जलंधरयुद्धे मायाप्रयोगः — Jalandhara’s Māyā in the Battle with Śiva

Verse 1

व्यास उवाच । विधेः श्रेष्ठसुत प्राज्ञः कथेयं श्राविताद्भुता । ततश्च किमभूदाजौ कथं दैत्यो हतो वद

வியாசர் கூறினார்—ஓ விதாதா (பிரம்மா) அவர்களின் சிறந்த புதல்வனே, ஞானவானே! நீ இந்த அதிசயக் கதையைச் சொன்னாய். இனி போரில் பின்னர் என்ன நிகழ்ந்தது? அந்த அசுரன் எவ்வாறு கொல்லப்பட்டான்? கூறு।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । अदृश्य गिरिजां तत्र दैत्येन्द्रे रणमागते । गांधर्वे च विलीने हि चैतन्योऽभूद्वृषध्वजः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அங்கே கிரிஜை (பார்வதி) காணப்படவில்லை; தானவர்களின் தலைவன் போருக்கு வந்தான்; கந்தர்வனும் மறைந்து லயித்தான்; அப்பொழுது வृषத்வஜன் (சிவன்) முழுமையாக விழிப்புணர்வுடன் எச்சரிக்கையடைந்தான்.

Verse 3

अंतर्धानगतां मायां दृष्ट्वा बुद्धो हि शंकरः । चुक्रोधातीव संहारी लौकिकीं गतिमाश्रितः

மாயை மறைவில் ஒளிந்ததைப் பார்த்து சங்கரன் நிலையைத் தெளிவாக உணர்ந்தான். அப்போது சம்ஹாரகர்த்தா பரமன் மிகக் கோபித்து, போருக்காக உலகியலான நடைமுறையை ஏற்றான்.

Verse 4

ततश्शिवो विस्मितमानसः पुनर्जगाम युद्धाय जलंधरं रुषा । स चापि दैत्यः पुनरागतं शिवं दृष्ट्वा शरोघैस्समवाकिरद्रणे

அப்போது சிவன் வியப்பால் நிறைந்த மனத்துடன், கோபத்தோடு மீண்டும் ஜலந்தரனைப் போருக்கு அணைந்தான். அந்த அசுரனும் சிவன் திரும்பி வந்ததைப் பார்த்து, போர்க்களத்தில் அம்புகளின் பெருக்கால் அவரை மூழ்கடித்தான்.

Verse 5

क्षिप्तं प्रभुस्तं शरजालमुग्रं जलंधरेणातिबलीयसा हरः । प्रचिच्छेद शरैर्वरैर्निजैर्नचित्रमत्र त्रिभवप्रहंतुः

மிகுந்த வலிமையுடைய ஜலந்தரன் எறிந்த அந்தக் கொடிய அம்புவலைகளை, प्रभு ஹரன் தன் சிறந்த அம்புகளால் துண்டுதுண்டாக வெட்டினான். இதில் வியப்பென்ன? அவர் மூவுலகையும் அழிப்பவன் அல்லவா.

Verse 6

ततो जलंधरो दृष्ट्वा रुद्र्मद्भुतविक्रमम् । चकार मायया गौरीं त्र्यम्बकं मोहयन्निव

அப்போது ஜலந்தரன் ருத்ரனின் அற்புத வீரத்தைப் பார்த்து, மாயையால் கௌரியின் உருவத்தை உருவாக்கினான்; த்ரியம்பகனாகிய சிவனையே மயக்குவது போல.

Verse 7

रथोपरि गतां बद्धां रुदंतीं पार्वतीं शिवः । निशुंभ शुंभदैत्यैश्च बध्यमानां ददर्श सः

ரதத்தின் மேல் இருந்த, கட்டப்பட்டு அழுதுகொண்டிருந்த பார்வதியை சிவன் கண்டார்—நிசும்பன், சும்பன் என்னும் அசுரர்கள் அவளைப் பிடித்து கட்டியிருந்தனர்.

Verse 8

गौरीं तथाविधां दृष्ट्वा लौकिकीं दर्शयन्गतिम् । बभूव प्राकृत इव शिवोप्युद्विग्नमानसः

கௌரியை அந்த நிலையிலேக் கண்டு, அவள் உலகியலான நடையை வெளிப்படுத்தினாள் போலத் தோன்ற, பரமனான சிவனும் சாதாரண மனிதன் போல மனம் கலங்கினார்.

Verse 9

अवाङ्मुखस्थितस्तूष्णीं नानालीलाविशारदः । शिथिलांगो विषण्णात्मा विस्मृत्य स्वपराक्रमम्

பல யுக்திகளிலும் லீலைகளிலும் வல்லவராயிருந்தும், அவர் முகம் தாழ்த்தி மௌனமாக நின்றார்; உடல் தளர்ந்து, உள்ளம் சோர்ந்து, தம் வீரத்தை மறந்தவர் போல இருந்தார்.

Verse 10

ततो जलंधरो वेगात्त्रिभिर्विव्याध सायकैः । आपुंखमग्नैस्तं रुद्रं शिरस्युरसि चोदरे

அப்போது ஜலந்தரன் வேகமாகப் பாய்ந்து, இறகுகள் வரை புகுந்த மூன்று அம்புகளால் ருத்ரனைத் துளைத்தான்—தலையில், மார்பில், வயிற்றில்.

Verse 11

ततो रुद्रो महालीलो ज्ञानतत्त्वः क्षणात्प्रभुः । रौद्ररूपधरो जातो ज्वालामालातिभीषणः

அப்போது மகாலீலையுடைய, ஞானத்தத்துவமே ஆன ஆண்டவன் ருத்ரன் கணநேரத்தில் ரௌத்ர ரூபம் தாங்கி வெளிப்பட்டான்; ஜ்வாலைகளின் மாலைகளால் மிகப் பயங்கரமாகத் தோன்றினான்।

Verse 12

तस्यातीव महारौद्ररूपं दृष्ट्वा महासुराः । न शेकुः प्रमुखे स्थातुं भेजिरे ते दिशो दश

அவரின் மிகக் கொடிய, பேருருத்திர வடிவத்தைப் பார்த்த மகா அசுரர்கள் முன் நிற்க இயலவில்லை. அவர்கள் ஓடி பத்து திசைகளிலும் தப்பினர்.

Verse 13

निशुंभशुंभावपि यौ विख्यातौ वीरसत्तमौ । आपे तौ शेकतुर्नैव रणे स्थातुं मुनीश्वर

முனிவரே! வீரர்களில் சிறந்தவர்களெனப் புகழ்பெற்ற நிசும்பன், சும்பன் ஆகிய இருவரும் அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு போரில் நிலைத்து நிற்க இயலவில்லை.

Verse 14

जलंधरकृता मायांतर्हिताभूच्च तत्क्षणम् । हाहाकारो महानासीत्संग्रामे सर्वतोमुखे

அந்தக் கணமே ஜலந்தரன் செய்த மாயையால் அனைத்தும் மறைந்து காணாமற்போயின. எல்லாத் திசைகளிலும் மோதிய அந்தப் போரில் பெரும் அலறலும் குழப்பமும் எழுந்தது.

Verse 15

ततश्शापं ददौ रुद्रस्तयोश्शुंभनिशुंभयोः । पलायमानौ तौ दृष्ट्वा धिक्कृत्य क्रोधसंयुतः

அப்போது கோபம் நிறைந்த ருத்ரன், ஓடிப்போகும் சும்ப-நிசும்பரைப் பார்த்து இகழ்ந்து, அந்த இருவர்மேலும் சாபத்தை உரைத்தான்.

Verse 16

रुद्र उवाच । युवां दुष्टावतिखलावपराधकरौ मम । पार्वतीदंडदातारौ रणादस्मात्पराङ्मुखौ

ருத்ரன் கூறினான்—நீங்கள் இருவரும் தீயவரும் மிகக் கெட்டவரும்; எனக்கு எதிராகக் குற்றம் செய்தவர்கள். பார்வதியின் தண்டனைக்கு உரியவர்கள்; ஆகவே இந்தப் போரிலிருந்து முகம் திருப்பி விலகுங்கள்।

Verse 17

पराङ्मुखो न हंतव्य इति वध्यौ न मे युवाम् । मम युद्धादतिक्रांतौ गौर्य्या वध्यौ भविष्यतः

“முகம் திருப்பியவனைத் தாக்கக் கூடாது”—ஆகையால் நீங்கள் இருவரும் எனால் கொல்லப்படத் தகுதியற்றவர்கள். ஆனால் என் யுத்தநியமத்தை மீறியதால், நீங்கள் இருவரும் கௌரியால் வதம் செய்யத் தகுதியாவீர்கள்.

Verse 18

एवं वदति गौरीशे सिन्धुपुत्रो जलंधरः । चुक्रोधातीव रुद्राय ज्वलज्ज्वलनसन्निभः

கௌரீநாதனிடம் இவ்வாறு உரைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, கடல்புதல்வன் ஜலந்தரன் ருத்ரர்மேல் மிகுந்த கோபம் கொண்டு, தீவிரமாக எரியும் அக்கினிபோல் ஜ்வலித்தான்।

Verse 19

रुद्रे रणे महावेगाद्ववर्ष निशिताञ्छरान् । बाणांधकारसंछन्नं तथा भूमितलं ह्यभूत्

போர்க்களத்தில் ருத்ரர் பேர்வேகத்துடன் கூரிய அம்புகளை மழையென பொழிந்தார்; அதனால் பூமித்தளம் அம்புகளால் ஆன இருளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனது।

Verse 20

यावद्रुद्रः प्रचिच्छेद तस्य बाणगणान्द्रुतम् । तावत्सपरिघेणाशु जघान वृषभं बली

ருத்ரர் அவனுடைய அம்புக் கூட்டங்களை விரைவாக வெட்டிக் களைந்துகொண்டிருந்த அளவுக்கு, அந்த வலிமைமிக்க வீரன் இரும்புக் கம்பியால் வृषபத்தை உடனே தாக்கினான்।

Verse 21

वृषस्तेन प्रहारेण परवृत्तो रणांगणात् । रुद्रेण कृश्यमाणोऽपि न तस्थौ रणभूमिषु

வृषபத்தின் அந்த அடியால் அவன் போர்க்களத்திலிருந்து பின்வாங்கினான்; ருத்ரரால் சோர்வுறச் செய்யப்பட்டபோதிலும், போர்நிலத்தில் எங்கும் நிலைத்து நிற்க இயலவில்லை।

Verse 22

अथ लोके महारुद्रस्स्वीयं तेजोऽतिदुस्सहम् । दर्शयामास सर्वस्मै सत्यमेतन्मुनीश्वर

அப்போது உலகங்களின் நடுவே மகாருத்ரன் தன் மிகத் தாங்க இயலாத ஒளித் தேஜஸ்ஸை அனைவருக்கும் வெளிப்படுத்தினான். முனிவர்களின் தலைவனே, இதுவே உண்மை.

Verse 23

ततः परमसंक्रुद्धो रुद्रो रौद्रवपुर्धरः । प्रलयानलवद्धोरो बभूव सहसा प्रभुः

பின்னர் பரமக் கோபம் கொண்ட ஆண்டவன் ருத்ரன் ரௌத்ர வடிவம் ஏற்றான்; உடனே பிரளயத் தீயைப் போல அச்சமூட்டும் பயங்கரனாய் தோன்றினான்।

Verse 24

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवर्णनं नाम चतुर्विशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘ஜலந்தர வர்ணனம்’ எனப்படும் இருபத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 25

ब्रह्मणो वचनं रक्षन्रक्षको जगतां प्रभुः । हृदानुग्रहमातन्वंस्तद्वधाय मनो दधत्

பிரம்மாவின் வாக்கை காத்து, உலகங்களின் காவலனான ஆண்டவன் தன் இதயத்திலிருந்து அருளை விரித்து, அந்த பகைவரை வதைக்க மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்।

Verse 26

कोपं कृत्वा परं शूली पादांगुष्ठेन लीलया । महांभसि चकाराशु रथांगं रौद्रमद्भुतम्

அப்போது சூலதாரி பரமன் பேர்கோபம் கொண்டு, தமது பாதத்தின் பெருவிரலால் விளையாட்டென, பேர்நீரில் விரைவாக அற்புதமும் ரௌத்ரமுமான ரதச்சக்கிரம் போன்ற ஆயுதத்தை உருவாக்கினார்.

Verse 27

कृत्वार्णवांभसि शितं भगवान्रथांगं स्मृत्वा जगत्त्रयमनेन हतं पुरारिः । दक्षान्धकांतकपुरत्रययज्ञहंता लोकत्रयांतककरः प्रहसन्नुवाच

கடல்நீரில் தன் சக்கரத்தைத் தீட்டிய பூராரி சிவபெருமான், இதே ஆயுதத்தால் ஒருகாலத்தில் மும்முலகும் அடக்கப்பட்டதென நினைத்தார். தக்ஷயாக நாசகர், அந்தகன் வதைப்பவர், திரிபுர நாசகர், மும்முலக முடிவைச் செய்யவல்லவர்—புன்னகையுடன் உரைத்தார்।

Verse 28

महारुद्र उवाच । पादेन निर्मितं चक्रं जलंधर महाम्भसि । बलवान्यदि चोद्धर्त्तुं तिष्ठ योद्धुं न चान्यथा

மகாருத்ரன் உரைத்தான்—ஓ ஜலந்தரா, இம்மாபெரும் நீர்நடுவே நான் என் பாதத்தால் இந்தச் சக்கரத்தை உருவாக்கினேன். நீ உண்மையில் இதைத் தூக்க வல்லவன் என்றால் நின்று போரிடு; வேறு வழியில்லை।

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधेनादीप्तलोचनः । प्रदहन्निव चक्षुर्भ्यां प्राहालोक्य स शंकरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவன் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் கோபத்தால் எரிந்தான்; அவன் கண்கள் தீப்பொறிபோல் பிரகாசித்தன. பார்வையாலேயே எரிப்பதுபோல் சங்கரனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 30

जलंधर उवाच । रेखामुद्धृत्य हत्वा च सगणं त्वां हि शंकर । हत्वा लोकान्सुरैस्सार्द्धं स्वभागं गरुडो यथा

ஜலந்தரன் கூறினான்—ஓ சங்கரா, எல்லைக்கோட்டை இழுத்து உன்னை உன் கணங்களுடன் கொல்வேன். பின்னர் தேவர்களுடன் உலகங்களையும் அழித்து, கருடன் தன் பங்கை எடுத்துக்கொள்வதுபோல் என் உரிய பங்கையும் கைப்பற்றுவேன்।

Verse 32

हंतुं चराचरं सर्वं समर्थोऽहं सवासवम् । को महेश्वर मद्बाणैरभेद्यो भुवनत्रये । बालभावेन भगवांतपसैव विनिर्जितः । ब्रह्मा बलिष्ठः स्थाने मे मुनिभिस्सुरपुंगवैः

“இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களோடு சேர்த்து, அசையும் அசையாத அனைத்தையும் அழிக்க நான் வல்லவன். ஓ மகேஸ்வரா! மூவுலகிலும் என் அம்புகளால் துளைக்கப்படாதவன் யார்? குழந்தை விளையாட்டுபோல், தவத்தினாலேயே நான் பகவான் பிரம்மாவையும் அடக்கினேன். வலிமைமிக்கவன் எனப் போற்றப்படும் பிரம்மாவும் என் காரணத்தாலேயே தன் இடத்தில் நிலைத்திருக்கிறான்—முனிவரும் தேவரில் முதன்மையரும் துணை நிற்க.”

Verse 33

दग्धं क्षणेन सकलं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तपसा किं त्वया रुद्र निर्जितो भगवानपि

ஒரே கணத்தில் அசைவும் அசையாததும் உட்பட மூவுலகமும் எரிந்து போயிற்று. ஓ ருத்ரா, நீ செய்தது என்ன தவம்? அதனால் பகவானும் உன்னால் வென்றடக்கப்பட்டதுபோல் ஆனார்.

Verse 34

इन्द्राग्नियमवित्तेशवायुवारीश्वरादयः । न सेहिरे यथा नागा गंधं पक्षिपतेरिव

இந்திரன், அக்னி, யமன், குபேரன், வாயு, வருணன், ஈஸ்வரன் முதலிய தேவர்கள் அதைத் தாங்க இயலவில்லை—பறவைகளின் அரசன் கருடன் எறிந்ததுபோலிய மணத்தை நாகங்கள் தாங்காததுபோல்.

Verse 35

न लब्धं दिवि भूमौ च वाहनं मम शंकर । समस्तान्पर्वतान्प्राप्य धर्षिताश्च गणेश्वराः

ஓ சங்கரா, விண்ணிலும் மண்ணிலும் எனக்கென ஒரு வாகனம் கிடைக்கவில்லை. எல்லா மலைகளையும் அணைந்தும் கணநாதர்களும் விரட்டப்பட்டு அவமானப்பட்டனர்.

Verse 36

गिरीन्द्रो मन्दरः श्रीमान्नीलो मेरुस्सुशोभनः । धर्षितो बाहुदण्डेन कण्डा उत्सर्पणाय मे

மலைகளின் அரசன் மந்தரன், புகழ்மிகு நீலன், அழகுறும் மேருவும் என் புயவலத்தின் தாக்கத்தால் அடிபட்டன; ஆகவே இந்த வீக்கம் (கண்டா) என்னை விட்டு அகலட்டும்.

Verse 37

गंगा निरुद्धा बाहुभ्यां लीलार्थं हिमवद्गिरौ । अरोणां मम भृत्यैश्च जयो लब्धो दिवौकसात्

இமயமலையில் விளையாட்டிற்காக நான் என் இரு புஜங்களால் கங்கையைத் தடுத்தேன்; என் பணியாளர்கள் அருணன் படையை அடக்கி தேவர்கள்மேல் வெற்றியைப் பெற்றனர்।

Verse 38

वडवाया मुखं बद्धं गृहीत्वा तां करेण तु । तत्क्षणादेव सकलमेकार्णवमभूत्तदा

கையால் அவளைப் பிடித்து வடவா (குதிரைமுகி) யின் வாயை அடக்கினான்; அதே கணத்தில் அனைத்தும் ஒரே பேர்கடலாயிற்று।

Verse 39

ऐरावतादयो नागाः क्षिप्ताः सिन्धुजलोपरि । सरथो भगवानिन्द्रः क्षिप्तश्च शतयोजनम्

ஐராவதம் முதலிய யானைகள் கடல்நீரின் மேல் எறியப்பட்டன; ரதத்துடன் தேவேந்திரன் இந்திரனும் நூறு யோஜனை தூரம் தள்ளப்பட்டான்।

Verse 40

गरुडोऽपि मया बद्धो नागपाशेन विष्णुना । उर्वश्याद्या मयानीता नार्यः कारागृहांतरम्

விஷ்ணுவின் பாதுகாப்பில் இருந்தாலும் கருடனையும் நான் நாகபாசத்தால் கட்டினேன்; உர்வசி முதலான தெய்வப் பெண்களையும் என் சிறையின் உள்கூடங்களில் கொண்டு சென்றேன்।

Verse 41

मां न जानासि रुद्र त्वं त्रैलोक्यजयकारिणाम् । जलंधरं महादैत्यं सिंधुपुत्रं महाबलम्

ஏ ருத்ரா, நீ என்னை அறியவில்லை—மூவுலக வெற்றியை ஏற்படுத்தும், கடலின் புதல்வன், மாபலமுடைய மாபேயன் ஜலந்தரன் நான்।

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वाथ महादेवं तदा वारिधिनन्दनः । न चचाल न सस्मार निहतान्दानवान्युधि

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு மகாதேவனைச் சொல்லிவிட்டு, கடல்-புதல்வன் அசையாது நிலைத்தான். போரில் தானவர்கள் வீழ்ந்தபோதும் அவன் அசையவும் இல்லை; வேறொன்றையும் நினைக்கவும் இல்லை।

Verse 43

दुर्मदेनाविनीतेन दोर्भ्यामास्फोट्य दोर्बलात् । तिरस्कृतो महादेवो वचनैः कटुकाक्षरैः

தீய அகந்தையால் குருடனாய், பணிவற்றவனாய், வலிமை காட்டத் தன் தோள்களைத் தட்டிக் கொண்டான்; கடுமையான கசப்புச் சொற்களால் மகாதேவனை இகழ்ந்தான்।

Verse 44

तच्छ्रुत्वा दैत्यवचनममंगलमतीरितम् । विजहास महादेवाः परमं क्रोधमादधे

அந்த அசுரன் தீய நோக்கத்துடன் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட மகாதேவன் சிரித்தான்; ஆனால் அதே கணத்தில் உச்சக் கோபத்தை ஏற்றான்।

Verse 45

सुदर्शनाख्यं यच्चक्रं पदांगुष्ठविनिर्मितम् । जग्राह तत्करे रुद्रस्तेन हंतुं समुद्यतः

அப்போது ருத்ரன், பாதத்தின் பெருவிரலிலிருந்து உருவான ‘சுதர்சன’ எனும் சக்கரத்தைத் தன் கையில் எடுத்துக் கொண்டு, எதிரியை அழிக்கத் தயாரானான்।

Verse 46

सुदर्शनाख्यं तच्चक्रं चिक्षेप भगवान्हरः । कोटिसूर्यप्रतीकाशं प्रलयानलसन्निभम्

அப்போது பகவான் ஹரன் ‘சுதர்சனம்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்தச் சக்கரத்தை எறிந்தான்—கோடி சூரியர் போல ஒளிர்ந்து, பிரளயத் தீயைப் போலக் கொழுந்தெழுந்தது.

Verse 47

प्रदहद्रोदसी वेगात्तदासाद्य जलंधरम् । जहार तच्छिरो वेगान्महदायतलोचनम्

கடுமையான வேகத்துடன், இரு உலகங்களையும் எரிப்பதுபோல் பாய்ந்து, அவன் ஜலந்தரனை அணுகி, அதே வேகத்தில் அகன்ற பெரிய கண்கள் கொண்ட அவனது தலையை விரைவில் அறுத்தெடுத்தான்।

Verse 48

रथात्कायः पपातोर्व्यां नादयन्वसुधातलम् । शिरश्चाप्यब्धिपुत्रस्य हाहाकारो महानभूत्

தேரிலிருந்து உடல் பூமியில் விழுந்தது, அதனால் நிலப்பரப்பு அதிர்ந்தது. கடல் மகனின் தலையும் விழுந்தது, அப்போது பெரும் ஓலம் எழுந்தது.

Verse 49

द्विधा पपात तद्देहो ह्यंजनाद्रिरिवाचलः । कुलिशेन यथा वारांनिधौ गिरिवरो द्विधा

அந்த உடல் அஞ்சன மலை போல அசையாமல் இரண்டு துண்டுகளாக விழுந்தது, கடலின் நடுவே இந்திரனின் வஜ்ராயுதத்தால் ஒரு பெரிய மலை இரண்டாகப் பிளக்கப்படுவதைப் போல.

Verse 50

तस्य रौद्रेण रक्तेन सम्पूर्णमभवज्जगत् । ततस्समस्ता पृथिवी विकृताभून्मुनीश्वर

முனிவர்களில் சிறந்தவரே! அவனுடைய அந்த பயங்கரமான இரத்தத்தால் உலகம் முழுவதும் நிறைந்தது. அதன்பிறகு பூமி முழுவதும் விகாரமான, இயற்கைக்கு மாறான நிலையை அடைந்தது.

Verse 51

तद्रक्तमखिलं रुद्रनियोगान्मांसमेव च । महारौरवमासाद्य रक्तकुंडमभूदिह

ருத்ரனின் கட்டளையால் அந்த இரத்தம் முழுவதும் மற்றும் மாமிசமும் மகாரௌரவ நரகத்தில் விழுந்தது; இவ்வாறாக, இங்கே அது பயங்கரமான 'இரத்த குண்டமாக' மாறியது.

Verse 52

तत्तेजो निर्गतं देहाद्रुद्रे च लयमागमत् । वृन्दादेहोद्भवं यद्वद्गौर्य्यां हि विलयं गतम्

அந்த தேஜஸ் உடலிலிருந்து வெளிப்பட்டு ருத்ரருள் புகுந்து அவரிலேயே லயமடைந்தது; வೃந்தாவின் உடலிலிருந்து தோன்றிய வெளிப்பாடு இறுதியில் கௌரியிலே கரைந்ததுபோல।

Verse 53

जलंधरं हतं दृष्ट्वा देवगन्धर्वपन्नगाः । अभवन्सुप्रसन्नाश्च साधु देवेति चाब्रुवन्

ஜலந்தரன் கொல்லப்பட்டதைக் கண்டு தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து “சாது! ஹே தேவா!” என்று உரைத்தனர்.

Verse 54

सर्वे प्रसन्नतां याता देवसिद्धमुनीश्वराः । पुष्पवृष्टिं प्रकुर्वाणास्तद्यशो जगुरुच्चकैः

அனைத்து தேவர்கள், சித்தர்கள், மகரிஷி-முனிவர்கள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தனர். மலர்மழை பொழிந்து, அந்த ஆண்டவனின் மகிமையையும் அந்த வெற்றிச் செய்கையின் புகழையும் உரக்கப் பாடினர்.

Verse 55

देवांगना महामोदान्ननृतुः प्रेमविह्वलाः । कलस्वराः कलपदं किन्नरैस्सह संजगुः

மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் தேவாங்கனைகள் அன்பால் மயங்கி நடனமாடினார்கள். இனிய குரல்களிலும் அழகிய தாள-லயத்திலும் கின்னரர்களுடன் சேர்ந்து இசைபாடினர்.

Verse 56

दिशः प्रसेदुस्सर्वाश्च हते वृन्दापतौ मुने । ववुः पुण्यास्सुखस्पर्शा वायवस्त्रिविधा अपि

முனிவரே! விருந்தாவின் கணவன் கொல்லப்பட்டபோது எல்லாத் திசைகளும் அமைதியடைந்தன. மூன்று வகை காற்றுகளும் புனிதமாய், இனியத் தொடுதலாய் வீசத் தொடங்கின.

Verse 57

चन्द्रमाः शीततां यातो रविस्तेपे सुतेजसा । अग्नयो जज्वलुश्शांता बभूव विकृतं नभः

சந்திரன் தன் குளிர்ச்சியை இழந்தான்; சூரியன் தன் கடும் ஒளியால் சுட்டெரித்தான். அமைந்திருந்த நெருப்புகளும் எரிந்தெழுந்தன; வானமே விகாரமடைந்தது।

Verse 58

एवं त्रैलोक्यमखिलं स्वास्थ्यमापाधिकं मुने । हतेऽब्धितनये तस्मिन्हरेणानतमूर्तिना

இவ்வாறு, ஓ முனிவரே, அனைவரும் வணங்கும் வடிவுடைய ஹரி அந்த கடல்-புதல்வனை வதைத்தபோது, முழு முத்திரிலோகமும் மேலும் உயர்ந்த நலனையும் சுகநலத்தையும் அடைந்தது।