त्रिपुरमोहनम् (Tripuramohana — “The Delusion/Enchanting of Tripura”)

Verse 1

व्यास उवाच । दैत्यराजे दीक्षिते च मायिना तेन मोहिते । किमुवाच तदा मायी किं चकार स दैत्यपः

வியாசர் கூறினார்—தைத்யராஜன் தீட்சை பெற்றபோது, அந்த மாயாவியால் மயக்கப்பட்டான்; அப்போது அந்த மாயி என்ன சொன்னான்? அந்த தைத்யாதிபதி என்ன செய்தான்?

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । दीक्षां दत्त्वा यतिस्तस्मा अरिहन्नारदादिभिः । शिष्यैस्सेवितपादाब्जो दैत्यराजानमब्रवीत्

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—அவனுக்கு தீக்ஷை அளித்த பின், அரிஹன், நாரதர் முதலிய சீடர்கள் சேவிக்கும் தாமரைப் பாதங்களை உடைய அந்த யதி, தானவர்களின் அரசனை நோக்கி உரைத்தார்।

Verse 3

अरिहन्नुवाच । शृणु दैत्यपते वाक्यं मम सञ्ज्ञानगर्भितम् । वेदान्तसारसर्वस्वं रहस्यं परमोत्तमम्

அரிஹன் கூறினார்—ஓ தைத்யபதியே, என் உண்மைத் தெளிவால் நிறைந்த சொற்களை கேள். இவை வேதாந்தத்தின் சாரமெல்லாம், மிக உயர்ந்த இரகசிய உபதேசம்.

Verse 4

अनादिसिद्धस्संसारः कर्तृकर्मविवर्जितः । स्वयं प्रादुर्भवत्येव स्वयमेव विलीयते

இந்த சம்சாரச் சுழல் ஆதியில்லாமல் தானே நிலைபெற்றது; தனித்த கర్తாவும் கர்மமும் இன்றியது; அது தானே தோன்றி தானே மறைந்து லயமாகிறது।

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पंचमे युद्धखंडे त्रिपुरमोहनं नाम पञ्चमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘திரிபுரமோஹனம்’ எனும் ஐந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 6

यद्ब्रह्मविष्णुरुद्राख्यास्तदाख्या देहिनामिमाः । आख्यायथास्मदादीनामरिहन्नादिरुच्यते

‘பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரன்’ என்ற பெயர்கள் உடலுடையோருக்கான பெயர்மட்டும்; ஆனால் எங்களைப் போன்ற ஆதிமுதலோரைக் குறித்து அவர் அனாதியான ‘அரிஹன்’—பகைவரை அழிப்பவன்—என்று கூறப்படுகிறார்।

Verse 7

देहो यथास्मदादीनां स्वकालेन विलीयते । ब्रह्मादि मशकांतानां स्वकालाल्लीयते तथा

எங்களைப் போன்ற உயிர்களின் உடல்கள் தமக்குரிய காலம் நிறைவுற்றதும் கரைந்து போவதுபோல், பிரம்மா முதல் மிகச் சிறிய கொசு வரை அனைவரின் உடலும் தத்தம் காலத்தில் கரைந்து விடுகிறது।

Verse 8

विचार्यमाणे देहेऽस्मिन्न किंचिदधिकं क्वचित् । आहारो मैथुनं निद्रा भयं सर्वत्र यत्समम्

இந்த உடலை விவேகத்துடன் ஆராய்ந்தால், இதில் எங்கும் சிறப்பானது எதுவும் காணப்படாது. உணவு, மைதுனம், உறக்கம், பயம்—இவை எல்லாம் எங்கும் ஒரேபோலவே உள்ளன.

Verse 9

निराहारपरीमाणं प्राप्य सर्वो हि देहभृत् । सदृशीमेव संतृप्तिं प्राप्नुयान्नाधिकेतराम्

உணவைத் தவிர்ப்பதிலும் உரிய அளவை அறிந்து, ஒவ்வொரு தேஹதாரியும் பொருத்தமான திருப்தியையே அடைய வேண்டும்—அதிகமாக அல்ல.

Verse 10

यथा वितृषिताः स्याम पीत्वा पेयं मुदा वयम् । तृषितास्तु तथान्येपि न विशेषोऽल्पकोधिकः

நாம் மகிழ்ச்சியுடன் பானத்தை அருந்தி தாகம் தீர்வதுபோல், மற்றவர்களும் தாகமுற்றவர்களே; இதில் சிறிது-பெரிது என்ற வேறுபாடு இல்லை।

Verse 11

संतु नार्यः सहस्राणि रूपलावण्यभूमयः । परं निधुवने काले ह्यैकेवेहोपयुज्यते

ஆயிரமாயிரம் பெண்கள் அழகும் கவர்ச்சியும் நிறைந்தவர்களாக இருந்தாலும், காதல்-இணைவு நேரத்தில் இங்கே உண்மையில் ஒருத்தியே துணையாக அமைகிறாள்।

Verse 12

अश्वाः परश्शतास्संतु संत्वेनेकैप्यनेकधा । अधिरोहे तथाप्येको न द्वितीयस्तथात्मनः

நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகள் பலவிதமாக இருந்தாலும், ஏறுவதற்கு ஒன்றையே தேர்வுசெய்வோம்; அதுபோல் ஆத்மாவிற்கு இரண்டாவது இல்லை।

Verse 13

पर्यंकशायिनां स्वापे सुखं यदुपजायते । तदेव सौख्यं निद्राभिर्भूतभूशायिनामपि

படுக்கையில் உறங்குவோர்க்கு உறக்கத்தில் எழும் இன்பம், அதே உறக்கத்தால் தரையில் படுப்போரான உயிர்களுக்கும் உண்டாகிறது।

Verse 14

यथैव मरणाद्भीतिरस्मदादिवपुष्मताम् । ब्रह्मादिकीटकांतानां तथा मरणतो भयम्

நம்மைப் போன்ற உடலுடையோருக்கு மரணப் பயம் இருப்பதுபோல், பிரம்மா முதல் சிறு பூச்சி வரை அனைவருக்கும் மரணத்தால் பயம் உண்டு।

Verse 15

सर्वे तनुभृतस्तुल्या यदि बुद्ध्या विचार्य्यते । इदं निश्चित्य केनापि नो हिंस्यः कोऽपि कुत्रचित्

தூய அறிவால் ஆராய்ந்தால் எல்லா உடலுடைய உயிர்களும் அடிப்படையில் சமமே. இதை உறுதியாக அறிந்து எவரும் எவரையும் எங்கும் வதை செய்யாதிருப்பாராக.

Verse 16

धर्मो जीवदयातुल्यो न क्वापि जगतीतले । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन कार्या जीवदया नृभिः

இந்த உலகில் உயிர்கள்மேல் கருணைக்கு ஒப்பான தர்மம் இல்லை. ஆகவே மனிதர்கள் எல்லா முயற்சியாலும் உயிர்கருணையைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

Verse 17

एकस्मिन्रक्षिते जीवे त्रैलोक्यं रक्षितं भवेत् । घातिते घातितं तद्वत्तस्माद्रक्षेन्न घातयेत्

ஒரு உயிரைக் காத்தால் மூன்று உலகங்களும் காக்கப்பட்டதுபோல் ஆகும். ஒரு உயிரைக் கொன்றால் மூன்று உலகங்களும் கொல்லப்பட்டதுபோல்; ஆகவே உயிரைக் காக்க, கொலை செய்யாதிருப்பீர்.

Verse 18

अहिंसा परमो धर्मः पापमात्मप्रपीडनम् । अपराधीनता मुक्तिस्स्वर्गोऽभिलषिताशनम्

அஹிம்சையே பரம தர்மம்; தன்னைத் தானே வதைத்தல் பாவம் எனக் கூறப்படுகிறது. குற்றமின்மை மோக்ஷம்; ஸ்வர்க்கம் என்பது விரும்பிய போகங்களும் உணவின்பமும் அனுபவிப்பதே.

Verse 19

पूर्वसूरिभिरित्युक्तं सत्प्रमाणतया ध्रुवम् । तस्मान्न हिंसा कर्त्तव्यो नरैर्नरकभीरुभिः

இது முன்னோர் ஞானிகள் சத்பிரமாணமாக உறுதியான உண்மை என்று உரைத்துள்ளனர். ஆகவே நரகத்தை அஞ்சும் மனிதர்கள் ஒருபோதும் வன்முறை செய்யக் கூடாது.

Verse 20

न हिंसासदृशं पापं त्रैलोक्ये सचराचरे । हिंसको नरकं गच्छेत्स्वर्गं गच्छेदहिंसकः

மூன்று உலகங்களிலும்—இயங்குவனவும் இயங்காதவனவும் ஆகிய எல்லா உயிர்களிடையிலும்—வன்முறைக்கு ஒப்பான பாவம் இல்லை. வன்முறையாளர் நரகத்திற்குச் செல்கிறான்; அஹிம்சையாளர் ஸ்வர்க்கத்தை அடைகிறான்.

Verse 21

संति दानान्यनेकानि किं तैस्तुच्छफलप्रदैः । अभीतिसदृशं दानं परमेकमपीह न

தானங்கள் பல உள்ளன; ஆனால் அற்ப பலன் தருவனவற்றால் என்ன பயன்? இங்கு அபயதானத்துக்கு ஒப்பான உயர்ந்த தானம் ஒன்றுமில்லை.

Verse 22

इह चत्वारि दानानि प्रोक्तानि परमर्षिभिः । विचार्य नानाशास्त्राणि शर्मणेऽत्र परत्र च

இங்கு பரம ரிஷிகள் நான்கு தானங்களை அறிவித்துள்ளனர்; பல சாஸ்திரங்களை ஆராய்ந்து, இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அமைதி-நலனுக்கான வழிகளென கூறினர்.

Verse 23

भीतेभ्यश्चाभयं देयं व्याधितेभ्यस्तथोषधम् । देया विद्यार्थिनां विद्या देयमन्नं क्षुधातुरे

அஞ்சுபவர்களுக்கு அபயம் அளிக்க வேண்டும், நோயுற்றவர்களுக்கு மருந்து; கல்வி நாடுபவர்களுக்கு கல்வியை வழங்க வேண்டும், பசியால் வாடுபவர்க்கு அன்னம் தர வேண்டும்.

Verse 24

यानि यानीह दानानि बहुमुन्युदितानि च । जीवाभयप्रदानस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

இங்கே பல முனிவர்கள் கூறிய எந்த எந்த தானங்களாயினும், உயிர்களுக்கு அபயம் மற்றும் பாதுகாப்பு அளிப்பதால் பெறும் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் அவை சமமல்ல।

Verse 26

अर्थानुपार्ज्य बहुशो द्वादशायतनानि वै । परितः परिपूज्यानि किमन्यैरिह पूजितैः

மீண்டும் மீண்டும் வளங்களைச் சேர்த்து, சிவனின் பன்னிரண்டு புனிதத் தலங்களைச் சுற்றிலும் முழு பக்தியுடன் வழிபட வேண்டும்; இவை முறையாக வணங்கப்பட்டால், இங்கே வேறு வழிபாடு எதற்கு?

Verse 27

पंचकर्मेन्द्रियग्रामाः पंच बुद्धींद्रियाणि च । मनो बुद्धिरिह प्रोक्तं द्वादशायतनं शुभम्

ஐந்து கர்மேந்திரியக் குழுக்கள், ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், மேலும் இங்கே மனமும் புத்தியும்—இவையே புனிதமான பன்னிரண்டு ஆயதனங்கள் என உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 28

इहैव स्वर्गनरकौ प्राणिनां नान्यतः क्वचित् । सुखं स्वर्गः समाख्याता दुःखं नरकमेव हि

உடலுடைய உயிர்களுக்கு சொர்க்கமும் நரகமும் இவ்வாழ்விலேயே இங்கே அனுபவிக்கப்படுகின்றன; வேறெங்கும் அல்ல. இன்பம் ‘சொர்க்கம்’ எனப்படும்; துன்பமே உண்மையில் ‘நரகம்’.

Verse 29

सुखेषु भुज्यमानेषु यत्स्याद्देहविसर्जनम् । अयमेव परो मोक्षो विज्ञेयस्तत्त्वचिंतकैः

உலக இன்பங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருந்தாலும், உடல்-அடையாளப் பற்றை விட்டொழித்தல் உண்டானால் அதுவே பரம மோக்ஷம்; தத்துவத்தைத் தியானிப்போர் இதை அறிய வேண்டும்।

Verse 30

वासनासहिते क्लेशसमुच्छेदे सति ध्रुवम् । अज्ञानो परमो मोक्षो विज्ञेयस्तत्त्वचिंतकैः

வாசனைகளுடன் கூடிய துன்பங்களின் தொகுதி உறுதியாக அறுக்கப்பட்டபோது—தத்துவத்தைத் தியானிப்போர் அறிய வேண்டியது: அறியாமையின் நீக்கம் தான் பரம மோக்ஷம்.

Verse 31

प्रामाणिकी श्रुतिरियं प्रोच्यते वेदवादिभिः । न हिंस्यात्सर्वभूतानि नान्या हिंसा प्रवर्तिका

இது வேதவாதிகள் உரைக்கும் ஸ்ருதியின் அதிகாரப்பூர்வ போதனை: எந்த உயிரினத்தையும் காயப்படுத்தக் கூடாது; வன்முறையைத் தூண்டும் வேறு எந்தத் தூண்டுதலும் வளர்க்கப்படக் கூடாது।

Verse 32

अग्निष्टोमीयमिति या भ्रामिका साऽसतामिह । न सा प्रमाणं ज्ञातॄणां पश्वालंभनकारिका

இங்கே “இது அக்னிஷ்டோமீய கர்மம்” என்ற எண்ணம் பொய்மனத்தார்க்கு உரிய மயக்கமே. விவேகமுள்ள அறிஞர்க்கு அது பிரமாணமல்ல; விலங்கு பலியையும் நியாயப்படுத்துவதுமல்ல.

Verse 33

वृक्षांश्छित्वा पशून्हत्वा कृत्वा रुधिरकर्दमम् । दग्ध्वा वह्नौ तिलाज्यादि चित्रं स्वर्गोऽभिलष्यते

மரங்களை வெட்டி, விலங்குகளை கொன்று, இரத்தக் களிமண்ணாக நிலத்தை ஆக்கி—பின் அக்னியில் எள், நெய் முதலியவற்றை எரித்து—விசித்திரமாகவே ஒருவர் சொர்க்கத்தையே இலக்கென விரும்புகிறார்.

Verse 34

इत्येवं स्वमतं प्रोच्य यतिस्त्रिपुरनायकम् । श्रावयित्वाखिलान् पौरानुवाच पुनरादरात्

இவ்வாறு திரிபுரநாயகப் பெருமானிடம் தன் கருத்தை உரைத்த யதி, நகரத்தார் அனைவரும் கேட்கும்படி செய்து, மீண்டும் மரியாதையுடன் உரைத்தார்.

Verse 35

दृष्टार्थप्रत्ययकरान्देहसौख्यैकसाधकान् । बौद्धागम विनिर्दिष्टान्धर्मान्वेदपरांस्ततः

அவர்கள் புத்த ஆகமத்தில் கூறப்பட்ட, கண்கூடாகத் தெரியும் ஒன்றிலேயே நம்பிக்கை உண்டாக்கி, உடல் இன்பத்தையே ஒரே இலக்காகக் கொள்ளும் கொள்கைகளைப் பரப்பினர்; இதனால் பரமப் பிரமாணமான வேதத்திலிருந்து விலகினர்.

Verse 36

आनंदं ब्रह्मणो रूपं श्रुत्यैवं यन्निगद्यते । तत्तथैव ह मंतव्यं मिथ्या नानात्वकल्पना

ஸ்ருதி கூறுவது: பிரம்மத்தின் சொரூபமே ஆனந்தம். அதையே அப்படியே உண்மையாக அறிய வேண்டும்; பல்வகைத் தன்மை பற்றிய கற்பனைகள் பொய்யே.

Verse 37

यावत्स्वस्थमिदं वर्ष्म यावन्नेन्द्रियविक्लवः । यावज्जरा च दूरेऽस्ति तावत्सौख्यं प्रसाधयेत्

இந்த உடல் நலமுடன் இருக்கும் வரை, புலன்கள் குன்றாத வரை, முதுமை இன்னும் தொலைவில் இருக்கும் வரை—அதுவரை தர்ம வழியில் உண்மையான நலமும் இன்பமும் பயிரிட வேண்டும்.

Verse 38

अस्वास्थ्येन्द्रियवैकल्ये वार्द्धके तु कुतस्सुखम् । शरीरमपि दातव्यमर्थिभ्योऽतस्सुखेप्सुभिः

உடல்நலக் குறைவு, புலன்களின் குறைபாடு, முதுமை இவற்றில் இன்பம் எங்கே? ஆகவே நிலையான நலனை நாடுவோர், தேவைப்படுவோரின் சேவைக்குத் தம் உடலையேனும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 39

याचमानमनोवृत्तिप्रीणने यस्य नो जनिः । तेन भूर्भारवत्येषा समुद्रागद्रुमैर्न हि

மனத்தின் பிச்சைக்காரப் போல் ஆசையைத் திருப்திப்படுத்தும் உந்துதல் யாரில் பிறவாதோ, அவனாலேயே இந்தப் பூமி பாரமடைகிறது; கடல்கள், மலைகள், மரங்கள் காரணமல்ல।

Verse 40

सत्वरं गत्वरो देहः संचयास्सपरिक्षयाः । इति विज्ञाय विज्ञाता देहसौख्यं प्रसाधयेत्

உடல் விரைவில் அழிவை நோக்கி ஓடுகிறது; சேர்த்தவை அனைத்தும் இழப்புக்குரியவை—என்று அறிந்த ஞானி, தர்மத்திற்கும் சிவபூஜைக்கும் துணையாக இருக்குமாறு உடல் நலத்தை முறையாக ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்।

Verse 41

श्ववाय सकृमीणां च प्रातर्भोज्यमिदं वपुः । भस्मांतं तच्छरीरं च वेदे सत्यं प्रपठ्यते

இந்த உடல் காலையில் நாய்களுக்கும் புழுக்களுக்கும் உணவாகிறது. இந்த சரீரம் இறுதியில் சாம்பலாக முடிகிறது—இந்த உண்மை வேதத்தில் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 42

मुधा जातिविकषोयं लोकेषु परिकल्प्यते । मानुष्ये सति सामान्ये कोऽधर्मः कोऽथ चोत्तमः

உலகங்களில் ‘சாதி வேறுபாடு’ என்ற எண்ணம் வீணாகக் கற்பிக்கப்படுகிறது. மனிதத்துவமே பொதுவான அடிப்படை என்றால், அதர்மம் எது? உயர்வு எது?

Verse 43

ब्रह्मादिसृष्टिरेषेति प्रोच्यते वृद्धपूरुषैः । तस्य जातौ सुतौ दक्षमरीची चेति विश्रुतौ

இதனை ‘பிரம்மாதி ஸ்ருஷ்டி’ என்று முதுமுனிவர்கள் கூறுகின்றனர். அவரிடமிருந்து தக்ஷன் மற்றும் மரீசி எனப் புகழ்பெற்ற இரு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 44

मारीचेन कश्यपेन दक्षकन्यास्सुलोचनाः । धर्मेण किल मार्गेण परिणीतास्त्रयोदश

மரீசியின் புதல்வன் கச்யபன், தர்ம விதி வழியைப் பின்பற்றி, தக்ஷனின் அழகிய கண்களையுடைய பதின்மூன்று மகள்களை முறையாக மணந்தான்।

Verse 45

अपीदानींतनैर्मर्त्यैरल्पबुद्धिपराक्रमैः । अपि गम्यस्त्वगम्योऽयं विचारः क्रियते मुधा

இக்காலத்தின் குறைந்த அறிவும் வலிமையும் உடைய மனிதர்களும் கூட, ‘இது அறியத்தக்கதா அறியமுடியாததா’ என்று வீணாக விவாதிக்கின்றனர்; தத்துவப் பார்வையின்றி செய்யும் விசாரணை பயனற்றது।

Verse 46

मुखबाहूरुसञ्जातं चातुर्वर्ण्य सहोदितम् । कल्पनेयं कृता पूर्वैर्न घटेत विचारतः

‘வாய், கை, தொடை, பாதம் ஆகியவற்றிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் தோன்றியது’ என்று சொல்லப்படும் நான்கு வர்ண அமைப்பு, முன்னோர் உருவாக்கிய கற்பனை மட்டுமே; ஆராய்ந்தால் அது உண்மையில் நிலைபெறாது।

Verse 47

एकस्यां च तनौ जाता एकस्माद्यदि वा क्वचित् । चत्वारस्तनयास्तत्किं भिन्नवर्णत्वमाप्नुयुः

ஒரே உடலிலும் ஒரே மூலத்திலுமிருந்து எங்காவது நான்கு மகன்கள் பிறந்தால், அவர்கள் எவ்வாறு வேறுபட்ட வர்ணம் (உருவநிறம்) பெற முடியும்?

Verse 48

वर्णावर्णविभागोऽयं तस्मान्न प्रतिभासते । अतो भेदो न मंतव्यो मानुष्ये केनचित्क्वचित्

ஆகவே ‘வர்ணம்’ ‘அவர்ணம்’ என்ற இந்தப் பிரிவு உண்மையில் ஒளிர்வதில்லை; எனவே மனிதர்களிடையே எங்கும் யாராலும் வேறுபாடு எண்ணக் கூடாது।

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । इत्थमाभाष्य दैत्येशं पौरांश्च स यतिर्मुने । सशिष्यो वेदधर्माश्च नाशयामास चादरात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே, தைத்யர்களின் தலைவனையும் நகர மக்களையும் இவ்வாறு உரைத்து, அந்த யதி சீடர்களுடன் சேர்ந்து வைதிக தர்மக் கடமைகளை ஆர்வத்துடன் அழிக்கச் செய்தான்।

Verse 50

स्त्रीधर्मं खंडयामास पातिव्रत्यपरं महत् । जितेन्द्रियत्वं सर्वेषां पुरुषाणां तथैव सः

பதிவிரத்யத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட மகத்தான ஸ்த்ரீதர்மத்தை அவர் சிதைத்தார்; அதுபோலவே எல்லா ஆண்களின் இந்திரியக் கட்டுப்பாட்டையும் அவர் முறித்தார்.

Verse 51

देवधर्मान्विशेषेण श्राद्धधर्मांस्तथैव च । मखधर्मान्व्रतादींश्च तीर्थश्राद्धं विशेषतः

அவர் குறிப்பாக தேவதர்மங்களையும், அதுபோலவே ஸ்ராத்த தர்மங்களையும்; யாக (மக) தர்மங்களையும், விரதாதி அனுஷ்டானங்களையும்—முக்கியமாக தீர்த்தங்களில் ஸ்ராத்தம் செய்வதையும் போதித்தார்.

Verse 52

शिवपूजां विशेषेण लिंगाराधनपूर्विकाम् । विष्णुसूर्यगणेशादिपूजनं विधिपूर्वकम्

சிறப்பாக சிவபூஜை செய்ய வேண்டும்—முதலில் பக்தியுடன் லிங்காராதனையைத் தொடங்கி; பின்னர் முறையான விதிப்படி வரிசையாக விஷ்ணு, சூரியன், கணேசன் முதலிய தேவர்களையும் வழிபட வேண்டும்.

Verse 53

स्नानदानादिकं सर्वं पर्वकालं विशेषतः । खंडयामास स यतिर्मायी मायाविनां वरः

மாயை உடைய அந்த யதி—மாயாவிகளுள் முதன்மை—பண்டிகைக் காலங்களில் குறிப்பாக, ஸ்நானம், தானம் முதலிய அனைத்துக் கர்மங்களையும் குலைத்து உடைத்தான்।

Verse 54

किं बहूक्तेन विप्रेन्द्र त्रिपुरे तेन मायिना । वेदधर्माश्च ये केचित्ते सर्वे दूरतः कृताः

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், ஓ விப்ரேந்திரா! திரிபுரத்தில் அந்த மாயாவி, வேததர்மத்தின் எத்தகைய விதிகளிருந்தனவோ அவை அனைத்தையும் தூரமாகத் தள்ளி ஒதுக்கினான்।

Verse 55

पतिधर्माश्रयाः सर्वा मोहितास्त्रिपुरांगनाः । भर्तृशुश्रूषणवतीं विजहुर्मतिमुत्तमाम्

கணவனுக்குரிய தர்மத்தில் நிலைத்திருந்த திரிபுரப் பெண்கள் அனைவரும் மயக்கமடைந்து, தம் கணவர்களைப் பணிந்து சேவிக்கும் அந்த உயர்ந்த நற்குணத்தை விட்டுவிட்டனர்।

Verse 56

अभ्यस्याकर्षणीं विद्यां वशीकृत्यमयीमपि । पुरुषास्सफलीचक्रुः परदारेषु मोहिताः

ஈர்ப்புச் சித்தியும் வசியக் கலையும் பயின்று, பிறர் மனைவியர்மேல் ஆசைமயக்கத்தில் மூழ்கிய அந்த ஆண்கள் அதை உலகியலாக ‘வெற்றியாக’ ஆக்கினர்; ஆனால் அது மேலும் பந்தத்தை வளர்த்தது।

Verse 57

अंतःपुरचरा नार्यस्तथा राजकुमारकाः । पौराः पुरांगनाश्चापि सर्वे तैश्च विमोहिताः

அந்தப்புரத்தில் உலாவிய பெண்களும், இளவரசர்களும், நகர மக்களும் நகரப் பெண்களும் கூட—அனைவரும் அவர்களால் மயங்கி குழம்பினர்।

Verse 58

एवं पौरेषु सर्वेषु निजधर्मेषु सर्वथा । पराङ्मुखेषु जातेषु प्रोल्ललास वृषेतरः

இவ்வாறு எல்லா குடிமக்களும் அனைத்துவிதமாகத் தத்தம் தர்மங்களிலிருந்து விலகியபோது, வृषேதரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் களிகூர்ந்தான்.

Verse 59

माया च देवदेवस्य विष्णोस्तस्याज्ञया प्रभो । अलक्ष्मीश्च स्वयं तस्य नियोगात्त्रिपुरं गता

ஓ प्रभு, தேவர்களின் தேவன் விஷ்ணுவின் ஆணையினால் மாயையும் திரிபுரத்திற்குச் சென்றது; மேலும் அவரின் நியோகத்தினால் அலட்சுமி தானே திரிபுரத்தில் புகுந்தாள்.

Verse 60

या लक्ष्मीस्तपसा तेषां लब्धा देवेश्वरादरात् । बहिर्गता परित्यज्य नियोगाद्ब्रह्मणः प्रभोः

ஓ प्रभு, தேவேசுவரரின் அருளால் தவத்தினால் அவர்கள் பெற்ற அந்த லட்சுமி, பிரம்மாவின் ஆணையினால் அவர்களைத் துறந்து வெளியே சென்றாள்.

Verse 61

बुद्धिमोहं तथाभूतं विष्णो र्मायाविनिर्मितम् । तेषां दत्त्वा क्षणादेव कृतार्थोऽभूत्स नारदः

விஷ்ணுவின் மாயையால் உருவான அந்த புத்திமயக்கத்தை நாரதர் அவர்களுக்கு கணநேரத்தில் அளித்தார்; உடனே நாரதர் தம் நோக்கில் நிறைவு பெற்றார்।

Verse 62

नारदोपि तथारूपो यथा मायी तथैव सः । तथापि विकृतो नाभूत्परमेशादनुग्रहात्

நாரதரும் மாயாவான் போல அதே உருவை ஏற்றார்; ஆயினும் பரமேஸ்வரரின் அருளால் அவர் விகாரமோ மயக்கமோ அடையவில்லை।

Verse 63

आसीत्कुंठितसामर्थ्यो दैत्यराजोऽपि भो मुने । भ्रातृभ्यां सहितस्तत्र मयेन च शिवेच्छया

ஓ முனிவரே, சிவனின் இச்சையால் தைத்யராஜனின் வல்லமையும் மங்கியது; அவன் அங்கே தன் சகோதரர்களுடனும் மாயனுடனும், சிவன் திருவுள்ளத்தின்படியே நின்றான்।