्दीभमुखषण्मुखान् । अमर्षादभ्यधावंत द्वंद्वयुद्धाय दानवाः
சனத்குமாரர் கூறினார்—சிவகணத் தலைவர்களான நந்தி, ப்ருங்கி, ஷண்முகரை கண்டதும், தானவர்கள் கடும் சினத்தால் எழுந்து இரட்டைப் போருக்காக பாய்ந்தனர்।
Verse 2
नन्दिनं कालनेमिश्च शुंभो लंबोदरं तथा । निशुंभः षण्मुखं देवमभ्यधावत शंकितः
காலநேமியும் சும்பனும் நந்தியை நோக்கி முன்னேறினர்; லம்போதரனும் சேர்ந்தான். அச்சமுற்ற நிசும்பன் ஷண்முக தேவனைத் தாக்க பாய்ந்தான்.
Verse 3
निशुंभः कार्तिकेयस्य मयूरं पंचभिश्शरैः । हृदि विव्याध वेगेन मूर्छितस्स पपात ह
நிசும்பன் கார்த்திகேயனின் மயூரவாகனத்தை ஐந்து அம்புகளால் வேகமாக இதயத்தில் குத்தினான்; அது மயங்கி கீழே விழுந்தது।
Verse 4
ततः शक्तिधरः क्रुद्धो बाणैः पंचभिरेव च । विव्याध स्यंदने तस्य हयान्यन्तारमेव च
அப்போது சக்திதரனான கார்த்திகேயன் கோபமுற்று, ஐந்து அம்புகளால் அவன் தேரில் பூட்டிய குதிரைகளை உள்ள்மர்ம இடங்களில் குத்தினான்।
Verse 5
शरेणान्येन तीक्ष्णेन निशुंभं देववैरिणम् । जघान तरसा वीरो जगर्ज रणदुर्मदः
பின்னர் போர்மதம் கொண்ட வீரன், மற்றொரு கூரிய அம்பால் தேவர்களின் பகைவன் நிசும்பனை வேகமாகத் தாக்கி உரக்கக் கர்ஜித்தான்।
Verse 6
असुरोऽपि निशुंभाख्यो महावीरोऽतिवीर्यवान् । जघान कार्तिकेयं तं गर्जंतं स्वेषुणा रणे
அப்போது நிசும்பன் என்னும் அசுரன்—மிகுந்த வலிமை கொண்ட மகாவீரன்—போர்க்களத்தில் கர்ஜித்துக் கொண்டிருந்த அந்த கார்த்திகேயனைத் தன் அம்பால் தாக்கினான்।
Verse 7
ततश्शक्तिं कार्तिकेयो यावजग्राह रोषतः । तावन्निशुंभो वेगेन स्वशक्त्या तमपातयत्
அப்போது கார்த்திகேயன் கோபத்துடன் சக்தியைப் பற்றியவுடனே, அதே கணத்தில் நிசும்பன் வேகமாகத் தன் சக்தியால் அவரைத் தள்ளி வீழ்த்தினான்।
Verse 8
एवं बभूव तत्रैव कार्तिकेयनिशुंभयोः । आहवो हि महान्व्यास वीरशब्दं प्रगर्जतोः
இவ்வாறு, மகாவ்யாசரே, அங்கேயே கார்த்திகேயனுக்கும் நிசும்பனுக்கும் இடையில் பெரும் போர் எழுந்தது; இருவரும் வீர முழக்கத்துடன் கர்ஜித்தனர்।
Verse 9
ततो नन्दीश्वरो बाणैः कालनेमिमविध्यत । सप्तभिश्च हयान्केतुं रथं सारथिमाच्छिनत्
அப்போது நந்தீஸ்வரன் அம்புகளால் காலநேமியைத் துளைத்தான்; மேலும் ஏழு அம்புகளால் குதிரைகள், கொடி, தேர், தேரோட்டியையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்।
Verse 10
कालनेमिश्च संकुद्धो धनुश्चिच्छेद नंदिनः । स्वशरासननिर्मुक्तैर्महातीक्ष्णैश्शिलीमुखैः
கோபம் கொண்ட காலநேமி, தன் வில்லிலிருந்து விடுத்த மிகத் தீவிரமான இரும்புமுனை அம்புகளால் நந்தியின் வில்லை வெட்டினான்।
Verse 11
अथ नन्दीश्वरो वीरः कालनेमिं महासुरम् । तमपास्य च शूलेन वक्षस्यभ्यहनद्दृढम्
அப்போது வீர நந்தீஸ்வரர், மகாதானவனான காலநேமியைத் தவிர்த்து, திரிசூலத்தால் அவன் மார்பில் உறுதியாகக் குத்தினார்।
Verse 12
स शूलभिन्नहृदयो हताश्वो हतसारथिः । अद्रेः शिखरमुत्पाट्य नन्दिनं समताडयत्
திரிசூலால் இதயம் குத்தப்பட்டும், குதிரைகளும் சாரதியும் கொல்லப்பட்டும், அவன் மலைச் சிகரத்தைப் பறித்து நந்தியைத் தாக்கினான்।
Verse 13
अथ शुंभो गणेशश्च रथमूषक वाहनौ । युध्यमानौ शरव्रातैः परस्परमविध्यताम्
அப்போது சும்பனும் கணேசனும்—ஒருவன் ரதத்தில், மற்றவன் தன் மூஷக வாகனத்தில் ஏறி—போரில் அம்புக் கூட்டங்களால் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் குத்தினர்।
Verse 14
गणेशस्तु तदा शुंभं हृदि विव्याध पत्रिणा । सारथिं च त्रिभिर्बाणैः पातयामास भूतले
அப்போது கணேசன் இறகுடைய அம்பால் சும்பனின் இதயத்தைத் துளைத்தான்; மேலும் மூன்று அம்புகளால் சாரதியை நிலத்தில் வீழ்த்தினான்।
Verse 15
ततोऽतिक्रुद्धश्शुंभोऽपि बाणदृष्ट्या गणाधिपम् । मूषकं च त्रिभिर्विद्ध्वा ननाद जलदस्वनः
பின்னர் மிகக் கோபமுற்ற சும்பன் அம்புக் கணையால் கணாதிபதியை குறிவைத்து, மூஷகத்தை மூன்று அம்புகளால் குத்தி, இடிமேக ஒலிபோல் கர்ஜித்தான்।
Verse 16
मूषकश्शरभिन्नाङ्गश्चचाल दृढवेदनः । लम्बोदरश्च पतितः पदातिरभवत्स हि
அம்பால் குத்தப்பட்ட உடலுடைய மூஷகம் கடும் வேதனையால் தடுமாறியது; லம்போதரனும் விழுந்தான்—உண்மையில் அவன் காலாடி வீரனானான்।
Verse 17
ततो लम्बोदरश्शुंभं हत्वा परशुना हृदि । अपातयत्तदा भूमौ मूषकं चारुरोह सः
அப்போது லம்போதரன் பரசுவால் சும்பனின் இதயத்தைப் பிளந்து அவனை வீழ்த்தினான்; அச்சமயம் அவனை நிலத்தில் தள்ளி, மீண்டும் மூஷக வாகனத்தில் ஏறினான்।
Verse 18
समरायोद्यतश्चाभूत्पुनर्गजमुखो विभुः । प्रहस्य जघ्नतुः क्रोधात्तोत्रेणैव महाद्विपम्
மீண்டும் யானைமுகம் கொண்ட வல்லவன் போருக்கு ஆயத்தமானான். பின்னர் சிரித்தபடியே, கோபத்தில், அங்குசம் ஒன்றினாலேயே அந்தப் பெருயானையை வீழ்த்தினான்।
Verse 19
कालनेमिर्निशुंभश्च ह्युभौ लंबोदरं शरैः । युगपच्चख्नतुः क्रोधादाशीविषसमैर्द्रुतम्
அப்போது காலநேமியும் நிசும்பனும்—இருவரும்—கோபத்தில், விஷப்பாம்பைப் போன்ற கொடிய அம்புகளால், ஒரே நேரத்தில் விரைந்து லம்போதரனைத் தாக்கினர்।
Verse 20
तं पीड्यमानमालोक्य वीरभद्रो महाबलः । अभ्यधावत वेगेन कोटिभूतयुतस्तथा
அவனை மிகுந்த துன்புறுத்தப்படுவதைக் கண்டு, மகாபலன் வீரபத்ரன், அதுபோல கோடி பூதங்களுடன், பேர்வேகமாக முன்னே பாய்ந்தான்।
Verse 21
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे जलंधरोपाख्याने विशे षयुद्धवर्णनं नामैकविंशतितमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகண்டத்தில், ஜலந்தரோபாக்யானத்தில், ‘விசேஷ யுத்தவர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।
Verse 22
ततः किलकिला शब्दैस्सिंहनादैश्सघर्घरैः । विनादिता डमरुकैः पृथिवी समकंपत
அப்போது கிலகிலா ஒலிகள், சிங்கநாதங்கள், கடுமையான கர்ஜனைகள்—மேலும் டமருக்களின் முழக்கம்—இவற்றால் பூமியே நடுங்கியது.
Verse 23
ततो भूताः प्रधावंतो भक्षयंति स्म दानवान् । उत्पत्य पातयंति स्म ननृतुश्च रणांगणे
அப்போது பூதங்கள் பாய்ந்து வந்து தானவர்களை விழுங்கத் தொடங்கின. தாவித் தாவி அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் தரையில் வீழ்த்தின; போர்க்களத்தில் நடனமாடவும் செய்தன.
Verse 24
एतस्मिन्नंतरे व्यासाभूतां नन्दीगुहश्च तौ । उत्थितावाप्तसंज्ञौ हि जगर्जतुरलं रणे
இந்நேரத்தில் நந்தியும் குகனும்—அடிபட்டு மயங்கியிருந்தவர்கள்—மீண்டும் உணர்வு பெற்றனர். எழுந்து நின்று அவர்கள் இருவரும் போர்க்களத்தில் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தனர்.
Verse 26
स नन्दी कार्तिकेयश्च समायातौ त्वरान्वितौ । जघ्नतुश्च रणे दैत्यान्निरंतरशरव्रजैः । छिन्नैर्भिन्नैर्हतैर्दैत्यैः पतितैर्भक्षितैस्तथा । व्याकुला साभवत्सेना विषण्णवदना तदा
அப்போது நந்தியும் கார்த்திகேயனும் விரைந்து வந்தனர். போர்க்களத்தில் இடையறாத அம்புவீச்சால் தானவர்களை அவர்கள் வீழ்த்தினர். அரக்கர்கள் துண்டிக்கப்பட்டும் பிளந்தும் கொல்லப்பட்டும்—சிலர் விழுந்தும் சிலர் உண்டுபோகவும்—அவர்களின் படை கலங்கிப் பதறியது; அப்போது முகங்கள் சோகமடைந்தன.
Verse 27
एवं नन्दी कार्तिकेयो विकटश्च प्रतापवान् । वीरभद्रो गणाश्चान्ये जगर्जुस्समरेऽधिकम्
இவ்வாறு நந்தி, கார்த்திகேயன், வல்லமைமிகு விகடன், வீரபத்ரன் மற்றும் பிற கணங்கள்—போர்க்களத்தில் இன்னும் அதிகமாக கர்ஜித்தனர்.
Verse 28
निशुंभशुंभौ सेनान्यौ सिन्धुपुत्रस्य तौ तथा । कालनेमिर्महादैत्योऽसुराश्चान्ये पराजिताः
சிந்து புத்ரனின் அந்த இரு சேனாதிபதிகள் நிசும்பன், சும்பன் ஆகியோரும் தோற்றனர்; மகாதைத்யன் காலநேமியும் மற்ற அசுரர்களும் பராஜயமடைந்தனர்.
Verse 29
प्रविध्वस्तां ततस्सेनां दृष्ट्वा सागरनन्दनः । रथेनातिपताकेन गणानभिययौ बली
அந்த சேனை முற்றிலும் சிதைந்ததைப் பார்த்த சாகரநந்தனன் எனும் வல்லவன், மிக உயர்ந்த கொடியால் குறியிடப்பட்ட ரதத்தில் ஏறி, சிவகணங்களை நோக்கி முன்னேறினான்.
Verse 30
ततः पराजिता दैत्या अप्यभूवन्महोत्सवाः । जगर्जुरधिकं व्यास समरायोद्यतास्तदा
அப்போது தோற்றிருந்தாலும் தைத்யர்கள் பெருவிழாவில் இருப்பதுபோல் ஆனார்கள்; ஓ வியாசரே, அந்த நேரத்தில் மீண்டும் போருக்கு ஆயத்தமாய் அவர்கள் இன்னும் அதிகமாக கர்ஜித்தனர்.
Verse 31
सर्वे रुद्रगणाश्चापि जगर्जुर्जयशालिनः । नन्दिकार्तिकदंत्यास्यवीरभद्रादिका मुने
வெற்றிநிச்சய ஒளியால் விளங்கிய எல்லா ருத்ரகணங்களும் முழங்கின—முனிவரே—நந்தி, கார்த்திகன், தந்த்யாஸ்யன், வீரபத்ரன் முதலியோர்.
Verse 32
हस्त्यश्वरथसंह्रादश्शंखभेरीरवस्तथा । अभवत्सिंहनादश्च सेनयोरुभयोस्तथा
அப்போது யானை, குதிரை, தேர்களின் பேரொலி எழுந்தது; சங்கும் பேரியும் முழங்கின. இரு சேனைகளிலிருந்தும் சிங்கநாதம் போன்ற போர்முழக்கம் ஒலித்தது.
Verse 33
जलंधरशरव्रातैर्नीहारपटलैरिव । द्यावापृथिव्योराच्छन्नमंतरं समपद्यत
ஜலந்தரனின் அம்புகளின் பெருவீச்சு, அடர்ந்த பனித்திரைகள் போல, வானும் பூமியும் இடையிலுள்ள முழு வெளிக்கிடையை மூடி மறைத்தது।
Verse 34
शैलादिं पंचभिर्विद्ध्वा गणेशं पंचभिश्शरैः । वीरभद्रं च विंशत्या ननाद जलदस्वनः
அவன் சைலாதியை ஐந்து அம்புகளால், கணேசனை ஐந்து அம்புகளால், வீரபத்ரனை இருபது அம்புகளால் துளைத்தான்; மழைமேக இடிமுழக்கம் போன்ற ஓசையுடன் போர்க்களத்தில் கர்ஜித்தான்।
Verse 35
कार्तिकेयस्ततो दैत्यं शक्त्या विव्याध सत्वरम् । जलंधरं महावीरो रुद्रपुत्रो ननाद च
அப்போது ருத்ரபுத்திரனான மகாவீரன் கார்த்திகேயன் விரைந்து வேலால் (சக்தியால்) தைத்யன் ஜலந்தரனைத் துளைத்து, வீரனாய் முழங்கிக் கர்ஜித்தான்।
Verse 36
स पूर्णनयनो दैत्यः शक्तिनिर्भिन्नदेहकः । पपात भूमौ त्वरितमुदतिष्ठन्महाबलः
அந்த தைத்யன் கண்கள் விரிந்தவனாய், வேலால் குத்துண்ட உடலுடன் விரைந்து தரையில் விழுந்தான்; ஆயினும் மாபெரும் வலிமையால் உடனே மீண்டும் எழுந்தான்।
Verse 37
ततः क्रोधपरीतात्मा कार्तिकेयं जलंधरः । गदया ताडयामास हृदये दैत्यपुंगवः
பின்பு கோபத்தில் மூழ்கிய அசுரத் தலைவன் ஜலந்தரன், கார்த்திகேயனை கதை கொண்டு இதயப் பகுதியில் தாக்கினான்।
Verse 38
गदाप्रभावं सफलं दर्शयन्शंकरात्मजः । विधिदत्तवराद्व्यास स तूर्णं भूतलेऽपतत्
ஓ வியாசரே, கதையின் வலிமை உண்மையிலேயே பலித்ததை வெளிப்படுத்தும் வகையில், விதாதா (பிரம்மா) அளித்த வரத்தின் ஆற்றலால் சங்கரன் புதல்வன் உடனே தரையில் விழுந்தான்।
Verse 39
तथैव नंदी ह्यपतद्भूतले गदया हतः । महावीरोऽपि रिपुहा किंचिद्व्याकुलमानसः
அவ்வாறே நந்தியும் கதையால் தாக்கப்பட்டு தரையில் விழுந்தான். அவன் மகாவீரனும் பகைவரை அழிப்பவனுமாயிருந்தாலும், ஒரு கணம் மனம் சிறிது கலங்கியது।
Verse 40
ततो गणेश्वरः क्रुद्धस्स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम् । संप्राप्यातिबलो दैत्य गदां परशुनाच्छिनत्
அப்போது கணேஸ்வரன் கோபமுற்று சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்தான். மிகுந்த வலிமை பெற்று அசுரனை அணுகி, தன் பரசுவால் அவன் கதையை வெட்டித் துண்டித்தான்।
Verse 41
वीरभद्रस्त्रिभिर्बाणैर्हृदि विव्याध दानवम् । सप्तभिश्च हयान्केतुं धनुश्छत्रं च चिच्छिदे
வீரபத்ரன் மூன்று அம்புகளால் தானவனின் இதயத்தைத் துளைத்தான்; மேலும் ஏழு அம்புகளால் அவன் குதிரைகள், கொடி, வில், குடை ஆகியவற்றை வெட்டி வீழ்த்தினான்।
Verse 42
ततोऽतिक्रुद्धो दैत्येन्द्रश्शक्तिमुद्यम्य दारुणाम् । गणेशं पातयामास रथमन्यं समारुहत्
அப்போது மிகக் கோபமுற்ற தைத்தியேந்திரன் கொடிய சக்தியை உயர்த்தி கணேசனைத் தரையில் வீழ்த்தினான்; பின்னர் வேறொரு தேரில் ஏறினான்।
Verse 43
अभ्यगादथ वेगेन स दैत्येन्द्रो महाबलः । विगणय्य हृदा तं वै वीरभद्रं रुषान्वितः
அப்போது அந்த மாபெரும் வலிமையுடைய தைத்யேந்திரன் மிகுந்த வேகத்துடன் முன்னே பாய்ந்தான். கோபம் நிறைந்து, உள்ளத்தில் வீரபத்ரனை அற்பமாகக் கருதினான்.
Verse 44
वीरभद्रं जघानाशु तीक्ष्णेनाशीविषेण तम् । ननाद च महावीरो दैत्यराजो जलंधरः
அப்போது தைத்யராஜன் ஜலந்தரன் கூர்மையான, விஷப்பாம்பைப் போன்ற ஆயுதத்தால் வீரபத்ரனை விரைவில் தாக்கினான். அந்த மஹாவீரன் ஜலந்தரன் பெருஞ்சத்தம் எழுப்பினான்.
Verse 45
वीरभद्रोऽपि संकुद्धस्सितधारेण चेषुणा । चिच्छेद तच्छरं चैव विव्याध महेषुणा
வீரபத்ரனும் கோபம் கொண்டு, கூர்மையான धारையுடைய அம்பால் அந்த ஏவுகணையை வெட்டி வீழ்த்தினான்; பின்னர் மாபெரும் அம்பால் எதிரியைத் துளைத்தான்.
Verse 46
ततस्तौ सूर्यसंकाशौ युयुधाते परस्परम् । नानाशस्त्रैस्तथास्त्रैश्च चिरं वीरवरोत्तमौ
அப்போது சூரியனைப் போல ஒளிவீசும் அந்த இரு சிறந்த வீரர்களும் ஒருவரோடு ஒருவர் நீண்ட நேரம் போரிட்டனர்; பலவகை ஆயுதங்களாலும் தெய்வீக அஸ்திரங்களாலும் தாக்கினர்.
Verse 47
वीरभद्रस्ततस्तस्य हयान्बाणैरपातयत् । धनुश्चिच्छेद रथिनः पताकां चापि वेगतः
அப்போது வீரபத்ரன் அவனுடைய குதிரைகளை அம்புகளால் வீழ்த்தினான். மிகுந்த வேகத்தால் ரதவீரனின் வில்லையும் கொடியையும் வெட்டி, போர்க்களத்தில் அவன் அகந்தையைச் சிதைத்தான்.
Verse 48
अथो स दैत्यराजो हि पुप्लुवे परिघायुधः । वीरभद्रोपकठं स द्रुतमाप महाबलः
அப்போது இரும்புக் கம்பு-கதையை (பரிகம்) ஆயுதமாகக் கொண்ட அந்த தைத்யராஜன் பாய்ந்து முன்னே வந்தான்; மிகுந்த வலிமையுடன் அவன் விரைவாக வீரபத்ரரின் அருகே சேர்ந்தான்।
Verse 49
परिघेनातिमहता वीरभद्रं जघान ह । सबलोऽब्धितनयो मूर्ध्नि वीरो जगर्ज च
அப்போது கடலில் பிறந்த அந்த வீரன், வலிமை நிறைந்தவனாய், மிகப் பெரிய இரும்புக் கதையால் வீரபத்ரரின் தலைமேல் தாக்கினான்; அந்தச் சூரன் உரக்கக் கர்ஜித்தான்।
Verse 50
परिघेनातिमहता भिन्नमूर्द्धा गणाधिपः । वीरभद्रः पपातोर्व्यां मुमोच रुधिरं बहु
மிகப் பெரிய இரும்புக் கதையின் அடியால் தலை பிளந்த கணாதிபதி வீரபத்ரன் பூமியில் விழுந்தான்; மிகுந்த இரத்தம் சிந்தியது।
Verse 51
पतितं वीरभद्रं तु दृष्ट्वा रुद्रगणा भयात् । अपागच्छन्रणं हित्वा क्रोशमाना महेश्वरम्
வீரபத்ரன் விழுந்ததைக் கண்ட ருத்ரகணங்கள் அஞ்சின; போர்க்களத்தை விட்டுவிட்டு ஓடினர்; ‘மகேஸ்வரா!’ என்று அலறி, சிவபெருமானிடம் சரணம் நாடினர்।
Verse 52
अथ कोलाहलं श्रुत्वा गणानां चन्द्रशेखरः । निजपार्श्वस्थितान् वीरानपृच्छद्गणसत्तमान्
அப்போது கணங்களின் ஆரவாரத்தைச் செவிமடுத்து, சந்திரசேகரனாகிய பரமசிவன் தன் அருகில் நின்ற வீரமும் சிறப்புமிக்க கணங்களை வினவினார்।
Verse 53
शंकर उवाच । किमर्थं मद्गणानां हि महाकोलाहलोऽभवत् । विचार्यतां महावीराश्शांतिः कार्या मया ध्रुवम्
சங்கரன் கூறினான்— என் கணங்களில் இம்மாபெரும் ஆரவாரம் ஏன் எழுந்தது? மகாவீரர்களே, நன்கு ஆராயுங்கள்; நிச்சயமாக நான் அமைதியை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
Verse 54
यावत्स देवेशो गणान्पप्रच्छ सादरम् । तावद्गणवरास्ते हि समायाताः प्रभुं प्रति
தேவேசன் கணங்களை மரியாதையுடன் வினவிய அதே வேளையில், அந்தச் சிறந்த கணங்கள் தம் ஆண்டவரிடம் விரைந்து வந்தனர்.
Verse 55
तान्दृष्ट्वा विकलान्रुद्रः पप्रच्छ इति कुशलं प्रभुः । यथावत्ते गणा वृत्तं समाचख्युश्च विस्तरात्
அவர்களை கலங்கியும் சோர்ந்தும் கண்ட ஆண்டவன் ருத்ரன் அவர்களின் நலத்தை விசாரித்தான். பின்னர் கணங்கள் நடந்ததை நடந்தபடியே விரிவாக எடுத்துரைத்தன.
Verse 56
तच्छ्रुत्वा भगवानुद्रो महालीलाकरः प्रभुः । अभयं दत्तवांस्तेभ्यो महोत्साहं प्रवर्द्धयन्
அதைக் கேட்ட மகாலீலை புரியும் ஆண்டவன் பகவான் ருத்ரன் அவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, அவர்களின் மாபெரும் உற்சாகத்தை வளர்த்தான்.
Frequently Asked Questions
A sequence of dvaṃdva-yuddhas (single-combats) where Niśumbha engages Ṣaṇmukha/Kārttikeya and Kālanemi engages Nandīśvara, featuring weapon exchanges and the disabling of chariots and mounts.
Purāṇic battle symbolism often targets the ‘supports’ of power—mount, horses, banner, and bow—signifying the dismantling of an opponent’s operative capacity and the collapse of adharmic momentum.
Śiva’s executive agencies: Nandīśvara (gaṇa authority) and Ṣaṇmukha/Kārttikeya (martial śakti), presented as instruments through which Rudra’s order is defended.