शङ्खचूडस्य मायायुद्धं तथा माहेश्वरास्त्रप्रभावः | Śaṅkhacūḍa’s Māyā-Warfare and the Power of the Māheśvara Astra
இந்த அதிகாரத்தில் போர் நிகழ்வு வெளிப்புறச் சமரிலிருந்து சக்தியின் தத்துவப் பொருளை நோக்கி மாறுகிறது. தன் படைகள் அழிந்ததைப் பார்த்த தானவத் தலைவன் சங்கசூடன் கோபமுற்று சிவனை நேருக்கு நேர் போருக்கு அழைத்து, போர்க்களத்தில் உறுதியாக நிற்பேன் என அறிவிக்கிறான். அவன் சங்கரனை நோக்கி விரைந்து வந்து திவ்யாஸ்திரங்களின் மழையையும், மழைபோல் அம்புவீச்சையும் பொழிகிறான். பின்னர் மறைந்ததும், அச்சம் விளைவிப்பதும், தேவர்களுக்கே எளிதில் புரியாததும் ஆகிய பல வடிவ மாயைகளை வெளிப்படுத்துகிறான். சிவன் அந்த மாயப் பிரபஞ்சங்களை நோக்கி லீலையாக அனைத்துமாயையையும் அழிக்கும், பரம ஒளிமிக்க மாஹேஸ்வராஸ்திரத்தை விடுகிறார். சிவதேஜஸால் தானவனின் மாயை உடனே சிதறி, முன்பு வலிமை கொண்ட திவ்யாஸ்திரங்களும் ஒளி இழக்கின்றன. சிவன் சூலத்தை ஏந்தி தீர்மானமான தாக்குதலுக்கு நகரும் போது, அசரீர வாணி தடை செய்து—சிவன் கணத்தில் உலகையே அழிக்க வல்லவன்; ஒரே தானவனை வதம் செய்வது திறன் பற்றியதல்ல, நியத காலமும் தர்ம ஒழுங்கும் பற்றியது என வேண்டுகிறது. இவ்வாறு மாயையும் அஸ்திரங்களும் நிபந்தனைக்குட்பட்டவை; சிவனின் ஆதிபத்தியம் பரமம் என அதிகாரம் நிறுவுகிறது.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । स्वबलं निहतं दृष्ट्वा मुख्यं बहुतरं ततः । तथा वीरान् प्राणसमान् चुकोपातीव दानवः
சனத்குமாரர் கூறினார்—தன் படை, குறிப்பாக முதன்மையான பல வீரர்கள் கொல்லப்பட்டதையும், உயிர்போல் நேசித்த வீரர்களும் வீழ்ந்ததையும் கண்ட அந்த தானவன் மிகுந்த கோபத்தில் எரிந்தான்.
Verse 2
उवाच वचनं शंभुं तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव । किमेतैर्निहतैर्मेद्य संमुखे समरं कुरु
அவன் சம்புவை நோக்கி கூறினான்—“நான் போரில் உறுதியாக நிற்கிறேன்; நீயும் உறுதியாக இரு. இவர்களை கொல்வதால் என்ன பயன்? என் முன்னே வந்து என்னுடனே போர் செய்.”
Verse 3
इत्युक्त्वा दानवेन्द्रोसौ सन्नद्धस्समरे मुने । अगच्छन्निश्चयं कृत्वाऽभिमुखं शंकरस्य च
முனிவரே, இவ்வாறு கூறி அந்த தானவர்களின் தலைவன் போருக்கு முழுமையாக ஆயத்தமாய், உறுதியான தீர்மானத்துடன் சங்கரனை எதிர்நோக்கி முன்னேறினான்.
Verse 4
दिव्यान्यस्त्राणि चिक्षेप महारुद्राय दानवः । चकार शरवृष्टिञ्च तोयवृष्टिं यथा घनः
தானவன் மகாருத்ரர்மேல் தெய்வீக அஸ்திரங்களை எறிந்தான்; மகாருத்ரர் மேகம் மழை பொழிவதுபோல் அம்புமழையைப் பொழிந்தார்।
Verse 5
मायाश्चकार विविधा अदृश्या भयदर्शिताः । अप्रतर्क्याः सुरगणैर्निखिलैरपिः सत्तमैः
அவன் பலவகை மாயைகளைச் செய்தான்—கண்ணுக்குத் தெரியாதபோதும் அச்சத்தை வெளிப்படுத்துவன; அவை சிறந்த தேவர்களுக்குக் கூட புரியாத அதிசயங்கள்।
Verse 6
ता दृष्ट्वा शंकरस्तत्र चिक्षे पास्त्रं च लीलया । माहेश्वरं महादिव्यं सर्वमायाविनाशनम्
அவர்களை அங்கேக் கண்ட சங்கரன் விளையாட்டாக மகாதிவ்யமான, எல்லா மாயையையும் அழிக்கும் மஹேஸ்வர அஸ்திரத்தை எறிந்தான்।
Verse 7
तेजसा तस्य तन्माया नष्टाश्चासन् द्रुतं तदा । दिव्यान्यस्त्राणि तान्येव निस्तेजांस्यभवन्नपि
அவனுடைய தேஜஸால் அக்கணமே அவர்களின் மாயை விரைவில் அழிந்தது; அதே திவ்ய அஸ்திரங்களும் ஒளியிழந்தன.
Verse 8
अथ युद्धे महेशानस्तद्वधाय महाबलः । शूलं जग्राह सहसा दुर्निवार्यं सुतेजसाम्
போரின் நடுவில் மகாபலன் மஹேசானன் அவனை வதைக்க உடனே தன் சூலத்தை எடுத்தான்—அதீத ஒளியுடைய, தடுக்க இயலாதது.
Verse 9
तदैव तन्निषेद्धुं च वाग्बभूवाशरीरिणी । क्षिप शूलं न चेदानीं प्रार्थनां शृणु शंकर
அப்பொழுதே அந்தச் செயலைத் தடுக்க உடலற்ற ஒரு வாக்கு எழுந்தது—“ஓ சங்கரா, இப்போது திரிசூலத்தை எறியாதே; என் வேண்டுதலைக் கேள்.”
Verse 10
सर्वथा त्वं समर्थो हि क्षणाद् ब्रह्माण्डनाशने । किमेकदानवस्येश शङ्खचूडस्य सांप्रतम्
நீங்கள் எல்லாவிதத்திலும் வல்லவர்; ஒரு கணத்தில் பிரபஞ்சத்தையே அழிக்கக் கூடியவர். ஓ ஈசா, அப்படியிருக்க இப்போது இந்த ஒரே தானவன்—சங்கசூடன்—உமக்கு என்ன?
Verse 11
तथापि वेदमर्यादा न नाश्या स्वामिना त्वया । तां शृणुष्व महादेव सफलं कुरु सत्यतः
ஆயினும், ஓ ஸ்வாமி, உம்மால் வேத‑மரியாதை மீறப்படக் கூடாது. ஆகவே, ஓ மகாதேவா, அந்த வைதிக விதியை கேட்டு, உண்மையாய் அதை பலனளிக்கச் செய்।
Verse 12
यावदस्य करेऽत्युग्रं कवचं परमं हरेः । यावत्सतीत्वमस्त्येव सत्या अस्य हि योषितः
அவன் கையில் ஹரியின் மிகக் கடுமையான, உன்னதக் கவசம் நிலைத்திருக்கும் வரை, மேலும் அவன் உண்மையான மனைவியின் சதீத்வம் நிலைக்கும் வரை, அவன் வெல்லப்பட முடியான்।
Verse 13
तावदस्य जरामृत्युश्शंखचूडस्य शंकर । नास्तीत्यवितथं नाथ विधेहि ब्रह्मणो वचः
ஓ சங்கரா, அதுவரை இந்த சங்கசூடனுக்கு முதுமையும் மரணமும் இல்லை. ஓ நாதா, பிரம்மாவின் வாக்கு பொய்யாகாதபடி அவ்வாறே அருள்செய்।
Verse 14
इत्याकर्ण्य नभोवाणीं तथेत्युक्ते हरे तदा । हरेच्छयागतो विष्णुस्तं दिदेश सतां गतिः
வான்வாணியை கேட்ட ஹரி உடனே “அப்படியே ஆகுக” என்றார். பின்னர் ஹரியின் இச்சையின்படி வந்த விஷ்ணு அவனுக்கு அறிவுறுத்தினார்; விஷ்ணுவே சத்புருஷர்களின் அடைக்கலமும் நெறியும் ஆவார்।
Verse 15
वृद्धब्राह्मणवेषेण विष्णुर्मायाविनां वरः । शङ्खचूडोपकंठं च गत्वोवाच स तं तदा
தெய்வ மாயையில் தலைசிறந்த விஷ்ணு முதிய பிராமணன் வேடம் அணிந்தார்; சங்கசூடனின் அருகே சென்று அந்நேரமே அவனை நோக்கி உரைத்தார்।
Verse 16
वृद्धब्राह्मण उवाच । देहि भिक्षां दानवेन्द्र मह्यं प्राप्ताय सांप्रतम्
முதிய பிராமணன் கூறினார்—“தானவேந்திரா, இப்பொழுதே எனக்கு பிச்சை அளி; இந்நேரமே நான் உன்னிடம் வந்துள்ளேன்.”
Verse 17
नेदानीं कथयिष्यामि प्रकटं दीनवत्सलम् । पश्चात्त्वां कथयिष्यामि पुनस्सत्यं करिष्यसि
இப்போது அல்ல; துன்புற்றோருக்கு அருள்புரியும் இறைவனின் உண்மையை நான் வெளிப்படையாக அறிவிப்பேன். பின்னர் உனக்கு மேலும் சொல்வேன்—அப்போது நீ மீண்டும் சத்தியத்தை நிலைநிறுத்துவாய்।
Verse 18
ओमित्युवाच राजेन्द्रः प्रसन्नवदनेक्षणः । कवचार्थी जनश्चाहमित्युवाचेति सच्छलात्
மலர்ந்த முகமும் மென்மையான பார்வையும் உடைய அரசேந்திரன் “ஓம்” என்று கூறினான். பின்னர் சூழ்ச்சியான காரணம் கொண்டு—“நானும் கவசம் வேண்டி வந்த யாசகன்; பாதுகாப்புக் கவசம் நாடி வந்தேன்” என்றான்.
Verse 19
तच्छ्रुत्वा दानवेन्द्रोसौ ब्रह्मण्यः सत्यवाग्विभुः । तद्ददौ कवचं दिव्यं विप्राय प्राणसंमतम्
அதைக் கேட்ட தானவர்களின் தலைவன்—பிராமணபக்தன், சத்தியவாக்கு உடையவன், வல்லமைமிக்கவன்—அந்த அந்தணருக்கு உயிர்போல் அருமையான தெய்வீகக் கவசத்தை அளித்தான்।
Verse 20
मायायेत्थं तु कवचं तस्माज्जग्राह वै हरिः । शङ्खचूडस्य रूपेण जगाम तुलसीं प्रति
இவ்வாறு மாயையின் வழியாக ஹரி (விஷ்ணு) அவனிடமிருந்து அந்தக் கவசத்தை எடுத்தார்; சங்கசூடனின் வடிவம் கொண்டு துலசியை நோக்கிச் சென்றார்।
Verse 21
गत्वा तत्र हरिस्तस्या योनौ मायाविशारदः । वीर्याधानं चकाराशु देवकार्यार्थमीश्वरः
அங்கே சென்று தெய்வ மாயையில் தேர்ந்த ஹரி, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக, ஆண்டவனாய், உடனே அவளது கருப்பையில் விதைநாட்டினார்।
Verse 22
एतस्मिन्नंतरे शंभुमीरयन् स्ववचः प्रभुः । शंखचूडवधार्थाय शूलं जग्राह प्रज्वलत्
அந்நேரத்தில் ஆண்டவன் சம்பு தமது தீர்மான வாக்கை அறிவித்து, சங்கசூடனை வதைக்க எரியும் திரிசூலத்தை எடுத்தார்।
Verse 23
तच्छूलं विजयं नाम शङ्करस्य परमात्मनः । सञ्चकाशे दिशस्सर्वा रोदसी संप्रकाशयन्
அந்த திரிசூலம் ‘விஜய’ எனப் பெயர்பெற்றது; பரமாத்மா சங்கரனுடையது; அது எல்லாத் திசைகளையும் ஒளிரச் செய்து, வானும் பூமியும் இரண்டையும் பிரகாசிக்கச் செய்தது।
Verse 24
कोटिमध्याह्नमार्तंडप्रलयाग्निशिखोपमम् । दुर्निवार्यं च दुर्द्धर्षमव्यर्थं वैरिघातकम्
அது கோடி மதியச் சூரியர்களைப் போல் ஒளிர்ந்து, பிரளய அக்கினியின் சிகைபோல் எரிந்தது. தடுக்க இயலாதது, வெல்ல இயலாதது; ஒருபோதும் வீணாகாது, பகைவரைத் துல்லியமாக வீழ்த்தியது.
Verse 25
तेजसां चक्रमत्युग्रं सर्वशस्त्रास्त्रसायकम् । सुरासुराणां सर्वेषां दुस्सहं च भयंकरम्
அது ஒளித்தேஜத்தின் மிகக் கொடுமையான சக்கரம்—அனைத்து ஆயுதங்களும், அஸ்திரங்களும், அம்புகளும் அதிலேயே உள்ளதுபோல். தேவர்கள்-அசுரர்கள் அனைவருக்கும் அது தாங்க முடியாததும் பயங்கரமும் ஆனது.
Verse 26
संहर्तुं सर्वब्रह्माडमवलंब्य च लीलया । संस्थितं परमं तत्र एकत्रीभूय विज्वलत्
முழு பிரபஞ்ச முட்டையையும் (பிரம்மாண்டத்தையும்) அழிக்க விரும்பி, அந்த பரமத் தத்துவம் லீலையாகவே அனைத்துலகையும் தாங்கியது; அங்கே ஒன்றாகக் கூடி ஒரே திரளாக மிளிர்ந்து தீவிரமாகப் பிரகாசித்தது.
Verse 27
धनुस्सहस्रं दीर्घेण प्रस्थेन शतहस्तकम् । जीवब्रह्मास्वरूपं च नित्यरूपमनिर्मितम्
அதன் நீளம் ஆயிரம் வில்-அளவு; அகலம் நூறு கை-அளவு. அது ஜீவனும் பிரம்மமும் ஆகிய இரண்டின் இயல்பே; நித்தியமும் உருவாக்கப்படாததுமான வடிவம்.
Verse 28
विभ्रमद् व्योम्नि तच्छूलं शंख चूडोपरि क्षणात् । चकार भस्म तच्छीघ्रं निपत्य शिवशासनात्
வானில் சுழன்ற அந்த திரிசூலம் கணநேரத்தில் சங்கசூடன் மீது விழுந்தது; சிவனின் ஆணையால் அவனை விரைவில் சாம்பலாக்கியது.
Verse 29
अथ शूलं महेशस्य द्रुतमावृत्य शंकरम । ययौ विहायसा विप्रमनोयायि स्वकार्यकृत्
அப்போது மகேசனின் சூலம் விரைவாகச் சங்கரனைச் சூழ்ந்து பாதுகாப்புச் சக்தியாகி, வான்வழியே தவறாத நோக்குடன் தன் நியதிக் காரியத்தை நிறைவேற்றச் சென்றது.
Verse 30
नेदुर्दुंदुभयस्स्वर्गे जगुर्गंधर्वकिन्नराः । तुष्टुवुर्मुनयो देवा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
சுவர்க்கத்தில் துந்துபிகள் முழங்கின; கந்தர்வர்-கின்னரர் பாடினர். முனிவரும் தேவரும் புகழ்ந்து துதித்தனர்; அப்சரக் கூட்டம் நடனமாடியது.
Verse 31
बभूव पुष्पवृष्टिश्च शिवस्योपरि संततम् । प्रशशंस हरिर्ब्रह्मा शक्राद्या मुनयस्तथा
பகவான் சிவன் மீது இடையறாது மலர்வீழ்ச்சி நிகழ்ந்தது. ஹரி (விஷ்ணு), பிரம்மா, இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களும் அவரைத் துதித்தனர்.
Verse 32
शंखचूडो दानवेन्द्रः शिवस्य कृपया तदा । शाप मुक्तो बभूवाथ पूर्वरूपमवाप ह
அப்போது தானவர்களின் தலைவன் சங்கசூடன், சிவனின் கருணையால் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு, தன் முன்னைய (மூல) உருவை மீண்டும் அடைந்தான்.
Verse 33
अस्थिभिश्शंखचूडस्य शंखजातिर्बभूव ह । प्रशस्तं शंखतोयं च सर्वेषां शंकरं विना
சங்கசூடனின் எலும்புகளிலிருந்து சங்கு இனமே தோன்றியது. சங்கின் உள்ளிருக்கும் நீர் அனைவராலும் போற்றப்படுகிறது; ஆனால் சங்கரன் (சிவன்) இன்றி அது உண்மையான நன்மையும் சரணமும் ஆகாது.
Verse 34
विशेषेण हरेर्लक्ष्म्याः शंखतोयं महाप्रियम् । संबंधिनां च तस्यापि न हरस्य महामुने
மகாமுனியே! சங்குநீர் ஹரிக்கும் லக்ஷ்மிக்கும் மிகப் பிரியம்; அவர்களுடன் தொடர்புடையோருக்கும் பிரியம்; ஆனால் ஹரன் (சிவன்)க்கு அது அவ்வளவு பிரியமல்ல।
Verse 35
तमित्थं शंकरो हत्वा शिवलोकं जगाम सः । सुप्रहृष्टो वृषारूढः सोमस्कन्दगणैर्वृतः
இவ்வாறு (பகைவரை) வதைத்து சங்கரன் சிவலோகத்திற்குச் சென்றான். மிக மகிழ்ந்து, வृषபத்தின் மேல் ஏறி, சோமன்-ஸ்கந்தன் உடன் கணங்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்।
Verse 36
हरिर्जगाम वैकुंठं कृष्णस्स्ववस्थो बभूव ह । सुरास्स्वविषयं प्रापुः परमानन्दसंयुताः
ஹரி வைகுண்டத்திற்குச் சென்றார்; கிருஷ்ணன் தன் இயல்பான நிலையிலே நிலைத்தான். தேவர்கள் தத்தம் உலகங்களை அடைந்து பரமானந்தத்தில் நிறைந்தனர்।
Verse 37
जगत्स्वास्थ्यमतीवाप सर्वनिर्विघ्नमापकम् । निर्मलं चाभवद्व्योम क्षितिस्सर्वा सुमंगला
அப்போது உலகமெங்கும் மிகுந்த நலமடைந்து, எல்லா தடைகளும் நீங்கின. வானம் தூய்மையாயிற்று; பூமியெல்லாம் அனைத்துவிதமாகவும் சுமங்கலமாயிற்று।
Verse 38
इति प्रोक्तं महेशस्य चरितं प्रमुदावहम् । सर्वदुःखहरं श्रीदं सर्वकामप्रपूरकम्
இவ்வாறு மகேசனின் மகிழ்வளிக்கும் புனிதச் சரிதம் உரைக்கப்பட்டது—அது எல்லாத் துயரையும் நீக்கி, ஸ்ரீ-செல்வத்தை அருளி, தர்மமான எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்।
Verse 39
धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वविघ्ननिवारणम् । भुक्तिदं मुक्तिदं चैव सर्वकामफलप्रदम्
இது மிகப் புனிதமும் மங்களகரமும்; புகழையும் ஆயுளையும் அளித்து, எல்லா தடைகளையும் நீக்கும். இன்பப் பயனையும் (போகம்) முக்தியையும் தரும்; எல்லா நீதியான விருப்பங்களின் பலனையும் அருளும்.
Verse 40
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखडे शंखचूडवधोपाख्यानं नाम चत्वारिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகண்டத்தில் ‘சங்கசூடவதோபாக்யானம்’ எனும் நாற்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.
Verse 41
धनं धान्यं सुतं सौख्यं लभेतात्र न संशयः । सर्वान्कामानवाप्नोति शिवभक्तिं विशेषतः
இதில் ஐயமில்லை; இதனால் செல்வம், தானியம், பிள்ளை, இன்பம் ஆகியவை கிடைக்கும். எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்; குறிப்பாக சிவபக்தியின் சிறப்பு அருளைப் பெறுவான்.
Verse 42
इदमाख्यानमतुलं सर्वोपद्रवनाशनम् । परमज्ञानजननं शिवभक्तिविवर्द्धनम्
இந்த ஒப்பற்ற புனித ஆக்யானம் எல்லா இடர்களையும் அழிக்கிறது; இது பரம ஞானத்தை எழுப்பி, பகவான் சிவன் மீது பக்தியை வளர்க்கிறது.
Verse 43
ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी क्षत्रियो विजयी भवेत् । धनाढ्यो वैश्यजश्शूद्रश्शृण्वन् सत्तमतामियात्
இந்தப் புனிதக் கதையைச் செவிமடுத்தால் பிராமணன் பிரஹ்மதேஜஸால் ஒளிர்வான்; க்ஷத்திரியன் வெற்றியடைவான்; வைசியன் செல்வமிக்கவான் ஆகுவான்; சூத்ரனும் கேட்டால் மிகச் சிறந்த நற்குண நிலையை அடைவான்.
Frequently Asked Questions
Śaṅkhacūḍa confronts Śiva directly, unleashes divine weapons and fear-inducing māyā, and Śiva counters by deploying the Māheśvara Astra that annihilates the māyā and drains the weapons’ brilliance.
It functions as a doctrinal symbol: Śiva’s tejas is the non-derivative authority that dissolves illusion (māyā) and renders contingent powers (astras) ineffective.
Śiva’s līlā (effortless mastery), tejas (overpowering radiance), the Māheśvara Astra (universal māyā-destroyer), and the śūla as the imminent instrument of decisive destruction—tempered by a cosmic injunction to restraint.