अन्धक-प्रश्नः — Inquiry into Andhaka (Genealogy and Nature)
அத்தியாயம் 42-ல் நாரதர் சங்கசூடன் வதத்தை கேட்டுத் திருப்தியடைந்து, மகாதேவரின் பிராமண்ய ஒழுக்கத்தையும் பக்தர்களை மகிழ்விக்கும் மாயா-லீலையையும் போற்றுகிறார். ஜலந்தரன் வதச் செய்தி கேட்ட பின், வியாசர் பிரம்மபுத்திரர் சனத்குமாரரிடம் இதே தத்துவத்தைப் பற்றி கேட்டதை பிரம்மா நினைவூட்டுகிறார்—சிவன் சரணடைந்தோரைக் காக்கும் அற்புத மகிமையும், பல லீலைகளால் பக்தவத்ஸலனாக விளங்கும் தன்மையும். சனத்குமாரர் வியாசரை ஒரு சுபசரிதம் கேட்க அழைக்கிறார்: முன்னொரு பெரும் மோதலுக்குப் பின் மீண்டும் மீண்டும் ஆராதனை செய்து அந்தகன் சிவகணங்களில் கணபத்ய பதவியை எவ்வாறு பெற்றான் என்பதைக் கூற. பின்னர் வியாசர்—அந்தகன் யார், எந்த குலம், இயல்பு என்ன, யாருடைய மகன்—என்று முழுமையான, ரகசியம் நிறைந்த விவரத்தை அருளால் வேண்டுகிறார்; இவ்வாறு அந்தகனின் தோற்றம்-அடையாள விசாரணைக்கான கட்டமைப்பு அமைக்கப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
नारद उवाच । शंखचूडवधं श्रुत्वा चरितं शशिमौलिनः । अयं तृप्तोऽस्मि नो त्वत्तोऽमृतं पीत्वा यथा जनः
நாரதர் கூறினார்—சங்கசூடன் வதமும், சந்திரமௌலியான பரமேஸ்வரன் சிவனின் திருச்சரிதமும் கேட்டுத் திருப்தி அடைந்தேன்; உம்மிடமிருந்து அமிர்தம் அருந்தியவன் திருப்தி அடைவதுபோல்.
Verse 2
ब्रह्मन्यच्चरितं तस्य महेशस्य महात्मनः । मायामाश्रित्य सल्लीलां कुर्वतो भक्तमोददाम्
ஓ பிரஹ்மனே! அந்த மகாத்மா மகேசனின் புனிதச் சரிதம் இது; அவர் தமது தெய்வீக மாயையை ஆதாரமாகக் கொண்டு மங்கள லீலைகளை நிகழ்த்தி பக்தர்களுக்கு ஆனந்தம் அளிக்கிறார்.
Verse 3
ब्रह्मोवाच । जलंधरवधं श्रुत्वा व्यासस्सत्यवतीसुतः । अप्राक्षीदिममेवार्थं ब्रह्मपुत्रं मुनीश्वरम्
பிரம்மா கூறினார்—ஜலந்தரன் வதத்தை கேட்டபின், சத்தியவதியின் புதல்வன் வியாசர் இதே பொருளை பிரம்மபுத்திரரான முனீஸ்வரரிடம் கேட்டார்.
Verse 4
सनत्कुमारः प्रोवाच व्यासं सत्यवतीसुतम् । सुप्रशंस्य महेशस्य चरितं मंगलायनम्
சனத்குமாரர் சத்தியவதியின் புதல்வன் வியாசரிடம் உரைத்தார். மகேசனின் மங்களமயமான, அருள்புரியும் சரிதத்தைப் பெரிதும் போற்றி, பின்னர் கதையைத் தொடர்ந்தார்.
Verse 5
सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महेशस्य चरितं मंगलायनम् । यथान्धको गाणपत्यं प्राप शंभोः परात्मनः
சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ வியாசா! மகேசனின் மங்களகரமான, புண்ணியத்தை அளிக்கும் சரிதத்தை கேள்; பரமாத்மாவான சம்புவிடமிருந்து அந்தகன் சிவகணங்களின் தலைமை (காணபத்யம்) எவ்வாறு பெற்றான் என்பதைச் சொல்கிறேன்.
Verse 6
कृत्वा परमसंग्रामं तेन पूर्वं मुनीश्वर । प्रसाद्य तं महेशानं सत्त्वभावात्पुनः पुनः
முனீஸ்வரரே! அவர் முன்பு பேர்போரைக் செய்து, பின்னர் தூய சாத்த்விக மனநிலையால் மீண்டும் மீண்டும் மகேசானை மகிழ்விக்க வழிபட்டார்।
Verse 7
माहात्म्यमद्भुतं शंभोश्शरणागतरक्षिणः । सुभक्तवत्सलस्यैव नानालीलाविहारिणः
சரணடைந்தவர்களை காக்கும், நல்ல பக்தர்களிடம் பேரன்பு கொண்ட, பலவகை லீலைகளில் விளையாடும் சம்புவின் மகிமை உண்மையிலே அதிசயமானது।
Verse 8
माहात्म्यमेतद्वृषभध्वजस्य श्रुत्वा मुनिर्गंधवतीसुतो हि । वचो महार्थं प्रणिपत्य भक्त्या ह्युवाच तं ब्रह्मसुतं मुनींद्रम्
வೃಷபத்வஜனாகிய பகவான் சிவனின் மகிமையை கேட்ட கந்தவதீ-புத்ர மুনি, பக்தியுடன் வணங்கி; அந்த வார்த்தைகளின் ஆழ்ந்த பொருளை மதித்து, பிரம்மாவின் புதல்வனான முனீந்திரரை நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 9
व्यास उवाच । को ह्यंधको वै भगवन्मुनीश कस्यान्वये वीर्यवतः पृथिव्याम् । जातो महात्मा बलवान् प्रधानः किमात्मकः कस्य सुतोंऽधकश्च
வியாசர் கூறினார்—பகவான் முனீஸ்வரரே! இந்த அந்தகன் யார்? பூமியில் இந்த வீரமிகு, மகாத்மா, பலவான், முதன்மையானவன் எந்த வம்சத்தில் பிறந்தான்? அவன் இயல்பு என்ன, மேலும் அந்தகன் யாருடைய மகன்?
Verse 10
एतत्समस्तं सरहस्यमद्य ब्रवीहि मे ब्रह्मसुतप्रसादात् । स्कंदान्मया वै विदितं हि सम्यक् महेशपुत्रादमितावबोधात्
ஆகையால் இன்று பிரம்மாவின் புதல்வனின் அருளால், இவ்வனைத்தையும் அதன் உள்ரகசியத்துடன் எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஏனெனில் அளவற்ற ஞானமுடைய மகேசனின் புதல்வன் ஸ்கந்தனிடமிருந்து இதை நான் நன்கு அறிந்தேன்।
Verse 11
गाणपत्यं कथं प्राप शंभोः परमतेजसः । सोंधको धन्य एवाति यो वभूव गणेश्वरः
பரம ஒளிமிகு சம்புவின் அருளால் சோந்தகன் கணபதி நிலையைக் כיצד பெற்றான்? உண்மையில் சோந்தகனே மிகப் பாக்கியவன்; ஏனெனில் அவன் கணங்களின் ஆண்டவனானான்।
Verse 12
ब्रह्मोवाच । व्यासस्य चैतद्वचनं निशम्य प्रोवाच स ब्रह्मसुतस्तदानीम् । महेश्वरोतीः परमाप्तलक्ष्मीस्संश्रोतुकामं जनकं शुकस्य
பிரம்மா கூறினார்—வியாசரின் சொற்களை கேட்டவுடன், பிரம்மபுத்திரன் அக்கணமே சுகரின் தந்தையிடம் உரைத்தான்; மகேஸ்வரனின் உன்னதமான, பேரருளும் பேர்பேறும் தரும் கதைகளை கேட்க அவர் ஆவலுற்றிருந்தார்।
Verse 13
सनत्कुमार उवाच । पुराऽऽगतो भक्तकृपाकरोऽसौ कैलासतश्शैलसुता गणाढ्यः । विहर्तुकामः किल काशिका वै स्वशैलतो निर्जरचक्रवती
சனத்குமாரர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில் பக்தர்களுக்கு கருணை செய்யும் ஷைலசுதா (பார்வதி) கைலாசத்திலிருந்து வந்தாள். கணங்களால் சூழப்பட்ட அவள் விளையாட விரும்பி, தேவர்களின் அணிவகுப்புடன், தன் மலைவிடமிருந்து புறப்பட்டு காசிகாவை அடைந்தாள்।
Verse 14
स राजधानीं च विधाय तस्यां चक्रं परोतीः सुखदा जनानाम् । तद्रक्षकं भैरवनामवीरं कृत्वा समं शैलजयाहि बह्वीः
அப்போது அவர் அங்கே ஒரு ராஜதானியை நிறுவி, மக்களுக்கு நலன் தரும் பாதுகாப்பான புனிதச் சக்கரத்தை அமைத்தார். அதன் காவலனாக ‘பைரவ’ எனும் வீரனை நியமித்து, ஷைலஜா (பார்வதி) உடன் பல பணிகளுக்காக முன்னே சென்றார்।
Verse 15
स एकदा मंदरनामधेयं गतो नगे तद्वरसुप्रभावात् । तत्रापि मानागणवीरमुख्यैश्शिवासमेतो विजहार भूरि
ஒருமுறை அந்த வரத்தின் சிறந்த சக்தியால் அவர் மந்தர எனப்படும் மலையிற்குச் சென்றார். அங்கேயும் சிவனுடன், தன் கணங்களின் வீரத் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து மிகுதியாக விளையாடி இன்புற்றார்।
Verse 16
पूर्वे दिशो मन्दर शैलसंस्था कपर्द्दिनश्चंडपराकमस्य । चक्रे ततो नेत्रनिमीलनं तु सा पार्वती नर्मयुतं सलीलम्
கிழக்குத் திசையில் மந்தர மலைமேல் இருந்த பார்வதி, ஜடாதரனும் கடும் பராக்கிரமனுமான சங்கரனின் கண்களை மென்மையான விளையாட்டோடு சிரித்தபடி மூடினாள்।
Verse 17
प्रवालहेमाब्जधृतप्रभाभ्यां कराम्बुजाभ्यां निमिमील नेत्रे । हरस्य नेत्रेषु निमीलितेषु क्षणेन जातः सुमहांधकारः
பவளம், பொன், தாமரை போன்ற ஒளியுடைய தன் தாமரை-கைகளால் பார்வதி ஹரனின் கண்களை மூடினாள்; ஹரனின் கண்கள் மூடிய உடனே கணநேரத்தில் பேரிருள் பரவியது।
Verse 18
तत्स्पर्शयोगाच्च महेश्वरस्य करौ च तस्याः स्खलितं मदांभः । शंभोर्ललाटे क्षणवह्नितप्तो विनिर्गतो भूरिजलस्य बिन्दुः
மகேஸ்வரனின் ஸ்பரிசத்தால் அவளது கைகளிலிருந்த மதம் போன்ற ஈரச்சாறு வழிந்தது; அது சம்புவின் நெற்றியில் பட்டவுடன் கணநேரத்தில் தீயால் காய்ந்ததுபோல் வெப்பமடைந்து, பெருஞ்சலத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரே துளியாக வெடித்தெழுந்தது।
Verse 19
गर्भो बभूवाथ करालवक्त्रो भयंकरः क्रोधपरः कृतघ्नः । अन्धो विरूपी जटिलश्च कृष्णो नरेतरो वैकृतिकस्सुरोमा
அப்போது கோபத்தின் கருவைப் போல ஒரு உயிர் தோன்றியது—பயங்கரமான கராள முகம், கோபத்தில் மூழ்கியவன், நன்றியறியாதவன். அவன் குருடு, விகாரமானவன், ஜடையுடையவன், கருநிறம்; மனிதன் அல்ல, விகாரமான ரோமமுடைய அரக்கன் போன்றவன்।
Verse 20
गायन्हसन्प्ररुदन्नृत्यमानो विलेलिहानो घरघोरघोषः । जातेन तेनाद्भुतदर्शनेन गौरीं भवोऽसौ स्मितपूर्वमाह
அவன் பாடி, சிரித்து, பின்னர் அழுது, நடனமாடிக் கொண்டே இருந்தான்; உதடுகளை நக்கி, பயங்கரமான இடிமுழக்கப் போன்ற கர்ஜனையையும் எழுப்பினான். அந்த அதிசயக் காட்சியைக் கண்ட பவனாகிய (சிவன்) முதலில் புன்னகைத்து, பின்னர் கௌரியிடம் (பார்வதியிடம்) உரைத்தான்.
Verse 21
श्रीमहेश उवाच । निमील्य नेत्राणि कृतं च कर्म बिभेषि साऽस्माद्दयिते कथं त्वम् । गौरी हरात्तद्वचनं निशम्य विहस्यमाना प्रमुमोच नेत्रे
ஸ்ரீமஹேசர் கூறினார்—பிரியமே, கண்களை மூடி அந்தச் செயலைச் செய்தபின் இப்போது என்னைக் கண்டு ஏன் அஞ்சுகிறாய்? ஹரனின் சொற்களை கேட்ட கௌரி புன்னகையுடன் கண்களைத் திறந்தாள்।
Verse 22
जाते प्रकाशे सति घोररूपो जातोंधकारादपि नेत्रहीनः । तादृग्विधं तं च निरीक्ष्य भूतं पप्रच्छ गौरी पुरुषं महेशम्
ஒளி எழுந்தபோது, அச்சமூட்டும் வடிவமுடைய ஒரு உயிர் தோன்றியது—இருளிலிருந்து பிறந்ததாயினும் கண்களற்றது. அத்தகைய உயிரைக் கண்ட கௌரி, பரமபுருஷனான மகேசனை அவனைப் பற்றி கேட்டாள்।
Verse 23
गौर्य्युवाच । कोयं विरूपो भगवन्हि जातो नावग्रतो घोरभयंकरश्च । वदस्व सत्यं मम किं निमित्तं सृष्टोऽथ वा केन च कस्य पुत्रः
கௌரி கூறினாள்—ஓ பகவனே, இவ்வாறு விகாரமான வடிவுடன், மிகக் கொடிய அச்சமூட்டும் தோற்றத்துடன் பிறந்தவன் யார்? உண்மையைச் சொல்லுங்கள்—என் எந்தக் காரணத்திற்காக இவன் படைக்கப்பட்டான்? யார் இவனை உண்டாக்கினார், இவன் யாருடைய மகன்?
Verse 24
सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा हरस्तद्वचनं प्रियाया लीलाकरस्सृष्टिकृतोंऽधरूपाम् । लीलाकरायास्त्रिजगज्जनन्या विहस्य किंचिद्भगवानुवाच
சனத்குமாரர் கூறினார்—லீலைக்காக படைப்பை உண்டாக்கும் வடிவம் கொண்ட, மூவுலகங்களின் தாயான பிரியையின் சொற்களை கேட்ட ஹரன், சிறிது புன்னகைத்து பின்னர் அருளினார்।
Verse 25
महेश उवाच । शृण्वंबिके ह्यद्भुतवृत्तकारे उत्पन्न एषोऽद्भुतचण्डवीर्यः । निमीलिते चक्षुषि मे भवत्या स स्वेदजो मेंधकनामधेयः
மகேசன் கூறினார்—அம்பிகையே, அதிசய நிகழ்வுகளை நிகழ்த்துவளே! இவன் அதிசயமும் கடும் வீரியமும் உடையவன்; இப்போது தோன்றினான். நீ என் கண்களை மூடச் செய்தபோது, என் வியர்வையிலிருந்து பிறந்தான்; அவன் பெயர் மேண்டகன்.
Verse 26
त्वं चास्य कर्तास्ययथानुरूपं त्वया ससख्या दयया गणेभ्यः । स रक्षितव्यस्त्व यि तं हि वैकं विचार्य बुद्ध्या करणीयमार्ये
நீயே இவனின் படைப்பாளி; சூழ்நிலைக்கேற்றவாறு நீ செய்தாய். கணங்களின் மீது உன் நட்பும் கருணையும் இருப்பதால், இவனை ஒருவனையே நீயே காக்க வேண்டும். அரியையே, அறிவால் ஆராய்ந்து செய்ய வேண்டியதைச் செய்—இவனை உன் சொந்தமாகக் காத்தருள்.
Verse 27
सनत्कुमार उवाच । गौरी ततो भृत्यवचो निशम्य कारुण्यभावात्सहिता सखीभिः । नानाप्रकारैर्बहुभिर्ह्युपायैश्चकार रक्षां स्वसुतस्य यद्वत्
சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது கௌரி பணியாளர்களின் சொற்களை கேட்டுத் தயையால் உருகி, தோழிகளுடன் சேர்ந்து தன் மகனுக்குப் பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தினாள். பலவகை பல உபாயங்களால் அவள் காத்தாள்—தாய் செய்வதுபோல்.
Verse 28
कालेऽथ तस्मिञ्शिशिरे प्रयातो हिरण्यनेत्रस्त्वथ पुत्रकामः । स्वज्येष्ठबंधोस्तनयप्रतानं संवीक्ष्य चासीत्प्रियया नियुक्तः
பின்னர் குளிர்காலத்தில் ஹிரண்யநேத்ரன் மகன் வேண்டி புறப்பட்டான். தன் மூத்த சகோதரனின் பிள்ளைத் தொடரின் வளர்ச்சியைக் கண்டு, தன் பிரிய மனைவியின் தூண்டுதலால் அவன் முனைந்தான்.
Verse 29
अरण्यमाश्रित्य तपश्चकारासुरस्तदा कश्यपजस्सुतार्थम् । काष्ठोपमोऽसौ जितरोषदोषस्संदर्शनार्थं तु महेश्वरस्य
அப்போது அந்த அசுரன் கஷ்யப வம்சத்தில் பிறக்கும் மகனைப் பெறுவதற்காக வனத்தில் தஞ்சமடைந்து தவம் செய்தான். மரக்கட்டைப் போல அசையாமல் நிலைத்து, கோபக் குறையை வென்று, மகேஸ்வரனின் தரிசனத்திற்காக மட்டுமே அந்தத் தவத்தைத் தொடங்கினான்.
Verse 30
तुष्टः पिनाकी तपसास्य सम्यग्वरप्रदानाय ययौ द्विजेन्द्र । तत्स्थानमासाद्य वृषध्वजोऽसौ जगाद दैत्यप्रवरं महेशः
அவனுடைய கடுந்தவத்தால் மகிழ்ந்த பினாகி (சிவபெருமான்) வரம் அளிக்க அங்கே சென்றார், ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவனே. அந்த இடத்தை அடைந்து, வृषத்வஜ மகேசன் அந்த தைத்தியப் பிரதானனை நோக்கி உரைத்தான்।
Verse 31
महेश उवाच । हे दैत्यनाथ कुरु नेन्द्रियसंघपातं किमर्थमेतद्व्रतमाश्रितं ते । प्रब्रूहि कामं वरदो भवोऽहं यदिच्छसि त्वं सकलं ददामि
மகேசன் கூறினான்—ஓ தைத்தியநாதா, உன் இந்திரியக் கூட்டத்தைச் சிதைக்காதே. எதற்காக இந்த விரதத்தை ஏற்றுக் கொண்டாய்? உன் உள்ளக் காமத்தைச் சொல். நான் பவம், வரதன்—நீ விரும்புவதையெல்லாம் முழுமையாக அளிப்பேன்।
Verse 32
सनत्कुमार उवाच । सरस्यमाकर्ण्य महेशवाक्यं ह्यतिप्रसन्नः कनकाक्षदैत्यः । कृतांजलिर्नम्रशिरा उवाच स्तुत्या च नत्वा विविधं गिरीशम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—மகேசனின் இனிய சொற்களை கேட்ட கனகாக்ஷ தைத்தியன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தான். கைகளை கூப்பி, தலை தாழ்த்தி, கிரீசனைப் பலவகைத் துதிகளாலும் வணக்கங்களாலும் வணங்கி உரைத்தான்।
Verse 33
हिरण्याक्ष उवाच । पुत्रस्तु मे चन्द्रललाट नास्ति सुवीर्यवान्दैत्यकुलानुरूपी । तदर्थमेतद्व्रतमास्थितोऽहं तं देहि देवेश सुवीर्यवंतम्
ஹிரண்யாக்ஷன் கூறினான்—ஓ சந்திரலலாடா, தைத்திய குலத்திற்கேற்ற மாபெரும் வீரமுள்ள மகன் எனக்கு இல்லை. அதற்காகவே இந்த விரதத்தை மேற்கொண்டேன். ஆகவே, ஓ தேவேசா, மிகுந்த வீரமுள்ள மகனை எனக்குத் தாரும்।
Verse 34
यस्माच्च मद्भ्रातुरनंतवीर्याः प्रह्लादपूर्वा अपि पंचपुत्राः । ममेह नास्तीति गतान्वयोऽहं को मामकं राज्यमिदं बुभूषेत्
என் சகோதரனுக்கு பிரஹ்லாதன் முதலிய அளவற்ற வீரமுள்ள ஐந்து மகன்கள் உள்ளனர். ஆனால் எனது வம்சம் இங்கே முடிந்துவிட்டது—எனக்கென யாரும் இல்லை. அப்படியெனில் என் இந்த அரசை யார் அனுபவிக்க விரும்புவார்?
Verse 35
राज्यं परस्य स्वबलेन हृत्वा भुंक्तेऽथवा स्वं पितुरेव दृष्टम् । च प्रोच्यते पुत्र इह त्वमुत्र पुत्री स तेनापिभवेत्पितासौ
தன் வலத்தால் பிறருடைய அரசை கைப்பற்றி அதனை அனுபவிப்பவனும், அல்லது தந்தையின் பார்வையில் தன் உரிமையையே அனுபவிப்பவனும், இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் ‘புத்திரன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். அதே பொருளில் மகளும் புத்திரனுக்கு ஒப்பாகக் கருதப்படுகிறாள்; ஆகவே தந்தையே அவளின் தந்தை (வம்ச உரிமையின் ஆதாரம்) என மதிக்கப்படுகிறார்.
Verse 36
ऊर्द्ध्वं गतिः पुत्रवतां निरुक्ता मनीषिभिर्धर्मभृतां वरिष्ठैः । सर्वाणि भूतानि तदर्थमेवमतः प्रवर्तेत पशून् स्वतेजसः
தர்மத்தைத் தாங்கும் ஞானிகளில் சிறந்தோர் கூறியது: தகுதியான சந்ததி உடையோருக்கு உயர்ந்த (ஊர்த்வ) கதி உண்டு. எல்லா உயிர்களும் அந்த நோக்கத்திற்கே உள்ளன; ஆகவே தன் தெய்வீகத் தேஜஸால் மாடுகள் போன்ற பசுக்கள் மற்றும் சார்ந்தவர்களை நல்வழியில் நடத்தி, முறையாகப் பாதுகாத்து பேண வேண்டும்.
Verse 37
निरन्वयस्याथ न संति लोकास्तदर्थमिच्छंति जनाः सुरेभ्यः । सदा समाराध्य सुरात्रिपंकजं याचंत इत्थं सुतमेकमेव
வம்சத் தொடர்ச்சி இல்லாதவர்க்கு நிலையான ‘லோகம்’—பெயரும் நிலையுமாகிய தொடர்ச்சி—இல்லை என்று கூறப்படுகிறது. ஆகவே மக்கள் அந்த நோக்கத்திற்காகவே தேவர்களை வேண்டுகின்றனர். தேவர்களால் எப்போதும் ஆராதிக்கப்படும் தாமரைபோன்ற திரிபுராரியை நித்தம் வழிபட்டு, அவர்கள் ஒரே ஒன்றையே வேண்டுகின்றனர்—ஒரு புத்திரன்.
Verse 38
सनत्कुमार उवाच । एतद्भवस्तद्वचनं निशम्य कृपाकरो दैत्यनृपस्य तुष्टः । तमाह दैत्यातप नास्ति पुत्रस्त्वद्वीर्यजः किंतु ददामि पुत्रम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—பவனாகிய (ஸ்ரீசிவனின்) இவ்வசனங்களை கேட்ட கருணைமிகு ஆண்டவன் தானவ அரசன் மீது மகிழ்ந்தான். அவனிடம், “ஓ தைத்யாதபா! உன் வீரியத்தால் புத்திரன் பிறக்கமாட்டான்; ஆயினும் நான் உனக்கு ஒரு புத்திரனை அருள்கிறேன்” என்றான்.
Verse 39
ममात्मजं त्वंधकनामधेयं त्वत्तुल्यवीर्यं त्वपराजितं च । वृणीष्व पुत्रं सकलं विहाय दुःखं प्रतीच्छस्व सुतं त्वमेव
“என் ஆத்மஜனை ஏற்றுக்கொள்—அவன் பெயர் அந்தகன்; அவன் உன்னைப் போலவே வீரமுடையவன், வெல்லப்படாதவன். எல்லாத் துயரையும் விட்டு, அவனை புத்திரனாகத் தேர்ந்தெடு; இந்த மகனை ஏற்றுக்கொள்—ஆம், நீயே அவனை உன் புத்திரனாகக் கொண்டு கொள்.”
Verse 40
सनत्कुमार उवाच । इत्येवमुक्त्वा प्रददौ स तस्मै हिरण्यनेत्राय सुतं प्रसन्नः । हरस्तु गौर्य्या सहितो महात्मा भूतादिनाथस्त्रिपुरारिरुग्रः
சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி மகிழ்ந்து ஹிரண்யநேத்ரனுக்கு ஒரு புதல்வனை அளித்தார். மேலும் கௌரியுடன் கூடிய மகாத்மா ஹரன்—பூதாதிநாதன், திரிபுராரி, உக்ரன்—அந்த வரத்தை நிறைவேற்றினான்.
Verse 41
नतो हरात्प्राप्य सुतं स दैत्यः प्रदक्षिणीकृत्य यथाक्रमेण । स्तोत्रैरनेकैरभिपूज्य रुद्रं तुष्टस्स्वराज्यं गतवान्महात्मा
அந்த தைத்தியன் ஹரனை வணங்கி புதல்வனைப் பெற்று முறையாகப் பிரதட்சிணம் செய்தான். பல ஸ்தோத்திரங்களால் ருத்ரனை வழிபட்டு திருப்தியடைந்து அந்த மகாத்மா தன் அரசாட்சிக்குத் திரும்பினான்.
Verse 42
ततस्तु पुत्रं गिरिशादवाप्य रसातलं चंडपराक्रमस्तु । इमां धरित्रीमनयत्स्वदेशं दैत्यो विजित्वा त्रिदशानशेषान्
பின்னர் அந்த கடும் வீரமுடைய தைத்தியன் கிரீசனிடமிருந்து புதல்வனைப் பெற்று ரசாதலத்திற்குச் சென்றான். எல்லா தேவர்களையும் முற்றிலும் வென்று, இந்தப் பூமியையும் தன் நாட்டிற்கு எடுத்துச் சென்றான்.
Verse 43
ततस्तु देवेर्मुनिभिश्च सिद्धैः सर्वात्मकं यज्ञमयं करालम् । वाराहमाश्रित्य वपुः प्रधानमाराधितो विष्णुरनंतवीर्यः
அப்போது தேவர்கள் முனிவர்கள், சித்தர்களுடன் சேர்ந்து, அனைத்திலும் ஆத்மாவாய் நிறைந்தும் யாகமயமாயும், பயங்கர வராஹ ரூபம் ஏற்றும் அனந்த வீரிய விஷ்ணுவை ஆராதித்தனர். அவர் பரம உடலை வெளிப்படுத்தி முறையாகப் பிரசன்னமானார்.
Verse 44
घोणाप्रहारैर्विविधैर्धरित्रीं विदार्य पातालतलं प्रविश्य । तुंडेन दैत्याञ्शतशो विचूर्ण्य दंष्ट्राभिरग्र्याभि अखंडिताभिः
தன் மூக்கின் பலவகைத் தாக்குதல்களால் பூமியைப் பிளந்து பாதாளத் தளத்தில் புகுந்தான். அங்கே தன் துன்டத்தால் நூற்றுக்கணக்கான தைத்யர்களைத் தூளாக்கி, உடையாத முன்னணி தந்தங்களால் அவர்களை மீண்டும் மீண்டும் நொறுக்கினான்.
Verse 45
पादप्रहारैरशनिप्रकाशैरुन्मथ्य सैन्यानि निशाचराणाम् । मार्तंडकोटिप्रतिमेन पश्चात्सुदर्शनेनाद्भुतचंडतेजाः
இடியைப் போல ஒளிரும் பாதத் தாக்குதல்களால் அவன் நிசாசரர்களின் படைகளை மிதித்து மத்தித்து சிதைத்தான். பின்னர் கோடி சூரியரை ஒத்த அதிசயக் கடுந்தேஜஸுடைய சுதர்சனச் சக்கரத்தால் அவர்களை வீழ்த்தினான்.
Verse 46
हिरण्यनेत्रस्य शिरो ज्वलंतं चिच्छेद दैत्यांश्च ददाह दुष्टान् । ततः प्रहृष्टो दितिजेन्द्रराजं स्वमंधकं तत्र स चाभ्यषिंचत्
அவன் ஹிரண்யநேத்ரனின் எரியும் தலையை வெட்டி, தீய தைத்யர்களை எரித்தழித்தான். பின்னர் மகிழ்ந்து, அங்கேயே தன் அந்தகனை தைத்யர்களின் அரசனாக அபிஷேகம் செய்தான்.
Verse 47
स्वस्थानमागत्य ततो धरित्रीं दृष्ट्वांकुरेणोद्धरतः प्रहृष्टः । भूमिं च पातालतलान्महात्मा पुपोष भागं त्वथ पूर्वकं तु
தன் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பி, முளையால் உயர்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த பூமியைப் பார்த்து அந்த மகாத்மா மகிழ்ந்தான். பின்னர் பாதாளத் தளங்களிலிருந்து பூமியை மேலெடுத்து, அவளைப் போஷித்து, முன்பிருந்தபடி அவளது நிலையை மீண்டும் நிறுவினான்.
Verse 48
देवैस्समस्तैर्मुनिभिःप्रहृष्टै रभिषुतः पद्मभुवा च तेन । ययौ स्वलोकं हरिरुग्रकायो वराहरूपस्तु सुकार्यकर्ता
அனைத்து தேவர்களும் மகிழ்ந்த முனிவர்களும் பாடிய ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றப்பட்டு, பத்மபூ (பிரம்மா) அவரால் முறையாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு, நற்காரியத்தை நிறைவேற்றிய வராஹரூபக் கடுந்தோற்றமுடைய ஹரி தன் சொர்க்கலோகத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 49
हिरण्यनेत्रेऽथ हतेऽसुरेशे वराहरूपेण सुरेण देवाः । देवास्समस्ता मुनयश्च सर्वे परे च जीवास्सुखिनो बभूवुः
வராக ரூபம் எடுத்த தெய்வீக தேவன் அசுராதிபதி ஹிரண்யநேத்ரனை வதம் செய்தபோது, எல்லா தேவர்களும், எல்லா முனிவர்களும், பிற உயிர்களும் மகிழ்ச்சி மற்றும் அமைதியடைந்தனர்.
Frequently Asked Questions
The chapter primarily frames the transition from earlier slayings (Śaṅkhacūḍa, Jalaṃdhara) to the Andhaka cycle by introducing Vyāsa’s formal inquiry into Andhaka’s origin and status.
It emphasizes ‘rahasya’ as devotional epistemology: true understanding of Śiva’s līlā and governance is accessed through guru/sage-prasāda and reverent listening, not mere narrative curiosity.
Śiva is highlighted through epithets—Śaśimauli, Vṛṣabhadhvaja, Śambhu, Maheśa—stressing his auspiciousness, sovereignty, and role as protector and delight of devotees.