शङ्खचूडदूतागमनम् — The Arrival of Śaṅkhacūḍa’s Envoy (and Praise of Śiva)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । तत्र स्थित्वा दानवेन्द्रो महान्तं दानवेश्वरम् । दूतं कृत्वा महाविज्ञं प्रेषयामास शंकरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அங்கே தங்கி, தானவர்களின் தலைவன் தானவர்களில் ஒரு மகத்தான, ஞானமும் விவேகமும் உடைய அரசனைத் தூதனாக நியமித்து சங்கரன் (சிவபெருமான்) அருகே அனுப்பினான்।

Verse 2

स तत्र गत्वा दूतश्च चन्द्रभालं ददर्श ह । वटमूले समासीनं सूर्यकोटिसमप्रभम्

அங்கே சென்ற தூதன் சந்திரபாலனை கண்டான்—ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்தான்; கோடி சூரியர்களுக்கு ஒப்பான ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்।

Verse 3

कृत्वा योगासनं दृष्ट्या मुद्रायुक्तं च सस्मितम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं ज्वलंतं ब्रह्मतेजस

யோகாசனத்தை ஏற்று, நிலைத்த பார்வையுடன் முத்திரையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மென்மையான புன்னகையுடன்—தூய ஸ்படிகம் போல் ஒளிர்ந்து, பிரம்மதேஜஸால் ஜ்வலித்தான்।

Verse 4

त्रिशूलपट्टिशधरं व्याघ्रचर्मांबरावृतम् । भक्तमृत्युहरं शांतं गौरीकान्तं त्रिलोचनम्

திரிசூலம், பட்டிசம் ஏந்தி, புலிச்சர்ம ஆடையால் மூடப்பட்டவர்; பக்தரின் மரணத்தையும் அகற்றும் சாந்தன், கௌரீகாந்தன், மும்முகன் அல்ல—மூன்றுகண் உடையவன்।

Verse 5

तपसां फलदातारं कर्त्तारं सर्वसंपदाम् । आशुतोषं प्रसन्नास्य भक्तानुग्रहकारकम्

அவர் தவங்களின் பலன் அளிப்பவர், எல்லாச் செல்வங்களின் ஏற்பாட்டாளர்; விரைவில் அருள்புரியும் ஆசுதோஷன், எப்போதும் பிரசன்ன முகத்தவன்—பக்தர்க்கு அனுகிரகம் செய்பவன் சிவன்.

Verse 6

विश्वनाथं विश्वबीजं विश्वरूपं च विश्वजम् । विश्वंभरं विश्वकरं विश्वसंहारकारणम्

நான் விஸ்வநாதனை வணங்குகிறேன்—அவர் உலகின் விதை, அவருடைய ரூபமே உலகம், உலகமாகவே தோன்றுபவன்; பிரபஞ்சத்தைத் தாங்குபவன், அனைத்தையும் செய்பவன், உலக லயத்தின் காரணம்.

Verse 7

कारणं कारणानां च नरकार्णवतारणम् । ज्ञानप्रदं ज्ञानबीजं ज्ञानानन्दं सनातनम्

அவர் காரணங்களுக்குக் காரணம்; நரகத் துயரக் கடலைக் கடத்துபவன். விடுதலை தரும் ஞானத்தை அருள்பவன், ஞானத்தின் விதை, ஞானானந்த ரூபமான சனாதனன்.

Verse 8

अवरुह्य रथाद् दूतस्तं दृष्ट्वा दानवेश्वरः । शंकरं सकुमारं च शिरसा प्रणनाम सः

ரதத்திலிருந்து இறங்கி தூதன், தானவர்களின் அதிபதியைக் கண்டு, சங்கரனுக்கும் தெய்வக் குமாரனுக்கும் (ஸ்கந்தனுக்கும்) தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்தான்.

Verse 9

वामतो भद्रकाली च स्कंदं तत्पुरतः स्थितम् । लोकाशिषं ददौ तस्मै काली स्कंदश्च शंकरः

அவரின் இடப்புறத்தில் பத்ரகாளி நின்றாள்; அவரின் முன்னிலையில் ஸ்கந்தன் நிலைத்தான். அப்போது காளி, ஸ்கந்தன், சங்கரன் ஆகியோர் அவனுக்கு உலகங்களின் மங்களமயமான சிவஆசீர்வாதத்தை அளித்தனர்.

Verse 10

अथासौ शंखचूडस्य दूतः परमशास्त्रवित् । उवाच शंकरं नत्वा करौ बद्ध्वा शुभं वचः

அப்போது சங்கசூடனின் தூதன்—உயர்ந்த சாஸ்திரங்களை அறிந்தவன்—சங்கரனை வணங்கி, கைகூப்பி மங்கள வார்த்தைகள் கூறினான்.

Verse 11

दूत उवाच । शंखचूडस्य दूतोऽहं त्वत्सकाशमिहागतः । वर्तते ते किमिच्छाद्य तत्त्वं ब्रूहि महेश्वर

தூதன் கூறினான்—நான் சங்கசூடனின் தூதன்; உமது சன்னிதிக்கு வந்தேன். மகேஸ்வரா, இப்போது நீர் என்ன செய்ய விரும்புகிறீர்? உண்மையைச் சொல்லும்.

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा च वचनं शंखचूडस्य शंकरः । प्रसन्नात्मा महादेवो भगवांस्तमुवाच ह

சனத்குமாரர் கூறினார்—சங்கசூடனின் சொற்களை கேட்டதும், பகவான் மகாதேவன் சங்கரன் உள்ளம் அமைதியடைந்து, அவனிடம் பேசினார்.

Verse 13

महादेव उवाच । शृणु दूत महाप्राज्ञ वचो मम सुखावहम् । कथनीयमिदं तस्मै निर्विवादं विचार्य च

மகாதேவன் கூறினார்—மிகுந்த ஞானமுள்ள தூதனே, நலமும் அமைதியும் தரும் என் சொற்களை கேள். நன்கு சிந்தித்து, வாதமின்றி இதை அவனிடம் சொல்லு.

Verse 14

विधाता जगतां ब्रह्मा पिता धर्मस्य धर्मवित् । मरीचिस्तस्य पुत्रश्च कश्यपस्तत्सुतः स्मृतः

உலகங்களின் விதாதா பிரம்மா தர்மத்தை அறிந்தவர்; தர்மத்தின் தந்தை என நினைக்கப்படுகிறார். அவருடைய மகன் மரீசி; மரீசியின் மகன் கश्यபன் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 15

दक्षः प्रीत्या ददौ तस्मै निजकन्यास्त्रयोदश । तास्वेका च दनुस्साध्वी तत्सौभाग्यविवर्द्धिनी

மனமகிழ்ந்து தக்ஷன் அவனுக்கு தன் பதின்மூன்று மகள்களை அளித்தான். அவர்களில் ஒருத்தி சாத்வியான தனு; அவள் அவனுடைய சௌபாக்கியமும் மங்களச் செல்வமும் வளர்த்தாள்.

Verse 16

चत्वारस्ते दनोः पुत्रा दानवास्तेजसोल्बणाः । तेष्वेको विप्रचित्तिस्तु महाबलपराक्रमः

தனுவுக்கு நான்கு புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—தீவிரத் தேஜஸால் ஒளிரும் தானவர்கள். அவர்களில் ஒருவன் விப்ரசித்தி; மிகுந்த வலமும் கடும் வீரமும் கொண்டவன் என்று புகழ்பெற்றான்.

Verse 17

तत्पुत्रो धार्मिको दंभो दानवेन्द्रो महामतिः । तस्य त्वं तनयः श्रेष्ठो धर्मात्मा दानवेश्वरः

அவனுடைய மகன் தம்பன்—தர்மநெறியில் நிலைத்த, தானவர்களிடையே மகாமதியுடைய தலைவன். நீ அவனுடைய சிறந்த மகன்—தர்மாத்மா, தானவேசுவரன்.

Verse 18

पुरा त्वं पाषर्दो गोपो गोपेष्वेव च धार्मिकः । अधुना राधिकाशापाज्जातस्त्वं दानवेश्वरः

முன்பு நீ பாஷர்தன் என்னும் கோபன்; கோபர்களிடையிலும் தர்மநிஷ்டையுடையவன். இப்போது ராதிகையின் சாபத்தால் நீ தானவேசுவரனாகப் பிறந்துள்ளாய்.

Verse 19

दानवीं योनिमायातस्तत्त्वतो न हि दानवः । निजवृतं पुरा ज्ञात्वा देववैरं त्यजाधुना

நீ தானவீ யோனியில் வந்திருந்தாலும், உண்மையில் நீ தானவன் அல்ல. உன் முன்னைய நடத்தை அறிந்து, தேவர்களிடமுள்ள இந்த பகையை இப்போதே விட்டு விடு.

Verse 20

द्रोहं न कुरु तैस्सार्द्धं स्वपदं भुंक्ष्व सादरम् । नाधिकं सविकारं च कुरु राज्यं विचार्य च

அவர்களிடம் துரோகம் செய்யாதே. உன் உரிய நிலையைக் கௌரவத்துடன் அனுபவி. நன்கு ஆலோசித்து அரசை ஆள்; அளவுக்கு மீறியதோ, விகாரம்–ரஜஸால் எழும் கலக்கத்தோடு ஆளாதே.

Verse 21

देहि राज्यं च देवानां मत्प्रीतिं रक्ष दानव । निजराज्ये सुखं तिष्ठ तिष्ठंतु स्वपदे सुराः

ஓ தானவா! தேவர்களின் அரசாட்சியை மீட்டளி; என் அருள்பிரீதியைப் பாதுகாப்பாய். நீ உன் அரசில் இன்பமுடன் நிலைபெறு; சுரர்கள் தம் தம் உரிய நிலையிலே நிலைத்திருக்கட்டும்.

Verse 22

अलं भूतविरोधेन देवद्रोहेण किं पुनः । कुलीनाश्शुद्धकर्माणः सर्वे कश्यपवंशजाः

உயிர்களோடு பகைமை போதுமே—அப்படியிருக்க தேவர்களுக்கு துரோகம் செய்வது பற்றி என்ன சொல்லுவது! இவர்கள் அனைவரும் கச்யப வம்சத்தினர், குலீனர்கள், தூய செயலுடையோர்.

Verse 23

यानि कानि च पापानि ब्रह्महत्या दिकानि च । ज्ञातिद्रोहजपापस्य कलां नार्हंति षोडशीम्

பிரம்மஹத்தி முதலான எத்தனை பாவங்கள் இருந்தாலும், சொந்த உறவினருக்கு துரோகம் செய்வதால் உண்டாகும் பாவத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் சமமல்ல.

Verse 24

सनत्कुमार उवाच । इत्यादिबहुवार्त्तां च श्रुतिस्मृतिपरां शुभाम् । प्रोवाच शंकरस्तस्मै बोधयन् ज्ञानमुत्तमम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு ஸ்ருதி-ஸ்மிருதி சார்ந்த பல மங்களமான உரைகளை கேட்ட பின், சங்கரர் அவனுக்கு உத்தம ஞானத்தைப் போதித்து உரைத்தார்.

Verse 25

शिक्षितश्शंखचूडेन स दूतस्तर्कवित्तम । उवाच वचनं नम्रो भवितव्यविमोहितः

சங்கசூடனால் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அந்த தூதன், தர்க்கத்தில் வல்லவன், பணிவுடன் தன் செய்தியை உரைத்தான்; ஆனால் விதியின் வலிமையால் அவன் அறிவு மயங்கியது.

Verse 26

दूत उवाच । त्वया यत्कथितं देव नान्यथा तत्तथा वचः । तथ्यं किंचिद्यथार्थं च श्रूयतां मे निवेदनम्

தூதன் கூறினான்—தேவனே! நீர் சொன்னது வேறல்ல; அதுவே உண்மை. ஆயினும் என் விண்ணப்பத்தையும் கேளும்—உண்மையும் முறையுமானதையும்.

Verse 27

ज्ञातिद्रोहे महत्पापं त्वयोक्तमधुना च यत् । तत्किमीशासुराणां च न सुराणां वद प्रभो

உறவினருக்கு துரோகம் செய்வது பெரும் பாவம் என்று நீர் இப்பொழுது கூறினீர். ஆக, பிரபோ, சொல்லும்—இது ஈசாசுரர்களுக்கும் பொருந்துமா, தேவர்களுக்கு அல்லவா?

Verse 28

सर्वेषामिति चेत्तद्वै तदा वच्मि विचार्य च । निर्णयं ब्रूहि तत्राद्य कुरु संदेहभंजनम्

நீர் “இது அனைவருக்கும்” என்று சொன்னால், நானும் சிந்தித்து உரைப்பேன். இப்போது இவ்விஷயத்தில் தீர்மானத்தைச் சொல்லி என் சந்தேகத்தை நீக்குவீராக.

Verse 29

मधुकैटभयोर्दैत्यवरयोः प्रलयार्णवे । शिरश्छेदं चकारासौ कस्माच्चक्री महेश्वर

பிரளயக் கடலில் மதுவும் கைடபனும் ஆகிய சிறந்த அசுரர்களின் தலைகளை மகேஸ்வரன் சக்கரதாரியாகி எதற்காக வெட்டினான்?

Verse 30

त्रिपुरैस्सह संयुद्धं भस्मत्वकरणं कुतः । भवाञ्चकार गिरिश सुरपक्षीति विश्रुतम्

திரிபுரருடன் போர் எவ்வாறு நடந்தது; அவர்கள் சாம்பலானது எப்படி? ஓ கிரீசா, நீ ‘சுரபக்ஷ’—தேவர்களின் காவலன்—என்று புகழ்பெற்றவன்.

Verse 31

गृहीत्वा तस्य सर्वस्वं कुतः प्रस्थापितो बलिः । सुतलादि समुद्धर्तुं तद्द्वारे च गदाधरः

அவனுடைய அனைத்தையும் கைப்பற்றி, பலி எவ்வாறு அப்புறப்படுத்தப்பட்டான்? சுதல முதலிய பாதாளங்களில் இருந்து (அவனை) உயர்த்துவதற்காக, கதாதரன் விஷ்ணு அந்த வாயிலில் நின்றான்.

Verse 32

सभ्रातृको हिरण्याक्षः कथं देवैश्च हिंसितः । शुंभादयोऽसुराश्चैव कथं देवैर्निपातिताः

சகோதரனுடன் இருந்த ஹிரண்யாக்ஷனை தேவர்கள் எவ்வாறு கொன்றனர்? மேலும் சும்பன் முதலிய அசுரர்களையும் தேவர்கள் எவ்வாறு வீழ்த்தினர்?

Verse 33

पुरा समुद्रमथने पीयूषं भक्षितं सुरैः । क्लेशभाजो वयं तत्र ते सर्वे फलभोगिनः

முன்பு கடல் மத்தனத்தில் தேவர்கள் அமிர்தத்தை அருந்தினர். அந்தச் செயலில் துன்பம் எங்களுக்கே; பலனை அனுபவித்தவர்கள் அவர்கள் அனைவரும்.

Verse 34

क्रीडाभांडमिदं विश्वं कालस्य परमात्मनः । स ददाति यदा यस्मै तस्यै तस्यैश्वर्यं भवे त्तदा

இந்த முழு உலகமும் காலரூப பரமாத்மாவின் விளையாட்டுப் பொருள். அவர் யாருக்கு அளிக்கிறாரோ, அப்பொழுது அவனுக்கே ஆட்சி-ஐஸ்வர்யமும் செழிப்பும் உண்டாகும்.

Verse 35

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडवधे शिवदूतसंवादो नाम पंचत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், சங்கசூடவதப் பிரசங்கத்தில், ‘சிவதூத உரையாடல்’ எனும் முப்பத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 36

तवानयोर्विरोधे च गमनं निष्फलं भवेत् । समसंबंधिनां तद्वै रोचते नेश्वरस्य ते

இவ்விருவரின் மோதல் நீடிக்கும் போது நீங்கள் சென்றால், உங்கள் செல்லுதல் பயனற்றதாகும். சமமான உலகியல்பந்தங்களை மட்டுமே கருதுவோர்க்கு அது விருப்பமாகலாம்; ஆனால் ஈசுவரனாகிய உமக்கு அது ஏற்றதல்ல.

Verse 37

सुरासुराणां सर्वेषामीश्वरस्य महात्मनः । इयं ते रहिता लज्जा स्पर्द्धास्माभिस्सहाधुना

மகாத்மனே, தேவர்கள் அசுரர்கள் அனைவருக்கும் ஈசுவரனே! உமக்கு வெட்கம் நீங்கிவிட்டதோ, இப்போது எங்களுடன் போட்டியும் மோதலும் செய்கிறீர்?

Verse 38

यतोधिका चैव कीर्तिर्हानिश्चैव पराजये । तवैतद्विपरीतं च मनसा संविचार्य ताम्

தோல்வியில் புகழின் இழப்பே மிகுதியானது. ஆனால் உமது நிலையில் அது மாறுபட்டதாகும்—அதை மனத்தில் நன்கு சிந்தியுங்கள்.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । इत्येतद्वचनं श्रुत्वा संप्रहस्य त्रिलोचनः । यथोचितं च मधुरमुवाच दानवेश्वरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வசனங்களை கேட்டுத் திரிநேத்திரன் (சிவன்) மெதுவாகப் புன்னகைத்து, பின்னர் காலத்திற்கேற்ற இனிய மொழியில் தானவேஸ்வரனிடம் உரைத்தான்।

Verse 40

महेश उवाच । वयं भक्तपराधीना न स्वतंत्राः कदापि हि । तदिच्छया तत्कर्माणो न कस्यापि च पक्षिणः

மகேசன் கூறினான்—நாம் பக்தர்களின் வசப்பட்டவர்கள்; நாம் எப்போதும் சுயாதீனமல்லோம். அவர்களின் விருப்பத்தினாலேயே நாம் செயல் புரிகிறோம்; யாரிடமும் பாகுபாடு கொள்ளோம்।

Verse 41

पुरा विधिप्रार्थनया युद्धमादौ हरेरपि । मधुकैटभयोर्देत्यवरयोः प्रलयार्णवे

முன்னொரு காலத்தில், பிரளயக் கடலில் மதுவும் கைடபனும் எனும் தலைசிறந்த அசுரர்களுக்கு எதிராக, விதி (பிரம்மா) வேண்டுதலினால், ஆதியில் ஹரி (விஷ்ணு) கூடப் போரில் ஈடுபட்டார்।

Verse 42

देवप्रार्थनया तेन हिरण्यकशिपोः पुरा । प्रह्रादार्थं वधोऽकारि भक्तानां हितकारिणा

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களின் வேண்டுதலினால், பக்தர்களின் நலன் நாடும் அந்தப் பரமன், பிரகலாதனை காக்க ஹிரண்யகசிபுவின் வதத்தை நிகழ்த்தினார்।

Verse 43

त्रिपुरैस्सह संयुद्धं भस्मत्वकरणं ततः । देवप्रार्थनयाकारि मयापि च पुरा श्रुतम्

திரிபுரத்தாருடன் போர் நிகழ்ந்தது; பின்னர் அவர்களைச் சாம்பலாக்கியதும் தேவர்களின் வேண்டுதலினால் நிகழ்ந்தது—இதையும் நான் பழம்பெரும் மரபில் கேட்டுள்ளேன்।

Verse 44

सर्वेश्वर्यास्सर्वमातुर्देवप्रार्थनया पुरा । आसीच्छुंभादिभिर्युद्धं वधस्तेषां तया कृतः

முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களின் வேண்டுதலினால் அனைத்திற்கும் அதிபதியான சக்தி, எல்லாரின் தாயான அம்பிகை, சும்ப முதலியோருடன் போரிட்டாள்; அவர்களைத் தானே அழித்தாள்।

Verse 45

अद्यापि त्रिदशास्सर्वे ब्रह्माणं शरणं ययुः । स सदेवो हरिर्मां च देवश्शरणमागतः

இன்றும் எல்லாத் தேவர்களும் பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்; அந்த ஹரி (விஷ்ணு) கூட தேவர்களுடன் சேர்ந்து என்னிடம் சரணாக வந்துள்ளார்।

Verse 46

हरिब्रह्मादिकानां च प्रार्थनावशतोप्यहम् । सुराणामीश्वरो दूत युद्धार्थमगमं खलु

ஹரி, பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் வேண்டுதலால் உந்தப்பட்டு, நான்—தேவர்களின் ஈசனாக இருந்தும்—போருக்காகத் தூதனாகச் சென்றேன்.

Verse 47

पार्षदप्रवरस्त्वं हि कृष्णस्य च महात्मनः । ये ये हताश्च दैतेया नहि केपि त्वया समाः

நீ உண்மையிலேயே மகாத்மா கிருஷ்ணனின் பரிவாரங்களில் முதன்மையானவன். கொல்லப்பட்ட தைத்யர்களில் வலிமையில் உனக்கு இணையானவர் எவரும் இல்லை.

Verse 48

का लज्जा महती राजन् मम युद्धे त्वया सह । देवकार्यार्थमीशोहं विनयेन च प्रेषितः

அரசே, உன்னுடன் போரிடுவதில் எனக்கு என்ன பெரிய வெட்கம்? தேவர்களின் காரியத்திற்காக நான்—ஈசனாக இருந்தும்—பணிவுடன் அனுப்பப்பட்டேன்.

Verse 49

गच्छ त्वं शंखचूडे वै कथनीयं च मे वचः । स च युक्तं करोत्वत्र सुरकार्यं करोम्यहम्

நீ நிச்சயமாக சங்கசூடனிடம் சென்று என் வாக்கை அறிவி. இவ்விஷயத்தில் அவன் தக்க முறையில் நடக்கட்டும்; நான் இங்கே தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவேன்.

Verse 50

इत्युक्त्वा शंकरस्तत्र विरराम महेश्वरः । उत्तस्थौ शंखचूडस्य दूतोऽगच्छत्तदंतिकम्

இவ்வாறு கூறி அங்கே மகேஸ்வரன் சங்கரன் சிறிது நின்றான். அப்போது சங்கசூடனுடைய தூதன் எழுந்து அவன் அருகே சென்றான்.