देवस्तुतिः — Hymn of Praise by the Devas (Devastuti)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथ ब्रह्मादयो देवा मुनयश्चाखिलास्तथा । तुष्टुवुर्देवदेवेशं वाग्भिरिष्टाभिरानताः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது பிரம்மா முதலிய தேவர்களும் எல்லா முனிவர்களும் வணங்கி, விரும்பத்தக்கவும் தகுந்ததுமான ஸ்தோத்திர வாக்குகளால் தேவர்களின் தேவாதிபதியைப் போற்றினர்।

Verse 2

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । साधुसौख्यप्रदस्त्वं हि सर्वदा भक्तदुःखहा

தேவர்கள் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே மகாதேவா, சரணடைந்தவர்களுக்கு அன்புடையவனே! நீயே எப்போதும் சாது மக்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவன்; உன் பக்தர்களின் துயரை நிரந்தரம் நீக்குபவன்।

Verse 3

त्वं महाद्भुतसल्लीलो भक्तिगम्यो दुरासदः । दुराराध्योऽसतां नाथ प्रसन्नस्सर्वदा भव

நீ அற்புதமும் மங்களமும் நிறைந்த தெய்வ லீலைகளின் ஆண்டவன்; பக்தியால் அணுகத்தக்கவன், ஆயினும் அணுக இயலாதவனாய் உயர்ந்தவன். நாதனே, அசுத்தரும் பொய்யரும் உன்னை ஆராதிக்கக் கடினம்; ஆகவே எம்மீது எப்போதும் பிரசன்னனாய் இரு।

Verse 4

वेदोऽपि महिमानं ते न जानाति हि तत्त्वतः । यथामति महात्मानस्सर्वे गायंति सद्यशः

ஹே மகாதேவா! வேதம்கூட உமது மகிமையைத் தத்துவமாக முழுமையாக அறியாது. தத்தம் அறிவும் ஆற்றலும் எவ்வளவோ அதற்கேற்ப மகாத்மாக்கள் அனைவரும் உமது புகழைத் தம் முறையில் பாடுகின்றனர்.

Verse 5

माहात्म्यमतिगूढं ते सहस्रवदनादयः । सदा गायंति सुप्रीत्या पुनंति स्वगिरं हि ते

உமது மஹாத்மியம் மிக ஆழமும் மறைபொருளுமாக உள்ளது. ஆயிரமுகன் (சேஷன்) முதலிய தேவர்கள் எப்போதும் பேரானந்தத்துடன் அதைப் பாடி, தம் சொற்களாலேயே தம் வாக்கைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றனர்.

Verse 6

कृपया तव देवेश ब्रह्मज्ञानी भवेज्जडः । भक्तिगम्यस्सदा त्वं वा इति वेदा ब्रुवंति हि

ஹே தேவேசா! உமது அருளால் பிரம்மஞானியும் கூட ஜடம்போல் ஆகிவிடலாம்; ஆனால் நீர் எப்போதும் பக்தியாலேயே அடையப்படுபவர்—என்று வேதங்கள் உரைக்கின்றன.

Verse 7

त्वं वै दीनदयालुश्च सर्वत्र व्यापकस्सदा । आविर्भवसि सद्भक्त्या निर्विकारस्सतां गतिः

நீரே துன்புற்றோர்க்கு கருணையாளர்; எங்கும் எப்போதும் பரவி நிற்பவர். உண்மைப் பக்தியால் நீர் அருளுருவாய் வெளிப்படுகிறீர்; மாற்றமற்றவராய் இருந்தும் சத்புருஷரின் பரம அடைக்கலம் நீரே.

Verse 8

भक्त्यैव ते महेशान बहवस्सिद्धिमागताः । इह सर्वसुखं भुक्त्वा दुःखिता निर्विकारतः

ஹே மஹேசானா! பக்தியாலேயே பலர் சித்தியை அடைந்தனர். இவ்வுலகில் எல்லாச் சுகங்களையும் அனுபவித்தும் அவர்கள் துயரால் தீண்டப்படார்—நிலைத்த, மாற்றமற்றவர் போல.

Verse 9

पुरा यदुपतिर्भक्तो दाशार्हस्सिद्धिमागतः । कलावती च तत्पत्नी भक्त्यैव परमां प्रभो

ஓ பிரபுவே! முற்காலத்தில் யதுபதி தாசார்ஹன் உம்மை பக்தியால் சித்தியை அடைந்தான்; அவன் மனைவி கலாவதியும் பக்தியாலேயே பரம நிலையைக் கண்டடைந்தாள்.

Verse 10

तथा मित्रसहो राजा मदयंती च तत्प्रिया । भक्त्यैव तव देवेश कैवल्यं परमं ययौ

ஹே தேவேசா! அதுபோல மித்ரசஹன் என்னும் அரசனும் அவன் அன்புத் துணை மதயந்தியும்—உம்மை மட்டும் பக்தியால்—பரம கைवल்யத்தை அடைந்தனர்.

Verse 11

सौमिनी नाम तनया कैकेयाग्रभुवस्तथा । तव भक्त्या सुखं प्राप परं सद्योगिदुर्लभम्

கைகேயர்களின் சிறந்த குலத்தில் பிறந்த சௌமினி என்னும் மகள் உம்மை பக்தியால் பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தாள்; அது சித்த யோகிகளுக்கும் எப்போதும் அரிது.

Verse 12

विमर्षणो नृपवरस्सप्तजन्मावधि प्रभो । भुक्त्वा भोगांश्च विविधांस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम्

ஓ பிரபுவே! சிறந்த அரசன் விமர்ஷணன் ஏழு பிறவிகள் வரை பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்தாலும், உம்மை பக்தியால் சத்கதி—சிவகிருபையில் முக்தி—அடைந்தான்.

Verse 13

चन्द्रसेनो नृपवरस्त्वद्भक्त्या सर्वभोगभुक् । दुःखमुक्तः सुखं प्राप परमत्र परत्र च

ஓ பிரபுவே! சந்திரசேனன் என்னும் சிறந்த அரசன் உம்மை பக்தியால் எல்லா நல்வரங்களையும் அனுபவித்தான்; துயரமின்றி இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் பரம சுகத்தை அடைந்தான்.

Verse 14

गोपीपुत्रः श्रीकरस्ते भक्त्या भुक्त्वेह सद्गतिम् । परं सुखं महावीरशिष्यः प्राप परत्र वै

கோபியின் மகனான ஸ்ரீகரன், மகாவீரரின் சீடன், பக்தியால் இவ்வுலகில் நற்கதியை அனுபவித்து, மறுலோகத்தில் நிச்சயமாக பரம ஆனந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 15

त्वं सत्यरथभूजानेर्दुःखहर्ता गतिप्रदः । धर्मगुप्तं राजपुत्रमतार्षीस्सुखिनं त्विह

ஓ பிரபுவே! நீர் சத்தியரத-பூஜானனின் துயரை நீக்கி, சத்கதியை அருள்பவர். இங்கு தர்மத்தைப் பாதுகாத்து இளவரசன் தர்மகுப்தனை கரை சேர்த்து மகிழ்வித்தீர்.

Verse 16

तथा शुचिव्रतं विप्रमदरिद्रं महाप्रभो । त्वद्भक्तिवर्तिनं मात्रा ज्ञानिनं कृपयाऽकरोः

அதேபோல், ஓ மகாபிரபுவே! தூய விரதமுடைய அந்தப் பிராமணனை நீர் கருணையால் வறுமையிலிருந்து விடுவித்தீர். உங்கள் அருளால் அவனை உம்மீது பக்தியில் நிலைபெறச் செய்து, மெய்ஞ்ஞானம் அளித்தீர்.

Verse 17

चित्रवर्मा नृपवरस्त्वद्भक्त्या प्राप सद्गतिम् । इह लोके सदा भुक्त्वा भोगानमरदुर्लभान्

ஓ பிரபுவே! சிறந்த அரசன் சித்ரவர்மன் உம்மீது பக்தியால் சத்கதியை அடைந்தான். இவ்வுலகிலேயே முதலில் அமரர்க்கும் அரிதான இன்பங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் சிவபக்தியால் அந்தப் பரம மங்கள நிலையைக் கண்டடைந்தான்.

Verse 18

चन्द्रांगदो राजपुत्रस्सीमंतिन्या स्त्रिया सह । विहाय सकलं दुःखं सुखी प्राप महागतिम्

இளவரசன் சந்திராங்கதன், தன் நம்பிக்கையுள்ள மனைவியுடன், எல்லாத் துயரையும் விட்டு மகிழ்வுற்று, மகத்தான பரம நிலையைக் கண்டடைந்தான்.

Verse 19

द्विजो मंदरनामापि वेश्यागामी खलोऽधमः । त्वद्भक्तः शिव संपूज्य तया सह गतिं गतः

ஓ சிவனே! மந்தரன் என்னும் இருபிறப்பன், வेश्यையை நாடும் கீழ்மகனாக இருந்தாலும், உன் பக்தனாய் உன்னை முறையாகப் பூஜித்து அவளுடன் சேர்ந்து பரமகதியை அடைந்தான்.

Verse 20

भद्रायुस्ते नृपसुतस्सुखमाप गतव्यथः । त्वद्भक्तकृपया मात्रा गतिं च परमां प्रभो

ஓ प्रभுவே! அரசகுமாரன் பத்ராயு இன்பத்தை அடைந்து துன்பமின்றி ஆனான்; உன் பக்தையான தாயின் கருணையால் அவனும் பரமகதி (மோட்சம்) அடைந்தான்.

Verse 21

सर्वस्त्रीभोगनिरतो दुर्जनस्तव सेवया । विमुक्तोऽभूदपि सदा भक्ष्यभोजी महेश्वर

ஓ மகேஸ்வரா! எல்லாப் பெண்களுடனும் இன்பத்தில் மூழ்கிய தீயவனும் உன் சேவையால் விடுதலை பெறுகிறான்; ஆயினும் பழைய வாசனையால் எப்போதும் உண்ணத் தகுந்ததையே உண்ணுபவனாக இருக்கலாம்.

Verse 22

शंबरश्शंकरे भक्तश्चिताभस्मधरस्सदा । नियमाद्भस्मनश्शंभो स्वस्त्रिया ते पुरं गतः

சம்பரன் சங்கரனின் பக்தன்; எப்போதும் சிதாபஸ்மத்தை அணிந்தவன். ஓ சம்புவே! பஸ்ம நியமத்தின் வலிமையால் அவன் தன் மனைவியுடன் உன் நகரை அடைந்தான்.

Verse 23

भद्रसेनस्य तनयस्तथा मंत्रिसुतः प्रभो । सुधर्मशुभकर्माणौ सदा रुद्राक्षधारिणौ

ஓ प्रभுவே! பத்ரசேனனின் மகனும் அமைச்சரின் மகனும் ஆகிய சுதர்மன், சுபகர்மன்—இருவரும் எப்போதும் ருத்ராட்ச மாலையை அணிந்தவர்கள்.

Verse 24

त्वत्कृपातश्च तौ मुक्तावास्तां भुक्तेह सत्सुखम् । पूर्वजन्मनि यौ कीशकुक्कुटौ रुद्रभूषणौ

உமது அருளால் அந்த இருவரும் முக்தி பெற்றனர்; இங்கேயும் சத்தியமான உயர்ந்த இன்பத்தை அனுபவிக்கின்றனர். முன்ஜென்மத்தில் அவர்கள் குரங்கும் சேவலும்—ருத்ரச் சின்னங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அவருக்கு அருள்பெற்றவர்கள்.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवस्तुतिवर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ஜலந்தர வத உபாக்யானத்தின் உட்பட்ட “தேவஸ்துதி வர்ணனம்” எனப்படும் இருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 26

शारदा विप्रतनया बालवैधव्यमागता । तव भक्तेः प्रभावात्तु पुत्रसौभा ग्यवत्यभूत्

சாரதா எனும் பிராமணப் புதல்வி இளமையிலேயே விதவையாயினாள்; ஆயினும் உன் சிவபக்தியின் மகிமையால் அவள் புத்திரசௌபாக்கியம் பெற்றாள்।

Verse 27

बिन्दुगो द्विजमात्रो हि वेश्याभोगी च तत्प्रिया । वंचुका त्वद्यशः श्रुत्वा परमां गतिमाययौ

பிந்துகோ பிறப்பால் மட்டும் பிராமணன்; வेश्यையின் இன்பத்தில் மூழ்கி அவளே அவனுக்குப் பிரியமானவள்; ஆனால் வஞ்சுகா உன் புகழைக் கேட்டு பரமகதியை அடைந்தாள்।

Verse 28

इत्यादि बहवस्सिद्धिं गता जीवास्तव प्रभो । भक्तिभावान्महेशान दीनबन्धो कृपालय

ஓ பிரபுவே, இவ்வாறு பல உயிர்கள் உம்மேல் கொண்ட பக்தி-பாவத்தால் சித்தியை அடைந்தன. ஓ மகேசானே, தீனபந்து, கருணை-ஆலயமே, அருள் புரிவாயாக.

Verse 29

त्वं परः प्रकृतेर्ब्रह्म पुरुषात्परमेश्वर । निर्गुणस्त्रिगुणाधारो ब्रह्मविष्णुहरात्मकः

நீ இயற்கை (பிரக்ருதி) யைக் கடந்த பரம்பிரம்மம்; ஓ பரமேசுவரா, புருஷனையும் கடந்தவன் நீ. நீ நிர்குணனாயிருந்தும் முக்குணங்களின் ஆதாரம்; பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் ஆகியோரின் உள்ளார்ந்த ஆத்மசாரமே நீ.

Verse 30

नानाकर्मकरो नित्यं निर्विकारोऽखिलेश्वरः । वयं ब्रह्मादयस्सर्वे तव दासा महेश्वर

ஓ அகிலேசுவர மகேசுவரா, நீ எப்போதும் பலவகைத் தெய்வீக செயல்களைச் செய்தாலும் மாற்றமற்றவனாய் இருக்கிறாய். நாங்கள் அனைவரும்—பிரம்மா முதலியோர்—உம்முடைய தாசர்களே.

Verse 31

प्रसन्नो भव देवेश रक्षास्मान्सर्वदा शिव । त्वत्प्रजाश्च वयं नाथ सदा त्वच्छरणं गताः

ஓ தேவேச சிவனே, அருளுடன் இருந்து எப்போதும் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக. ஓ நாதா, நாங்கள் உம்முடைய பிரஜைகள்; எந்நாளும் உமது சரணையே அடைந்துள்ளோம்.

Verse 32

सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा च ते देवा ब्रह्माद्यास्समुनीश्वराः । तूष्णीं बभूवुर्हि तदा शिवांघ्रिद्वन्द्वचेतसः

சனத்குமாரர் கூறினார்: இவ்வாறு ஸ்துதி செய்து, அந்த தேவர்கள்—பிரம்மா முதலியோர், முனிவர்களில் தலைவர்கள்—அப்போது மௌனமாயினர்; அவர்களின் மனம் சிவனின் திருவடி யுகலத்தில் ஒன்றாயிற்று.

Verse 33

अथ शंभुर्महेशानः श्रुत्वा देवस्तुतिं शुभाम् । दत्त्वा वरान्वरान्सद्यस्तत्रैवांतर्दधे प्रभुः

அப்போது மகேசானனான சம்பு தேவர்களின் மங்கள ஸ்துதியைக் கேட்டு, உடனே சிறந்த வரங்களை அளித்து, அதே இடத்திலேயே ஆண்டவன் மறைந்தான்।

Verse 34

देवास्सर्वेऽपि मुदिता ब्रह्माद्या हतशत्रवः । स्वं स्वं धाम ययुः प्रीता गायंतः शिवसद्यशः

அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; பிரம்மா முதலியோர் பகைவர்கள் அழிந்ததால் மகிழ்ந்து தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்; உடனே சிவனின் மகிமையைப் பாடினர்।

Verse 35

इदं परममाख्यानं जलंधरविमर्दनम् । महेशचरितं पुण्यं महाघौघविनाशनम्

இது ஜலந்தரனை நசைக்கும் பரமக் கதையாகும்; மகேசனின் புனிதச் சரிதம், பெரும் பாவப் பெருக்குகளை அழிப்பது.

Verse 36

देवस्तुतिरियं पुण्या सर्वपापप्रणाशिनी । सर्वसौख्यप्रदा नित्यं महेशानंददायिनी

ஆண்டவனுக்கான இந்த ஸ்துதி புண்ணியமாய், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும். இது எப்போதும் எல்லா இன்பங்களையும் அளித்து, மகேசனின் ஆனந்தத்தை அருளும்.

Verse 37

यः पठेत्पाठयेद्वापि समाख्यानमिदं द्वयम् । भुक्त्वेह परं सौख्यं गाणपत्यमवाप्नुयात्

இந்த இருவகைத் தூய ஆக்யானத்தை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது செய்யவைக்கிறாரோ, அவர் இவ்வுலகில் பரம ஆனந்தத்தை அனுபவித்து இறுதியில் கணபதியின் அருளால் கானபத்ய நல்விடையை அடைவார்।