शिवदूतगमनानन्तरं शङ्खचूडस्य तुलसीसम्भाषणं युद्धप्रस्थान-तत्परता च / After Śiva’s Messenger Departs: Śaṅkhacūḍa’s Counsel with Tulasī and Readiness for War
இந்த अध्यாயத்தில் வியாசர், சிவதூதன் சென்ற பின் தைத்யராஜன் சங்கசூடன் என்ன செய்தான் என்று சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: சங்கசூடன் அந்தப்புரம் சென்று துலசியிடம் சிவனின் செய்தியை அறிவித்து, போருக்கு செல்லத் தீர்மானித்து அவளிடமிருந்து உறுதியான ‘சாசனம்’ வேண்டுகிறான். சங்கரரின் அழைப்பின் பெருமை இருந்தும் தம்பதியர் இன்பக் க்ரீடைகள், கலைவிளையாட்டுகள், தாம்பத்திய ஆனந்தத்தில் மூழ்குவது சிவ அதிகாரத்திற்கான அலட்சியத்தை காட்டுகிறது. பிரம்மமுஹூர்த்தத்தில் எழுந்து காலைச் சடங்குகள், தினக்கடமைகள் செய்து, மிகுந்த தானங்கள் வழங்கி தர்மாசாரத்தின் வெளிப்புறத்தை வெளிப்படுத்துகிறான். பின்னர் மகனை அரசனாக நிறுவி, செல்வம்-கோஷம் மற்றும் ஆட்சிப் பொறுப்பை ஒப்படைத்து, துலசியையும் அவன் பாதுகாப்பில் வைக்கிறான். அழுதுத் தடுக்க முயலும் துலசியை பல உறுதிமொழிகளால் ஆறுதல் கூறுகிறான். இறுதியில் வீர சேனாபதியை அழைத்து மரியாதை செய்து கட்டளைகள் வழங்கி, ஆயுதம் தரித்து போர்த் தயாரிப்பில் ஈடுபடுகிறான்; இல்லத்திலிருந்து போர்க்களத்திற்கான மாற்றம் இவ்வாறு அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । विधितात महाबुद्धे मुने जीव चिरं समाः । कथितं सुमहच्चित्रं चरितं चन्द्रमौलिनः
வ்யாசர் கூறினார்—‘அப்படியே ஆகுக, பேரறிவுடைய முனிவரே! நீ நீண்ட ஆண்டுகள் வாழ்க. சந்திரமௌலி பரமேஸ்வரனின் மிகப் பெருமையும் வியப்பும் நிறைந்த புனிதச் சரிதத்தை நீ உரைத்தாய்.’
Verse 2
शिवदूते गते तत्र शङ्खचूडश्च दानवः । किं चकार प्रतापी स तत्त्वं वद सुविस्तरम्
சிவதூதன் அங்கிருந்து சென்றபின், வல்லமைமிக்க தானவன் சங்கசூடன் என்ன செய்தான்? அதன் உண்மை நிகழ்வை விரிவாகச் சொல்வாயாக.
Verse 3
सनत्कुमार उवाच । अथ दूते गते तत्र शंखचूडः प्रतापवान् । उवाच तुलसीं वार्तां गत्वाभ्यंतरमेव ताम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—பின் தூதன் சென்றதும், வல்லமைமிக்க சங்கசூடன் அந்தப்புரத்திற்குள் சென்று துலசியிடம் அந்தச் செய்தியை உரைத்தான்.
Verse 4
शङ्खचूड उवाच । शम्भुदूतमुखाद्देवि युद्धायाहं समुद्यतः । तेन गच्छाम्यहं योद्धुं शासनं कुरु मे ध्रुवम्
சங்கசூடன் கூறினான்—தேவி, சம்புவின் தூதன் வாயிலாக எனக்கு யுத்த அழைப்பு வந்தது; நான் தயாராய் உள்ளேன். ஆகவே நான் போரிடச் செல்கிறேன்—எனக்கு உன் உறுதியான ஆணையும் வழிகாட்டுதலையும் அருள்வாயாக।
Verse 5
इत्येवमुक्त्वा स ज्ञानी नानाबोधनतः प्रियाम् । क्रीडां चकार हर्षेण तमनादृत्य शंकरम्
இவ்வாறு கூறி, தன்னை ‘ஞானி’ எனக் கூறிக்கொண்டவன், பிரியையை பலவிதமாக அறிவுறுத்திய பின், மகிழ்ச்சியுடன் விளையாடத் தொடங்கினான்; சங்கரனைச் சிறிதும் மதிக்கவில்லை.
Verse 6
तौ दम्पती चिक्रीडाते निमग्नौ सुखसागरे । नानाकामकलाभिश्च निशि चाटुशुतैरपि
அந்த தம்பதியர் இருவரும் ஒன்றாக விளையாடினர்; இன்பக் கடலில் மூழ்கியவர்களாய், இரவில் பலவகை காதல் கலைகளாலும் இனிய மன்றாடும் சொற்களாலும் மகிழ்ந்தனர்.
Verse 7
ब्राह्मे मुहूर्त उत्थाय प्रातःकृत्यं विधाय च । नित्यकार्यं च कृत्वादौ ददौ दानमनंतकम्
பிராம்ம முஹூர்த்தத்தில் எழுந்து அவன் காலை வழிபாடுகளைச் செய்தான்; முதலில் தினக்கடமைகளை நிறைவேற்றி, பின்னர் அளவற்ற தானம் வழங்கினான்.
Verse 8
पुत्रं कृत्वा च राजेन्द्रं सर्वेषु दान वेषु च । पुत्रे समर्प्य भार्यां च स राज्यं सर्वसंपदम्
அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவன் தன் மகனை அரசனாக நிறுவி, எல்லாத் தானங்களையும் முறையாக ஏற்பாடு செய்தான்; பின்னர் மனைவியையும் மகனிடம் ஒப்படைத்து, எல்லாச் செல்வங்களுடன் கூடிய அரசாட்சியையும் அவனுக்கே அளித்தான்—இவ்வாறு உலகப் பந்தங்களைத் துறந்து உயர்ந்த பாதைக்குத் தயாரானான்.
Verse 9
प्रियामाश्वासयामास स राजा रुदतीं पुनः । निषेधतीं च गमनं नाना वार्तां प्रकथ्य च
அந்த அரசன் மீண்டும் அழுதுகொண்டிருந்த தன் பிரியையை ஆறுதல் கூறினான். அவள் புறப்படுவதைத் தடுத்து, மனம் அமைதியுற பலவிதமாகப் பேசினான்.
Verse 10
निजसेनापतिं वीरं समाहूय समादृतः । आदिदेश स सनद्धस्संग्रामं कर्तुऽमुद्यतः
அவன் மரியாதையுடன் தன் வீர சேனாதிபதியை அழைத்து, தானும் ஆயுதம் தரித்து போருக்குத் துணிந்து கட்டளையிட்டான்.
Verse 11
शंखचूड उवाच । अद्य सेनापते वीरास्सर्वे समरशालिनः । संनद्धाखिलकर्माणो निर्गच्छंतु रणाय च
சங்கசூடன் கூறினான்—“ஏ சேனாதிபதியே! இன்று போர்திறன் கொண்ட எல்லா வீரரும், அனைத்துக் கடமைகளிலும் ஆயத்தமாய், போருக்குப் புறப்படுக.”
Verse 12
दैत्याश्च दानवाः शूरा षडशीतिरुदा युधाः । कंकानां बलिनां शीघ्रं सेना निर्यांतु निर्भयाः
“வலிமைமிக்க கங்கர்களின் சேனையாக, எண்பத்தாறு ஆயிரம் வீர தைத்யரும் தானவரும் அஞ்சாது விரைவில் போருக்குப் புறப்படுக.”
Verse 13
पञ्चाशदसुराणां हि निर्गच्छंतु कुलानि वै । कोटिवीर्याणि युद्धार्थं शम्भुना देवपक्षिणा
உண்மையாக ஐம்பது அசுரக் குலங்கள் புறப்படுக—கோடி வலிமை உடையனவாய்—தேவர் பக்கத்திலுள்ள சம்புவை எதிர்த்து போர்க்காக।
Verse 14
संनद्धानि च धौम्राणां कुलानि च शतं द्रुतम् । निर्गच्छंतु रणार्थं हि शम्भुना मम शासनात्
தௌம்ரர்களின் நூறு குலங்கள், முழு ஆயுதச் சன்னத்துடன், விரைந்து புறப்படுக—போர்க்காக—சம்புவின் நாமத்தில் என் ஆணையால்।
Verse 15
कालकेयाश्च मौर्याश्च दौर्हृदाः कालकास्तथा । सज्जा निर्यान्तु युद्धाय रुद्रेण मम शासनात्
ருத்ரரின் நாமத்தில் வழங்கிய என் ஆணையின்படி காலகேயர், மௌரியர், தௌர்ஹ்ருதர் மற்றும் காலகர் யுத்தத்திற்குத் தயாராகி புறப்படுக।
Verse 16
सनत्कुमार उवाच । इत्याज्ञाप्यासुरपतिर्दानवेन्द्रो महाबलः । निर्जगाम महासैन्यः सहस्रैबहुभिर्वृतः
சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஆணையிட்ட பின், மிகுந்த வலிமையுடைய அசுராதிபதி, தானவர்களின் தலைவன், பல ஆயிரம் பின்தொடர்வோரால் சூழப்பட்ட பெரும் படையுடன் புறப்பட்டான்।
Verse 17
तस्य सेनापतिश्चैव युद्धशास्त्रविशारदः । महारथो महावीरो रथिनां प्रवरो रणे
அவனுடைய சேனாதிபதியும் யுத்தநூலில் தேர்ந்தவன்—மகாரதன், மகாவீரன், போர்க்களத்தில் ரதவீரர்களில் முதன்மையானவன்।
Verse 18
त्रिलक्षाक्षौहिणीयुक्तो मांडल्यं च चकार ह । बहिर्बभूव शिबिराद्रणे वीरभयङ्करः
மூன்று லட்சம் அக்ஷௌஹிணி படைகளுடன் கூடியவன் வட்டவடிவ (மாண்டல்ய) வியூகத்தை அமைத்தான்; பின்னர் முகாமிலிருந்து போர்க்களத்திற்குப் புறப்பட்டு, எதிரி வீரர்களுக்குப் பயங்கரமாகத் தோன்றினான்।
Verse 20
रत्नेन्द्रं सारनिर्माणं विमानमभिरुह्य सः । गुरुवर्गं पुरस्कृत्य रणार्थं प्रययौ किल । पुष्पभद्रानदीतीरे यत्राक्षयवटः शुभः । सिद्धाश्रमे च सिद्धानां सिद्धिक्षेत्रं सुसिद्धिदम्
அரிய ரத்தினங்களாலும் சிறந்த சாரத்தாலும் உருவாக்கப்பட்ட அழகிய விமானத்தில் ஏறி, குருமார்களை முன்னிலைப்படுத்தி அவன் போருக்குப் புறப்பட்டான். புஷ்பபத்ரா நதிக்கரைக்கு சென்றான்; அங்கு மங்களமான அக்ஷயவட்டம் நிற்கிறது. மேலும் சித்தர்களின் சித்தாஶ்ரமத்திற்கும்—உண்மையான சித்தியை அளிக்கும் சித்திக்ஷேத்திரத்திற்கும் சென்றான்।
Verse 21
कपिलस्य ततः स्थानं पुण्यक्षेत्रे च भारते । पश्चिमोदधिपूर्वे च मलयस्य हि पश्चिमे
அதன்பின் கபில முனிவரின் புனித வாசஸ்தலம் பாரதத்தின் புண்ணியக்ஷேத்திரத்தில் உள்ளது—மேற்கு சமுத்திரத்தின் கிழக்கிலும், மலய மலைக்குப் மேற்கிலும்—புண்ணிய தீர்த்தமாகப் போற்றத்தக்கது।
Verse 22
श्रीशैलोत्तरभागे च गंधमादनदक्षिणे । पंचयोजनविस्तीर्णं दैर्घ्ये शतगुणस्तथा
ஸ்ரீசைலத்தின் வடபகுதியிலும், கந்தமாதனத்தின் தென்பகுதியிலும் ஒரு நிலப்பரப்பு உள்ளது—அகலம் ஐந்து யோஜனை; நீளம் அதற்கு நூறு மடங்கு।
Verse 23
शुद्धस्फटिकसंकाशा भारते च सुपुण्यदा । पुष्पभद्रा नदी रम्या जलपूर्णा सरस्वती
பாரதத்தில் புஷ்பபத்ரா எனும் இனிய நதி உள்ளது—மிகப் புண்ணியத்தை அளிப்பவள், தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்வாள்; அவளே சரஸ்வதி, எப்போதும் நீரால் நிரம்பி ஓடுகிறாள்।
Verse 24
लवणोदधिप्रिया भार्या शश्वत्सौभाग्यसं युता । सरस्वतीसंश्रिता च निर्गता सा हिमालयात्
உப்புக் கடலின் பிரியமான துணைவி, என்றும் குறையாத சௌபாக்கியத்துடன் இருப்பவள், சரஸ்வதியைச் சரணடைந்து இமயத்திலிருந்து புறப்பட்டாள்।
Verse 25
गोमंतं वामतः कृत्वा प्रविष्टा पश्चिमोदधौ । तत्र गत्वा शंखचूडः शिव सेनां ददर्श ह
கோமந்த மலையை இடப்புறமாக வைத்துக் கொண்டு அவன் மேற்கு சமுத்திரத்தில் நுழைந்தான். அங்கே சென்றபின் சங்கசூடன் ஸ்ரீசிவபெருமானின் சேனையை கண்டான்।
Verse 34
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडयात्रावर्णनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘சங்கசூடனின் பயண வர்ணனை’ எனும் முப்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
The immediate aftermath of Śiva’s messenger delivering a war summons: Śaṅkhacūḍa informs Tulasī, organizes household and state affairs, and initiates military mobilization.
It functions as a narrative marker of anādara—inner disregard for Śiva’s authority—showing that outward dharma (rites, charity) can coexist with spiritual misalignment rooted in pride or attachment.
Śiva’s authority appears indirectly through the Śiva-dūta; Tulasī embodies counsel and affective resistance; Śaṅkhacūḍa embodies kingly agency (dāna, succession, command); the senāpati represents delegated martial power.