त्रिपुरदीक्षाविधानम् — Tripura Dīkṣā: Prescriptive Procedure (Chapter on the Ordinance of Initiation)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । असृजच्च महातेजाः पुरुषं स्वात्मसंभवम् । एकं मायामयं तेषां धर्मविघ्नार्थमच्युतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது மகாதேஜஸ்ஸுடைய அவ்யயனான அச்யுதப் பரமன் தன் சொந்த சத்துவத்திலிருந்து மாயாமயமான ஒரே ஒரு புருஷனைப் படைத்து, அவர்களின் தர்மச் செயலில் தடையாக வைத்தான்.

Verse 2

मुंडिनं म्लानवस्त्रं च गुंफिपात्रसमन्वितम् । दधानं पुंजिकां हस्ते चालयंतं पदेपदे

அவர்கள் கண்டனர்—முண்டித்த தலையுடன், மங்கிய ஆடை அணிந்து, தைத்த பாத்திரம் ஏந்திய ஒருவனை; கையில் சிறு பொட்டலத்தைப் பிடித்து, அடியடியாக அதை அசைத்தபடி நடந்தான்।

Verse 3

वस्त्रयुक्तं तथा हस्तं क्षीयमाणं मुखे सदा । धर्मेति व्याहरंतं हि वाचा विक्लवया मुनिम्

அவர்கள் அந்த முனிவரை கண்டனர்—கையில் ஆடை பிடித்தபடி, முகம் எப்போதும் சுருங்கிக் குன்றிக் கொண்டிருந்தது; நடுங்கும், தளர்ந்த குரலில் அவர் இடையறாது “தர்மம்” என்றே உச்சரித்தார்।

Verse 4

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे सनत्कुमारपाराशर्य संवादे त्रिपुरदीक्षाविधानं नाम चतुर्थोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், சனத்குமார–பாராசர்ய உரையாடலில், “திரிபுர தீக்ஷா விதானம்” எனும் நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 5

अरिहन्नच्युतं पूज्यं किं करोमि तदादिश । कानि नामानि मे देव स्थानं वापि वद प्रभो

ஓ வணங்கத்தக்க ஆண்டவனே, பகைவரை அழிப்பவனே, அச்யுதனே! நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அருளி ஆணையிடு. தேவா, உமது திருநாமங்களையும், வழிபட வேண்டிய புனிதத் தலத்தையும் கூறு, நாதா.

Verse 6

इत्येवं भगवान्विष्णुः श्रुत्वा तस्य शुभं वचः । प्रसन्नमानसो भूत्वा वचनं चेदमब्रवीत्

இவ்வாறு அவனுடைய மங்களமான சொற்களை கேட்டுத் திருமால் (விஷ்ணு) மனம் மகிழ்ந்து அமைதியடைந்து, பதிலாக இச்சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 7

विष्णुरुवाच । यदर्थं निर्मितोऽसि त्वं निबोध कथयामि ते । मदंगज महाप्राज्ञ मद्रूपस्त्वं न संशयः

விஷ்ணு கூறினார்—எந்த நோக்கத்திற்காக நீ உருவாக்கப்பட்டாயோ அதை அறிந்து கொள்; அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன். என் அங்கத்தில் பிறந்த மகாப்ராஜ்ஞனே! நீ நிச்சயமாக என் சொரூபமே; சந்தேகம் இல்லை।

Verse 8

ममांगाच्च समुत्पन्नो मत्कार्यं कर्तुमर्हसि । मदीयस्त्वं सदा पूज्यो भविष्यति न संशयः

என் உடலிலிருந்தே தோன்றிய நீ, என் காரியத்தை நிறைவேற்றத் தகுதியானவன். நீ என்னுடையவன்; ஆகையால் நீ எப்போதும் வணங்கத்தக்கவன்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 9

अरिहन्नाम ते स्यात्तु ह्यन्यानि न शुभानि च । स्थानं वक्ष्यामि ते पश्चाच्छृणु प्रस्तुतमादरात्

உனக்கு ‘அரிஹன்’ என்ற பெயரே அமையும்; பிற பெயர்கள் மங்களமல்ல. பின்னர் உனக்குரிய இடத்தைச் சொல்வேன்; இப்போது கூறப்படுவதை பக்தியுடன் கவனமாகக் கேள்।

Verse 10

मायिन्मायामयं शास्त्रं तत्षोडशसहस्रकम् । श्रौतस्मार्तविरुद्धं च वर्णाश्रम विवर्जितम्

ஏ மாயவனே, அந்த சாஸ்திரம் மாயையால் ஆனது—பதினாறு ஆயிரம் செய்யுட்கள் அளவு. அது ஸ்ரௌத-ஸ்மார்த்த விதிகளுக்கு எதிரானதும், வர்ணாஶ்ரம ஒழுக்கமற்றதும் ஆகும்।

Verse 11

अपभ्रंशमयं शास्त्रं कर्मवादमयं तथा । रचयेति प्रयत्नेन तद्विस्तारो भविष्यति

சிதைந்த (அபப்ரம்ஷ) மொழியால் நிரம்பியதும், வெறும் கர்மவாதத்தால் நிறைந்ததும் ஆன ஒரு சாஸ்திரத்தை முயற்சியுடன் இயற்று; அப்பொழுது அதன் பரவல் நிச்சயம் பெருகும்.

Verse 12

ददामि तव निर्माणे सामर्थ्यं तद्भविष्यति । माया च विविधा शीघ्रं त्वदधीना भविष्यति

நான் உனக்கு படைப்பு-நிர்மாண சக்தியை அளிக்கிறேன்; அது நிச்சயமாக நிறைவேறும். பலவகை மாயையும் விரைவில் உன் கட்டுப்பாட்டில் வரும்.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य हरेश्च परमात्मनः । नमस्कृत्य प्रत्युवाच स मायी तं जनार्दनम्

பரமாத்மா ஹரியின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட மாயை உடையவன், ஜனார்தனனை வணங்கி பின்னர் பதிலுரைத்தான்.

Verse 14

मुण्ड्युवाच । यत्कर्तव्यं मया देव द्रुतमादिश तत्प्रभो । त्वदाज्ञयाखिलं कर्म सफलश्च भविष्यति

முண்டீ கூறினாள்: ஓ தேவா, ஓ பிரபோ, நான் செய்ய வேண்டியது என்னவோ விரைவில் ஆணையிடுங்கள். உங்கள் ஆணையால் எல்லாக் கர்மங்களும் வெற்றியடைந்து பலன் பெறும்.

Verse 15

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा पाठयामास शास्त्रं मायामयं तथा । इहैव स्वर्गनरकप्रत्ययो नान्यथा पुनः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மாயையால் நெய்யப்பட்ட சாஸ்திரத்தை அவர் போதித்தார். ஸ்வர்க்கம்-நரகம் பற்றிய அனுபவம் இவ்வாழ்விலேயே இங்கே நிர்ணயமாகிறது; பின்னர் வேறல்ல.

Verse 16

तमुवाच पुनर्विष्णुः स्मृत्वा शिवपदांबुजम् । मोहनीया इमे दैत्याः सर्वे त्रिपुरवासिनः

அப்போது விஷ்ணுபகவான் சிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைந்து மீண்டும் கூறினார்—“திரிபுரத்தில் வாழும் இத்தனை தைத்யர்களும் மாயையால் மயக்கப்பட வேண்டியவர்கள்.”

Verse 17

कार्यास्ते दीक्षिता नूनं पाठनीयाः प्रयत्नतः । मदाज्ञया न दोषस्ते भविष्यति महामते

மகாமதியே, முறையாக தீட்சை பெற்றோர் இவற்றை முயற்சியுடன் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். என் ஆணையால் உனக்கு எந்தத் தோஷமும் ஏற்படாது.

Verse 18

धर्मास्तत्र प्रकाशन्ते श्रौतस्मार्त्ता न संशयः । अनया विद्यया सर्वे स्फोटनीया ध्रुवं यते

அங்கே ஸ்ருதி-ஸ்மிருதிகளில் கூறப்பட்ட தர்மங்கள் ஐயமின்றி ஒளிர்கின்றன. யதியே, இவ்வித்யையால் எல்லா பந்தங்களும் மறைப்புகளும் நிச்சயமாக உடைந்து விடும்.

Verse 19

गंतुमर्हसि नाशार्थं मुण्डिंस्त्रिपुरवासिनाम् । तमोधर्मं संप्रकाश्य नाशयस्व पुरत्रयम्

திரிபுரவாசிகளின் அழிவிற்காக நீங்கள் செல்ல வேண்டும். அவர்களின் தாமச தர்மத்தை வெளிப்படுத்தி, மூன்று நகரங்களையும் அழிப்பீராக.

Verse 20

ततश्चैव पुनर्गत्वा मरुस्थल्यां त्वया विभो । स्थातव्यं च स्वधर्मेण कलिर्यावत्समा व्रजेत्

ஓ விபுவே, அதன் பிறகு மீண்டும் பாலைவனத்திற்குச் சென்று, கலியுகம் முடியும் வரை உங்கள் சுதர்மத்தில் நிலைத்திருக்க வேண்டும்.

Verse 21

प्रवृत्ते तु युगे तस्मिन्स्वीयो धर्मः प्रकाश्यताम् । शिष्यैश्च प्रतिशिष्यैश्च वर्तनीयस्त्वया पुनः

அந்த யுகம் முழுமையாகச் செயல்படத் தொடங்கும்போது, உன் சொந்த தர்மம் மீண்டும் வெளிப்படட்டும். சீடர்களும் சீடர்சீடர்களும் உடன் நீ மீண்டும் அதன்படி நடந்து அதை நிலைநாட்ட வேண்டும்.

Verse 22

मदाज्ञया भवद्धर्मो विस्तारं यास्यति ध्रुवम् । मदनुज्ञापरो नित्यं गतिं प्राप्स्यसि मामकीम्

என் ஆணையால் உன் தர்மம் உறுதியாக விரிவடையும். என் அனுமதி மற்றும் ஒழுங்கில் எப்போதும் நிலைத்து, நீ என் நிலையையே—என் பரமப் பதத்தையே—அடைவாய்.

Verse 23

एवमाज्ञा तदा दत्ता विष्णुना प्रभविष्णुना । शासनाद्देवदेवस्य हृदा त्वंतर्दधे हरिः

இவ்வாறு அப்போது அனைத்தையும் தாங்கும் வல்லமைமிகு விஷ்ணு ஆணை வழங்கினார். தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன் சிவனின் ஆணையால் ஹரி உன் இதயத்தில் மறைந்தார்।

Verse 24

ततस्स मुंडी परिपालयन्हरेराज्ञां तथा निर्मितवांश्च शिष्यान् । यथास्वरूपं चतुरस्तदानीं मायामयं शास्त्रमपाठयत्स्वयम्

பின்னர் முண்டீ, ஹரியின் ஆணையைப் பின்பற்றி அந்தப் பொறுப்பை காத்து, சீடர்களையும் உருவாக்கினான். அப்போது தன் இயல்புக்கேற்ற திறமையுடன், அந்தக் காலத்திற்குரிய மாயைமயமான சாஸ்திரத்தை அவன் தானே அவர்களுக்கு போதித்தான்।

Verse 25

यथा स्वयं तथा ते च चत्वारो मुंडिनः शुभाः । नमस्कृत्य स्थितास्तत्र हरये परमात्मने

அவன் தானிருந்ததுபோலவே, அந்த நான்கு புனித முண்டினரும் வணங்கி, அங்கே பரமாத்மா ஹரியின் முன்னிலையில் நின்றனர்।

Verse 26

हरिश्चापि मुनेस्तत्र चतुरस्तांस्तदा स्वयम् । उवाच परमप्रीतश्शिवाज्ञापरिपालकः

அங்கே ஹரியும் தாமே அந்த நான்கு முனிவர்களை நோக்கி உரைத்தார். சிவனின் ஆணையைப் பேணுபவராக, பேரானந்தத்துடன் அவர் பேசினார்.

Verse 27

यथा गुरुस्तथा यूयं भविष्यथ मदाज्ञया । धन्याः स्थ सद्गतिमिह संप्राप्स्यथ न संशयः

என் ஆணையினால் நீங்கள் குருவைப் போலவே ஆவீர்கள். நீங்கள் பாக்கியவான்கள்; இங்கேயே சத்கதியை அடைவீர்கள்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 28

चत्वारो मुंडिनस्तेऽथ धर्मं पाषंडमाश्रिताः । हस्ते पात्रं दधानाश्च तुंडवस्त्रस्य धारकाः

அப்போது நான்கு மொட்டைத்தலைவர்கள் ‘தர்மம்’ என்ற பெயரில் பாசண்ட வழியைச் சார்ந்திருந்தனர். அவர்கள் கையில் பிச்சைப் பாத்திரம் ஏந்தி, வாய்மேல் துணி மூடியிருந்தனர்.

Verse 29

मलिनान्येव वासांसि धारयंतो ह्यभाषिणः । धर्मो लाभः परं तत्त्वं वदंतस्त्वतिहर्षतः

அவர்கள் அழுக்கான ஆடைகளையே அணிந்து, மிகக் குறைவே பேசினர். பேரானந்தத்துடன் அவர்கள் கூறினர்: ‘தர்மமே உண்மையான லாபம்; அதுவே பரமத் தத்துவம்.’

Verse 30

मार्जनीं ध्रियमाणाश्च वस्त्रखंडविनिर्मिताम् । शनैः शनैश्चलन्तो हि जीवहिंसाभयाद्ध्रुवम्

கிழிந்த துணித் துண்டுகளால் செய்த துடைப்பத்தை கையில் ஏந்தி, உயிர்களுக்கு தீங்கு விளையுமோ என்ற அச்சத்தால் அவர்கள் நிச்சயமாக மிக மெதுவாக நடந்தனர்.

Verse 31

ते सर्वे च तदा देवं भगवंतं मुदान्विताः । नमस्कृत्य पुनस्तत्र मुने तस्थुस्तदग्रतः

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஆனந்தம் நிறைந்து அந்தப் பகவான் தேவனுக்கு மீண்டும் வணங்கி, முனிவரே, அங்கேயே அவன் முன்னிலையில் நின்றனர்.

Verse 32

हरिणा च तदा हस्ते धृत्वा च गुरवेर्पिताः । अभ्यधायि च सुप्रीत्या तन्नामापि विशेषतः

அப்போது ஹரி அவர்களைத் தன் கையில் ஏந்தி குருவுக்கு அர்ப்பணித்தான். மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவர்களின் நாமங்களையும் சிறப்பாக, விரிவாக, பக்தியுடன் உச்சரித்தான்.

Verse 33

यथा त्वं च तथैवैते मदीया वै न संशयः । आदिरूपं च तन्नाम पूज्यत्वात्पूज्य उच्यते

நீ எப்படியோ அப்படியே இவர்களும்—சந்தேகமின்றி இவர்கள் எனக்கே உரியவர்கள். இவர்களின் பெயர் ‘ஆதிரூபம்’; வழிபடத் தகுதியால் ‘பூஜ்ய’ என அழைக்கப்படுகின்றனர்.

Verse 34

ऋषिर्यतिस्तथा कीर्यौपाध्याय इति स्वयम् । इमान्यपि तु नामानि प्रसिद्धानि भवंतु वः

அவரே தாமே ‘ரிஷி’, ‘யதி’, ‘கீர்’, ‘உபாத்யாய’ எனப் புகழப்படுகிறார். இந்நாமங்களும் உங்களிடையே பிரசித்தி பெறுக.

Verse 35

ममापि च भवद्भिश्च नाम ग्राह्यं शुभं पुनः । अरिहन्निति तन्नामध्येयं पापप्रणाशनम्

எனக்காகவும் நீங்கள் மீண்டும் ஒரு மங்கள நாமத்தை ஏற்குங்கள். ‘அரிஹன்’—அதுவே அந்த நாமம்; அது பாபநாசகமானதால் தியானித்து ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 36

भवद्भिश्चैव कर्तव्यं कार्यं लोकसुखावहम् । लोकानुकूलं चरतां भविष्यत्युत्तमा गतिः

ஆகையால் நீங்களும் உலக நலனைத் தரும் நற்கருமங்களைச் செய்யுங்கள். மக்கள் ஒழுங்குக்கும் உலகத் தர்மத்திற்கும் இசைந்து நடப்போர்க்கு சிவனின் அருளால் நிச்சயமாக உயர்ந்த நிலை—மோட்சம்—உண்டாகும்.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । ततः प्रणम्य तं मायी शिष्ययुक्तस्स्वयं तदा । जगाम त्रिपुरं सद्यः शिवेच्छाकारिणं मुमा

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது மாயையை ஆள்பவன் தன் சீடனுடன் அவரை வணங்கி, சிவனின் திருவுள்ளத்திற்கேற்ப செயற்படுவனாய், உடனே திரிபுரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 38

प्रविश्य तत्पुरं तूर्णं विष्णुना नोदितो वशी । महामायाविना तेन ऋषिर्मायां तदाकरोत्

அந்நகரில் விரைந்து நுழைந்து, விஷ்ணுவின் தூண்டுதலால் அந்த வல்லமைமிக்க முனிவர் அப்போது மாயையைப் பயன்படுத்தினார்; மகாமாயையை ஆள்பவனாக இருந்ததால், அதே நேரத்தில் அந்த மாயையைச் செலுத்தினார்.

Verse 39

नगरोपवने कृत्वा शिष्यैर्युक्तः स्थितितदा । मायां प्रवर्तयामास मायिनामपि मोहिनीम्

அப்போது அவர் நகரத்தருகிலுள்ள தோட்டத்தில் சீடர்களுடன் தங்கி, மாயை செய்பவர்களையும் மயக்கக் கூடிய அளவிற்கு மோகமூட்டும் மாயாசக்தியை இயக்கினார்.

Verse 40

शिवार्चनप्रभावेण तन्माया सहसा मुने । त्रिपुरे न चचालाशु निर्विण्णोभूत्तदा यतिः

முனிவரே, சிவார்ச்சனையின் பிரபாவத்தால் அந்த மாயை திடீரென வலுவிழந்தது; திரிபுரத்தில் அது அசையவே இல்லை. அப்போது அந்த யதி விரைவில் வைராக்யம் அடைந்தான்.

Verse 41

अथ विष्णुं स सस्मार तुष्टाव च हृदा बहु । नष्टोत्साहो विचेतस्को हृदयेन विदूयता

அப்போது அவன் திருமால் (விஷ்ணு) அவர்களை நினைத்து, உள்ளமாரப் பலவாறு துதித்தான். அவனின் உற்சாகம் சோர்ந்தது; மனம் குழம்பியது; உள்ளே துயரால் எரிந்தான்.

Verse 42

तत्स्मृतस्त्वरितं विष्णुस्सस्मार शंकरं हृदि । प्राप्याज्ञां मनसा तस्य स्मृतवान्नारदं द्रुतम्

இவ்வாறு நினைவூட்டப்பட்டதும் விஷ்ணு உடனே உள்ளத்தில் சங்கரனை நினைத்தார். சிவனின் ஆணையை மனத்தால் பெற்றபின், விரைவாக நாரதரையும் நினைத்தார்.

Verse 43

स्मृतमात्रेण विष्णोश्च नारदस्समुपस्थितः । नत्वा स्तुत्वा पुरस्तस्य स्थितोभूत्सांजलिस्तदा

விஷ்ணு நினைத்த மாத்திரத்தில் நாரதர் உடனே தோன்றினார். விஷ்ணுவின் முன் வணங்கி, புகழ்ந்து, கைகூப்பி நின்றார்.

Verse 44

अथ तं नारदं प्राह विष्णुर्मुनिमतां वरः । लोकोपकारनिरतो देवकार्यकरस्सदा

அப்போது முனிவர்களில் சிறந்தவரும், உலக நலனில் ஈடுபட்டவரும், தேவர்களின் பணியை எப்போதும் நிறைவேற்றுபவருமான விஷ்ணு, நாரதரிடம் கூறினார்.

Verse 45

शिवाज्ञयोच्यते तात गच्छ त्वं त्रिपुरं द्रुतम् । ऋषिस्तत्र गतः शिष्यैर्मोहार्थं तत्सुवासिनाम्

அன்புடையோனே, சிவனின் ஆணையால் நான் சொல்கிறேன்—நீ விரைவாக திரிபுரத்திற்குச் செல். அங்கே ஒரு ரிஷி தன் சீடர்களுடன் நகரவாசிகளை மயக்குவதற்காக சென்றுள்ளார்.

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदो मुनिसत्तमः । गतस्तत्र द्रुतं यत्र स ऋषिर्मायिनां वरः

சனத்குமாரர் கூறினார்— அவனுடைய சொற்களை கேட்ட முந்திய முனிவரான நாரதர், மாயையை ஆள்பவர்களில் முதன்மையான அந்த ரிஷி இருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றார்।

Verse 47

नारदोऽपि तथा मायी नियोगान्मायिनः प्रभोः । प्रविश्य तत्पुरं तेन मायिना सह दीक्षितः

அவ்வாறே நாரதரும் மாயையின் அதிபதியான இறைவனின் ஆணையால் மாயாவல்லமை உடையவராய் அந்த நகரில் நுழைந்தார்; அந்த மாயாவியுடன் சேர்ந்து முறையாக தீட்சை பெற்றார்.

Verse 48

ततश्च नारदो गत्वा त्रिपुराधीशसन्निधौ । क्षेमप्रश्नादिकं कृत्वा राज्ञे सर्वं न्यवेदयत्

பின்னர் நாரதர் திரிபுராதீசனின் சன்னிதிக்கு சென்றார். நலவிசாரிப்பு முதலிய மரியாதைகளை செய்து, அரசனுக்கு அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தார்.

Verse 49

नारद उवाच कश्चित्समागतश्चात्र यतिर्धर्मपरायणः । सर्वविद्याप्रकृष्टो हि वेदविद्यापरान्वितः

நாரதர் கூறினார்—இங்கே ஒரு யதி வந்துள்ளார்; அவர் தர்மத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டவர். எல்லா கல்விகளிலும் சிறந்தவர்; குறிப்பாக வேதவித்யையில் மிகுந்த செல்வம் உடையவர்.

Verse 50

दृष्ट्वा च बहवो धर्मा नैतेन सदृशाः पुनः । वयं सुदीक्षिताश्चात्र दृष्ट्वा धर्मं सनातनम्

பல தர்ம வழிகளை கண்டாலும், இதற்கு ஒப்பானது மீண்டும் இல்லை. இங்கே நாம் நன்கு தீட்சை பெற்றோம்; ஏனெனில் சனாதன தர்மத்தை நாம் தரிசித்தோம்.

Verse 51

तवेच्छा यदि वर्तेत तद्धर्मे दैत्यसत्तम । तद्धर्मस्य महाराज ग्राह्या दीक्षा त्वया पुनः

அரக்கர்களில் சிறந்தவனே! உன் விருப்பம் உண்மையாக அந்த தர்மத்தில் நிலைத்திருந்தால், மகாராஜா, அதே தர்மத்தின் தீட்சையை நீ மீண்டும் ஏற்றுக்கொள்.

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । तदीयं स वचः श्रुत्वा महदर्थसुगर्भितम् । विस्मितो हृदि दैत्येशो जगौ तत्र विमोहितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஆழ்ந்த பொருள் நிறைந்த அந்த வாக்குகளைச் செவிமடுத்ததும், அசுரர்களின் தலைவன் உள்ளத்தில் வியந்தான்; அங்கேயே மயங்கி உரைத்தான்।

Verse 53

नारदो दीक्षितो यस्माद्वयं दीक्षामवाप्नुमः । इत्येवं च विदित्वा वै जगाम स्वयमेव ह

“நாரதர் தீட்சை பெற்றதால் நாமும் தீட்சையை அடைந்தோம்.” என்று இவ்வாறு அறிந்து, அவன் தானே அங்கிருந்து புறப்பட்டான்।

Verse 54

तद्रूपं च तदा दृष्ट्वा मोहितो मायया तथा । उवाच वचनं तस्मै नमस्कृत्य महात्मने

அந்த வடிவத்தை அப்போது கண்டதும், அவன் மாயையால் மயங்கினான். அந்த மகாத்மாவை வணங்கி, அவனிடம் வார்த்தைகள் உரைத்தான்।

Verse 55

त्रिपुराधिप उवाच । दीक्षा देया त्वया मह्यं निर्मलाशय भो ऋषे । अहं शिष्यो भविष्यामि सत्यं सत्यं न संशयः

திரிபுராதிபதி கூறினான்—ஓ தூய உள்ளம் கொண்ட ரிஷியே, நீர் எனக்கு தீட்சை அளிக்க வேண்டும். நான் உங்கள் சீடனாவேன்—உண்மை, உண்மை; ஐயமில்லை।

Verse 56

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा दैत्यराजस्य निर्मलम् । प्रत्युवाच सुयत्नेन ऋषिस्स च सनातनः

தைத்தியராஜாவின் தூய்மையான, நேர்மையான சொற்களை இவ்வாறு கேட்ட அந்த சனாதன முனிவர் மிகுந்த கவனத்துடன் பதிலுரைத்தார்।

Verse 57

मदीया करणीया स्याद्यद्याज्ञा दैत्यसत्तम । तदा देया मया दीक्षा नान्यथा कोटियत्नतः

ஹே தைத்யசிரேஷ்டா! என் ஆணை செயற்பட நிறைவேற்றப்பட்டால் மட்டுமே நான் தீட்சை அளிப்பேன்; இல்லையெனில் கோடி முயற்சிகளாலும் இல்லை.

Verse 58

इत्येवं तु वचः श्रुत्वा राजा मायामयोऽभवत् । उवाच वचनं शीघ्रं यतिं तं हि कृतांजलिः

அவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ராஜன் மாயையால் மனம் கலங்கினான். பின்னர் கைகூப்பி அந்த யதியிடம் விரைவாகப் பேசினான்.

Verse 59

दैत्य उवाच । यथाज्ञां दास्यसि त्वं च तत्तथैव न चान्यथा । त्वदाज्ञां नोल्लंघयिष्ये सत्यं सत्यं न संशयः

தைத்யன் கூறினான்—நீ அளிக்கும் ஆணை எப்படியோ அப்படியே செய்வேன்; வேறல்ல. உன் கட்டளையை மீறமாட்டேன்; உண்மை, உண்மை—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 60

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य त्रिपुराधीशितुस्तदा । दूरीकृत्य मुखाद्वस्त्रमुवाच ऋषिसत्तमः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது திரிபுராதிபதியின் சொற்களை கேட்ட முனிவர்களில் சிறந்தவர் முகத்தை மூடிய துணியை அகற்றி உரைத்தார்.

Verse 61

दीक्षां गृह्णीष्व दैत्येन्द्र सर्वधर्मोत्तमोत्तमाम् । ददौ दीक्षाविधानेन प्राप्स्यसि त्वं कृतार्थताम्

ஓ தைத்யேந்திரா! எல்லா தர்மங்களிலும் மிகச் சிறந்த இந்த தீக்ஷையை ஏற்றுக்கொள். முறையான தீக்ஷா விதியின்படி உனக்கு அளிக்கப்படும்போது நீ க்ருதார்த்தத்தைக் (வாழ்வின் நிறைவை) அடைவாய்.

Verse 62

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स तु मायावी दैत्यराजाय सत्वरम् । ददौ दीक्षां स्वधर्मोक्तां तस्मै विधिविधानतः

சனத்குமாரர் கூறினார்— இவ்வாறு சொல்லி, அந்த மாயாவி தைத்யராஜனுக்கு உடனே, தன் மரபுத் தர்மத்தில் கூறப்பட்ட தீக்ஷையை, முழு விதிவிதானங்களோடு அளித்தான்.

Verse 63

दैत्यराजे दीक्षिते च तस्मिन्ससहजे मुने । सर्वे च दीक्षिता जातास्तत्र त्रिपुरवासिनः

அந்த ஸஹஜ முனிவரால் தைத்யராஜன் தீக்ஷை பெற்றபோது, அங்கே திரிபுரத்தில் வாழ்ந்த அனைவரும் தீக்ஷை பெற்றவர்களாயினர்.

Verse 64

मुनेः शिष्यैः प्रशिष्यैश्च व्याप्तमासीद्द्रुतं तदा । महामायाविनस्तत्तु त्रिपुरं सकलं मुने

அப்போது, ஓ முனிவரே, சிறிது நேரத்திலேயே முனியின் சீடர்களும் பேர்சீடர்களும்—மகாமாயை வல்லவர்கள்—முழு திரிபுரத்தையும் எங்கும் பரவி நிரப்பினர்।