राहोर्विमोचनानन्तरं जलन्धरस्य सैन्योद्योगः — Rahu’s Aftermath and Jalandhara’s Mobilization

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ कथा ते श्राविताद्भुता । महाप्रभोश्शंकरस्य यत्र लीला च पावनी

வியாசர் கூறினார்—எல்லாம் அறிந்த சனத்குமாரரே! நீங்கள் எனக்கு ஒரு அற்புதக் கதையைச் சொன்னீர்கள்; அதில் மகாபிரபு சங்கரரின் புனிதமும் பாவநீக்கும் லீலை வெளிப்படுகிறது।

Verse 2

इदानीं ब्रूहि सुप्रीत्या कृपां कृत्वा ममो परि । राहुर्मुक्तः कुत्र गतः पुरुषेण महामुने

இப்போது தயை செய்து, மிகுந்த அன்புடன் என்மேல் கருணை கொண்டு சொல்லுங்கள், ஓ மகாமுனியே—அந்த மகாபுருஷன் விடுவித்த ராகு எங்கே சென்றான்?

Verse 3

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य व्यासस्यामितमेधसः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा ब्रह्मपुत्रो महामुनिः

சூதர் கூறினார்—அளவற்ற ஞானமுடைய வியாசரின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்டபின், மனம் மகிழ்ந்த பிரம்மபுத்திர மகாமுனி பதிலளித்தார்.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । राहुर्विमुक्तो यस्तेन सोपि तद्वर्वरस्थले । अतस्स वर्वरो भूत इति भूमौ प्रथां गतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—யாரால் ராகு விடுதலை பெற்றானோ, அவனும் அதே ‘வரவர’ எனப்படும் இடத்திலேயே தங்கினான். ஆகவே அவன் ‘வரவர-பூதன்’ என்று பெயர் பெற்றான்; அந்தப் பெயர் பூமியில் புகழ்பெற்றது.

Verse 5

ततः स मन्यमानस्स्वं पुनर्जनिमथानतः । गतगर्वो जगामाथ जलंधरपुरं शनैः

பின்னர் அவன் தன் மறுபிறப்பை நினைத்து வணங்கி, அகந்தை நீங்கி, மெதுவாக ஜலந்தர நகரத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்.

Verse 6

जलंधराय सोऽभ्येत्य सर्वमीशविचेष्टितम् । कथयामास तद्व्यासाद्व्यास दैत्येश्वराय वै

ஜலந்தரனை அணுகி, நிகழ்ந்த அனைத்தையும் ஈசன் சிவனின் தெய்வீக லீலையாகக் கருதி, தானவர்களின் அரசனுக்கு விரிவாக எடுத்துரைத்தான்.

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । जलंधरस्तु तच्छ्रुत्वा कोपाकुलितविग्रहः । बभूव बलवान्सिन्धुपुत्रो दैत्येन्द्रसत्तमः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அதை கேட்டவுடன், கடலின் புதல்வனும் தைத்தியர்களில் முதன்மையானவனும் வல்லமையுடையவனுமான ஜலந்தரன் கோபத்தால் கலங்கினான்; அவன் முழு தோற்றமும் கொந்தளித்தது.

Verse 8

ततः कोपपराधीनमानसो दैत्यसत्तमः । उद्योगं सर्वसैन्यानां दैत्यानामादिदेश ह

பின்னர் கோபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மனத்துடன் தைத்தியர்களில் முதன்மையானவன், எல்லா தைத்தியப் படைகளும் போருக்கு ஆயத்தமாகுமாறு ஆணையிட்டான்.

Verse 9

जलंधर उवाच । निर्गच्छंत्वखिला दैत्याः कालनेमिमुखाः खलु । तथा शुंभनिशुम्भाद्या वीरास्स्वबलसंयुताः

ஜலந்தரன் கூறினான்—காலநேமி தலைமையில் எல்லா தைத்யர்களும் புறப்படட்டும்; அதுபோல சும்ப-நிசும்ப முதலிய வீரர்களும் தத்தம் படைகளுடன் முன்னே செல்லட்டும்।

Verse 10

कोटिर्वीरकुलोत्पन्नाः कंबुवंश्याश्च दौर्हृदाः । कालकाः कालकेयाश्च मौर्या धौम्रास्तथैव च

வீரக் குலங்களில் பிறந்த கோடிக்கணக்கான போர்வீரர்கள் இருந்தனர்—கம்பு வம்சத்தார், தௌர்ஹ்ருதர், காலகர், காலகேயர்; மேலும் மௌரியர், தௌம்ரரும் இருந்தனர்।

Verse 11

इत्याज्ञाप्यासुरपतिस्सिंधुपुत्रो प्रतापवान् । निर्जगामाशु दैत्यानां कोटिभिः परिवारितः

இவ்வாறு ஆணையிட்டு, பராக்கிரமமிக்க அசுராதிபதி—சிந்து புதல்வன்—தைத்யர்களின் கோடிகளால் சூழப்பட்டவனாய் விரைவில் புறப்பட்டான்।

Verse 12

ततस्तस्याग्रतश्शुक्रो राहुश्छिन्नशिरोऽभवत् । मुकुटश्चापतद्भूमौ वेगात्प्रस्खलितस्तदा

அப்போது அவன் முன்னே சுக்ரனும் ராகுவும் தலை துண்டிக்கப்பட்டனர். அந்த அடியின் வேகத்தால் அவர்களின் மகுடங்கள் வழுக்கி தரையில் விழுந்தன.

Verse 13

व्यराजत नभः पूर्णं प्रावृषीव यथा घनैः । जाता अशकुना भूरि महानिद्रावि सूचकाः

வானம் மழைக்காலத்தில் மேகங்கள் நிரம்பியதுபோல் முழுவதும் நிறைந்ததாகத் தோன்றியது. பல அபசகுனப் பறவைகள் தோன்றின; வரவிருக்கும் போருக்கு முன் பெரும் மயக்க-நித்திரையும் இருளும் வரப்போகும் அறிகுறிகள் அவை.

Verse 14

तस्योद्योगं तथा दृष्ट्वा गीर्वाणास्ते सवासवाः । अलक्षितास्तदा जग्मुः कैलासं शंकरालयम्

அவனுடைய செயற்பாட்டுத் தயாரிப்பைக் கண்டு, இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்கள் அப்போது யாருக்கும் தெரியாமல் சங்கரனின் வாசஸ்தலமான கைலாசத்திற்குச் சென்றனர்।

Verse 15

तत्र गत्वा शिवं दृष्ट्वा सुप्रणम्य सवासवाः । देवास्सर्वे नतस्कंधाः करौ बद्ध्वा च तुष्टुवुः

அங்கே சென்று சிவனைத் தரிசித்து, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லாத் தேவரும் ஆழ்ந்த வணக்கத்துடன் பணிந்தனர். தாழ்மையால் தோள்கள் குனிந்து, கைகளை கூப்பி, அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 16

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । नमस्तेस्तु महेशान पाहि नश्शरणागतान्

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கருணைநிதி சங்கரனே! மகேசானனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; சரணடைந்த எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக।

Verse 17

विह्वला वयमत्युग्रं जलंधरकृतात्प्रभो । उपद्रवात्सदेवेन्द्राः स्थानभ्रष्टाः क्षितिस्थिताः

பிரபோ! ஜலந்தரன் செய்த மிகக் கடும் துன்புறுத்தலால் நாங்கள் முற்றிலும் கலங்கியுள்ளோம். தேவேந்திரனுடன் தேவர்கள் தம் நிலையிலிருந்து தள்ளப்பட்டு இப்போது பூமியில் வீழ்ந்துள்ளனர்.

Verse 18

न जानासि कथं स्वामिन्देवापत्तिमिमां प्रभो । तस्मान्नो रक्षणार्थाय जहि सागरनन्दनम्

ஸ்வாமி, பிரபோ! தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட இந்தப் பேராபத்தை நீங்கள் எவ்வாறு அறியாமல் இருப்பீர்கள்? ஆகவே எங்களை காக்க கடலின் புதல்வன் (ஜலந்தரன்)னை அழித்தருளுங்கள்.

Verse 19

अस्माकं रक्षणार्थाय यत्पूर्वं गरुडध्वजः । नियोजितस्त्वया नाथ न क्षमस्सोऽद्य रक्षितुम्

ஓ நாதா! எங்கள் பாதுகாப்பிற்காக நீங்கள் முன்பு நியமித்த கருடத்வஜன், இன்று எங்களை காக்கத் திறனற்றவன்.

Verse 20

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे जलंधरवधोपाख्याने सामान्यगणासुरयुद्धवर्णनं नाम विंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஜலந்தர வதோபாக்யானத்தில், “சாதாரண கணர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் போர்வர்ணனை” எனும் இருபதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 21

अलक्षिता वयं चात्रागताश्शंभो त्वदंतिकम् । स आयाति त्वया कर्त्तुं रणं सिंधुसुतो बली

ஓ ஷம்போ! எவருக்கும் தெரியாமல் நாங்கள் இங்கு உங்கள் சன்னிதிக்கு வந்தோம். சிந்து நதியின் வல்லமைமிகு புதல்வன் உம்முடன் போர் செய்ய வருகிறான்।

Verse 22

अतस्स्वामिन्रणे त्वं तमविलंबं जलंधरम् । हंतुमर्हसि सर्वज्ञ पाहि नश्शरणागतान्

ஆகையால், ஓ ஸ்வாமி! இந்தப் போரில் தாமதமின்றி அந்த ஜலந்தரனை வதம் செய்யத் தகுதியுடையீர். ஓ சர்வஜ்ஞா! சரணடைந்த எங்களைப் பாதுகாப்பீராக।

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा ते सुरास्सर्वे प्रभुं नत्वा सवासवाः । पादौ निरीक्ष्य संतस्थुर्महेशस्य विनम्रकाः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, இந்திரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் ஆண்டவரை வணங்கி; மகேசனின் திருவடிகளை நோக்கி பணிவுடன் அங்கே நின்றனர்.

Verse 24

सनत्कुमार उवाच । इति देववचः श्रुत्वा प्रहस्य वृषभध्वजः । द्रुतं विष्णुं समाहूय वचनं चेदमब्रवीत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட வृषபத்வஜன் (சிவன்) புன்னகைத்தான். உடனே விஷ்ணுவை அழைத்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 25

ईश्वर उवाच । हृषीकेश महाविष्णो देवाश्चात्र समागताः । जलंधरकृतापीडाश्शरणं मेऽतिविह्वलाः

ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ ஹ்ருஷீகேசா, ஓ மகாவிஷ்ணுவே! இங்கே தேவர்கள் அனைவரும் கூடியுள்ளனர். ஜலந்தரனின் ஒடுக்குமுறையால் துன்புற்று மிகுந்த கலக்கத்துடன் என் சரணடைந்துள்ளனர்.

Verse 26

जलंधरः कथं विष्णो संगरे न हत स्त्वया । तद्गृहं चापि यातोऽसि त्यक्त्वा वैकुण्ठमात्मनः

ஏ விஷ்ணுவே! போரில் ஜலந்தரன் உன்னால் எவ்வாறு கொல்லப்படவில்லை? மேலும் உன் வைகுண்டத்தை விட்டுத் தன் வீட்டிற்கும் ஏன் சென்றாய்?

Verse 27

मया नियोजितस्त्वं हि साधुसंरक्षणाय च । निग्रहाय खलानां च स्वतंत्रेण विहारिणा

நல்லோரைக் காக்கவும் தீயோரைக் கட்டுப்படுத்தவும் நான் உன்னை நியமித்தேன்—நீ சுதந்திரமாகச் சஞ்சரித்து, தன்னிச்சையாகச் செயல்படுபவன்.

Verse 28

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य वचनं गरुडध्वजः । प्रत्युवाच विनीतात्मा नतकस्साञ्जलिर्हरिः

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகேசனின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்டுக் கொண்ட கருடத்வஜனான ஹரி, பணிவுடன் வணங்கி, கைகூப்பி, பின்னர் பதிலுரைத்தான்.

Verse 29

विष्णुरुवाच । तवांशसंभवत्वाच्च भ्रातृत्वाच्च तथा श्रियः । मया न निहतः संख्ये त्वमेनं जहि दानवम्

விஷ்ணு கூறினார்—நீ என் அಂசத்திலிருந்து தோன்றியவன்; மேலும் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யின் சகோதரனும் ஆவாய். ஆகையால் போரில் நான் இவனை வதம் செய்யவில்லை. நீயே இந்த தானவனை அழித்திடு.

Verse 30

महाबलो महावीरो जेयस्सर्वदिवौकसाम् । अन्येषां चापि देवेश सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

அவன் மிகுந்த பலமுடையவன், மகாவீரன்—வானுலக வாசிகளையெல்லாம் வென்றவன். மற்றவர்களையும் கூட, தேவேசா; இதுவே உண்மை என நான் கூறுகிறேன்.

Verse 31

मया कृतो रणस्तेन चिरं देवान्वितेन वै । मदुपायो न प्रवृत्तस्तस्मिन्दानवपुंगवे

தேவர்களின் துணையுடன் இருந்த அந்த மகாபலவானுடன் நான் நீண்ட காலம் போர் செய்தேன். ஆனால் அந்த தானவச் சிறந்தவனுக்கு எதிராக என் யுக்தி வெற்றி பெறவில்லை.

Verse 32

तत्पराक्रमतस्तुष्टो वरं ब्रूहीत्यहं खलु । इति मद्वचनं श्रुत्वा स वव्रे वरमुत्तमम्

அவனுடைய பராக்கிரமத்தில் மகிழ்ந்து நான், “வரம் கூறு—தேர்ந்தெடு” என்றேன். என் சொல் கேட்ட அவன் உயர்ந்த வரத்தைத் தேர்ந்தான்.

Verse 33

मद्भगिन्या मया सार्द्धं मद्गेहे ससुरो वस । मदधीनो महाविष्णो इत्यहं तद्गृहं गतः

“என் சகோதரியுடன் என் வீட்டில், ஓ மாமனாரே, தங்குங்கள். மகாவிஷ்ணு என் அதிகாரத்திற்குள் உள்ளார்.” என்று சொல்லி நான் அவன் இல்லத்திற்குச் சென்றேன்।

Verse 34

सनत्कुमार उवाच । इति विष्णोर्वचश्श्रुत्वा शकरस्स महेश्वरः । विहस्योवाच सुप्रीतस्सदयो भक्तवत्सलः

சனத்குமாரர் கூறினார்—விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்டதும், பக்தவத்ஸலனும் கருணைமிகு மகேஸ்வரன் சங்கரன் மகிழ்ந்து புன்னகைத்து பின்னர் உரைத்தான்।

Verse 35

महेश्वर उवाच । हे विष्णो सुरवर्य त्वं शृणु मद्वाक्यमादरात् । जलंधरं महादैत्यं हनिष्यामि न संशयः

மகேஸ்வரன் உரைத்தான்—ஓ விஷ்ணுவே, தேவர்களில் சிறந்தவனே! என் வார்த்தையை கவனத்துடன் கேள். மகாதைத்யன் ஜலந்தரனை நான் வதம் செய்வேன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 36

स्वस्थानं गच्छ निर्भीतो देवा गच्छंत्वपि ध्रुवम् । निर्भया वीतसंदेहा हतं मत्वाऽसुराधिपम्

அஞ்சாது உன் சொந்த இருப்பிடத்திற்குச் செல்; தேவர்களும் நிச்சயமாகத் திரும்பிச் செல்லட்டும். அச்சமின்றி, சந்தேகமின்றி, அசுராதிபதி கொல்லப்பட்டான் என எண்ணி மீளுங்கள்.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा महेशस्य वचनं स रमापतिः । सनिर्जरो जगामाशु स्वस्थानं गतसंशयः

சனத்குமாரர் கூறினார்—மஹேசனின் வாக்கை இவ்வாறு கேட்ட ரமாபதி (விஷ்ணு), அமரர்களுடன் விரைந்து தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்; அவரின் சந்தேகம் நீங்கியது.

Verse 38

एतस्मिन्नंतरे व्यास स दैत्येन्द्रोऽतिविक्रमः । सन्नद्धैरसुरैस्सार्द्धं शैलप्रांतं ययौ बली

அந்நேரத்தில், ஓ வ்யாசரே, மிகுந்த வீரத்தையுடைய தைத்யேந்திரன் பலி, ஆயுதம் தரித்த அசுரர்களுடன் சேர்ந்து மலைப்புற எல்லைப் பகுதிக்குச் சென்றான்.

Verse 39

कैलासमवरुध्याथ महत्या सेनया युतः । संतस्थौ कालसंकाशः कुर्वन्सिंहरवं महान्

பின்னர் பெரும் சேனையுடன் கைலாசத்தை முற்றுகையிட்டு நின்றான்; காலனைப் போல் அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன், மாபெரும் சிங்ககர்ஜனை செய்தான்.

Verse 40

अथ कोलाहलं श्रुत्वा दैत्यनादसमुद्भवम् । चुक्रोधातिमहेशानो महालीलः खलांतकः

அப்போது தைத்யர்களின் கர்ஜனையால் எழுந்த அந்தக் கோலாகலத்தைச் செவிமடுத்து, மகாலீலையுடைய துஷ்டநாசகன் பரம மகேஸ்வரன் சிவன் கோபமுற்றான்।

Verse 41

समादिदेश संख्याय स्वगणान्स महाबलान् । नंद्यादिकान्महादेवो महोतिः कौतुकी हरः

அப்போது பேரொளியுடனும் நோக்கமுள்ள உற்சாகத்துடனும் இருந்த ஹர மகாதேவன், நந்தி முதலிய தன் மிகுந்த வலிமைமிக்க கணங்களை எண்ணிக்கையுடன் ஒழுங்காக அணிவகுக்க ஆணையிட்டான்।

Verse 42

नन्दीभमुखसेनानीमुखास्सर्वे शिवाज्ञया । गणाश्च समनह्यंत युद्धाया तित्वरान्विताः

சிவன் ஆணையினால் நந்தி-பிருங்கி முதலிய சேனாதிபதிகளும் எல்லாக் கணங்களும் அவசர உணர்வுடன் விரைவாக ஆயுதம் தரித்து போருக்கு ஆயத்தமானார்கள்।

Verse 43

अवतेरुर्गणास्सर्वे कैलासात्क्रोधदुर्मदाः । वल्गतो रणशब्दांश्च महावीरा रणाय हि

கைலாசத்திலிருந்து எல்லா கணங்களும் இறங்கினார்கள்—கோபத்தில் வெறித்தும், தங்கள் வீரப் பெருமிதத்தில் அடங்காதவர்களுமாய். அந்த மகாவீரர்கள் போருக்காக தாவி முனைந்து, பேரொலி கொண்ட போர்முழக்கத்தை எழுப்பினர்.

Verse 44

ततस्समभवद्युद्धं कैलासोपत्यकासु वै । प्रमथाधिपदैत्यानां घोरं शस्त्रास्त्रसंकुलम्

அப்போது கைலாசத்தின் பள்ளத்தாக்குகளில் பிரமதர்களின் தலைவர்களுக்கும் தைத்யர்களுக்கும் இடையில் பயங்கரப் போர் எழுந்தது; எங்கும் ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் நிறைந்து இருந்தன।

Verse 45

भेरीमृदंगशंखौघैर्निस्वानैर्वीरहर्षणैः । गजाश्वरथशब्दैश्च नादिता भूर्व्यकंपत

பேரி, மிருதங்கம், சங்கங்களின் வீர உற்சாகம் தரும் முழக்கங்களாலும், யானை-குதிரை-ரதங்களின் ஆரவாரத்தாலும் பூமி முழங்கிக் குலுங்கியது।

Verse 46

शक्तितोमरबाणौघैर्मुसलैः पाशपट्टिशैः । व्यराजत नभः पूर्णं मुक्ताभिरिव संवृतम्

சக்தி, தோமரம், அம்புகளின் பெருக்கோடு, முசலம், பாசம், பட்டிசம் ஆகியவற்றால் வானம் நிரம்பி, சிதறிய முத்துகளால் மூடப்பட்டதுபோல் ஒளிர்ந்தது।

Verse 47

निहतैरिव नागाश्वैः पत्तिभिर्भूर्व्यराजत । वज्राहतैः पर्वतेन्द्रैः पूर्वमासीत्सुसंवृता

கொல்லப்பட்ட போர்யானைகள், குதிரைகள், காலாட்கள் ஆகியவற்றால் பூமி பரவி ஒளிர்ந்தது; அது முன்பு இடியாயுதத்தால் சிதைந்த மாபெரும் மலைகளால் சுற்றிலும் மூடப்பட்டிருந்ததுபோல் தோன்றியது।

Verse 48

प्रमथाहतदैत्यौघैर्दैत्याहतगणैस्तथा । वसासृङ्मांसपंकाढ्या भूरगम्याभवत्तदा

அப்போது பிரமதர்கள் வீழ்த்திய தைத்யக் கூட்டங்களாலும், தைத்யர்கள் தாக்கி வீழ்ந்த சிவகணக் கூட்டங்களாலும், கொழுப்பு, இரத்தம், மாமிசக் களிமண் நிறைந்ததால் பூமி செல்ல இயலாததாக ஆனது.

Verse 49

प्रमथाहतदैत्यौघान्भार्गवस्समजीवयत् । युद्धे पुनः पुनश्चैव मृतसंजीवनी बलात्

போரில் பிரமதர்கள் வீழ்த்திய தைத்யக் கூட்டங்களை பார்கவர் (சுக்ராசாரியர்) ‘ம்ருதஸஞ்ஜீவனி’ மந்திர வலிமையால் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்।

Verse 50

दृष्ट्वा व्याकुलितांस्तांस्तु गणास्सर्वे भयार्दिताः । शशंसुर्देवदेवाय सर्वे शुक्रविचेष्टितम्

அவர்களைப் பதறி அச்சத்தால் துன்புறுவதைப் பார்த்த எல்லா கணங்களும், தேவர்களின் தேவனான மகாதேவரிடம் சுக்ரனின் சூழ்ச்சிகளையும் செயல்களையும் அறிவித்தனர்।

Verse 51

तच्छ्रुत्वा भगवान्रुद्रश्चकार क्रोधमुल्बणम् । भयंकरोऽतिरौद्रश्च बभूव प्रज्वलन्दिशः

அதைக் கேட்டவுடன் பகவான் ருத்ரர் பேருயிர்க்கும் கோபத்தில் மூழ்கினார். அச்சமூட்டும் அதிரௌத்ரராகி, திசைகள் அனைத்தும் எரிவதுபோல் தோன்றினார்।

Verse 52

अथ रुद्रमुखात्कृत्या बभूवातीवभीषणा । तालजंघोदरी वक्त्रा स्तनापीडितभूरुहा

அப்போது ருத்ரரின் வாயிலிருந்து ‘க்ருத்யா’ தோன்றினாள்—மிகவும் பயங்கரமானவள். அவளின் தொடைகளும் வயிறும் பனைமரத் தண்டு போல்; முகம் கொடூரம்; மார்பில் அழுத்திய மார்பகங்கள் அவளைக் மேலும் அச்சமூட்டின।

Verse 53

सा युद्धभूमिं तरसा ससाद मुनिसत्तम । विचचार महाभीमा भक्षयंती महासुरान्

முனிவரே! அவள் வேகமாகப் போர்க்களத்திற்குச் சென்றடைந்தாள். மிகப் பயங்கரமாக அங்கேச் சுற்றித் திரிந்து, மஹாஸுரர்களை விழுங்கத் தொடங்கினாள்.

Verse 54

अथ सा रणमध्ये हि जगाम गतभीर्द्रुतम् । यत्रास्ते संवृतो दैत्यवरेन्द्रैस्स हि भार्गवः

பின்னர் அவள், அச்சம் நீங்கி, விரைவாகப் போரின் நடுவில் நுழைந்தாள்—தைத்யர்களின் தலைசிறந்த அரசர்களால் எல்லாப் புறமும் சூழப்பட்டிருந்த பார்கவ (சுக்ர) இருந்த இடத்தை நோக்கி.

Verse 55

स्वतेजसा नभो व्याप्य भूमिं कृत्वा च सा मुने । भार्गवं स्वभगे धृत्वा जगामांतर्हिता नभः

முனியே! அவள் தன் தேஜஸால் வானத்தை நிறைத்து, பூமியைத் தன் ஆளுமைக்குள் கொண்டு, பார்கவனைத் தன் இடுப்பில் ஏந்தி, மறைந்து வானில் சென்றாள்.

Verse 56

विद्रुतं भार्गवं दृष्ट्वा दैत्यसैन्यगणास्तथा । प्रम्लानवदना युद्धान्निर्जग्मुर्युद्धदुर्मदाः

பார்கவனை ஓடிச் செல்லக் கண்டதும், முன்பு போர்மதத்தில் மயங்கியிருந்த தைத்தியப் படைகளும் முகம் வாடி, வீரியம் குன்றி, போர்க்களத்தை விட்டு விலகின.

Verse 57

अथोऽभज्यत दैत्यानां सेना गणभयार्दिता । वायुवेगहता यद्वत्प्रकीर्णा तृणसंहतिः

அப்போது சிவகணங்களின் அச்சத்தால் துன்புற்ற தைத்தியர் படை உடைந்து சிதறியது—வேகமிகு காற்றின் அடியில் உலர்ந்த புல்தொகை சிதறுவது போல.

Verse 58

भग्नां गणभयाद्दैत्यसेनां दृष्ट्वातिमर्षिताः । निशुंभशुंभौ सेनान्यौ कालनेमिश्च चुक्रुधुः

சிவகணங்களின் அச்சத்தால் தைத்யசேனை சிதறியதைப் பார்த்து, சேனாதிபதிகள் நிசும்பன்-சும்பன் மற்றும் காலநேமி மிகுந்த கோபம் கொண்டனர்।

Verse 59

त्रयस्ते वरयामासुर्गणसेनां महाबलाः । मुंचंतश्शरवर्षाणि प्रावृषीव बलाहकाः

அந்த மூன்று மகாபலவான்கள் கணசேனையின் முன்னேற்றத்தைத் தடுத்து, மழைக்கால மேகங்களைப் போல அம்புகளின் மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 60

ततो दैत्यशरौघास्ते शलभानामिव व्रजाः । रुरुधुः खं दिशस्सर्वा गणसेनामकंपयन्

அப்போது தைத்யர்களின் அம்புக் கூட்டங்கள் வெட்டுக்கிளி கூட்டங்களைப் போல வானத்தை நிரப்பி எல்லாத் திசைகளிலும் மறித்து, சிவகணங்களின் சேனையை நடுங்கச் செய்தன.

Verse 61

गणाश्शरशतैर्भिन्ना रुधिरासारवर्षिणः । वसंतकिंशुकाभासा न प्राजानन्हि किंचन

நூற்றுக்கணக்கான அம்புகளால் குத்தப்பட்ட கணர்கள் இரத்தத் தாரைகளைப் பொழிந்தனர். அவர்களின் உடல்கள் வசந்தக் கிம்‌ஷுக மலர்களைப் போல செம்மையாக ஒளிர்ந்தன; ஆயினும் சிவப்பணியில் லயித்து அஞ்சாது, வேறெதையும் கவனிக்கவில்லை.

Verse 62

ततः प्रभग्नं स्वबलं विलोक्य नन्द्यादिलंबोदरकार्त्तिकेयाः । त्वरान्विता दैत्यवरान्प्रसह्य निवारयामासुरमर्षणास्ते

அப்போது தங்கள் படை சிதைந்ததைப் பார்த்த நந்தி முதலியோர்—லம்போதரன் (கணேசன்) மற்றும் கார்த்திகேயன்—விரைவுடன் முன்னே பாய்ந்தனர். தாங்கமுடியாத கோபத்துடன் அவர்கள் தைத்யர்களின் தலைசிறந்த வீரர்களை வலுக்கட்டாயமாகத் தடுத்து நிறுத்தினர்.