बाणस्य शोकः शिवस्मरणं च — Bāṇa’s Grief and the Turn to Śiva-Remembrance

Verse 1

नारद उवाच । कृष्णे गते द्वारकायाम निरुद्धेन भार्यया । अकार्षीत्किं ततो बाणस्तत्त्वं वद महामुने

நாரதர் கூறினார்—கிருஷ்ணன் துவாரகைக்கு சென்றபின், அனிருத்தனும் அவன் மனைவியையும் குறித்து பாணன் பின்னர் என்ன செய்தான்? ஓ மகாமுனியே, உண்மையான செய்தியைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । कृष्णे गते द्वारकायामनिरुद्धेन भार्यया । दुःखितोऽभूत्ततो बाणस्स्वाज्ञानं संस्मरन्हृदा

சனத்குமாரர் கூறினார்—கிருஷ்ணன் அனிருத்தனும் அவன் மனைவியுமுடன் துவாரகைக்கு சென்றபின், பாணன் தன் அறியாமையால் செய்த மூடத்தனத்தை மனத்தில் நினைத்து துயருற்றான்.

Verse 3

ततो नन्दीशिवगणो बाणं प्रोवाच दुःखितम् । दैत्यं शोणितदिग्धांगमनुता पसमन्वितम्

அப்போது சிவகணங்களில் முதன்மையான நந்தி, துயருற்ற பாணனிடம் கூறினார்—அந்த தைத்யன் இரத்தம் பூசப்பட்ட உடலுடன், எரியும் வேதனையால் வாட்டமுற்றிருந்தான்.

Verse 4

नन्दीश्वर उवाच । बाण शंकरसद्भक्त मानुतापं कुरुष्व भोः । भक्तानुकंपी शंभुर्वै भक्तवत्सलनामधृक्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—ஓ பாணா, சங்கரனின் உண்மைப் பக்தனே! மனிதன் போல் துயரப்படாதே. சம்பு பக்தர்களுக்கு அருள்கூர்வான்; ‘பக்தவத்ஸலன்’ என்ற நாமம் உடையவன்.

Verse 5

तदिच्छया च यज्जातं तज्जातमिति चेतसा । मन्यस्व भक्तशार्दूल शिवं स्मर पुनःपुनः

எது நிகழ்ந்ததோ அது அவருடைய இச்சையாலேயே நிகழ்ந்தது—இந்த உறுதியை மனத்தில் நிலைநிறுத்து. ஓ பக்தசார்தூலா, அப்படியே ஏற்று, பரமன் சிவனை மீண்டும் மீண்டும் நினைவு கூர்.

Verse 6

मन आद्ये समाधाय कुरु नित्यं महो त्सवम् । भक्तानुकंपनश्चाऽस्य शंकरस्य पुनःपुनः

முதலில் மனத்தை சமாதியில் நிலைநிறுத்து; பின்னர் தினந்தோறும் மகோৎসவத்தைச் செய். பக்தர்மேல் கருணையுடைய சங்கரன் மீண்டும் மீண்டும் அருள்பிரசாதம் அளிக்கிறான்.

Verse 7

नन्दिवाक्यात्ततो बाणो द्विषा शीर्षकमात्रकः । शिवस्थानं जगामाशु धृत्वा धैर्यं महामनाः

அப்போது நந்தியின் வாக்கை உள்ளத்தில் ஏற்று, பகைவனால் தலைமட்டுமே எஞ்சிய பாணனும் தைரியம் தாங்கி, மகாமனத்துடன் விரைந்து சிவஸ்தானத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 8

गत्वा तत्र प्रभुं नत्वा रुरोदातीव विह्वलः । गतगर्वव्रजो बाणः प्रेमाकुलितमानसः

அங்கே சென்று ஆண்டவன் சிவனை வணங்கி, மிகுந்த கலக்கத்துடன் அழுதான்; பாணனின் அகந்தை முழுதும் நீங்கி, மனம் அன்பும் பக்தியும் கொண்டு உருகியது.

Verse 9

संस्तुवन्विविधैः स्तोत्रै स्संनमन्नुतितस्तथा । यथोचितं पादघातं कुर्वन्विक्षेपयन्करान्

அவன் பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்து, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி வணக்கம் செலுத்தினான்; தக்க தாளத்தில் பாதம் தட்டி, கைகளை அசைவுகளால் இயக்கினான்.

Verse 10

ननर्त तांडवं मुख्यं प्रत्यालीढादिशोभितम् । स्थानकैर्विविधाकारैरालीढप्रमुखैरपि

அவன் முதன்மையான தாண்டவத்தை ஆடினான்; அது பிரத்யாலீடம் முதலான வீர நிலைப்பாடுகளால் ஒளிவிட்டது, மேலும் ஆலீடம் முதலிய பலவகை ஸ்தானகங்களின் பல ரூபங்களாலும் விளங்கியது.

Verse 11

सुखवादसहस्राणि भ्रूक्षेपसहितान्यपि । शिरःकम्पसहस्राणि प्राप्तानीकः सहस्रशः

ஆயிரமாயிரக் கூட்டங்களாக வந்து, இனிய வாழ்த்தொலிகள் ஆயிரக்கணக்கில் எழுந்தன; புருவச் சைகைகளுடன், தலை நடுக்கங்களும் ஆயிரமாயிரமாகப் பெருகி வந்தன।

Verse 12

वारीश्च विविधाकारा दर्शयित्वा शनैश्शनः । तथा शोणितधाराभिस्सिञ्चयित्वा महीतलम्

மெல்ல மெல்ல அவர் பல வடிவங்களான நீரை வெளிப்படுத்தினார்; பின்னர் இரத்தத் தாரைகளால் பூமித்தளத்தை நனைத்தார்।

Verse 13

रुद्रं प्रसादयामास शूलिनं चन्द्र शेखरम् । बाणासुरो महाभक्तो विस्मृतात्मगतिर्नतः

மகாபக்தனான பாணாசுரன் தன் விதியை மறந்து வணங்கி, சூலதாரி சந்திரசேகர ருத்ரரின் அருளைப் பெற முயன்றான்।

Verse 14

ततो नृत्यं महत्कृत्वा भगवान्भक्तवत्सलः । उवाच बाणं संहृष्टो नृत्य गीतप्रियो हरः

பின்னர் பக்தவத்சலனான பகவான் மகத்தான நடனம் ஆடினார்; நடனமும் கீதமும் விரும்பும் ஹரன் மகிழ்ந்து பாணனிடம் பேசினார்।

Verse 15

रुद्र उवाच । बाण तात बलेः पुत्र संतुष्टो नर्तनेन ते । वरं गृहाण दैत्येन्द्र यत्ते मनसि वर्तते

ருத்ரன் கூறினார்— ஓ பாணா, பலியின் புதல்வா! உன் நடனத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன். ஓ தைத்யேந்திரா, உன் மனத்தில் இருப்பதைக் வரமாக ஏற்றுக்கொள்।

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचश्शंम्भोर्दैत्येन्द्रेण तदा मुने । बाणेन संवृणीतोऽभूद्वरस्तु व्रणरोपणे

சனத்குமாரர் கூறினார்— ஓ முனிவரே, சம்புவின் சொற்களை கேட்டபோது தைத்யேந்திரன் பாணனால் மயங்கியதுபோல் ஆனான்; ஆயினும் அந்த வரம் அவன் காயங்கள் ஆறுவதில் பலித்தது।

Verse 17

बाहुयुद्धस्य चोद्ध त्तिर्गाणपत्यमथाक्षयम् । उषापुत्रस्य राज्यं तु तस्मिञ्शोणितकाह्वये

அந்த கைமோதல் யுத்தத்திலிருந்து கணபதியின் அழிவில்லா அரசாட்சி தோன்றியது; உஷாவின் புதல்வனின் ராஜ்யமும் அங்கே ‘சோணிதக’ எனப் புகழ்பெற்ற நகரில் நிறுவப்பட்டது।

Verse 18

निर्वैरता च विबुधैर्विष्णुना च विशेषतः । न पुनर्दैत्यता दुष्टा रजसा तमसा युता

தேவர்கள்—சிறப்பாக விஷ்ணு—பகைமையற்ற நிலையில் தங்குவர்; ஆனால் தீய அசுர இயல்பு அப்படியல்ல, அது ரஜஸ்-தமஸ் பந்தத்தில் கட்டுண்டது।

Verse 19

शंभुभक्तिर्विशेषेण निर्विकारा सदा मुने । शिवभक्तेषु च स्नेहो दया सर्वेषु जंतुषु

முனிவரே, சம்புவின் பக்தி சிறப்பாக எப்போதும் மாற்றமற்றது. அது சிவபக்தர்களிடம் அன்பாகவும், எல்லா உயிர்களிடமும் கருணையாகவும் வெளிப்படும்।

Verse 20

कृत्वा वराञ्शंभोर्बलिपुत्रो महाऽसुरः । प्रेम्णाऽश्रुनयनो रुद्रं तुष्टाव सुकृतांजलिः

சம்புவிடமிருந்து வரங்களைப் பெற்ற பலியின் புதல்வனான மகா அசுரன், அன்புக் கண்ணீரால் நிரம்பிய கண்களுடன், முறையாகக் கூடிய அஞ்சலியுடன் ருத்ரனைப் போற்றினான்।

Verse 21

बाण उवाच । देवदेव महादेव शरणा गतवत्सल । त्वां नमामि महेशान दीनबन्धो दयानिधे

பாணன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, சரணடைந்தவர்க்கு அருள்புரிபவனே! மகேசானே, உமக்கு வணங்குகிறேன்; நீர் துன்புற்றோரின் துணை, கருணையின் கடல்।

Verse 22

कृता मयि कृपातीव कृपासागर शंकर । गर्वोपहारितस्सर्वः प्रसन्नेन मम प्रभो

கருணைக் கடலான சங்கரா! என்மேல் நீர் மிகுந்த அருளைச் செய்தீர். என் ஆண்டவனே, உமது பிரசன்ன அருளால் என் அகந்தை முழுதும் அகன்றது।

Verse 23

त्वं ब्रह्म परमात्मा हि सर्वव्याप्यखिलेश्वरः । ब्रह्मांडतनुरुग्रेशो विराट् सर्वान्वितः परः

நீரே பிரம்மம், பரமாத்மா, அனைத்திலும் வியாபித்த அகிலேசுவரன். உக்ரேசா! பிரபஞ்சமே உமது திருமேனி; நீர் விராட் ரூபம், அனைத்தையும் தாங்கியவன், அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன்।

Verse 24

नाभिर्नभोऽग्निर्वदनमंबु रेतो दिशः श्रुतिः । द्यौश्शीर्षमंघ्रिरुर्वी ते मनश्चन्द्रस्तव प्रभो

ஆண்டவனே! உமது நாபி ஆகாயம்; உமது வாய் அக்னி; நீர் உமது விதை. திசைகள் உமது செவிகள்; வானம் உமது தலை; பூமி உமது பாதங்கள்; சந்திரன் உமது மனம்।

Verse 25

दृगर्को जठरं वार्द्धिर्भुजेंद्रो धिषणा विधिः । प्रजापतिर्विसर्गश्च धर्मो हि हृदयं तव

உமது பார்வை சூரியன்; உமது வயிறு சமுத்திரம்; உமது புயம் நாகேந்திரன். உமது திஷணை (அறிவு) விதி-ஒழுங்கு. நீரே பிரம்மா, பிரஜாபதி, படைப்பின் வெளிப்பாடு; உண்மையில் தர்மமே உமது இதயம்।

Verse 26

रोमाण्यौषधयो नाथ केशा जलमुचस्तव । गुणास्त्रयस्त्रिनेत्राणि सर्वात्मा पुरुषो भवान्

ஓ நாதா! உமது உடல்ரோமங்கள் மருந்துச் செடிகள்; உமது ஜடைகள் மழைத் தரும் மேகங்கள். மும்முகுணங்களே உமது மும்மணிகள் (திரிநேத்திரம்). நீயே அனைத்தின் அந்தர்யாமி ஆத்மா, பரம புருஷன்.

Verse 27

ब्राह्मणं ते मुखं प्राहुर्बाहुं क्षत्रियमेव च । ऊरुजं वैश्यमाहुस्ते पादजं शूद्रमेव च

அவர்கள் கூறுகின்றனர்—உமது வாய் பிராமணன்; உமது கரங்கள் க்ஷத்திரியன்; உமது தொடைகள் வைசியன்; உமது பாதங்கள் சூத்ரன் என.

Verse 28

त्वमेव सर्वदोपास्यस्सर्वैर्जीवैर्महेश्वर । त्वां भजन्परमां मुक्तिं लभते पुरुषो ध्रुवम्

ஓ மகேஸ்வரா! நீயே எப்போதும் எல்லா ஜீவராலும் வழிபடத்தக்கவன். உன்னைப் பக்தியுடன் வணங்குபவன் நிச்சயமாக பரம முக்தியை அடைகிறான்.

Verse 29

यस्त्वां विसृजते मर्त्य आत्मानं प्रियमीश्वरम् । विपर्ययेन्द्रियार्थार्थं विषमत्त्यमृतं त्यजन्

எவன் உன்னை—தன் அன்பிற்குரிய ஈசனையும் உள்ளார்ந்த ஆத்மாவையும்—விட்டு, மாறுபட்ட அறிவால் புலன்விஷயங்களைத் தேடி ஓடுகிறானோ, அவன் அமரத்துவ அமுதத்தைத் துறந்து பந்தத்தின் கசப்பான விஷத்தைத் தேர்வுசெய்கிறான்.

Verse 30

विष्णुर्ब्रह्माऽथ विबुधा मुनयश्चामलाशयाः । सर्वात्मना प्रपन्नास्त्वां शंकरं प्रियमीश्वरम्

விஷ்ணு, பிரம்மா, தேவர்கள், மாசற்ற உள்ளமுடைய முனிவர்கள்—அனைவரும் முழு உள்ளத்தோடு உன்னை, சங்கரா, அன்பிற்குரிய ஈசனே, சரணடைந்துள்ளனர்.

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा बलिपुत्रस्तु विरराम शरासुरः । प्रेमप्रफुल्लितांगश्च प्रणम्य स महेश्वरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பலியின் புதல்வன் சராசுரன் நின்றான்; அன்பால் மலர்ந்த உடலுடன் மகேஸ்வரனை வணங்கினான்.

Verse 32

इति श्रुत्वा स्वभक्तस्य बाणस्य भगवान्भवः । सर्वं लभिष्यसीत्युक्त्वा तत्रैवांतरधीयत

தன் பக்தன் பாணனின் சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட பகவான் பவன் (சிவன்), “நீ அனைத்தையும் அடைவாய்” என்று கூறி, அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 33

ततश्शंभोः प्रसादेन महाकालत्वमागतः । रुद्रस्यानुचरो बाणो महाप्रमुदितोऽभवत्

பின்னர் சம்புவின் அருளால் பாணன் மகாகால நிலையை அடைந்தான். ருத்ரனின் அந்த அணுசரன் பாணன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தான்।

Verse 34

इति किल शरनाम्नः शंकरस्यापि वृत्तं सकलगुरु जनानां सद्गुरोश्शूलपाणेः । कथितमिह वरिष्ठं श्रोत्ररम्यैर्वचोभिस्सकलभुवनमध्ये क्रीडमानस्य नित्यम्

இவ்வாறு ‘சர’ எனும் நாமத்தால் புகழ்பெற்ற சங்கரன்—அனைத்து குருமார்க்கும் சத்குரு, சூலபாணி மகாதேவன்—அவருடைய புனித வரலாறு இங்கு செவிக்கினிய சிறந்த சொற்களால் உரைக்கப்பட்டது; அவர் எல்லா உலகங்களின் நடுவே நித்தம் லீலை செய்கிறார்.

Verse 56

इति श्रीशिवमहापुराणे द्विती यायां रुद्रसंहितायां पं० युद्धखंडे बाणासुरगणपत्वप्राप्तिवर्णनं नाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் யுத்தகாண்டத்தில் ‘பாணாசுரன் சிவகணப் பதவி அடைந்ததின் வர்ணனை’ எனும் ஐம்பத்தாறாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।