बाणासुरस्य शङ्करस्तुतिः तथा युद्धयाचनम् | Bāṇāsura’s Praise of Śiva and Petition for Battle

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणुष्वान्यच्चरित्रं च शिवस्य परमात्मनः । भक्तवात्सल्यसंगर्भि परमानन्ददायकम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—“பரமாத்மனான சிவனின் இன்னொரு புனிதச் சரிதத்தை கேள்; அது பக்தவாத்ஸல்யம் நிறைந்தது, பரமானந்தம் அளிப்பது.”

Verse 2

पुरा बाणासुरो नाम दैवदोषाच्च गर्वितः । कृत्वा तांडवनृत्यं च तोषयामास शंकरम्

முன்னொரு காலத்தில் பாணாசுரன் எனும் அசுரன் இருந்தான்; தெய்வவிதியின் குறையால் அவன் அகந்தையுற்றான். ஆயினும் தாண்டவ நடனம் ஆடி சங்கரனை மகிழ்வித்தான்।

Verse 3

ज्ञात्वा संतुष्टमनसं पार्वतीवल्लभं शिवम् । उवाच चासुरो बाणो नतस्कन्धः कृतांजलिः

பார்வதியின் பிரியனான சிவன் உள்ளம் மகிழ்ந்ததை அறிந்து, அசுரன் பாணன் தோள்களைத் தாழ்த்தி, கைகூப்பி பணிவுடன் உரைத்தான்।

Verse 4

बाण उवाच । देवदेव महादेव सर्वदेवशिरोमणे । त्वत्प्रसादाद्बली चाहं शृणु मे परमं वचः

பாணன் கூறினான்: தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, எல்லாத் தேவர்களுக்கும் சிரோமணியே! உமது அருளால் நானும் வலிமை பெற்றேன்; என் உயர்ந்த சொல்லை கேளும்.

Verse 5

दोस्सहस्रं त्वया दत्तं परं भाराय मेऽभवेत् । त्रिलोक्यां प्रतियोद्धारं न लभे त्वदृते समम्

நீ அளித்த ஆயிரம் கரங்களின் வரம் எனக்கு பெரும் பாரமாகவே ஆனது. மூவுலகிலும் உமக்கு இணையான எதிரியை நான் காணேன்; உம்மைத் தவிர ஒப்பானவர் எவரும் இல்லை.

Verse 6

हे देव किमनेनापि सहस्रेण करोम्यहम् । बाहूनां गिरितुल्यानां विना युद्धं वृषध्वज

ஹே தேவா! இந்த ஆயிரம் (உதவிகள்) எனக்கு எதற்கு? ஹே வृषத்வஜா! மலைபோன்ற என் கரங்களின் வலிமையால் போரின்றியே நான் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 7

कडूंत्या निभृतैदोंर्भिर्युयुत्सुर्दिग्गजानहम् । पुराण्याचूर्णयन्नद्रीन्भीतास्तेपि प्रदुद्रुवुः

போருக்கு ஆவலுற்ற அவன், அடக்கமாயினும் வலிமைமிக்க கரங்களால் திசைகளைக் காக்கும் மாபெரும் யானைகளைப் பற்றினான். பழம்பெரும் மலைகளையும் தூளாக்கி முன்னேற, அஞ்சிய பகைவரும் ஓடினர்.

Verse 8

मया यमः कृतो योद्धा वह्निश्च कृतको महान् । वरुणश्चापि गोपालो गवां पालयिता तथा

என்னாலே யமன் போர்வீரனாக்கப்பட்டான்; அக்னியும் மகத்தான நியமிக்கப்பட்ட சக்தியாக உயர்த்தப்பட்டான். வருணனும் கோபாலனாய்—பசுக்களின் காவலனும் பரிபாலனுமாய் ஆனான்.

Verse 9

गजाध्यक्षः कुबेरस्तु सैरन्ध्री चापि निरृतिः । जितश्चाखंडलो लोके करदायी सदा कृतः

குஹ்யகர்களின் அதிபதி குபேரனும் அடக்கப்பட்டான்; சைரந்த்ரீயுடன் நிர்ருதியும் வெல்லப்பட்டது. உலகில் அகண்டலன் (இந்திரன்) கூட தோற்கடிக்கப்பட்டு, எப்போதும் கப்பம் செலுத்துவனாக ஆக்கப்பட்டான்।

Verse 10

युद्धस्यागमनं ब्रूहि यत्रैते बाहवो मम । शत्रुहस्तप्रयुक्तश्च शस्त्रास्त्रैर्जर्जरीकृताः

இந்தப் போர் எவ்வாறு வந்தது என்று எனக்குச் சொல்—எதிரியின் கைகளால் எறியப்பட்ட ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் என் இவ்விரு புயங்களும் எவ்வாறு சிதைந்து நொறுங்கின?

Verse 11

पतंतु शत्रुहस्ताद्वा पातयन्तु सहस्रधा । एतन्मनोरथं मे हि पूर्णं कुरु महेश्वर

நான் எதிரியின் கைகளில் விழுந்தாலும், அவர்கள் என்னை ஆயிரம் துண்டுகளாக வெட்டி வீழ்த்தினாலும்—ஓ மகேஸ்வரா, என் இந்த மனோரதத்தை முழுமையாக நிறைவேற்று।

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा कुपितो रुद्रस्त्वट्टहासं महाद्भुतम् । कृत्वाऽब्रवीन्महामन्युर्भक्तबाधाऽपहारकः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அதைக் கேட்ட ருத்ரன் கோபமடைந்தான். அவன் அதிசயமான, பேரொலியுடைய அட்டஹாசம் செய்து பின்னர் பேசினான்—பக்தர்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பங்களை அகற்றும் மகாக்ரோதன்।

Verse 13

रुद्र उवाच । धिग्धिक्त्वां सर्वतो गर्विन्सर्वदैत्यकुलाधम । बलिपुत्रस्य भक्तस्य नोचितं वच ईदृशम्

ருத்ரன் கூறினான்—சீ சீ உனக்கு, எங்கும் அகந்தையால் வீங்கியவனே, தைத்யகுலத்தின் தாழ்ந்தவனே! பலியின் மகனும் பக்தனுமாக இருந்து இத்தகைய சொற்கள் உனக்குப் பொருந்தாது।

Verse 14

दर्पस्यास्य प्रशमनं लप्स्यसे चाशु दारुणम् । महायुद्धमकस्माद्वै बलिना मत्समेन हि

“இவனுடைய அகந்தை விரைவில் கொடிய முறையில் அடங்குவதை நீ காண்பாய்; ஏனெனில் திடீரெனவே எனக்கு ஒப்பான வலிமையுடைய ஒருவனுடன் மாபெரும் போர் எழும்.”

Verse 15

तत्र ते गिरिसंकाशा बाहवोऽनलकाष्ठवत् । छिन्ना भूमौ पतिष्यंति शस्त्रास्त्रैः कदलीकृताः

அங்கே அவனுடைய மலைபோல் பெரிதும், தீக்கட்டைப் போல் கடினமுமான கரங்கள் ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் துண்டிக்கப்பட்டன; வாழைத்தண்டு போல வெட்டப்பட்டு நிலத்தில் விழுந்தன.

Verse 16

यदेष मानुषशिरो मयूरसहितो ध्वजः । विद्यते तव दुष्टात्मंस्तस्य स्यात्पतनं यदा

ஓ துஷ்டாத்மா! மனிதத் தலை சின்னமுடன் மயிலிறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட உன் கொடி நிற்கும் வரை உன் வீழ்ச்சி தடுக்கப்படுகிறது; அந்தக் கொடி விழும் நாளே உன் வீழ்ச்சி நிச்சயமாக வரும்.

Verse 17

स्थापितस्यायुधागारे विना वातकृतं भयम् । तदा युद्धं महाघोरं संप्राप्तमिति चेतसि

ஆயுதங்கள் ஆயுதசாலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த போதிலும், காரணமின்றி காற்றால் தூண்டப்பட்டதுபோல் ஒரு அச்சம் எழுந்தது; மனத்தில்—“இப்போது மிகக் கொடிய போர் வந்தடைந்தது” என்று உணரப்பட்டது.

Verse 18

निधाय घोरं संग्रामं गच्छेथाः सर्वसैन्यवान् । सांप्रतं गच्छ तद्वेश्म यतस्तद्विद्यते शिवः

“அனைத்துப் படைகளுடனும் இந்தக் கொடிய போரைக் கிளப்பி, இப்போது உடனே அந்த இல்லத்திற்குச் செல்; ஏனெனில் அங்கேயே சிவன் இருப்பான்.”

Verse 19

तथा तान्स्वमहोत्पातांस्तत्र द्रष्टासि दुर्मते । इत्युक्त्वा विररामाथ गर्वहृद्भक्तवत्सलः

“அங்கேயும், தீய மனத்தவனே, நீ உன் செய்கையால் உண்டான அந்தப் பெரும் அபசகுனங்களையே காண்பாய்.” என்று சொல்லி, உள்ளத்தின் அகந்தையை உடைக்கும் பக்தவத்சலன் பின்னர் மௌனமானான்।

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । तच्छ्रुत्वा रुद्रमभ्यर्च्य दिव्यैरजंलिकुड्मलैः । प्रणम्य च महादेवं बाणश्च स्वगृहं गतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அதை கேட்ட பாணன் தெய்வீக அஜம்லி செடியின் மொட்டுகளால் ருத்ரனை அர்ச்சித்தான்; மேலும் மகாதேவனை வணங்கி பாணன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 21

कुंभाण्डाय यथावृत्तं पृष्टः प्रोवाच हर्षितः । पर्यैक्षिष्टासुरो बाणस्तं योगं ह्युत्सुकस्सदा

கும்பாண்டன் கேட்டபோது, நடந்ததனை அப்படியே மகிழ்ச்சியுடன் அவன் கூறினான். இதற்கிடையில் அசுரன் பாணன் அந்த யோகசாதனையை எப்போதும் கவனித்து, அதை அடைய எந்நாளும் ஆவலுடன் இருந்தான்.

Verse 22

अथ दैवात्कदाचित्स स्वयं भग्नं ध्वजं च तम् । दृष्ट्वा तत्रासुरो बाणो हृष्टो युद्धाय निर्ययौ

பின்னர் தெய்வவிதியால் ஒருசமயம் அந்தக் கொடி தானாகவே முறிந்ததாகக் காணப்பட்டது. அதை அங்கே கண்ட அசுரன் பாணன் மகிழ்ந்து போருக்குப் புறப்பட்டான்.

Verse 23

स स्वसैन्यं समाहूय संयुक्तः साष्टभिर्गणैः । इष्टिं सांग्रामिकां कृत्वा दृष्ट्वा सांग्रामिकं मधु

அவன் தன் படையை அழைத்து, எட்டு கணங்களுடன் இணைந்து ஆயத்தமானான். பின்னர் போருக்கான இஷ்டி (சங்க்ராமிக யாகம்) செய்து, படையெடுப்பைத் தூண்டும் ‘சங்க்ராமிக மது’வை கண்டான்.

Verse 24

ककुभां मंगलं सर्वं संप्रेक्ष्य प्रस्थितोऽभवत् । महोत्साहो महावीरो बलिपुत्रो महारथः

எல்லாத் திசைகளிலும் மங்களக் குறிகளைச் சுற்றிலும் நோக்கி, பேருற்சாகமிக்க மகாவீரனும் மகாரதனுமான பலியின் புதல்வன் புறப்பட்டான்।

Verse 25

इति हृत्कमले कृत्वा कः कस्मादागमिष्यति । योद्धा रणप्रियो यस्तु नानाशस्त्रास्त्रपारगः

இவ்வாறு இதயத் தாமரையில் அதை நிலைநிறுத்தினால், யார் எங்கிருந்து வந்து அவனை எதிர்க்க முடியும்? போர் விரும்பி பலவகை ஆயுதங்களிலும் அஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்த வீரன் அப்போது அஜேயனாகிறான்।

Verse 26

यस्तु बाहुसहस्रं मे छिनत्त्वनलकाष्ठवत् । तथा शस्त्रैर्महातीक्ष्णैश्च्छिनद्मि शतशस्त्विह

இங்கே யாரேனும் என் ஆயிரம் கரங்களை காட்டின் உலர்ந்த கட்டைகளைப் போல வெட்டினாலும், அவனையும் நான் அதேபோல் மிகத் தீவிரமான ஆயுதங்களால் மீண்டும் மீண்டும், நூற்றுமுறை வெட்டி வீழ்த்துவேன்।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे कालः संप्राप्तश्शंकरेण हि । यत्र सा बाणदुहिता सुजाता कृतमंगला

அந்நேரத்தில் சங்கரனின் ஆணையால் விதிக்கப்பட்ட காலம் வந்து சேர்ந்தது; அங்கே பாணனின் மகள் சுஜாதா மங்கலச் சடங்குகளைச் செய்து, புனிதக் கிரியைக்குப் பூரணமாகத் தயாராய் நின்றாள்।

Verse 28

माधवं माधवे मासि पूजयित्वा महानिशि । सुप्ता चांतः पुरे गुप्ते स्त्रीभावमुपलंभिता

மாதவ மாதத்தில் (வைசாகத்தில்) மாதவனை (விஷ்ணுவை) வழிபட்டு, அந்த மகா இரவில் நகரத்தின் மறைந்த அந்தப்புரத்தில் அவள் உறங்கினாள்; பின்னர் விழித்தபோது/காணப்பட்டபோது அவள் பெண் நிலையைக் கொண்டதாக அறியப்பட்டது।

Verse 29

गौर्या संप्रेषितेनापि व्याकृष्टा दिव्यमायया । कृष्णात्मजात्मजेनाथ रुदंती सा ह्यनाथवत्

கௌரியால் அனுப்பப்பட்டவளாயினும், தெய்வ மாயையால் இழுக்கப்பட்டாள்; பின்னர் கிருஷ்ணனின் மகனின் மகனால் பிடிக்கப்பட்டு, அவள் ஆதரவற்றவள்போல் அழுதாள்।

Verse 30

स चापि तां बलाद्भुक्त्वा पार्वत्याः सखिभिः पुनः । नीतस्तु दिव्ययोगेन द्वारकां निमिषांतरात्

அவன் அவளை வலுக்கட்டாயமாக அவமதித்தான்; பின்னர் பார்வதியின் தோழியர் அவனை மீண்டும் பிடித்து, தெய்வீக யோகசக்தியால் ஒரு இமைப்பொழுதில் துவாரகைக்கு கொண்டு சென்றனர்.

Verse 31

मृदिता सा तदोत्थाय रुदंती विविधा गिरः । सखीभ्यः कथयित्वा तु देहत्यागे कृतक्षणा

அவள் துயரால் நொறுங்கி எழுந்து, அழுதபடி பலவிதப் புலம்பல் சொற்களை உரைத்தாள். தோழியரிடம் கூறி உடனே தேகத்தைத் துறக்கத் தீர்மானித்தாள்.

Verse 32

सख्या कृतात्मनो दोषं सा व्यास स्मारिता पुनः । सर्वं तत्पूर्ववृत्तांतं ततो दृष्ट्वा च सा भवत्

அப்போது, ஓ வ்யாசரே, தோழி அவளது சொந்தத் தீர்மானத்தால் ஏற்பட்ட குற்றத்தை மீண்டும் நினைவூட்டினாள். பின்னர் முன்நிகழ்வுகள் அனைத்தையும் உணர்ந்து அவள் தெளிவடைந்தாள்.

Verse 33

अब्रवीच्चित्रलेखां च ततो मधुरया गिरा । ऊषा बाणस्य तनया कुंभांडतनयां मुने

அப்போது, ஓ முனிவரே, பாணனின் மகளான ஊஷை இனிய குரலில் சித்ரலேகையிடம் பேசினாள்; சித்ரலேகை கும்பாண்டனின் மகள் ஆவாள்.

Verse 34

ऊषोवाच । सखि यद्येष मे भर्ता पार्वत्या विहितः पुरा । केनोपायेन ते गुप्तः प्राप्यते विधिवन्मया

ஊஷா கூறினாள்—“தோழி! பார்வதி முன்பே எனக்காக நியமித்த கணவன் இவனே என்றால், நீ மறைத்து வைத்திருக்கும் அவனை நான் எந்த வழியால் முறையாக, விதிப்படி பெறுவேன்?”

Verse 35

कस्मिन्कुले स वा जातो मम येन हृतं मनः । इत्युषावचनं श्रुत्वा सखी प्रोवाच तां तदा

“என் மனத்தை கவர்ந்தவன் எந்த குலத்தில் பிறந்தவன்?” என்று ஊஷா கூறினாள். அவள் சொற்களை கேட்ட தோழி அப்போது அவளுக்கு பதில் சொன்னாள்.

Verse 36

चित्रलेखोवाच । त्वया स्वप्ने च यो दृष्टः पुरुषो देवि तं कथम् । अहं संमानयिष्यामि न विज्ञातस्तु यो मम

சித்ரலேகா கூறினாள்—“தேவி, நீ கனவில் கண்ட அந்த ஆணை நான் எவ்வாறு மரியாதை செய்வேன்? அவன் எனக்குத் தெரியாதவன்.”

Verse 37

दैत्यकन्या तदुक्ते तु रागांधा मरणोत्सुका । रक्षिता च तया सख्या प्रथमे दिवसे ततः

அவ்வார்த்தைகள் கூறப்பட்டதும், அசுரகன்னி காதல் மயக்கத்தில் கண்மூடி, மரணத்திற்கும் ஏங்கினாள். அன்றே முதல் நாளிலிருந்து தோழி அவளை காத்தாள்.

Verse 38

पुनः प्रोवाच सोषा वै चित्रलेखा महामतिः । कुंभांडस्य सुता बाणतनयां मुनिसत्तम

முனிவரே, பின்னர் கும்பாண்டனின் மகளும் பெருமதியுமான சித்ரலேகா, பாணனின் மகள் ஊஷாவிடம் மீண்டும் கூறினாள்.

Verse 39

चित्रलेखोवाच । व्यसनं तेऽपकर्षामि त्रिलोक्यां यदि भाष्यते । समानेष्ये नरं यस्ते मनोहर्ता तमादिश

சித்ரலேகா கூறினாள்—“மூன்று உலகங்களிலும் சொல்ல இயன்றால், உன் துயரை நான் நீக்குவேன். உன் மனத்தை கவர்ந்த அந்த நரனை நான் கொண்டு வருவேன்—அவன் யார் என்று சொல்.”

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा वस्त्रपुटके देवान्दैत्यांश्च दानवान् । गन्धर्वसिद्धनागांश्च यक्षादींश्च तथालिखत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அவர் துணியால் மூடிய புடகத்தில் தேவர்கள், தைத்யர்கள், தானவர்கள்; அதுபோல கந்தர்வர்கள், சித்தர்கள், நாகர்கள், யக்ஷாதிகளையும் எழுதினார்.

Verse 41

तथा नरांस्तेषु वृष्णीञ्शूरमानकदुंदुभिम् । व्यलिखद्रामकृष्णौ च प्रद्युम्नं नरसत्तमम्

அதேபோல் அந்த மனிதர்களில் வृष்ணிவம்சத்தார்—சூரர், ஆனகதுந்துபி—மேலும் ராமன், கிருஷ்ணன் ஆகியோரையும் எழுதினார்; நரசிறந்த பிரத்யும்னனையும் குறித்தார்.

Verse 42

अनिरुद्धं विलिखितं प्राद्युम्निं वीक्ष्य लज्जिता । आसीदवाङ्मुखी चोषा हृदये हर्षपूरिता

பிரத்யும்னன் வரைந்த அனிருத்தனின் உருவத்தைப் பார்த்த உஷா வெட்கமுற்றாள். சொற்கள் தளர, முகம் தாழ்ந்து, உள்ளத்தில் ஆனந்தம் நிறைந்து நின்றாள்.

Verse 43

ऊषा प्रोवाच चौरोऽसौ मया प्राप्तस्तु यो निशि । पुरुषः सखि येनाशु चेतोरत्नं हृतं मम

உஷா கூறினாள்—தோழி! இரவில் எனக்கு வந்த அந்த ஆண் உண்மையிலேயே திருடன்; ஏனெனில் அவன் என் இதய-ரத்தினத்தை விரைவில் கவர்ந்து கொண்டான்.

Verse 44

यस्य संस्पर्शनादेव मोहिताहं तथाभवम् । तमहं ज्ञातुमिच्छामि वद सर्वं च भामिनि

யாரின் வெறும் தொடுதலாலே நான் இவ்வாறு மயங்கினேனோ, அவரை நான் அறிய விரும்புகிறேன். ஓ பாமினி (ஒளிமிகு பெண்ணே), அனைத்தையும் சொல்.

Verse 45

कस्यायमन्वये जातो नाम किं चास्य विद्यते । इत्युक्ता साब्रवीन्नाम योगिनी तस्य चान्वयम्

“இவன் எந்த குலத்தில் பிறந்தவன்? இவன் பெயர் என்ன?” என்று கேட்டபோது, யோகினி அவன் பெயரும் குலவரிசையும் கூறினாள்।

Verse 46

सर्वमाकर्ण्य सा तस्य कुलादि मुनिसत्तम । उत्सुका बाणतनया बभाषे सा तु कामिनी

முனிவரே, அவன் குலம் முதலிய அனைத்தையும் கேட்டபின், பாணனின் மகள்—ஆவலுடனும் காதல் மயக்கத்துடனும்—அப்போது பேசினாள்।

Verse 47

ऊषोवाच । उपायं रचय प्रीत्या तत्प्राप्त्यै सखि तत्क्षणात् । येनोपायेन तं कांतं लभेयं प्राणवल्लभम्

ஊஷா கூறினாள்—சகியே, அன்புடன் உடனே ஒரு வழியை அமை; அதனால் என் உயிர்க்கும் இனிய அந்தக் காதலனை நான் அடைய வேண்டும்।

Verse 48

यं विनाहं क्षणं नैकं सखि जीवितुमुत्सहे । तमानयेह सद्यत्नात्सुखिनीं कुरु मां सखि

சகியே, அவனின்றி ஒரு கணமும் வாழ எனக்கு வலிமை இல்லை. முழு முயற்சியுடன் அவனை உடனே இங்கே கொண்டு வா; என்னை மகிழ்வுறச் செய், சகியே।

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्ता सा तथा बाणात्मजया मंत्रिकन्यका । विस्मिताभून्मुनिश्रेष्ठ सुविचारपराऽभवत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பாணனின் மகள் இவ்வாறு சொன்னபோது, அந்த அமைச்சரின் மகள் வியப்புற்றாள், ஓ முனிவரே, அவள் மனம் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் நிலைத்தது।

Verse 50

ततस्सखीं समाभाष्य चित्रलेखा मनोजवा । बुद्ध्वा तं कृष्णपौत्रं सा द्वारकां गंतुमुद्यता

பின்னர் தோழியுடன் உரையாடி, மனோவேகமுடைய சித்ரலேகா—அவன் கிருஷ்ணனின் பேரன் என்பதை அறிந்து—துவாரகைக்கு செல்லத் தயாரானாள்।

Verse 51

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां तृतीये तु गतेऽहनि । आप्रभातान्मुहूर्ते तु संप्राप्ता द्वारकां पुरीम्

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியில், மூன்றாம் நாள் கடந்தபின், விடியற்காலத்திற்கு முன் ஒரு முகூர்த்தத்தில் அவள் துவாரகா நகரை அடைந்தாள்।

Verse 52

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहि तायां पंचमे युद्धखण्डे ऊषाचरित्रवर्णनं नाम द्विपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு திருச்சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘ஊஷா சரித்ர வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 53

क्रीडन्नारीजनैस्सार्द्धं प्रपिबन्माधवी मधु । सर्वांगसुन्दरः श्यामः सुस्मितो नवयौवनः

பெண்கள் கூட்டத்துடன் விளையாடிக்கொண்டே அவன் மாதவி மதுவை அருந்தினான். கருநிறம், அங்கமெங்கும் அழகு, மென்முறுவல், புதுயௌவனத் திகழ்ச்சியுடன் இருந்தான்।

Verse 54

ततः खट्वां समारूढमंधकारपटेन सा । आच्छादयित्वा योगेन तामसेन च माधवम्

அப்போது அவள் கட்ட்வையின் மேல் ஏறி, தாமஸ யோகசக்தியால் மாதவனை (விஷ்ணுவை) இருள்திரையால் மூடி, அவருடைய உணர்வை மறைத்தாள்।

Verse 55

ततस्सा मूर्ध्नि तां खट्वां गृहीत्वा निमिषांतरात् । संप्राप्ता शोणितपुरं यत्र सा बाणनंदिनी

பின்னர் அவள் அந்தக் கட்ட்வையைத் தலையில் ஏந்தி, கண்சிமிட்டும் நேரத்தில் சோணிதபுரத்தை அடைந்தாள்—அங்கே பாணனின் அன்புக் குமாரி இருந்தாள்।

Verse 56

कामार्ता विविधान्भावाञ्चकारोन्मत्तमानसा । आनीतमथ तं दृष्ट्वा तदा भीता च साभवत्

காமத்தால் துன்புற்ற அவளின் மனம் கலங்கிப் பலவித உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியது; ஆனால் அவனை அவள்முன் கொண்டு வந்தபோது அவனைப் பார்த்தவுடன் அவள் அஞ்சினாள்।

Verse 57

अंतःपुरे सुगुप्ते च नवे तस्मिन्समागमे । यावत्क्रीडितुमारब्धं तावज्ज्ञातं च तत्क्षणात्

அந்த அந்தப்புரத்தின் புதியதும் நன்கு காக்கப்பட்டதுமான சந்திப்பில், அவர்கள் விளையாட்டுக் களியாட்டைத் தொடங்கிய உடனே அதே கணத்தில் அது அறியப்பட்டது।

Verse 58

अंतःपुरद्वारगतैर्वेत्रजर्जरपाणिभिः । इंगितैरनुमानैश्च कन्यादौःशील्यमाचरन्

அந்தப்புர வாசலில் நின்று, கைகளில் வேற்றுக்கோல்கள் கொண்ட பணியாளர்கள், சைகைகளாலும் நுண்ணிய ஊகங்களாலும் கன்னியின் ஒழுக்கநிலையைச் சோதிக்குமாறு நடந்தனர்.

Verse 59

स चापि दृष्टस्तैस्तत्र नरो दिव्यवपुर्धरः । तरुणो दर्शनीयस्तु साहसी समरप्रियः

அங்கே அவர்கள் தெய்வீக ஒளிமிகு உடலுடைய ஒருவனை கண்டனர்—இளமைமிகு, காண இனியவன், துணிவுடையவன், போரில் விருப்பமுடையவன்।

Verse 60

तं दृष्ट्वा सर्वमाचख्युर्बाणाय बलिसूनवे । पुरुषास्ते महावीराः कन्यान्तःपुररक्षकाः

அவனை கண்டதும், அந்த மகாவீரர்கள்—கன்னியரின் அந்தப்புரக் காவலர்கள்—பலியின் புதல்வன் பாணனுக்கு அனைத்தையும் அறிவித்தனர்।

Verse 61

द्वारपाला ऊचुः । देव कश्चिन्न जानीते गुप्तश्चांतःपुरे बलात् । स कस्तु तव कन्यां वै स्वयंग्राहादधर्षयत्

வாயில்காவலர்கள் கூறினர்—“தேவா! அவன் யார் என்று எவருக்கும் தெரியாது; வலத்தால் அந்தப்புரத்தில் மறைந்து புகுந்தான். அப்படியெனில், தன் கைகளால் உமது மகளைக் கைப்பற்றி ஒழுக்கத்தை மீறியவன் யார்?”

Verse 62

दानवेन्द्र महाबाहो पश्यपश्यैनमत्र च । यद्युक्तं स्यात्तत्कुरुष्व न दुष्टा वयमित्युत

“தானவேந்திரா, பெருந்தோளனே! இங்கே அவனைப் பார், பார். ஏற்றதாயிருப்பதைச் செய்; நாங்கள் தீயோர் அல்லோம்”—என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்।

Verse 63

सनत्कुमार उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः । विस्मितोभून्मुनिश्रेष्ठ कन्यायाः श्रुतदूषणः

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே! அவர்களின் சொற்களை கேட்டதும், மாபெரும் வலிமையுடைய தானவர்களின் தலைவன் வியப்புற்றான்; ஏனெனில் அந்தக் கன்னியைப் பற்றிய இகழ்ச்சிச் சொற்களை அவன் முன்பே கேட்டிருந்தான்.