शुक्रोत्पत्तिः तथा महेश्वरदर्शनम् (Śukra’s Emergence and the Vision of Maheśvara)
அத்தியாயம் 49-ல் சனத்குமாரர் சிவபெருமானை நோக்கி விரிவான ஸ்தோத்திர-மந்திரத்தை உரைக்கிறார்; அதில் அவரின் ஈசுவரியம், காலஸ்வரூபம், தபஸ், உக்ர ரூபங்கள், அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் தன்மை ஆகியவை போற்றப்படுகின்றன. அந்த மந்திரத்தின் பலனால் சுக்ரன் வயிற்றின் ஆவரணத்திலிருந்து தோன்றி லிங்கமார்க்கம் வழியாக வெளியே வருகிறான்—இது அதிசயப் பிறப்பும், சிவன் ஆளுமையில் நிகழும் சின்னார்த்த மறுபிறப்பும் ஆகும். பின்னர் கௌரி புத்திரப் பெறுதலுக்காக அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறாள்; விஸ்வேஸ்வரன் அவனை அஜர-அமர, ஒளிமிக்க ‘இரண்டாம் சங்கரன்’ போன்றவனாக உருவாக்குகிறார். பூமியில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் இருந்த பின் சுக்ரன் மகேஸ்வரனிடமிருந்து மீண்டும் பிறந்து முனியாகவும் வேதஞானக் களஞ்சியமாகவும் விளங்குகிறான். தொடர்ந்து அவன் பரமேஸ்வர தரிசனம் பெறுகிறான்; அருகில் தைத்யன் அந்தகன் கடும் தபஸில் சூலத்தில் உலர்ந்த நிலையில் காணப்படுகிறான்—அந்தகக் கதைக்கான பின்னணி. விரூபாக்ஷ, நீலகண்ட, பினாகி, கபர்தி, திரிபுரக்ன, பைரவ முதலிய பெயர்களால் சிவனின் பல்வகை ரூபங்கள், பயமூட்டியும் அருள்புரியும் சக்தியும், மூவுலகாதிபத்தியமும் வெளிப்படுகின்றன.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । ॐ नमस्ते देवेशाय सुरासुरनम स्कृताय भूतभव्यमहादेवाय हरितपिगललोचनाय बलाय बुद्धिरूपिणे वैयाघ्रवसनच्छदायारणेयाय त्रैलोक्यप्रभवे ईश्वराय हराय हरितनेत्राय युगान्तकरणायानलायगणेशायलोकपालाय महाभुजायमहाहस्ताय शूलिने महादंष्ट्रिणे कालाय महेश्वरायअव्ययाय कालरूपिणे नीलग्रीवाय महोदराय गणाध्यक्षाय सर्वात्मने सर्वभावनाय सर्वगाय मृत्युहंत्रे पारियात्रसुव्रताय ब्रह्मचारिणे वेदान्त गाय तपोंतगाय पशुपतये व्यंगाय शूलपाणये वृषकेतवे हरये जटिने शिखंडिने लकुटिने महायशसे भूतेश्वराय गुहावासिने वीणा पणवतालंबते अमराय दर्शनीयाय बालसूर्यनिभाय श्मशानवासिने भगवते उमापतये अरिन्दमाय भगस्याक्षिपातिने पूष्णोर्दशननाशनाय कूरकर्तकाय पाशहस्ताय प्रलयकालाय उल्कामुखायाग्निकेतवे मुनये दीप्ताय विशांपतये उन्नयते जनकाय चतुर्थकाय लोक सत्तमाय वामदेवाय वाग्दाक्षिण्याय वामतो भिक्षवे भिक्षुरूपिणे जटिने स्वयंजटिलाय शक्रहस्तप्रतिस्तंभकाय वसूनां स्तंभाय क्रतवे क्रतुकराय कालाय मेधाविने मधुकराय चलाय वानस्पत्याय वाजसनेति समाश्रमपूजिताय जगद्धात्रे जगत्कर्त्रे पुरुषाय शाश्वताय ध्रुवाय धर्माध्यक्षाय त्रिवर्त्मने भूतभावनाय त्रिनेत्राय बहुरूपाय सूर्यायुतसमप्रभाय देवाय सर्वतूर्यनिनादिने सर्वबाधाविमोचनाय बंधनाय सर्वधारिणे धर्म्मोत्तमाय पुष्पदंतायापि भागाय मुखाय सर्वहराय हिरण्यश्रवसे द्वारिणे भीमाय भीमपराक्रमाय ओंनमो नमः । सनत्कुमार उवाच । इमं मन्त्रवरं जप्त्वा शुक्रो जठरपंजरात् । निष्क्रान्तो लिंगमार्गेण शंभोश्शुक्रमिवोत्कटम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—ॐ! தேவேசரே, தேவர்கள் அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படுபவரே, உமக்கு நமஸ்காரம்; கடந்த-எதிர்காலத்தின் ஆதாரமான மகாதேவரே; பச்சை-மஞ்சள் கலந்த கண்களையுடையவரே; பலமே, புத்தியின் வடிவமே; புலித்தோல் அணிந்தவரே; வனவாசியே; மூவுலகின் மூல ஈசனே; பச்சைநேத்திர ஹரனே; யுகாந்தத்தை நிகழ்த்தும் அனலே; கணங்களின் நாதனே, லோகபாலனே; பெருங்கை-பெரும்புயத்தோனே; சூலதாரியே; பெருந்தந்தங்களையுடையவரே; காலமே ஆன மகேஸ்வரனே; அழிவிலாதவனே; நீலக்ரீவனே; பெருவயிற்றோனே; கணாத்யக்ஷனே; அனைத்தின் ஆத்மாவே; அனைத்தையும் வளர்ப்பவனே; எங்கும் இயங்குபவனே; மரணத்தை வென்றவனே; பாரியாத்ர சுவிரதனே; பிரம்மச்சாரியே; வேதாந்தம் பாடுபவனே; தவத்தின் உச்சியை அடைந்தவனே; பசுபதியே; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆனவனே; சூலபாணியே; வृषகேதுவே; ஹரியே; ஜடாதரனே; சிகண்டியே; லகுடியே; மகாயசஸே; பூதேஸ்வரனே; குகைவாசியே; வீணை-பணவ-தாள ஒலியுடன் இருப்பவனே; அமரனே; தரிசனத்திற்குரியவனே; உதயசூரியன் போன்ற ஒளியுடையவனே; சுடுகாடு வாசியே; பகவான் உமாபதியே; பகைநசிப்பவனே; பகனின் கண்களை வீழ்த்தியவனே; பூஷனின் பற்களை உடைத்தவனே; கடுஞ்செயல் செய்பவனே; பாசம் ஏந்தியவனே; பிரளயகாலனே; தீப்பொறி முகத்தோனே; அக்னிக்கேதுவே; முனியே; தீப்தனே; ஜனங்களின் நாதனே; உயர்த்துபவனே; ஜனகனே; சதுர்த்தனே; உலகின் சிறந்தவனே; வாமதேவனே; இனிய வாக்குடையவனே; இடப்பாதை பிக்ஷுவே; பிக்ஷுரூபனே; தானே ஜடிலனே; இந்திரன் கையைத் தடுத்தவனே; வசுக்களின் தாங்குதூணே; யாகமே, யாகம் செய்பவனே; காலனே; மேதாவியே; மதுகரனே; நகர்வோனே; வனஸ்பதியின் நாதனே; எல்லா ஆசிரமங்களாலும் பூஜிக்கப்படுபவனே; ஜகத்தாதாவே, ஜகத்கர்த்தாவே; சாச்வத புருஷனே; துருவனே; தர்மாத்யக்ஷனே; மும்மார்க்கனே; பூதபாவனனே; திரிநேத்திரனே; பலரூபனே; ஆயிரம் சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிப்பவனே; எல்லா வாத்தியங்களின் முழக்கமாய் ஒலிப்பவனே; எல்லா துன்பங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பவனே; கட்டுபவனும் அனைத்தையும் தாங்குபவனும்; தர்மோத்தமனே; புஷ்பதந்தனே; பகனே; முகமே; அனைத்தையும் கவர்பவனே; ஹிரண்யச்ரவஸே; துவாரபாலனே; பயங்கரனே; பயங்கரப் பராக்கிரமனே—ॐ நமோ நமः! சனத்குமாரர் கூறினார்—இந்த மந்திரவரத்தை ஜபித்த பின், சுக்ரன் வயிற்றுச் சிறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்; லிங்கமார்க்கம் வழியே வெளிப்பட்டு, சாம்புவின் வீர்யம் போலத் தீவிரமாகப் பிரகாசித்தான்।
Verse 2
गौर्या गृहीतः पुत्रार्थं विश्वेशेन ततः कृतः । अजरश्चामरः श्रीमान्द्वितीय इव शंकरः
மகனைப் பெறும் பொருட்டு கௌரி அவரை ஏற்றுக்கொண்டாள்; பின்னர் விஸ்வேசன் (சிவன்) அவரை உருவாக்கினான். அவர் முதுமையற்றும் மரணமற்றும், திருச்செல்வம் பொலிந்தும்—இரண்டாம் சங்கரன் போல ஆனார்।
Verse 3
त्रिभिर्वर्षसहस्रैस्तु समतीतैर्महीतले । महेश्वरात्पुनर्जातः शुक्रो वेदनिधिर्मुनिः
பூமியில் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் கடந்தபின், வேதநிதியான முனி சுக்ரன் மகேஸ்வரன் (சிவன்) அருள்-சக்தியால் மீண்டும் பிறந்தான்।
Verse 4
ददर्श शूले संशुष्कं ध्यायंतं परमेश्वरम् । अंधकं धैर्यसद्वन्यदानवेशं तपस्विनम्
அவன் தானவர்களின் அதிபதி அந்தகனை கண்டான்—தவத்தால் உலர்ந்து மெலிந்தவன், தைரியத்தில் நிலைத்தவன், சூலாசனத்தில் அமர்ந்து, பரமேஸ்வரன் சிவனைத் தியானத்தில் லயித்தவன், வனத் தபஸ்விபோல் தவோபல ஒளியால் பிரகாசித்தவன்।
Verse 5
महादेवं विरूपाक्षं चन्द्रार्द्धकृतशेखरम् । अमृतं शाश्वतं स्थाणुं नीलकंठं पिनाकिनम्
நான் மகாதேவனை வணங்குகிறேன்—விரூபாக்ஷன், அரைச்சந்திரம் சூடிய சிரோமணியன்; அமரன், சாச்வதன், ஸ்தாணு; நீலகண்டன், பினாகம் தாங்கியவன்।
Verse 6
वृषभाक्षं महाज्ञेयं पुरुषं सर्वकामदम् । कामारिं कामदहनं कामरूपं कपर्दिनम्
நான் வृषபத்வஜப் பெருமானைச் சரணடைகிறேன்—உண்மையாக அறியத்தக்க பரம புருஷன்; எல்லா தர்மசம்மத இலக்குகளையும் அருள்வான். அவன் காமனின் பகை, காமதஹனன்; ஆயினும் வேண்டிய வடிவம் எடுப்பவன், சடையன் (கபர்தி)।
Verse 7
विरूपं गिरिशं भीमं स्रग्विणं रक्तवाससम् । योगिनं कालदहनं त्रिपुरघ्नं कपालिनम्
அவர்கள் கிரீசுவரன் சிவனை கண்டனர்—அச்சமூட்டும் அதிசய வடிவன்; மாலையணிந்தவன், சிவந்த ஆடை அணிந்தவன். அவன் மகாயோகி, காலதஹனன், திரிபுரக்னன், கபாலி।
Verse 8
गूढव्रतं गुप्तमंत्रं गंभीरं भावगोचरम् । अणिमादिगुणाधारत्रिलोक्यैश्वर्य्यदायकम्
இது மறைந்த விரதமும் ரகசிய மந்திரமும் ஆகும்—மிக ஆழமானது, உள்ளார்ந்த பக்தியால் அறியப்படுவது. அணி்மா முதலிய சித்திகளின் ஆதாரம்; மூவுலகிலும் ஐஸ்வர்யமும் செழிப்பும் அளிப்பது.
Verse 9
वीरं वीरहणं घोरं विरूपं मांसलं पटुम् । महामांसादमुन्मत्तं भैरवं वै महेश्वरम्
அவர் வீரன்; வீரர்களை அழிப்பவரும்—கடுமையானவன், அச்சமும் வியப்பும் தருபவன், சாதாரண உருவத்துக்கு அப்பாற்பட்டவன்; வலிமைமிக்க உடலுடன் மிகத் திறமையான். எல்லா மாம்சத்தையும் விழுங்கும் ‘மஹாமாம்சாதன்’, தன் எல்லையற்ற சக்தியில் மயங்கியவன்—அவனே பைரவன், மகேஸ்வரன்.
Verse 10
त्रैलोक्यद्रावणं लुब्धं लुब्धकं यज्ञसूदनम् । कृत्तिकानां सुतैर्युक्तमुन्मत्तकृत्तिवाससम्
அவன் மூன்று உலகங்களையும் நடுங்கச் செய்யும் அச்சம்; பேராசையன்; இயல்பில் வேட்டைக்காரன்; யாகங்களை அழிப்பவன். க்ருத்திகைகளின் புதல்வர்களுடன் கூடி, வெறித்த நிலையில் தோல் ஆடை அணிந்து தோன்றினான்.
Verse 11
गजकृत्तिपरीधानं क्षुब्धं भुजगभूषणम् । दद्यालंबं च वेतालं घोरं शाकिनिपूजितम्
அவன் யானைத் தோலை ஆடையாக அணிந்து, கலங்கிய உடலில் பாம்புகளை அணிகலன்களாகத் தாங்கினான். அவனுடன் அருகே தொங்கியபடி அச்சமூட்டும் வேதாளமும் இருந்தது; சாகினிகள் வழிபடும்—சிவனின் அந்தக் கடுங்கோலத் தோற்றம்.
Verse 12
अघोरं घोरदैत्यघ्नं घोरघोषं वनस्पतिम् । भस्मांगं जटिलं शुद्धं भेरुंडशतसेवितम्
நான் சிவனை வணங்குகிறேன்—அகோரன்; ஆயினும் அச்சமூட்டும் அசுரக் கூட்டங்களை அழிப்பவன்; பயங்கர முழக்கமுடையவன்; காட்டின் அரச மரம்போல் உறுதியானவன்; திருநீற்றால் புனிதமான அங்கங்களுடையவன்; சடையன், பரமத் தூயவன்; நூற்றுக்கணக்கான பேராற்றல் உடைய பைரவ-சமான வீரர்களால் சேவிக்கப்படுபவன்.
Verse 13
भूतेश्वरं भूतनाथं पञ्चभूताश्रितं खगम् । क्रोधितं निष्ठुरं चण्डं चण्डीशं चण्डिकाप्रियम्
அவன் பூதேஸ்வரன், பூதநாதன்—பஞ்சமஹாபூதங்களில் நிறைந்த, பறவைபோல் வேகமாய் இயங்கும்—கோபமுற்ற, கடுமையான, அச்சமூட்டும் சண்டீசனை, சண்டிகையின் பிரியனாகக் கண்டான்.
Verse 14
चण्डं तुंगं गरुत्मंतं नित्यमासवभोजनम् । लेलिहानं महारौद्रं मृत्युं मृत्योरगोचरम्
அவன் பிரசண்டன், உயர்ந்தவன், கருடனைப் போல் சிறகுகளுடன் தடையற்ற வேகமுடையவன்; எப்போதும் ஆசவ-ரசத்தை அருந்துபவன். நாவை நீட்டி எரியும் மகாரௌத்ரன்—அவனே மரணம்; ஆனால் மரணத்திற்கும் எட்டாதவன்.
Verse 15
मृत्योर्मृत्युं महासेनं श्मशानारण्यवासिनम् । रागं विरागं रागांधं वीतरागशताचितम्
அவர் மரணத்திற்கும் மரணம், மகாசேனாதிபதி, சுடுகாடு மற்றும் வனத் தனிமைகளில் வாசிப்பவன். அவரே ஆசை, அவரே வைராக்யம்; ஆசையால் குருடனாகவும், ஆசையற்ற நூறு மனங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவனாகவும் தோன்றுகிறார்।
Verse 16
सत्त्वं रजस्तमोधर्ममधर्मं वासवानुजम् । सत्यं त्वसत्यं सद्रूपमसद्रूपमहेतुकम्
அவர் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் ஆகியவற்றின் தத்துவமே; அவரே தர்மமும் அதர்மமும் என அழைக்கப்படுகிறார்; வாசவனாகிய இந்திரனின் இளையோனும் எனக் கூறப்படுகிறார். அவர் சத்தியம்; ஆயினும் அசத்தியத்தின் பிடிக்கு அப்பாற்பட்டவர்; அவர் சத்ரூபமும் அசத்ரூபமும்—காரணங்களுக்கு முன்நிலையான அஹேதுகன்।
Verse 17
अर्द्धनारीश्वरं भानुं भानुकोटिशतप्रभम् । यज्ञं यज्ञपतिं रुद्रमीशानं वरदं शिवम्
பக்தன் சிவனை அர்த்தநாரீஸ்வரராகவும், சூரியனாகவும், கோடிக்கணக்கான சூரியர்களையும் மிஞ்சும் ஒளியுடையவராகவும் தியானிக்கிறான்; அவரே யாகமும் யாகபதியும், ருத்ரனும் பரம ஈசானனும், வரம் அருள்வோனும்—சிவன், மங்களகர ஆண்டவன்।
Verse 18
अष्टोत्तरशतं ह्येतन्मूर्तीनां परमात्मनः । शिवस्य दानवो ध्यायन्मुक्तस्तस्मान्महाभयात्
இவை பரமாத்மனாகிய பகவான் சிவனின் நூற்றெட்டு திவ்ய மூர்த்திகள். அவற்றைத் தியானித்ததாலே அந்த தானவனும் அந்த மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றான்.
Verse 19
दिव्येनामृतवर्षेण सोऽभिषिक्तः कपर्दिना । तुष्टेन मोचितं तस्माच्छूलाग्रादवरोपितः
அப்போது கபர்தியான பகவான் சிவன் திவ்ய அமுதமழையால் அவனை அபிஷேகம் செய்தார். திருப்தியடைந்து சிவன் அவனை சூலத்தின் முனையிலிருந்து விடுவித்து கீழே இறக்கினார்.
Verse 20
उक्तश्चाथ महादैत्यो महेशानेन सोंऽधकः । असुरस्सांत्वपूर्वं यत्कृतं सर्वं महात्मना
பின்னர் மகேசானன் (சிவபெருமான்) அந்த மகாதைத்யன் அந்தகனை உரைத்தான். அசுரன், முதலில் சமாதானப்படுத்தும் மென்மையான அறிவுரையுடன் மகாத்மா ஆண்டவன் முன்பே செய்ததும் சொன்னதும் அனைத்தையும் முழுமையாகக் கேட்டான்.
Verse 21
ईश्वर उवाच । भो भो दैत्येन्द्रतुष्टोऽस्मि दमेन नियमेन च । शौर्येण तव धैर्येण वरं वरय सुव्रत
ஈசுவரன் கூறினான்—ஓ ஓ தைத்யேந்திரா! உன் தமமும் நியமமும் எனக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தன; உன் வீரமும் திடமும்கூட. ஓ நற்கடமையுடையவனே, வரம் கேள்—வரம் தேர்ந்தெடு.
Verse 22
आराधितस्त्वया नित्यं सर्वनिर्धूतकल्मषः । वरदोऽहं वरार्हस्त्वं महादैत्येन्द्रसत्तम
நீ எப்போதும் என்னை ஆராதித்ததால் உன் எல்லாக் கல்மஷங்களும் முற்றிலும் நீங்கின. நான் வரம் அளிப்பவன்; நீ வரத்திற்குத் தகுதியானவன், ஓ மகாதைத்யேந்திரர்களில் சிறந்தவனே.
Verse 23
प्राणसंधारणादस्ति यच्च पुण्यफलं तव । त्रिभिर्वर्षसहस्रैस्तु तेनास्तु तव निर्वृतिः
உயிர்மூச்சைத் தாங்கும் தவத்தால் உனக்குக் கிடைத்த புண்ணியப் பயனால் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் உனக்கு நிறைவும் அமைதியும் நிலைத்திருக்கட்டும்.
Verse 24
सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वांधकः प्राह वेपमानः कृतांजलिः । भूमौ जानुद्वयं कृत्वा भगवंतमुमापतिम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—இதைக் கேட்ட அంధகன் நடுங்கி, கைகூப்பி பேசினான். நிலத்தில் இரு முழங்கால்களையும் வைத்து, உமாபதி சிவபெருமானின் முன்னிலையில் வணங்கினான்।
Verse 25
अंधक उवाच । भगवन्यन्मयोक्तोऽसि दीनोदीनः परात्परः । हर्षगद्गदया वाचा मया पूर्वं रणाजिरे
அந்தகன் கூறினான்—பகவானே! நீர் பராத்பர பரமன்; ஆயினும் தாழ்ந்தோருக்கும் துயருற்றோருக்கும் கருணையே வடிவம். முன்பு போர்க்களத்தில் பேரானந்தத்தால் குரல் தடுக்க, நான் உம்மை உரைத்தேன்।
Verse 26
यद्यत्कृतं विमूढत्वात्कर्म लोकेषु गर्हितम् । अजानता त्वां तत्सर्वं प्रभो मनसि मा कृथाः
மயக்கத்தால் இவ்வுலகில் என்னால் செய்யப்பட்ட பழிக்கத்தக்க செயல்கள் எவைஎவையோ—உம்மை அறியாமலே—அவற்றையெல்லாம், பிரபுவே, மனத்தில் வைத்துக் கொள்ளாதருள்வாயாக।
Verse 27
पार्वत्यामपि दुष्टं यत्कामदोषात्कृतं मया । क्षम्यतां मे महादेव कृपणो दुःखितो भृशम्
பார்வதியின்மீதும் காமக் குறையால் என்னால் செய்யப்பட்ட தீச்செயல் எதுவாயினும்—மகாதேவனே, எனை மன்னித்தருள்வாயாக. நான் மிகுந்த தாழ்வுற்றவன்; ஆழ்ந்த துயரால் வாடுகிறேன்।
Verse 28
दुःखितस्य दया कार्या कृपणस्य विशेषतः । दीनस्य भक्तियुक्तस्य भवता नित्यमेव हि
துயருற்றவர்க்கு கருணை செய்ய வேண்டும், குறிப்பாக அசஹாயரும் ஏழையும் மீது; பக்தியுடன் உள்ள தாழ்மையான பக்தருக்கு நீ எப்போதும் அருள் காட்ட வேண்டும்।
Verse 29
सोहं दीनो भक्तियुक्त आगतश्शरणं तव । रक्षा मयि विधातव्या रचितोऽयं मयांजलिः
நான் தாழ்மையுற்றவன்; ஆயினும் பக்தியுடன் உன் சரணடைந்தேன். எனைக் காக்க வேண்டும்—பார், கைகூப்பி இந்த அஞ்சலியை நான் அர்ப்பணித்தேன்।
Verse 30
इयं देवी जगन्माता परितुष्टा ममोपरि । क्रोधं विहाय सकलं प्रसन्ना मां निरीक्षताम्
இந்த தேவி—ஜகன்மாதா—என்மேல் திருப்தியடைந்துள்ளார். அவர் எல்லாக் கோபத்தையும் விட்டு, அருளுடன் என்மேல் கருணைநோக்கை செலுத்துவாராக.
Verse 31
क्वास्याः क्रोधः क्व कृपणो दैत्योऽहं चन्द्रशेखर । तत्सोढा नाहमर्द्धेन्दुचूड शंभो महेश्वर
அவளின் கோபம் எங்கே, நான் இந்தத் தாழ்ந்த தைத்யன் எங்கே, ஓ சந்திரசேகரா! ஓ அர்த்தேந்து சூடா சம்போ மகேஸ்வரா, அதைத் தாங்க நான் வல்லவன் அல்லேன்.
Verse 32
क्व भवान्परमोदारः क्व चाहं विवशीकृतः । कामक्रोधादिभिर्दोषैर्जरसा मृत्युना तथा
நீ எங்கே—மிக உயர்ந்த உதாரன்—நான் எங்கே, அடக்கப்பட்ட அசஹாயன்! காமம், கோபம் முதலிய குற்றங்களாலும், மேலும் மூப்பு மற்றும் மரணத்தாலும் நான் வெல்லப்பட்டுள்ளேன்.
Verse 33
अयं ते वीरकः पुत्रो युद्धशौंडो महाबलः । कृपणं मां समालक्ष्य मा मन्युवशमन्वगाः
இவன் உன் வீரப் புதல்வன்—போரில் தேர்ந்தவன், மாபெரும் வலிமையுடையவன். என்னை இத்தகைய பரிதாப நிலையில் கண்டு கோபத்தின் வசப்படாதே.
Verse 34
तुषारहारशीतांशुशंखकुन्देन्दुवर्ण भाक् । पश्येयं पार्वतीं नित्यं मातरं गुरुगौरवात्
பனிமாலை, குளிர்கதிர் நிலா, சங்கம், குந்துமலர், சந்திரவட்டம் போன்ற நிறமுடைய அன்னை பார்வதியை, குருவின் பெருமை மற்றும் அவரது புனித அதிகாரத்திற்கான மரியாதையால் நான் எப்போதும் தரிசிப்பேனாக.
Verse 35
नित्यं भवद्भ्यां भक्तस्तु निर्वैरो दैवतैः सह । निवसेयं गणैस्सार्द्धं शांता त्मा योगचिंतकः
நான் உம்மிருவருக்கும் எப்போதும் பக்தனாய் இருந்து, பிற தேவர்களிடமும் பகை இன்றியவனாய் இருக்க வேண்டும். கணங்களுடன் வாழ்ந்து—அமைதியான உள்ளத்துடன் யோகத் தியானத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.
Verse 36
मा स्मरेयं पुनर्जातं विरुद्धं दानवोद्भवम् । त्वत्कृपातो महेशान देह्येतद्वरमुत्तमम्
ஹே மகேசானே! உமது அருளால், அசுர விரோதத்திலிருந்து எழும் அந்த மறுபிறப்பை நான் மீண்டும் ஒருபோதும் நினைக்கவும், அதில் இழுக்கப்படவும் வேண்டாம். எனக்கு இந்த உத்தம வரத்தை அருள்வாயாக।
Verse 37
सनत्कुमार उवाच । एतावदुक्त्वा वचनं दैत्येन्द्रो मौनमास्थितः । ध्यायंस्त्रिलोचनं देवं पार्वतीं प्रेक्ष्य मातरम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி தைத்யர்களின் தலைவன் மௌனமடைந்தான். அவன் மும்முகக் கண்களையுடைய தேவனைத் தியானித்து, பார்வதியைத் தாயென நோக்கி, அவளிடமே மனத்தை நிலைநிறுத்தினான்।
Verse 38
ततो दृष्टस्तु रुद्रेण प्रसन्नेनैव चक्षुषा । स्मृतवान्पूर्ववृत्तांतमात्मनो जन्म चाद्भुतम्
பின்னர் அருள்மிகு அமைதியான பார்வையால் ருத்ரன் அவனை நோக்க, அவன் உடனே முன்நிகழ்வுகளையும் தன் அற்புதமான பிறப்பின் முறையையும் நினைவுகூர்ந்தான்।
Verse 39
तस्मिन्स्मृते च वृत्तांते ततः पूर्णमनोरथः । प्रणम्य मातापितरौ कृतकृत्योऽभवत्ततः
அந்நிகழ்வு நினைவுக்கு வந்ததும் அவன் மனவிருப்பம் நிறைவேறியது. தாய் தந்தையருக்கு வணங்கி, பின்னர் தன் கடமை நிறைவேறியதாக உணர்ந்தான்।
Verse 40
पार्वत्या मूर्ध्न्युपाघ्रातश्शंकरेण च धीमता । तथाऽभिलषितं लेभे तुष्टाद्बालेन्दुशेखरात्
அறிவுமிகு சங்கரன், பாலேந்து சேகரன், அன்புடன் பார்வதியின் தலையைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்து அதன் மணத்தை ஏற்றுக் கொண்டான். அவர் மகிழ்ந்தபோது, அந்த மகிழ்ந்த தேவனிடமிருந்து அவள் விரும்பிய வரத்தைப் பெற்றாள்.
Verse 41
एतद्वस्सर्वमाख्यातमन्धकस्य पुरातनम् । गाणपत्यं महादेवप्रसादात्परसौख्यदम्
அந்தகனுடைய இந்தப் பழமையான வரலாற்றை உங்களுக்கெல்லாம் முழுமையாக உரைத்தேன். மகாதேவனின் அருளால் அவன் கணப் பதவி (காணபத்யம்) பெற்றான்; அது பரம ஆனந்தத்தை அளிப்பது.
Verse 42
मृत्युंजयश्च कथितो मंत्रो मृत्युविनाशनः । पठितव्यः प्रयत्नेन सर्वकामफलप्रदः
மிருத்யுஞ்ஜய மந்திரம் உரைக்கப்பட்டது—அது மரணத்தை அழிப்பது. அது எல்லா நல்விருப்பங்களின் பலனையும் தரும்; ஆகவே முயற்சியுடன் பாராயணம்/ஜபம் செய்ய வேண்டும்.
Verse 49
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे अंधकगण जीवितप्राप्तिवर्णनं नामैकोनपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘அந்தக கணங்கள் மீண்டும் உயிர் பெற்றதின் வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Frequently Asked Questions
Sanatkumāra transmits a powerful Śiva-stotra/mantra whose efficacy is shown through Śukra’s extraordinary emergence and subsequent divine re-fashioning, followed by Śukra’s later rebirth from Maheśvara and the narrative setup for the Andhaka episode.
The ‘liṅga-path’ emergence and the mantravara frame rebirth as a Śaiva sacral transformation: identity and power are reconstituted through Śiva’s mantraic presence, not merely through biological lineage.
Multiple Śiva-forms are foregrounded through epithets—Virūpākṣa, Nīlakaṇṭha, Pinākin, Kapardin, Tripuraghna, Bhairava—presenting Śiva as yogin, time (kāla), cosmic lord, and fierce remover of obstacles to dharma.