देवशरणागति-नारदप्रेषणम् | The Devas Take Refuge in Śiva; Nārada Is Sent

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एवं शासति धर्मेण महीं तस्मिन्महासुरे । बभूवुर्दुःखिनो देवा भ्रातृभावान्मुनीश्वर

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே! அந்த மாபெரும் அசுரன் இவ்வாறு தன் தர்மப்படி பூமியை ஆளும்போது, தேவர்களை ‘சகோதரப் பாவம்’ எனக் கருதி சமமாக்கி அவர்களின் தெய்வ அதிகாரத்தைத் தாழ்த்தினான்; அதனால் எல்லாத் தேவரும் துயருற்றனர்।

Verse 2

दुःखितास्ते सुरास्सर्वे शिवं शरणमाययुः । मनसा शंकरं देवदेवं सर्वप्रभुंप्रभुम्

துயருற்ற அந்த எல்லாத் தேவரும் சிவனைச் சரணடைந்தனர். மனத்தினுள் அவர்கள் சங்கரனை—தேவர்களின் தேவன், பரமப் பிரபு, அனைத்திற்கும் அதிபதி—என்று தஞ்சமடைந்தனர்।

Verse 3

तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिर्भगवंतं महेश्वरम् । निवृत्तये स्वदुःखस्य सर्वदं भक्तवत्सलम्

அவர்கள் விரும்பத்தக்கவும் பொருத்தமானவும் உள்ள சொற்களால் பகவான் மகேஸ்வரனைப் போற்றினர்—பக்தவத்ஸலனும் அனைத்தையும் அருள்பவனும்—தங்கள் துயர் நீங்க வேண்டி.

Verse 4

आहूय स महादेवो भक्तानां सर्वकामदः । नारदं प्रेरयामास देवकार्यचिकीर्षया

பக்தர்களின் எல்லா நற்காமங்களையும் அருளும் மகாதேவன், தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்ற எண்ணி நாரதரை அழைத்து பணித்தான்।

Verse 5

अथ देवमुनिर्ज्ञानी शंभुभक्तस्सतां गतिः । शिवाज्ञया ययौ दैत्यपुरे देवान्स नारदः

அப்போது தெய்வமுனி, ஞானி, சம்புவின் பக்தன், சத்புருஷர்க்கு அடைக்கலம் ஆன நாரதர், சிவன் ஆணையால் தேவர்களை உடன் கொண்டு தைத்யபுரத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 6

व्याकुलास्ते सुरास्सर्वे वासवाद्या द्रुतं मुनिम् । आगच्छंतं समालोक्य समुत्तस्थुर्हि नारदम्

இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் கலங்கியிருந்தனர்; மুনি நாரதர் விரைவாக வருவதைக் கண்டதும் அவர்கள் அனைவரும் உடனே எழுந்தனர்।

Verse 7

ददुस्त आसनं नत्त्वा मुनये प्रीतिपूर्वकम् । नारदाय सुराश्शक्रमुखा उत्कंठिताननाः

சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்கள் அன்புடன் முனிவரை வணங்கி, நாரதருக்கு மரியாதையுடன் ஆசனம் அளித்தனர்; அவர்களின் முகங்களில் ஆவல் நிறைந்திருந்தது।

Verse 8

सुखासीनं मुनिवरमासने सुप्रणम्य तम् । पुनः प्रोचुस्सुरा दीना वासवाद्या मुनीश्वरम्

ஆசனத்தில் சுகமாக அமர்ந்திருந்த அந்த மாமுனிவரை நன்கு வணங்கி, இந்திரன் முதலிய துயருற்ற தேவர்கள் மீண்டும் முனீஸ்வரரிடம் விண்ணப்பித்தனர்।

Verse 9

देवा ऊचुः । भोभो मुनिवरश्रेष्ठ दुःखं शृणु कृपाकर । श्रुत्वा तन्नाशय क्षिप्रं प्रभुस्त्वं शंकरप्रियः

தேவர்கள் கூறினர்— ஓ ஓ முனிவரச் சிறந்தவரே, கருணைமூர்த்தியே! எங்கள் துயரை கேளும். கேட்டவுடன் அதை விரைவில் நீக்குவாய்; நீர் வல்லவர், சங்கரருக்கு அன்பானவர்.

Verse 10

जलंधरेण दैत्येन सुरा विद्राविता भृशम् । स्वस्थानाद्भर्तृभावाच्च दुःखिता वयमाकुलाः

ஜலந்தரன் என்னும் அசுரன் தேவர்களை மிகக் கடுமையாக விரட்டியடித்தான். எங்கள் இடங்களிலிருந்து துரத்தப்பட்டு, உரிய ஆட்சி-அதிகாரம் இழந்து, நாம் துயருற்று கலங்குகிறோம்.

Verse 11

स्वस्थानादुष्णरश्मिश्च चन्द्रो निस्सारितस्तथा । वह्निश्च धर्मराजश्च लोकपालास्तथेतरे

தம் தம் இடங்களிலிருந்து சூரியன், சந்திரன், அக்னி, தர்மராஜன் யமன், திசைக் காவலர்கள் (லோகபாலர்கள்) மற்றும் பிற தேவர்களும் அப்படியே வெளியேற்றப்பட்டனர்.

Verse 12

सुबलिष्ठेन वै तेन सर्वे देवाः प्रपीडिताः । दुःखं प्राप्ता वयं चातिशरणं त्वां समागताः

அந்த மிக வலிமைமிக்கவனால் எல்லா தேவர்களும் கடுமையாக ஒடுக்கப்பட்டனர். துயரத்தில் ஆழ்ந்து, உம்மையே உச்ச சரணமாக நாடி வந்தோம்.

Verse 13

संग्रामे स हृषीकेशं स्ववशं कृतवान् बली । जलंधरो महादैत्यः सर्वामरविमर्दकः

போரில், எல்லா தேவர்களையும் மிதித்தழிக்கும் மகாதைத்யனான வலிமைமிக்க ஜலந்தரன், ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) அவரையும் தன் வசப்படுத்தினான்।

Verse 14

तस्य वश्यो वराधीनोऽवात्सीत्तत्सदने हरिः । सलक्ष्म्या सहितो विष्णुर्यो नस्सर्वार्थसाधकः

அவனுடைய வசத்திற்குள் வந்து, அவன் வரத்தின் ஆணைக்குட்பட்டு, ஹரி—விஷ்ணு—லக்ஷ்மியுடன் அவன் இல்லத்தில் தங்கினார்; அந்த விஷ்ணுவே எங்களுக்கு எல்லா இலக்குகளையும் நிறைவேற்றுபவர்।

Verse 15

जलंधरविनाशाय यत्नं कुरु महामते । त्वं नो दैववशात्प्राप्तस्सदा सर्वार्थसाधकः

ஓ மகாமதியே! ஜலந்தரனின் அழிவிற்காக முயற்சி செய். தெய்வவிதியால் நீ எங்களிடம் வந்துள்ளாய்—நீ எப்போதும் எல்லா காரியங்களையும் நிறைவேற்றுபவன்.

Verse 16

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषाममराणां स नारदः । आश्वास्य मुनिशार्दूलस्तानुवाच कृपाकरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அமர தேவர்களின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மునிசிங்கமான கருணைமிகு நாரதர் அவர்களை ஆறுதல் கூறி பின்னர் உரைத்தார்।

Verse 17

नारद उवाच । जानेऽहं वै सुरा यूयं दैत्यराजपराजिताः । दुःख प्राप्ताः पीडिताश्च स्थानान्निस्सारिताः खलुः

நாரதர் கூறினார்—தேவர்களே, நீங்கள் தைத்யராஜனால் தோற்கடிக்கப்பட்டதை நான் அறிவேன். நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்து, கடுமையாகப் பீடிக்கப்பட்டு, உங்கள் இருப்பிடங்களிலிருந்து உண்மையிலேயே விரட்டப்பட்டுள்ளீர்கள்।

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे जलंधरवधोपाख्याने देवर्षिजलंधरसंवादो नामाष्टदशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஜலந்தர வத உபாக்யானத்தில், ‘தேவரிஷி–ஜலந்தர உரையாடல்’ எனப்படும் பதினெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवमुक्त्वा मुनिश्रेष्ठ द्रष्टुं दानववल्लभम् । आश्वास्य सकलान्देवाञ्जलंधरसभां ययौ

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே சிறந்தவரே! இவ்வாறு சொல்லி, தானவர்க்குப் பிரியமான ஜலந்தரனைச் சந்திக்க விரும்பி, எல்லாத் தேவர்களையும் ஆறுதல் கூறி ஜலந்தர சபைக்குச் சென்றார்.

Verse 20

अथागतं मुनिश्रेष्ठं दृष्ट्वा देवो जलंधरः । उत्थाय परया भक्त्या ददौ श्रेष्ठासनं वरम्

அப்போது வந்த முனிவருள் சிறந்தவரைக் கண்ட ஜலந்தரன் எழுந்து நின்று, பரம பக்தியுடன் அவருக்கு சிறந்த மரியாதை ஆசனத்தை அளித்தான்.

Verse 21

स तं संपूज्य विधिवद्दानवेन्द्रोऽति विस्मितः । सुप्रहस्य तदा वाक्यं जगाद मुनिसत्तमम्

அந்த தானவர்களின் அரசன் முறையாக அவரை வழிபட்டு, மிகுந்த வியப்புடன், இனிய புன்னகையோடு அந்த முனிவருள் சிறந்தவரிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 22

जलंधर उवाच । कुत आगम्यते ब्रह्मन्किं च दृष्टं त्वया क्वचित् । यदर्थमिह आयातस्तदाज्ञापय मां मुने

ஜலந்தரன் கூறினான்— ஓ வணக்கத்திற்குரிய பிரம்மரிஷியே! நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்? எங்காவது என்ன கண்டீர்? எந்த நோக்கத்தால் இங்கு வந்தீர்? ஓ முனிவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य दैत्येन्द्रस्य महामुनिः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा नारदो हि जलंधरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்— அந்த தைத்யேந்திரனின் சொற்களை கேட்டபின், மனம் அமைதியுற்ற மகாமுனி நாரதர் அப்போது ஜலந்தரனுக்கு மறுமொழி கூறினார்।

Verse 24

नारद उवाच । सर्वदानवदैत्येन्द्र जलंधर महामते । धन्यस्त्वं सर्वलोकेश रत्नभोक्ता त्वमेव हि

நாரதர் கூறினார்— ஓ ஜலந்தரா, எல்லா தானவ-தைத்யர்களிலும் முதன்மையானவனே, மகாமதியே! நீ பாக்கியவான்; ஓ சர்வலோகேசா, உண்மையில் ரத்தினங்களை அனுபவிப்பவன் நீயே।

Verse 25

मदागमनहेतुं वै शृणु दैत्येन्द्रसत्तम । यदर्थमिह चायातस्त्वहं वक्ष्येखिलं हि तत्

ஹே தைத்யேந்திரசத்தமா! என் வருகையின் காரணத்தை கேள். எந்த நோக்கத்தால் நான் இங்கு வந்தேனோ, அதனை முழுவதும் நான் விளக்குவேன்।

Verse 26

गतः कैलासशिखरं दैत्येन्द्राहं यदृच्छया । योजनायुतविस्तीर्णं कल्पद्रुममहावनम्

ஹே தைத்யேந்திரா! தற்செயலாக நான் கைலாச சிகரத்திற்குச் சென்றேன்; அங்கு பத்தாயிரம் யோஜனை பரப்பளவில் விரிந்த கற்பதருக்கள் நிறைந்த மகாவனம் உள்ளது।

Verse 27

कामधेनुशताकीर्णं चिंतामणिसुदीपितम् । सर्वरुक्ममयं दिव्यं सर्वत्राद्भुतशोभितम्

அது நூற்றுக்கணக்கான காமதேனுக்களால் நிரம்பி, சிந்தாமணிகளின் ஒளியால் பிரகாசித்தது. முழுவதும் ருக்மமயம் (தங்கமயம்), தெய்வீகம்; எங்கும் அற்புதச் சோபையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது.

Verse 28

तत्रोमया सहासीनं दृष्टवानस्मि शंकरम् । सर्वाङ्गसुन्दरं गौरं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम्

அங்கே உமையுடன் அமர்ந்திருந்த சங்கரனை நான் கண்டேன்—அங்கங்கும் அழகுமிக்கவர், வெண்மையான நிறத்தவர், மும்முகக் கண்களுடையவர், சந்திரசேகரர்.

Verse 29

तं दृष्ट्वा महदाश्चर्यं वितर्को मेऽभवत्तदा । क्वापीदृशी भवेद्वृद्धिस्त्रैलोक्ये वा न वेति च

அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்ததும் அப்போது என் மனத்தில் எண்ணம் எழுந்தது—“மூன்று உலகங்களிலும் எங்காவது இத்தகைய வளர்ச்சி உண்டோ, இல்லையோ?”

Verse 30

तावत्तवापि दैत्येन्द्र समृद्धिस्संस्मृता मया । तद्विलोकनकामोऽहं त्वत्सांनिध्यमिहा गतः

ஓ தைத்யேந்திரா! நானும் உன் செல்வச் செழிப்பும் வலவையபவமும் நினைவு கூர்ந்தேன். அதை நேரில் காண விரும்பி உன் சன்னிதிக்கு இங்கு வந்தேன்.

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । इति नारदतः श्रुत्वा स दैत्येन्द्रो जलंधरः । स्वसमृद्धिं समग्रां वै दर्शयामास सादरम्

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—நாரதரிடமிருந்து இவ்வாறு கேட்டதும், தானவர்களின் அதிபதி ஜலந்தரன் மரியாதையுடன் தன் முழு செல்வச் செழிப்பும் வலவையபவமும் அவருக்கு காட்டினான்.

Verse 32

दृष्ट्वा स नारदो ज्ञानी देवकार्यसुसाधकः । प्रभुप्रेरणया प्राह दैत्येन्द्रं तं जलंधरम्

அவனைப் பார்த்ததும், தேவர்களின் காரியத்தைச் சிறப்பாக நிறைவேற்றும் ஞானி நாரதர், பரமப்ரபு சிவனின் தூண்டுதலால் அந்த தைத்யேந்திரன் ஜலந்தரனிடம் உரைத்தார்.

Verse 33

नारद् उवाच । तवास्ति सुसमृद्धिर्हि वरवीर खिलाधुना । त्रैलोक्यस्य पतिस्त्वं हि चित्रं किं चात्र संभवम्

நாரதர் கூறினார்—ஓ சிறந்த வீரனே! இப்போது நீ நிச்சயமாக முழு செழிப்பும் வல்லமையும் பெற்றுள்ளாய். நீ மூவுலகின் அதிபதி; ஆகவே இவ்விஷயத்தில் வியப்போ அசாத்தியமோ என்ன இருக்க முடியும்?

Verse 34

मणयो रत्नपुंजाश्च गजाद्याश्च समृद्धयः । ते गृहेऽद्य विभांतीह यानि रत्नानि तान्यपि

மணிகளும், ரத்தினக் குவியல்களும், யானை முதலிய செல்வங்களும்—எங்கெங்கும் உள்ள ரத்தின வைபவமெல்லாம்—இன்று உன் இல்லத்திலேயே ஒளிர்கின்றன.

Verse 35

गजरत्नं त्वयानीतं शक्रस्यैरावतस्तथा । अश्वरत्नं महावीर सूर्यस्योच्चैःश्रवा हयः

நீ யானைகளின் ரத்தினமான இந்திரனின் ஐராவதத்தை கொண்டு வந்தாய். மேலும், ஓ மகாவீரா, குதிரைகளின் ரத்தினமான சூரியன் போல் ஒளிரும் உச்சைஶ்ரவா குதிரையையும் நீ கொண்டு வந்தாய்.

Verse 36

कल्पवृक्षस्त्वयानीतो निधयो धनदस्य च । हंसयुक्तविमानं च त्वयानीतं हि वेधसः

நீ கல்பவிருட்சத்தை கொண்டு வந்தாய்; செல்வத்தின் அதிபதி தனதன் (குபேரன்) நிதிகளையும் கொண்டு வந்தாய். மேலும் ஹம்சங்கள் இழுக்கும் வேதஸ் (பிரம்மா) விமானத்தையும் நீ கொண்டு வந்தாய்.

Verse 37

इत्येवं वररत्नानि दिवि पृथ्व्यां रसातले । यानि दैत्येन्द्र ते भांति गृहे तानि समस्ततः

இவ்வாறு, ஓ தைத்தியேந்திரா, விண்ணிலும், பூமியிலும், ரசாதலத்திலும் ஒளிரும் சிறந்த ரத்தினங்கள் அனைத்தும் முழுமையாக உன் இல்லத்தில் பிரகாசிக்கின்றன।

Verse 38

त्वत्समृद्धिमिमां पश्यन्सम्पूर्णां विविधामहम् । प्रसन्नोऽस्मि महावीर गजाश्वादिसुशोभिताम्

யானைகள், குதிரைகள் முதலியவற்றால் அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்ட உன் பலவகை, முழுமையான செழிப்பைக் கண்டு, ஓ மகாவீரா, நான் மகிழ்ந்தேன்।

Verse 39

जायारत्नं महाश्रेष्ठं जलंधर न ते गृहे । तदानेतुं विशेषेण स्त्रीरत्नं वै त्वमर्हसि

ஓ ஜலந்தரா, உன் இல்லத்தில் மனைவி-ரத்தினம் எனும் மிகச் சிறந்த ரத்தினம் இல்லை; ஆகவே, சிறப்பாக அத்தகைய பெண்-ரத்தினத்தை கொண்டு வரத் தகுதியானவன் நீயே.

Verse 40

यस्य गेहे सुरत्नानि सर्वाणि हि जलंधर । जायारत्नं न चेत्तानि न शोभंते वृथा ध्रुवम्

ஓ ஜலந்தரா, ஒருவனின் இல்லத்தில் எல்லா சிறந்த ரத்தினங்களும் இருந்தாலும், மனைவி-ரத்தினம் இல்லையெனில் அவை நிச்சயமாக வீண்; உண்மையில் அவை ஒளிராது.

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा नारदस्य महात्मनः । उवाच दैत्यराजो हि मदनाकुलमानसः

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாத்மா நாரதரின் இவ்வாறான சொற்களை கேட்டதும், காமமயக்கத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் தைத்தியராஜன் பதிலுரைத்தான்।

Verse 42

जलंधर उवाच । भो भो नारद देवर्षे नमस्तेस्तु महाप्रभो । जायारत्नवरं कुत्र वर्तते तद्वदाधुना

ஜலந்தரன் கூறினான்— ஓ தேவாரிஷி நாரதா, மகாப்ரபுவே, உமக்கு வணக்கம். மனைவியருள் உத்தம ரத்தினமான அவள் இப்போது எங்கே இருக்கிறாள்? உடனே சொல்லும்.

Verse 43

ब्रह्मांडे यत्र कुत्रापि तद्रत्नं यदि वर्त्तते । तदानेष्ये ततो ब्रह्मन्सत्यं सत्यं न संशयः

ஓ பிராமணரே! அந்த ரத்தினம் இந்த பிரபஞ்சத்தில் எங்காவது இருந்தால், நான் அதை நிச்சயமாகக் கொண்டு வருவேன். இது உண்மை—உண்மையே—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 44

नारद उवाच । कैलासे ह्यतिरम्ये च सर्वद्धिसुसमाकुले । योगिरूपधरश्शंभुरस्ति तत्र दिगम्बरः

நாரதர் கூறினார்— மிக இனிமையான கைலாசத்தில், எல்லாச் சித்திகளும் நிறைந்த அந்தத் தலத்தில், யோகி வடிவம் தாங்கிய திகம்பரனான சம்பு அங்கே உறைகிறார்.

Verse 45

तस्य भार्या सुरम्या हि सर्वलक्षणलक्षिता । सर्वांगसुन्दरी नाम्ना पार्वतीति मनोहरा

அவருடைய துணைவி மிக அழகியவள்; எல்லா நல்விளக்கங்களும் கொண்டவள். ‘சர்வாங்கசுந்தரி’ என்ற பெயராலும், ‘பார்வதி’ என்றும் மனம் கவரும் வடிவில் விளங்கினாள்.

Verse 46

तदीदृशं रूपमनन्यसंगतं दृष्टं न कुत्रापि कुतूहलाढ्यम् । अत्यद्भुतं मोहनकृत्सुयोगिनां सुदर्शनीयं परमर्द्धिकारि

அத்தகைய வடிவு—ஒப்பற்றது, இணை இல்லாதது—எங்கும் முன்பு காணப்படவில்லை. அது வியப்பால் நிறைந்தது, மிக அதிசயமானது, சித்த யோகிகளையும் மயக்கும்; தரிசனத்தால் மங்களம் தரும், பரம செல்வமும் சித்தியும் அளிப்பது.

Verse 47

स्वचित्ते कल्पयाम्यद्य शिवादन्यस्समृद्धिवान् । जायारत्नान्विताद्वीर त्रिलोक्या न जलंधर

இன்று என் உள்ளத்தில் நான் தீர்மானிக்கிறேன்: சிவனைத் தவிர மூவுலகிலும் உண்மையில் செழிப்புடையவன் எவருமில்லை—வீரன் ஜலந்தரா—பக்தியுள்ள மனைவியோ, அரிய ரத்தினச் செல்வமோ இருந்தாலும்.

Verse 48

यस्या लावण्यजलधौ निमग्नश्चतुराननः । स्वधैर्य्यं मुमुचे पूर्वं तया कान्योपमीयते

அவள், அந்தக் கன்னியுடன் ஒப்பிடப்படுகிறாள்; அவளின் அழகுக் கடலில் மூழ்கிய நான்முகப் பிரம்மனும் ஒருகாலத்தில் தன் திடத்தன்மையை விட்டுவிட்டான்.

Verse 49

गतरागोऽपि हि यया मदनारिस्स्वलीलया । निजतंत्रोऽपि यतस्स स्वात्म वशगः कृतः

அவளால்—மதனாரியான சிவனின் இயல்பான லீலையால்—ஆசை நீங்கியவனும் மீண்டும் தன் உள்ளத்தின் ஆளுகைக்குள் இழுக்கப்படுகிறான்; தன்னாட்சி உடையவனும் அந்த வல்லமையால் உள்ளார்ந்த கட்டாயத்திற்குக் கீழ்ப்படைகிறான்.

Verse 50

यथा स्त्रीरत्नसंभोक्तुस्समृद्धिस्तस्य साभवत् । तथा न तव दैत्येन्द्र सर्वरत्नाधिपस्य च

‘ஸ்த்ரீ-ரத்தினம்’ எனப் போற்றப்படும் பெண்ணை அனுபவித்தவனுக்கு எவ்வாறு செல்வச் செழிப்பு வந்ததோ, அவ்வாறே, ஓ தைத்யேந்திரா! எல்லா ரத்தினங்களின் அதிபதி என நீ கூறினாலும், உனக்கு அந்தச் செழிப்பு வராது।

Verse 51

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु देवर्षिर्नारदो लोकविश्रुतः । ययौ विहायसा देवोपकारकरणोद्यतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, உலகெங்கும் புகழ்பெற்ற தேவாரிஷி நாரதர், தேவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் நோக்குடன், ஆகாய வழியாகப் புறப்பட்டுச் சென்றார்।