देवपराजयः — शङ्करशरणागमनं स्कन्दकालीयुद्धं च | Devas’ Defeat, Refuge in Śaṅkara, and the Battle of Skanda and Kālī
அத்தியாயம் 37-ல் சனத்குமாரர் தானவர்களால் தேவர்சேனை தோற்கடிக்கப்பட்டதை உரைக்கிறார். ஆயுதக் காயங்களால் புண்பட்டு அச்சமுற்ற தேவர்கள் ஓடிச் சென்று, பின்னர் திரும்பி பரம சரணமான விச்வேசர் சங்கரனை அணைந்து காப்பு வேண்டுகின்றனர். அவர்களின் அலறலைக் கேட்ட சிவன் எதிரிகள்மீது கோபம் கொண்டாலும், கருணை நோக்கால் தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, தமது கணங்களின் பலமும் ஒளியும் பெருகச் செய்கிறார். சிவன் ஆணையால் ஹராத்மஜன், தாரகாந்தகன் ஆகிய ஸ்கந்தன் அஞ்சாது போர்க்களம் புகுந்து பெரும் தானவப் படைகளைச் சிதைக்கிறான். அதேவேளை காளியின் உக்கிரம்—இரத்தம் அருந்துதல், தலை வெட்டுதல்—போரின் பயத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது. இவ்வாறு தோல்வி→சரணாகதி→தெய்வீக வலிமை→மிகுந்த எதிர்தாக்குதல் எனச் சென்று, சிவனே பாதுகாப்பும் வெற்றியும் அளிக்கும் தீர்மான காரணம் என நிறுவப்படுகிறது।
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । तदा देवगणास्सर्वे दानवैश्च पराजिताः । दुद्रुवुर्भयभीताश्च शस्त्रास्त्रक्षतविग्रहाः
சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது தானவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தேவர்களின் எல்லாப் படைகளும் அச்சத்தால் நடுங்கி ஓடின; அவர்களின் உடல்கள் ஆயுதங்களாலும் அஸ்திரங்களாலும் காயமடைந்து சிதைந்திருந்தன.
Verse 2
ते परावृत्य विश्वेशं शंकरं शरणं ययुः । त्राहि त्राहीति सर्वेशेत्यू चुर्विह्वलया गिरा
அவர்கள் திரும்பி வந்து உலகநாதன் சங்கரனைச் சரணடைந்தனர். கலங்கிய குரலில்—“திராஹி, திராஹி, ஓ சர்வேசா! எங்களை காப்பாற்று” என்று அழைத்தனர்.
Verse 3
दृष्ट्वा पराजयं तेषां देवादीनां स शंकरः । सभयं वचनं श्रुत्वा कोपमुच्चैश्चकार ह
தேவர்கள் முதலியோரின் தோல்வியைப் பார்த்தும், அவர்களின் அச்சமிகு சொற்களை கேட்டும், சங்கரன் மிகுந்த கோபத்தால் உக்கிரமடைந்தான்.
Verse 4
निरीक्ष्य स कृपादृष्ट्या देवेभ्यश्चाभयं ददौ । बलं च स्वगणानां वै वर्द्धयामास तेजसा
அவர்களை நோக்கி அவர் கருணை நிறைந்த பார்வையால் தேவர்களுக்கு அபயத்தை அளித்தார். மேலும் தமது தெய்வீகத் தேஜஸால் தமது கணங்களின் வலிமையையும் உறுதியாக வளர்த்தார்.
Verse 5
शिवाज्ञप्तस्तदा स्कन्दो दानवानां गणैस्सह । युयुधे निर्भयस्संख्ये महावीरो हरात्मजः
அப்போது சிவனின் கட்டளைப்படி, தானவ கணங்களுடன் சேர்ந்து, ஹரனின் புதல்வனான மாவீரன் ஸ்கந்தன் போர்க்களத்தில் அச்சமின்றிப் போரிட்டான்.
Verse 6
कृत्वा क्रोधं वीरशब्दं देवो यस्तारकांतकः । अक्षौहिणीनां शतकं समरे स जघान ह
கோபமடைந்து வீர முழக்கமிட்டு, அந்த திவ்ய தேவனான தாரகாந்தகன் போரில் நூறு அக்ஷௌஹிணி சேனைகளை அழித்தான்.
Verse 7
रुधिरं पातयामास काली कमललोचना । तेषां शिरांसि संछिद्य बभक्ष सहसा च सा
தாமரை போன்ற கண்களை உடைய காளி அவர்களின் இரத்தத்தைச் சிந்தச் செய்தாள்; அவர்களின் தலைகளைக் கொய்து திடீரென அவற்றை உண்டாள்.
Verse 8
पपौ रक्तानि तेषां च दानवानां समं ततः । युद्धं चकार विविधं सुरदानवभीषणम्
பிறகு அவர் அந்த தானவர்களின் இரத்தத்தைக் குடித்தார்; அதன்பின் தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் அச்சமூட்டும் வகையில் பலவிதமான போரைச் செய்தார்.
Verse 9
शतलक्षं गजेन्द्राणां शतलक्षं नृणां तथा । समादायैकहस्तेन मुखे चिक्षेप लीलया
ஒரு இலட்சம் யானைத் தலைவர்களையும், அதுபோல் ஒரு இலட்சம் மனிதர்களையும்—ஒரே கையால் சேர்த்தெடுத்து—அவன் விளையாட்டெனத் தன் வாயில் எறிந்தான்।
Verse 10
कबंधानां सहस्रं च सन्ननर्त रणे बहु । महान् कोलाहलो जातः क्लीबानां च भयंकरः
போர்க்களத்தில் ஆயிரக்கணக்கான தலைற்ற உடல்கள் பலவிதமாகத் தள்ளாடி ஆடின. பேரொலி எழுந்தது—அது அஞ்சுபவர்களுக்கும் கோழைகளுக்கும் அச்சமூட்டியது।
Verse 11
पुनः स्कंदः प्रकुप्योच्चैः शरवर्षाञ्चकार ह । पातयामास क्षयतः कोटिशोऽसुरनायकान्
பின்னர் ஸ்கந்தன் மீண்டும் கடும் கோபம் கொண்டு பேரம்பெய்து அம்புமழை பொழிந்தான்; அழிவை ஏற்படுத்தி கோடிக்கணக்கான அசுரத் தலைவர்களை வீழ்த்தினான்।
Verse 12
दानवाः शरजालेन स्कन्दस्य क्षतविग्रहाः । भीताः प्रदुद्रुवुस्सर्वे शेषा मरणतस्तदा
ஸ்கந்தனின் அம்புவலையால் உடல் காயமுற்ற தானவர்கள் அஞ்சினர்; மீதமிருந்தோர் அனைவரும் அப்போது மரணபயத்தால் ஓடினர்।
Verse 13
वृषपर्वा विप्रचित्तिर्दंडश्चापि विकंपनः । स्कंदेन युयुधुस्सार्द्धं तेन सर्वे क्रमेण च
விருஷபர்வா, விப்ரசித்தி, தண்டன், விகம்பனன்—இவர்கள் அனைவரும் முறையே ஸ்கந்தன் (கார்த்திகேயன்) உடன் சேர்ந்து போரிட்டனர்.
Verse 14
महामारी च युयुधे न बभूव पराङ्मुखी । बभूवुस्ते क्षतांगाश्च स्कंदशक्तिप्रपीडिताः
மஹாமாரியும் போரிட்டுக் கொண்டே இருந்தாள்; அவள் ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை. ஆனால் ஸ்கந்தனின் சக்தியால் நசுக்கப்பட்ட அந்த வீரர்கள் அங்கங்கமாகக் காயமடைந்தனர்.
Verse 15
महामारीस्कंदयोश्च विजयोभूत्तदा मुने । नेदुर्दुंदुभयस्स्वर्गे पुष्पवृष्टिः पपात ह
ஓ முனிவரே, அப்போது மஹாமாரி மற்றும் ஸ்கந்தனுக்கு வெற்றி கிடைத்தது. ஸ்வர்கத்தில் துந்துபிகள் முழங்கின; மலர்மழை பொழிந்தது.
Verse 16
स्कंदस्य समरं दृष्ट्वा महारौद्रं तमद्भुतम् । दानवानां क्षयकरं यथाप्रकृतिकल्पकम्
ஸ்கந்தனின் அந்த அதிசயமான மஹாரௌத்ரப் போரைக் கண்டோர், அது தானவர்களின் அழிவை உண்டாக்கி, இயற்கையின் நியதிக் கட்டளைக்கேற்பவே நிகழ்ந்ததென உணர்ந்தனர்।
Verse 17
महामारीकृतं तच्चोपद्रवं क्षयहेतुकम् । चुकोपातीव सहसा सनद्धोभूत्स्वयं तदा
அந்த உபத்ரவம் பெருந்தொற்று போல எழுந்து அழிவுக்குக் காரணமாயிற்று. அப்போது அவன், திடீரெனக் கடும் புயல் தாக்கியதுபோல், உடனே தன் சித்தத்தாலேயே முழுமையாக ஆயுதம் தரித்தான்।
Verse 18
वरं विमानमारुह्य नानाशस्त्रास्त्रसंयुतम् । अभयं सर्ववीराणां नानारत्नपरिच्छदम्
அவன் சிறந்த விமானத்தில் ஏறினான்; அது பலவகை ஆயுதங்களும் அஸ்திரங்களும் கொண்டது, எல்லா வீரருக்கும் அச்சமற்றது, மேலும் பலவித ரத்தின அலங்காரங்களால் ஒளிர்ந்தது।
Verse 19
महावीरैश्शंखचूडो जगाम रथमध्यतः । धनुर्विकृष्य कर्णान्तं चकार शरवर्षणम्
அப்போது மகாவீரர்கள் சூழ்ந்த சங்கசூடன் ரதங்களின் நடுவே முன்னேறினான்; வில்லை காதுவரை இழுத்து அம்புமழையைப் பொழிந்தான்।
Verse 20
तस्य सा शरवृष्टिश्च दुर्निवार्य्या भयंकरी । महाघोरांधकारश्च वधस्थाने बभूव ह
அவனுடைய அந்த அம்புமழை தடுக்க இயலாததும் அச்சமூட்டுவதுமானது; கொலைக்களத்தில் மிகக் கொடிய இருள் பரவியது।
Verse 21
देवाः प्रदुद्रुवुः सर्वे येऽन्ये नन्दीश्वरादयः । एक एव कार्त्तिकेयस्तस्थौ समरमूर्द्धनि
நந்தீஸ்வரர் முதலிய பிறருடன் எல்லாத் தேவர்களும் அஞ்சி விரைந்து ஓடினர்; ஆனால் போரின் முன்நிலையில் கார்த்திகேயன் ஒருவனே அசையாமல் நின்றான்।
Verse 22
पर्वतानां च सर्पाणां नागानां शाखिनां तथा । राजा चकार वृष्टिं च दुर्निवार्या भयंकरीम्
அப்போது அரசன் மலைகளும் பாம்புகளும் நாகங்களும் மரங்களும் தாக்கப்படுமாறு, தடுக்க இயலாத அச்சமூட்டும் மழைப் புயலைப் பொழியச் செய்தான்।
Verse 23
तद्दृष्ट्या प्रहतः स्कन्दो बभूव शिवनन्दनः । नीहारेण च सांद्रेण संवृतौ भास्करौ यथा
அந்த (தெய்வ) பார்வையின் தாக்கத்தால் சிவநந்தனன் ஸ்கந்தன் திகைத்து மயங்கினான்; அடர்ந்த பனிமூட்டால் இரண்டு சூரியர்கள் மறைக்கப்படுவது போல।
Verse 24
नानाविधां स्वमायां च चकार मयदर्शिताम् । तां नाविदन् सुराः केपि गणाश्च मुनिसत्तम
முனிவருள் சிறந்தவரே, நான் கூறியபடியே அவர் பலவகையான தன் மாயையை உருவாக்கி வெளிப்படுத்தினார்; ஆனால் தேவர்கள் மட்டுமல்ல, கணங்களும் கூட அந்த மாயையை உணர முடியவில்லை.
Verse 25
तदैव शङ्खचूडश्च महामायी महाबलः । शरेणैकेन दिव्येन धनुश्चिच्छेद तस्य वै
அதே கணத்தில் மகாமாயை உடைய மகாபலன் சங்கசூடன், ஒரே தெய்வீக அம்பால் அவனது வில்லை வெட்டித் துண்டாக்கினான்.
Verse 26
बभंज तद्रथं दिव्यं चिच्छेद रथपीडकान् । मयूरं जर्जरीभूतं दिव्यास्त्रेण चकार सः
அவன் அந்த தெய்வீக ரதத்தை நொறுக்கி, ரதத்தைத் துன்புறுத்தியவர்களை வெட்டி வீழ்த்தி, தெய்வீக அஸ்திரத்தால் மயூரவாகனத்தையும் சிதைந்த நிலைக்குக் கொண்டுவந்தான்.
Verse 27
शक्तिं चिक्षेप सूर्याभां तस्य वक्षसि घातिनीम् । मूर्च्छामवाप सहसा तत्प्रहारेण स क्षणम्
அவன் சூரியனைப் போல் ஜ்வலிக்கும் கொல்லும் வேலாயுதத்தை அவன் மார்பில் எறிந்தான்; அந்த அடியால் அவன் திடீரென ஒரு கணம் மயங்கினான்.
Verse 28
पुनश्च चेतनां प्राप्य कार्तिकः परवीरहा । रत्नेन्द्रसारनिर्माणमारुरोह स्ववाहनम्
மீண்டும் உணர்வு பெற்ற பரவீரஹா கார்த்திகேயன், ரத்தினாதிபதியின் சாரத்தால் உருவான தன் வாகனத்தில் ஏறினான்.
Verse 29
स्मृत्वा पादौ महेशस्य साम्बिकस्य च षण्मुखः । शस्त्रास्त्राणि गृहीत्वैव चकार रणमुल्बणम्
மகேசனும் சாம்பிகையும் ஆகியோரின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து, ஷண்முகன் ஆயுதங்களையும் அஸ்திரங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு போரைக் கடுமையாகக் கொந்தளிக்கச் செய்தான்।
Verse 30
सर्प्पांश्च पर्वतांश्चैव वृक्षांश्च प्रस्तरांस्तथा । सर्वांश्चिच्छेद कोपेन दिव्या स्त्रेण शिवात्मजः
கோபத்தால் சிவபுத்ரன் தெய்வ அஸ்திரத்தால் பாம்புகள், மலைகள், மரங்கள், பாறைகள்—அனைத்தையும் வெட்டி இரண்டாக்கினான்।
Verse 31
वह्निं निवारयामास पार्जन्येन शरेण ह । रथं धनुश्च चिच्छेद शंखचूडस्य लीलया
மழை பொழியச் செய்யும் அம்பால் எரியும் தீயைத் தடுத்தான்; மேலும் விளையாட்டுபோல் சங்கசூடனின் ரதத்தையும் வில்லையும் உடைத்தான்।
Verse 32
सन्नाहं सर्ववाहांश्च किरीटं मुकुटोज्ज्वलम् । वीरशब्दं चकारासौ जगर्ज च पुनः पुनः
அவன் கவசம் அணிந்து எல்லா வாகனங்களையும் ஆயத்தப்படுத்தினான்; அவன் கிரீடம் ஒளிவீசிப் பிரகாசித்தது. பின்னர் வீர முழக்கம் எழுப்பி மீண்டும் மீண்டும் கர்ஜித்தான்।
Verse 33
चिक्षेप शक्तिं सूर्याभां दानवेन्द्रस्य वक्षसि । तत्प्रहारेण संप्राप मूर्च्छां दीर्घतमेन च
சூரியனைப் போல் ஒளிவீசும் வேலினை தானவ அரசனின் மார்பில் எறிந்தான்; அந்த அடியால் அசுரவேந்தன் நீண்ட நேரம் மயக்கத்தில் விழுந்தான்।
Verse 34
मुहूर्तमात्रं तत्क्लेशं विनीय स महाबलः । चेतनां प्राप्य चोत्तस्थौ जगर्ज हरिवर्च सः
ஒரு முஹூர்த்தம் மட்டுமே அந்தத் துன்பத்தைத் தாங்கி, அந்த மகாபலன் மீண்டும் உணர்வு பெற்றான். பின்னர் எழுந்து நின்று, ஹரியின் ஒளிபோல் பிரகாசித்து கர்ஜித்தான்.
Verse 35
शक्त्या जघान तं चापि कार्तिकेयं महाबलम् । स पपात महीपृष्ठेऽमोघां कुर्वन्विधिप्रदाम्
அவன் சக்தியால் அந்த மகாபலன் கார்த்திகேயனையும் தாக்கினான். கார்த்திகேயன் பூமித் தளத்தில் விழுந்தாலும், விதியின் ஆணை வீணாகாதபடி அதை நிறைவேற்றச் செய்தான்.
Verse 36
काली गृहीत्वा तं क्रोडे निनाय शिवसन्निधौ । ज्ञानेन तं शिवश्चापि जीवयामास लीलया
காளி அவனை மடியில் எடுத்துக் கொண்டு சிவன் சன்னிதிக்குக் கொண்டு சென்றாள். அப்போது சிவன் ஞான சக்தியால் லீலையாகவே அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்.
Verse 37
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडवधे ससैन्यशंखचूडयुद्धवर्णनं नाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், சங்கசூட வதப் பிரசங்கத்தில் ‘சைன்யத்துடன் சங்கசூட யுத்த வர்ணனம்’ எனும் முப்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 38
एतस्मिन्नंतरे वीरो वीरभद्रो महाबलः । शंखचूडेन युयुधे समरे बलशालिना
அந்நேரத்தில் மகாபலமுடைய வீரன் வீரபத்ரன், வலிமைமிக்க சங்கசூடனுடன் போர்க்களத்தில் யுத்தம் செய்தான்.
Verse 39
ववर्ष समरेऽस्त्राणि यानियानि च दानवः । चिच्छेद लीलया वीरस्तानितानि निजैश्शरैः
போரில் தானவன் எத்தனை எத்தனை ஆயுதங்களைப் பொழிந்தானோ, அவை அனைத்தையும் வீரன் தன் அம்புகளால் விளையாட்டுபோல் துண்டித்தான்.
Verse 40
दिव्यान्यस्त्राणि शतशो मुमुचे दानवेश्वरः । तानि चिच्छेद तं बाणैर्वीरभद्रः प्रतापवान्
தானவர்களின் தலைவன் நூற்றுக்கணக்கான திவ்ய அஸ்திரங்களை எறிந்தான்; ஆனால் வீரமும் ஒளியும் கொண்ட வீரபத்ரன் அவற்றை அம்புகளால் துண்டித்து அவனையே சரங்களால் தாக்கினான்।
Verse 41
अथातीव चुकोपोच्चैश्शंखचूडः प्रतापवान् । शक्त्या जघानोरसि तं स चकंपे पपात कौ
அப்போது வலிமைமிக்க சங்கசூடன் கடும் கோபத்தில் கொதித்தான்; சக்தியால் அவன் மார்பில் தாக்க, அந்த வீரன் நடுங்கி போர்க்களத்தில் விழுந்தான்।
Verse 42
क्षणेन चेतनां प्राप्य समुत्तस्थौ गणेश्वरः । जग्राह च धनुर्भूयो वीरभद्रो गणाग्रणीः
ஒரு கணத்தில் உணர்வு மீண்டு கணங்களின் ஈசன் எழுந்தான்; சிவகணங்களின் முன்னணி வீரபத்ரன் மீண்டும் வில்லைப் பற்றினான்।
Verse 43
एतस्मिन्नंतरे काली जगाम समरं पुनः । भक्षितुं दानवान् स्वांश्च रक्षितुं कार्तिकेच्छया
இதற்கிடையில் காளி மீண்டும் போர்க்களத்திற்குச் சென்றாள்—தானவர்களை விழுங்குவதற்கும், கார்த்திகேயனின் விருப்பத்தின்படி தன் படையைப் பாதுகாப்பதற்கும்.
Verse 44
वीरास्तामनुजग्मुश्च ते च नन्दीश्वरादयः । सर्वे देवाश्च गंधर्वा यक्षा रक्षांसि पन्नगाः
அந்த வீரத் துணையர்கள் அவளைப் பின்தொடர்ந்தனர்; நந்தீசுவரர் முதலியோரும். மேலும் எல்லாத் தேவர்களும், கந்தர்வர்களும், யக்ஷர்களும், ராக்ஷசர்களும், பன்னகர்கள் (நாகர்கள்) கூட (சேர்ந்து வந்தனர்).
Verse 45
वाद्यभांडाश्च बहुशश्शतशो मधुवाहकाः । पुनः समुद्यताश्चासन् वीरा उभयतोऽखिलाः
பலவகை வாத்தியங்கள் முழங்கின; நூற்றுக்கணக்கான தேன்-வாகர்கள் அங்கு இருந்தனர். பின்னர் இரு தரப்பினரும் எல்லா வீரர்களும் போருக்கு முழுமையாக ஆயத்தமாய் மீண்டும் எழுந்தனர்.
Frequently Asked Questions
The devas, defeated by dānavas, take refuge in Śiva; Śiva grants fearlessness and empowers his forces, after which Skanda and Kālī unleash a decisive counter-offensive in the war.
The chapter encodes a Śaiva soteriology of crisis: fear and defeat culminate in śaraṇāgati; Śiva’s abhaya signifies inner stabilization, while the ensuing battle symbolizes the subjugation of chaotic forces by awakened divine power.
Skanda (as Harātmaja/Tārakāntaka) represents Śiva’s commanded martial agency, while Kālī embodies fierce śakti—terror and purification—operating to dismantle hostile forces.