शिवशङ्खचूडयुद्धवर्णनम् / Description of the Battle between Śiva and Śaṅkhacūḍa
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர், காளியின் சொற்களை கேட்ட பின் சிவன் என்ன செய்தார், என்ன கூறினார் என்று கேட்கிறார். சனத்குமாரர் கூறுவது: பரமேஸ்வரன் சங்கரன் புன்னகையுடன் காளியை ஆறுதல் கூறி, வியோமவாணி கேட்டவுடன் தன் கணங்களுடன் நேரே போர்க்களத்திற்குச் செல்கிறான். நந்தி எனும் மகாவிருஷபத்தின் மீது ஏறி, வீரபத்ரன், பைரவர்கள், க்ஷேத்ரபாலர்கள் போன்ற காவலர்களுடன் வந்து, எதிரிக்கு மரணமெனத் திகழும் வீரரூபம் எடுக்கிறான். சிவனை கண்ட சங்கசூடன் விமானத்திலிருந்து இறங்கி பக்தியுடன் வணங்கி, உடனே யோகபலத்தால் மீண்டும் உயர்ந்து வில்லைக் கையில் எடுத்து போருக்கு தயாராகிறான். நூறு ஆண்டுகள் நீளும் கடும் போர் நடந்து, அம்புகளின் பெருமழை பொழிகிறது. சங்கசூடன் எறியும் பயங்கர அஸ்திரங்களை சிவன் எளிதில் துண்டித்து, ருத்ரன் துஷ்டருக்கு தண்டனையளிப்பவனாகவும் சஜ்ஜனருக்கு சரணமாகவும் இருந்து எதிரியின் மீது ஆயுதமழை பொழிகிறான்.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । श्रुत्वा काल्युक्तमीशानो किं चकार किमुक्तवान् । तत्त्वं वद महाप्राज्ञ परं कौतूहलं मम
வியாசர் கூறினார்—காளி சொன்னவற்றைக் கேட்ட பின் ஈசானன் (பகவான் சிவன்) என்ன செய்தான், என்ன சொன்னான்? மஹாப்ராஜ்ஞனே, உண்மையைச் சொல்வாயாக; என் ஆவல் மிகுதியானது.
Verse 2
सनत्कुमार उवाच । काल्युक्तं वचनं श्रुत्वा शंकरः परमेश्वरः । महालीलाकरश्शंभुर्जहासाश्वासयञ्च ताम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—காளி நன்கு உரைத்த சொற்களைக் கேட்ட சங்கர பரமேஸ்வரன், மஹாலீலை புரியும் சம்பு, புன்னகைத்து அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான்.
Verse 3
व्योमवाणीं समाकर्ण्य तत्त्वज्ञानविशारदः । ययौ स्वयं च समरे स्वगणैस्सह शंकरः
வான்வாணியைச் செவிமடுத்து, தத்துவஞானத்தில் தேர்ந்த சங்கரன் தன் கணங்களுடன் தானே போர்க்களத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 4
महावृषभमारूढो वीरभद्रादिसंयुतः । भैरवैः क्षेत्रपालैश्च स्वसमानैस्समन्वितः
மகா வृषபத்தின் மேல் ஏறி, வீரபத்ரன் முதலிய வீரத் துணையர்களுடன், தன்னுடன் சமமான வல்லமை கொண்ட பைரவங்களும் க்ஷேத்ரபாலர்களும் சூழ்ந்திருந்தனர்।
Verse 5
रणं प्राप्तो महेशश्च वीररूपं विधाय च । विरराजाधिकं तत्र रुद्रो मूर्त इवांतकः
மஹேசன் போர்க்களம் அடைந்து வீரரூபம் கொண்டார். அங்கே ருத்ரன் அளவற்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தான்—சாட்சாத் அந்தகன் (மரணம்) உருவெடுத்ததுபோல்.
Verse 6
शंखचूडश्शिवं दृष्ट्वा विमानादवरुह्य सः । ननाम परया भक्त्या शिरसा दंडवद्भुवि
சிவனை கண்டதும் சங்கசூடன் விமானத்திலிருந்து இறங்கினான். பரம பக்தியுடன் பூமியில் தண்டவத் விழுந்து, தலை தரையில் வைத்து வணங்கினான்.
Verse 7
तं प्रणम्य तु योगेन विमानमारुरोह सः । तूर्णं चकार सन्नाहं धनुर्जग्राह सेषुकम्
அவரை வணங்கி, யோகபலத்தால் அவன் விமானத்தில் ஏறினான். உடனே கவசம் அணிந்து, அம்புத்தூணியுடன் கூடிய வில்லை எடுத்தான்.
Verse 8
शिवदानवयोर्युद्धं शतमब्दं बभूव ह । बाणवर्षमिवोग्रं तद्वर्षतोर्मोघयोस्तदा
பகவான் சிவனும் தானவனும் இடையிலான போர் நூறு ஆண்டுகள் நீடித்தது. அப்போது கொடிய அம்புமழை பொழிந்தது; ஆனால் இரு தரப்பிற்கும் அது பயனின்றி முடிந்தது.
Verse 9
शंखचूडो महावीरश्शरांश्चिक्षेप दारुणान् । चिच्छेद शंकरस्तान्वै लीलया स्वशरोत्करैः
மகாவீரன் சங்கசூடன் கொடிய அம்புக் கூட்டங்களை எறிந்தான்; ஆனால் சங்கரன் தன் அம்புமழையால் அவற்றை விளையாட்டுபோல் துண்டித்தான்.
Verse 10
तदंगेषु च शस्त्रोघैस्ताडयामास कोपतः । महारुद्रो विरूपाक्षो दुष्टदण्डस्सतां गति
அப்போது கோபத்துடன் மகாருத்ரன்—விரூபாக்ஷன்—ஆயுத மழையால் அவன் அங்கங்களைத் தாக்கினான். அவன் தீயோர்க்குத் தண்டனையளிப்பவன்; நல்லோர்க்குப் பரமகதி.
Verse 11
दानवो निशितं खड्गं चर्म चादाय वेगवान् । वृषं जघान शिरसि शिवस्य वरवाहनम्
வேகமுள்ள தானவன் கூர்மையான வாளும் கேடயமும் எடுத்துக் கொண்டு, சிவனின் சிறந்த வாகனமான காளையின் தலையில் தாக்கினான்.
Verse 12
ताडिते वाहने रुद्रस्तं क्षुरप्रेण लीलया । खड्गं चिच्छेद तस्याशु चर्म चापि महोज्ज्वलम्
வாகனம் தாக்கப்பட்டதும் ருத்ரன் விளையாட்டெனக் கூர்மையான அம்பால் அந்த எதிரியின் வாளை உடனே வெட்டி, ஒளிவீசும் கேடயத்தையும் கணத்தில் பிளந்தான்।
Verse 13
छिन्नेऽसौ चर्मणि तदा शक्तिं चिक्षेप सोऽसुरः । द्विधा चक्रे स्वबाणेन हरस्तां संमुखागताम्
கேடயம் துண்டானதும் அந்த அசுரன் சக்தியை எறிந்தான்; நேராக வந்த அதனை ஹரன் தன் அம்பால் இரண்டாகப் பிளந்தான்।
Verse 14
कोपाध्मातश्शंखचूडश्चक्रं चिक्षेप दानवः । मुष्टिपातेन तच्चाप्यचूर्णयत्सहसा हरः
கோபத்தில் கொதித்த சங்கசூடன் சக்கரத்தை எறிந்தான்; ஆனால் ஹரன் (சிவன்) திடீரென தன் குத்தால் அதைத் தூளாக்கினான்।
Verse 15
गदामाविध्य तरसा संचिक्षेप हरं प्रति । शंभुना सापि सहसा भिन्ना भस्मत्वमागता
அவன் கதையை மிக வேகமாகச் சுழற்றி ஹரனை நோக்கி எறிந்தான்; ஆனால் சம்பு உடனே அதை உடைத்து, அது சாம்பலாயிற்று.
Verse 16
ततः परशुमादाय हस्तेन दानवेश्वरः । धावति स्म हरं वेगाच्छंखचूडः क्रुधाकुलः
பின்னர் தானவாதிபதி சங்கசூடன் கையில் பரசுவை எடுத்துக் கொண்டு, கோபத்தால் கலங்கித் துரிதமாக ஹரனை நோக்கி பாய்ந்தான்.
Verse 17
समाहृत्य स्वबाणौघैरपातयत शंकरः । द्रुतं परशुहस्तं तं भूतले लीलयासुरम्
தம் அம்புகளின் பெருவெள்ளத்தைத் திரட்டி, சங்கரன் அந்த பரசு-தாரி அசுரனை விரைவில் பூமியில் வீழ்த்தினான்—இது எல்லாம் லீலை போலவே.
Verse 18
ततः क्षणेन संप्राप्य संज्ञामारुह्य सद्रथम् । धृतदिव्यायुधशरो बभौ व्याप्याखिलं नभः
பின்னர் ஒரு கணத்தில் உணர்வு பெற்று சிறந்த தேரில் ஏறினான்; தெய்வ ஆயுதங்களும் அம்புகளும் தாங்கி, முழு வானத்தையும் நிரப்புமாறு ஒளிர்ந்தான்.
Verse 19
आयांतं तं निरीक्ष्यैव डमरुध्वनि मादरात् । चकार ज्यारवं चापि धनुषो दुस्सहं हर
அவன் அணுகுவதைப் பார்த்த ஹரன் பக்தியுடனும் உற்சாகத்துடனும் டமருவின் ஒலியை எழுப்பினான்; மேலும் வில்லின் நாண் தாங்கமுடியாத பேரொலியாய் முழங்கச் செய்தான்.
Verse 20
पूरयामास ककुभः शृंगनादेन च प्रभुः । स्वयं जगर्ज गिरिशस्त्रासयन्नसुरांस्तदा
அப்போது ஆண்டவன் தன் சிங்கநாதத்தால் எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பினான்; கிரீசன் தானே பேரொலி எழுப்பி அந்நேரம் அசுரர்களை அச்சுறுத்தினான்।
Verse 21
त्याजितेभ महागर्वैर्महानादैर्वृषेश्वरः । पूरयामास सहसा खं गां वसुदिशस्तथा
அப்போது வृषேச்வரன்—வृषபத்வஜன் சிவன்—மிகுந்த பெருமிதம் நிறைந்த அந்தப் பேரொலிகளால் திடீரென ஆகாயம், பூமி, எல்லாத் திசைகளையும் நிரப்பினான்।
Verse 22
महाकालस्समुत्पत्या ताडयद्गां तथा नभः । कराभ्यां तन्निनादेन क्षिप्ता आसन्पुरारवाः
மகாகாலன் எழுந்து இரு கைகளாலும் பூமியையும் ஆகாயத்தையும் அடித்தான்; அந்த அடியின் இடியொலியால் பழைய நகரப் பகைவர்கள் சிதறி எறியப்பட்டனர்।
Verse 23
अट्टाट्टहासमशिवं क्षेत्रपालश्चकार ह । भैरवोऽपि महानादं स चकार महाहवे
அந்த மகாபோரில் க்ஷேத்ரபாலன் அசிவமான, பயங்கர அட்டஹாசம் செய்தான்; பைரவனும் போர்க்களத்தில் பேரொலி எழுப்பினான்।
Verse 24
महाकोलाहलो जातो रणमध्ये भयंकरः । वीरशब्दो बभूवाथ गणमध्ये समंततः
போரின் நடுவில் அச்சமூட்டும் பேர்கலக்கம் எழுந்தது; பின்னர் சிவகணங்களிடையே எல்லாத் திசைகளிலும் ‘வீரா! வீரா!’ என்ற வீரமுழக்கம் ஒலித்தது।
Verse 25
संत्रेसुर्दानवास्सर्वे तैश्शब्दैर्भयदैः खरैः । चुकोपातीव तच्छ्रुत्वा दानवेन्द्रो महाबलः
அந்த கடுமையான, அச்சமூட்டும் ஒலிகளால் எல்லா தானவரும் நடுங்கினர். அதை கேட்ட மகாபலன் தானவேந்திரன் உடனே வெடித்தெழுவது போலக் கோபமுற்றான்।
Verse 26
तिष्ठतिष्ठेति दुष्टात्मन्व्याजहार यदा हरः । देवैर्गणैश्च तैः शीघ्रमुक्तं जय जयेति च
ஹரன் (பகவான் சிவன்) “நில், நில், ஓ தீய மனத்தவனே!” என்று கூறியபோது, தேவர்கள் மற்றும் கணங்கள் உடனே “ஜயம்! ஜயம்!” என்று முழங்கினர்।
Verse 27
अथागत्य स दंभस्य तनयस्सुप्रतापवान् । शक्तिं चिक्षेप रुद्राय ज्वालामालातिभीषणाम्
அப்போது தம்பனின் மிகப் பராக்கிரமமுள்ள மகன் அருகே வந்து, தீமாலைகளால் மிக அச்சமூட்டும் சக்தி (வேல்) ஆயுதத்தை ருத்ரர்மேல் எறிந்தான்।
Verse 28
वह्निकूटप्रभा यांती क्षेत्रपालेन सत्वरम् । निरस्तागत्य साजौ वै मुखोत्पन्नमहोल्कया
அக்கினிக் குவியலைப் போல ஒளிர்ந்த அந்த (சக்தி) க்ஷேத்ரபாலனால் தூண்டப்பட்டு வேகமாக பாய்ந்தது; ஆனால் போர்க்களத்தில் முன்னேறியவுடன் அவன் வாயிலிருந்து எழுந்த மாபெரும் தீ உல்கை அதை உடனே தள்ளி வீழ்த்தியது।
Verse 29
पुनः प्रववृते युद्धं शिवदानवयोर्महत् । चकंपे धरणी द्यौश्च सनगाब्धिजलाशया
மீண்டும் பரமசிவனும் தானவர்களும் இடையே மாபெரும் போர் எழுந்தது. மலைகள், கடல்கள், நீர்த்தேக்கங்கள் உடன் பூமியும் வானமும் நடுங்கின.
Verse 30
दांभिमुक्ताच्छराञ्शंभुश्शरांस्तत्प्रहितान्स च । सहस्रशश्शरैरुग्रैश्चिच्छेद शतशस्तदा
அப்போது ஷம்பு, தாம்பி விடுத்ததும் தன் மீது செலுத்தப்பட்டதும் ஆகிய அம்புகளை, ஆயிரக்கணக்கான கொடிய அம்புகளால் நூற்றுக்கணக்காக வெட்டி சிதைத்தான்.
Verse 31
ततश्शंभुस्त्रिशूलेन संकुद्धस्तं जघान ह । तत्प्रहारमसह्याशु कौ पपात स मूर्च्छितः
பின்னர் ஷம்பு கோபம் கொண்டு திரிசூலத்தால் அவனைத் தாக்கினான். அந்தத் தாங்கமுடியாத அடியைச் சகிக்க இயலாமல் கௌ உடனே மயங்கி விழுந்தான்.
Verse 32
ततः क्षणेन संप्राप संज्ञां स च तदासुरः । आजघान शरै रुद्रं तान्सर्वानात्तकार्मुकः
பின்னர் ஒரு கணத்தில் அந்த அசுரன் உணர்வு பெற்றான். வில்லை எடுத்துக் கொண்டு ருத்ரனையும் அவர்களையெல்லாம் அம்புவீச்சால் தாக்கினான்.
Verse 33
बाहूनागयुतं कृत्वा छादयामास शंकरम् । चक्रायुतेन सहसा शंखचूडः प्रतापवान्
அப்போது வீரப்பெருமை கொண்ட சங்கசூடன், கரங்களும் நாகங்களும் கூடிய படையைக் கூட்டி, எண்ணற்ற சக்கர ஆயுதங்களுடன் நாலாபுறமும் சங்கரனை மூடினான்।
Verse 34
ततो दुर्गापतिः क्रुद्धो रुद्रो दुर्गार्तिनाशनः । तानि चक्राणि चिच्छेद स्वशरैरुत्तमै द्रुतम्
அப்போது துர்காபதி, துர்கையின் துயர் நீக்கும் ருத்ரன் கோபமுற்று, தன் சிறந்த அம்புகளால் அந்தச் சக்கரங்களை விரைவில் துண்டு துண்டாக வெட்டினான்।
Verse 35
ततो वेगेन सहसा गदामादाय दानवः । अभ्यधावत वै हंतुं बहुसेनावृतो हरम्
பின்னர் அந்த தானவன் திடீரென வேகத்துடன் கதையை எடுத்துக் கொண்டு, பெரும் படையால் சூழப்பட்டவனாய், ஹரன் (சிவன்) மீது கொல்லத் துரத்தி ஓடினான்.
Verse 36
गदां चिच्छेद तस्याश्वापततः सोऽसिना हरः । शितधारेण संक्रुद्धो दुष्टगर्वापहारकः
குதிரையிலிருந்து இறங்கிய அந்த எதிரியின் கதையை கோபமுற்ற ஹரன் கூர்மையான வாளால் வெட்டினான்; தீயோரின் அகந்தையை அகற்றுபவன் ஆண்டவன் ஆவான்.
Verse 37
छिन्नायां स्वगदायां च चुकोपातीव दानवः । शूलं जग्राह तेजस्वी परेषां दुस्सहं ज्वलत्
தன் கதையைக் கிழித்தவுடன் அந்த தானவன் கடும் கோபத்தில் எரிந்தான்; பின்னர் பகைவர்க்கு தாங்கமுடியாத ஜ்வலிக்கும் திரிசூலத்தை அந்த ஒளிமிகு வீரன் எடுத்தான்.
Verse 38
सुदर्शनं शूलहस्तमायांते दानवेश्वरम् । स्वत्रिशूलेन विव्याध हृदि तं वेगतो हरः
திரிசூலத்தை ஏந்தி அச்சமூட்டும் ஒளியுடன் பாய்ந்து வந்த தானவர்களின் அரசனை, ஹரன் (சிவன்) தன் திரிசூலால் வேகமாக அவன் இதயத்தில் குத்தினான்.
Verse 39
त्रिशूलभिन्नहृदयान्निष्क्रांतः पुरुषः परः । तिष्ठतिष्ठेति चोवाच शंखचूडस्य वीर्यवान्
திரிசூலால் பிளந்த சங்கசூடனின் இதயத்திலிருந்து ஒரு பரம புருஷன் வெளிப்பட்டான்; வலிமைமிக்க அவன் “நில், நில்” என்று உரைத்தான்.
Verse 40
निष्क्रामतो हि तस्याशु प्रहस्य स्वनवत्ततः । चिच्छेद च शिरो भीम मसिनासोऽपतद्भुवि
அவன் விரைவாக வெளியே வரும்போது சிரித்தும் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தும் இருந்தான்; அப்போது அந்தப் பயங்கரன் வாளால் அவன் தலையை வெட்டி, வெட்டப்பட்ட தலை தரையில் விழுந்தது।
Verse 41
ततः कालीं चखादोग्रं दंष्ट्राक्षुण्णशिरोधरान् । असुरांस्तान् बहून् क्रोधात् प्रसार्य स्वमुखं तदा
பின்னர் உக்கிரமான காளி கோப வேகத்தில் தன் வாயை விரித்து, தந்தங்களால் நசுங்கிய கழுத்தும் தலையும் உடைய அந்தப் பல அசுரர்களை விழுங்கினாள்।
Verse 42
क्षेत्रपालश्चखादान्यान्बहून्दैत्यान्क्रुधाकुलः । केचिन्नेशुर्भैरवास्त्रच्छिन्ना भिन्नास्तथापरे
அப்போது கோபத்தில் கலங்கிய க்ஷேத்ரபாலனும் பல மற்ற தைத்யர்களை விழுங்கினான். சிலர் பைரவாஸ்திரத்தால் வெட்டுண்டு இறந்தனர்; மற்றவர்கள் சிதறி நொறுங்கி அழிந்தனர்।
Verse 43
वीरभद्रोऽपरान्धीमान्बहून् क्रोधादनाशयत् । नन्दीश्वरो जघानान्यान्बहूनमरमर्दकान्
கோபத்தால் ஞானமிகு வீரபத்ரன் எதிரணியின் பல வீரர்களை அழித்தான். தேவர்களை மிதித்தழிப்பவரான பலரையும் நந்தீஸ்வரன் போரில் வீழ்த்தினான்.
Verse 44
एवं बहुगणा वीरास्तदा संनह्य कोपतः । व्यनाशयन्बहून्दैत्यानसुरान् देव मर्दकान्
இவ்வாறு அப்போது கோபத்தால் ஆயுதம் தரித்து நின்ற பல வீரக் குழுக்கள், தேவர்களைத் துன்புறுத்திய பல தைத்தியர் மற்றும் அசுரர்களை அழித்தன.
Frequently Asked Questions
The narration of the Śiva–Śaṅkhacūḍa confrontation: Śiva marches with his gaṇas and fierce attendants, and a long, intense battle of missiles and arrows unfolds.
The battle functions as a theological allegory of īśvara’s governance: divine force operates as līlā and dharma-restoration, where the Lord’s “fierce” form is protective and corrective rather than merely destructive.
Śiva’s heroic and punitive Rudra aspect, his Vṛṣabha-mounted presence, and the retinue of Vīrabhadra, Bhairavas, and Kṣetrapālas—figures signaling protection, guardianship, and disciplined cosmic power.