विदलोत्पलदैत्ययोरुत्पत्तिः देवपराजयः ब्रह्मोपदेशः नारदप्रेषणम् (Vidalotpala Daityas, Defeat of the Devas, Brahmā’s Counsel, and Nārada’s Mission)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास सुसंप्रीत्या चरितं परमेशितुः । यथावधीत्स्वप्रियया दैत्यमुद्दिश्य संज्ञया

சனத்குமாரர் கூறினார்—வ்யாசரே, பரமேஸ்வரனின் திருச்சரிதத்தை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் கேளுங்கள்; தம் பிரியையான தேவிக்கு ஒரு சைகை அளித்து, தைத்யனைச் சுட்டிக் காட்டி, அவனை எவ்வாறு வதம் செய்தார் என்பதை.

Verse 2

आस्तां पुरा महादैत्यो विदलोत्पलसंज्ञकौ । अपुंवध्यौ महावीरौ सुदृप्तौ वरतो विधेः

முன்னொரு காலத்தில் விதலன், உத்பலன் எனும் இரு மகாதைத்யர்கள் இருந்தனர்—மகாவீரர்கள், மிகுந்த அகந்தையினர். விதாதா (பிரம்மா) அளித்த வரத்தால் அவர்கள் ஆண்களால் அழிக்க முடியாதவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டனர்.

Verse 3

तृणीकृतत्रिजगती पुरुषाभ्यां स्वदोर्ब लात् । ताभ्यां सर्वे सुरा ब्रह्मन् दैत्याभ्यां निर्जिता रणे

தம் சொந்த புஜபலத்தின் வலிமையால் அந்த இரு தைத்யர்கள் மூவுலகையும் புல்லினைப் போல அற்பமாக்கினர். ஓ பிரம்மனே, போரில் அவர்களாலேயே எல்லா தேவர்களும் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

Verse 4

ताभ्यां पराजिता देवा विधेस्ते शरणं गताः । नत्वा तं विधिवत्सर्वे कथयामासुरादरात

அவர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தேவர்கள் விதாதா பிரம்மாவிடம் சரணடைந்தனர். விதிப்படி அவரை வணங்கி, அனைவரும் மரியாதையுடன் நிகழ்ந்ததை எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 5

इति ब्रह्मा ह्यवोचत्तान् देव्या वध्यौ च तौ ध्रुवम् । धैर्य्यं कुरुत संस्मृत्य सशिवं शिवमादरात्

அப்போது பிரம்மா அவர்களிடம் கூறினார்—அந்த இருவரும் நிச்சயமாக தேவியால் வதைக்கப்பட வேண்டியவர்கள். ஆகவே தைரியம் கொள்ளுங்கள்; பக்தியுடன் சக்தியுடன் கூடிய சிவனை நினைவுகூருங்கள்.

Verse 6

भक्तवत्सलनामासौ सशिवश्शंकरश्शिवः । शं करिष्यत्यदीर्घेण कालेन परमेश्वरः

சக்தியுடன் கூடிய அந்த சிவன்—மங்களகரமான சங்கரன்—‘பக்தவத்சலன்’ எனப் புகழ்பெற்ற பரமேஸ்வரன். அவர் விரைவில் நலனையும் அமைதியையும் அருள்வார்.

Verse 7

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तांस्ततो ब्रह्मा तूष्णीमासीच्छिवं स्मरन् । तेपि देवा मुदं प्राप्य स्वंस्वं धाम ययुस्तदा

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பிரம்மா சிவனை நினைந்து மௌனமானார். அந்த தேவர்களும் மகிழ்ச்சி பெற்று அப்போது தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 8

अथ नारददेवर्षिश्शिवप्रेरणया तदा । गत्वा तदीयभवनं शिवासौंदर्यमाजगौ

அப்போது சிவனின் தூண்டுதலால் தேவर्षி நாரதர் அந்த நேரத்தில் அவளுடைய இல்லத்திற்குச் சென்று, சிவா (பார்வதி) தேவியின் அழகையும் மங்களகரமான ஒளிவீச்சையும் தரிசித்தார்।

Verse 9

श्रुत्वा तद्वचनं दैत्यावास्तां मायाविमोहितौ । देवीं परिजिहीर्षू तौ विषमेषु प्रपीडितौ

அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும் அந்த இரு தைத்யர்கள் அங்கேயே மாயையால் மயங்கித் தங்கினர். தேவியைப் பறிக்க எண்ணிய அவர்கள் கடுமையான அபாயங்களால் நெருக்கப்பட்டனர்।

Verse 10

विचारयामासतुस्तौ कदा कुत्र शिवा च सा । भविष्यति विधेः प्राप्तोदयान्नाविति सर्वदा

அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் மீண்டும் சிந்தித்தனர்—“அந்த சிவா தேவி எப்போது, எங்கே தோன்றுவாள்? அல்லது விதியின் கனியெழுச்சி இன்னும் வராததால் அவள் ஒருபோதும் தோன்றமாட்டாளா?”

Verse 11

एकस्मिन्समये शंभुर्विजहार सुलीलया । कौतुकेनैव चिक्रीडे शिवा कन्दुकलीलया

ஒரு சமயத்தில் சம்பு மிக இனிய லீலையுடன் விளையாடினார். வெறும் மகிழ்ச்சிக்காக சிவா தேவியும் அவருடன் பந்து எறியும் விளையாட்டு லீலையில் கலந்து கொண்டாள்।

Verse 12

सखीभिस्सह सुप्रीत्या कौतुकाच्छिवसन्निधौ

தோழியருடன், மிகுந்த அன்பும் ஆனந்தக் கௌதுகமும் கொண்டு, அவள் பரமசிவனின் சன்னிதியில் வந்து சேர்ந்தாள்।

Verse 13

उदंचंत्यंचदंगानां लाघवं परितन्वती । निश्वासामोदमुदितभ्रमराकुलितेक्षणा

அவள் இலகுவான சுறுசுறுப்புடன் நகர்ந்தாள்; அவளது அங்கங்கள் விரைவு தாளத்தில் உயர்ந்து தாழ்ந்தன; அவள் மூச்சின் மணத்தில் மயங்கிய மகிழ் வண்டுகள் சூழ, அவளது கண்கள் அலைந்தன।

Verse 14

भ्रश्यद्धम्मिल्लसन्माल्यस्वपुरीकृतभूमिका । स्विद्यत्कपोलपत्रालीस्रवदंबुकणोज्ज्वला

அவளது சடைமுடியும் மலர்மாலையும் சறுக்கி விழ, அவள் சிதறிய தோற்றமுற்றாள்; கன்னங்களில் வியர்வைத் துளிகள் வழிந்து ஒளிரும் பிரகாசத்துடன் மின்னின।

Verse 15

स्फुटच्चोलांशुकपथतिर्यदंगप्रभावृता । उल्लसत्कंदुकास्फालातिश्रोणितकराम्बुजा

அவளது அங்கங்களில் ஆடையின் தெளிந்த சாய்வுக் கோடு ஓரளவு மறைப்பாக இருந்தது; பந்து விளையாட்டின் துள்ளல்-தாவலில் அவளது தாமரை போன்ற இடுப்பும் கைகளும் உற்சாகமாக ஒளிர்ந்தன।

Verse 16

कंदुकानुगसद्दृष्टिनर्तितभ्रूलतांचला । मृडानी किल खेलंती ददृशे जगदम्बिका

அவளது நிலையான பார்வை பந்தைத் தொடர்ந்து சென்றது; அவளது புருவவள்ளிகள் விளையாட்டில் நடனமாடின; இவ்வாறு ஜகதம்பிகை ம்ருடாணி—ருத்ரனின் மங்களத் துணைவி—களிப்புடன் விளையாடிக் காணப்பட்டாள்।

Verse 17

अंतरिक्षचराभ्यां च दितिजाभ्यां कटा क्षिता । क्रोडीकृताभ्यामिव वै समुपस्थितमृत्युना

வானில் உலாவிய அந்த இரு திதிஜர்களின் தாக்குதலால் பூமி நசுங்கியது; மரணமே நேரில் வந்து உலகைத் தன் மடியில் கட்டிப் பிடித்ததுபோல் இருந்தது.

Verse 18

विदलोत्पलसंज्ञाभ्यां दृप्ताभ्यां वरतो विधेः । तृणीकृतत्रिजगती पुरुषाभ्यां स्वदोर्बलात्

விதாதா (பிரம்மா) அளித்த வரம் பெற்ற, விதல‑உத்பல எனப் பெயருடைய அந்த இரு அகந்தை வீரர்கள் தம் புஜபலத்தால் திரிலோகத்தையும் புல்லெனக் கருதினர்.

Verse 19

देवीं तां संजिहीर्षंतौ विषमेषु प्रपीडितौ । दिव उत्तेरतुः क्षिप्रं मायां स्वीकृत्य शांबरीम्

அந்த தேவியைப் பறிக்க எண்ணி, கடுமையான சூழலில் நெருக்கப்பட்ட அவர்கள் இருவரும் விரைவில் வானில் எழுந்து, சிவசம்பந்தமான ‘சாம்பரீ மாயை’யை ஏற்றனர்.

Verse 20

धृत्वा पारिषदीं मायामायातावंबिकांतिकम् । तावत्यंतं सुदुर्वृत्तावतिचंचलमानसौ

மாயையால் பரிஷதர் போல் ஏமாற்று வேடம் தரித்து, அந்த இருவரும் அம்பிகை தேவியை அணுகினர். அதுவரை அவர்கள் மிகுந்த துஷ்டர்கள்; அவர்களின் மனம் மிகச் சஞ்சலமும் நிலையற்றதுமாய் இருந்தது.

Verse 21

अथ दुष्टनिहंत्रा वै सावज्ञेन हरेण तौ । विज्ञातौ च क्षणादास्तां चांचल्याल्लोचनोद्भवात्

அப்போது துஷ்டரை அழிப்பவர்களான அந்த இருவரையும் ஹரி சிறிது அவமதிப்புடன் நோக்கினார். அவரது கண்களின் அசைவால் அவர்களின் சஞ்சலம் வெளிப்பட்டதால், ஒரு கணத்தில் அவர்கள் அவருக்குத் தெரிந்தவர்களாயினர்.

Verse 22

कटाक्षिताथ देवेन दुर्गा दुर्गतिघातिनी । दैत्याविमामिति गणौ नेति सर्वस्वरूपिणा

அப்போது துர்கதி நாசினியான துர்கையை ஆண்டவன் கடாட்சித்தான். கணங்கள் “தைத்யர்கள் அடக்கப்பட்டனர்!” என்றனர்; ஆனால் அனைத்துரூபனான இறைவன் “இல்லை” என்றான்.

Verse 23

अथ सा नेत्रसंज्ञां स्वस्वामिनस्तां बुबोध ह । महाकौतुकिनस्तात शंकरस्य परेशितुः

அப்போது அவள் தன் ஆண்டவன், பரமேசுவரன் சங்கரன் கண்களால் அளித்த அந்தச் சைகையை உணர்ந்தாள்; அன்பனே, அவர் பேராவலுடன் நிறைந்திருந்தார்।

Verse 24

ततो विज्ञाय संज्ञां तां सर्वज्ञार्द्धशरीरिणी । तेनैव कंदुकेनाथ युगपन्निर्जघान तौ

பின்னர் அனைத்தையும் அறியும் தேவி—அருளாளனின் அரைஉடலாய் இருப்பவள்—அந்தச் சைகையை உணர்ந்து, அந்நாதனே, அதே கந்துக ஆயுதத்தால் இருவரையும் ஒரே நேரத்தில் வீழ்த்தினாள்।

Verse 25

महाबलौ महादेव्या कंदुकेन समाहतौ । परिभ्रम्य परिभ्रम्य तौ दुष्टौ विनिपेततुः

மகாதேவி எறிந்த கந்துகப் பிரஹாரத்தால் தாக்கப்பட்ட அந்த இரு பேர்பலமுள்ள தீயவர்கள் சுற்றிச் சுற்றி இறுதியில் தரையில் விழுந்தனர்।

Verse 26

वृन्तादिव फले पक्वे तालेनानिललोलिते । दंभोलिना परिहते शृंगे इव महागिरेः

காற்றால் ஆடும் பனையிலிருந்து காம்பு விடுபட்டதும் பழுத்த பழம் விழுவது போலவும், இடியால் தாக்கப்பட்ட பெருமலையின் சிகரம் சிதறி விழுவது போலவும்—அவன் பேர்வேகத்துடன் கீழே தள்ளப்பட்டு விழுந்தான்।

Verse 27

तौ निपात्य महादैत्यावकार्यकरणोद्यतौ । ततः परिणतिं यातो लिंगरूपेण कंदुकः

அநீதிச் செயல்களில் ஈடுபட்ட அந்த இரு மகாதைத்யர்களை வீழ்த்திய பின், கந்துகன் மாற்றமடைந்து சங்கரனின் சிவலிங்க வடிவத்தை ஏற்றான்.

Verse 28

कंदुकेश्वरसंज्ञां च तल्लिंगमभवत्तदा । ज्येष्ठेश्वरसमीपे तु सर्वदुष्टनिवारणम्

அந்நேரம் அந்த லிங்கம் ‘கந்துகேஸ்வர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றது. ஜ்யேஷ்டேஸ்வரரின் அருகில் இருந்து, சிவனின் சகுண வெளிப்பாட்டால் அது எல்லா தீமையையும் நீக்கி காவல் அளித்தது.

Verse 29

एतस्मिन्नेव समये हरिब्रह्मादयस्सुराः । शिवाविर्भावमाज्ञाय ऋषयश्च समाययुः

அதே கணத்தில் விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகள்—சிவனின் அவதார வெளிப்பாட்டை அறிந்து—ஒன்றாகக் கூடிவந்தனர்.

Verse 30

अथ सर्वे सुराश्शम्भोर्वरान्प्राप्य तदाज्ञया । स्वधामानि ययुः प्रीतास्तथा काशीनिवासिनः

பின்னர் எல்லாத் தேவர்களும் சம்புவிடமிருந்து வரங்களைப் பெற்று, அவரின் ஆணைப்படி மகிழ்ச்சியுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்; அதுபோல காசி வாசிகளும் ஆனந்தத்துடன் திரும்பினர்.

Verse 31

सांबिकं शंकरं दृष्ट्वा कृतांजलिपुटाश्च ते । प्रणम्य तुष्टुवुर्भक्त्या वाग्भिरिष्टाभिरादरात्

அம்பிகையுடன் கூடிய சங்கரரை கண்டதும் அவர்கள் கைகூப்பினர். வணங்கி, பக்தியுடன், மரியாதையோடு, இனியதும் பொருத்தமானதும் ஆன சொற்களால் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 32

सांबिकोऽपि शिवो व्यास क्रीडित्वा सुविहारवित् । जगाम स्वालयं प्रीतस्सगणो भक्तवत्सलः

வியாசரே, அம்பிகையுடன் சிவன் விளையாடி இனிதாய் உலாவி, மகிழ்ந்து தம் கணங்களுடன் தம் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்; அவர் பக்தர்களுக்கு அன்புடையவர்.

Verse 33

कंदुकेश्वरलिंगं च काश्यां दुष्टनिबर्हणम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं सर्वकामदं सर्वदा सताम्

காசியில் கந்துகேஸ்வர லிங்கம் உள்ளது; அது தீயோரைக் களைவதாகும். அது போகமும் மோட்சமும் அருளி, சத்பக்தர்களுக்கு எப்போதும் எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றும்.

Verse 34

इदमाख्यानमतुलं शृणुयाद्यो मुदान्वितः । श्रावयेद्वा पठेद्यश्च तस्य दुःखभयं कुतः

மகிழ்ச்சியுடன் இந்த ஒப்பற்ற புராணக் கதையை கேட்பவனோ, கேட்கச் செய்வவனோ, அல்லது பாராயணம் செய்வவனோ—அவனுக்கு துயரத்தின் பயம் எங்கே இருக்கும்?

Verse 35

इह सर्वसुखं भुक्त्वा नानाविधमनुत्तमम् । परत्र लभते दिव्यां गतिं वै देवदुर्लभाम्

இவ்வுலகில் பலவகையான ஒப்பற்ற இன்பங்களை அனுபவித்து, அப்பால் தேவர்களுக்கும் அரிதான தெய்வீக கதியை அடைகிறான்।

Verse 36

इति तं वर्णितं तात चरितं परमाद्भुतम् । शिवयोर्भक्तवात्सल्यसूचकं शिवदं सताम्

இவ்வாறு, அன்பரே, அந்த பரம அதிசயமான நிகழ்வு வர்ணிக்கப்பட்டது—சிவன் தம் பக்தர்கள்மேல் கொண்ட பாசமிகு கருணையை வெளிப்படுத்தி, நல்லோர்க்கு சிவகிருபையும் மங்களமும் அளிக்கிறது।

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वामंत्र्य तं व्यासं तन्नुतो मद्वरात्मजः । ययौ विहायसा काशीं चरितं शशिमौलिनः

பிரம்மா கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, அந்த வியாசருடன் ஆலோசித்து, அவரால் புகழப்பட்ட என் சிறந்த மகன் ஆகாய வழியாக காசிக்குச் சென்றான்; அது சந்திரமௌலி சிவபெருமானின் தெய்வச் செயல்களால் புனிதமானது.

Verse 38

युद्धखंडमिदं प्रोक्तं मया ते मुनिसत्तम । रौद्रीयसंहितामध्ये सर्वकामफलप्रदम्

முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த யுத்தகாண்டத்தை நான் உமக்கு உரைத்தேன். ரௌத்ரீய ஸம்ஹிதையின் உள்ளே இது எல்லா விரும்பத்தக்க பலன்களையும் அளிப்பதாக கூறப்படுகிறது.

Verse 39

इयं हि संहिता रौद्री सम्पूर्णा वर्णिता मया । सदाशिवप्रियतरा भुक्तिमुक्तिफलप्रदा

இந்த ரௌத்ரீ ஸம்ஹிதையை நான் முழுமையாக விளக்கியேன். இது ஸதாசிவனுக்கு மிகப் பிரியமானது; போகமும் மோட்சமும் ஆகிய இரு பலன்களையும் அளிப்பது.

Verse 40

इमां यश्च पठेन्नित्यं शत्रुबाधानिवारिकाम् । सर्वान्कामानवाप्नोति ततो मुक्तिं लभेत ना

எதிரிகளால் உண்டாகும் துன்பங்களைத் தடுக்கின்ற இந்த ஸ்துதியை யார் தினமும் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அவர் எல்லா விருப்பங்களையும் அடைவார்; ஆனால் இதனால் மட்டும் மோட்சம் கிடையாது.

Verse 41

सूत उवाच । इति ब्रह्मसुतश्श्रुत्वा पित्रा शिवयशः परम् । शतनामाप्य शंभोश्च कृतार्थोऽभूच्छिवानुगः

சூதர் கூறினார்—தந்தையிடமிருந்து சிவனின் பரம மகிமையையும், சாம்புவின் சதநாமங்களையும் கேட்ட பிரம்மபுத்திரன் கृतார்த்தனானான்; ஏனெனில் அவன் சிவனின் அனுகாமி பக்தனானான்.

Verse 42

ब्रह्मनारदसम्वादः सम्पूर्णः कथितो मया । शिवस्सर्वप्रधानो हि किं भूयश्श्रोतुमिच्छसि

பிரம்மா–நாரதர் உரையாடலை நான் முழுமையாகக் கூறிவிட்டேன். உண்மையாகவே சிவன் எல்லாவற்றிலும் முதன்மையான பரமப் பிரபு; இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?

Verse 59

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे विदलोत्पलदैत्यवधवर्णनं नामैकोनषष्टितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘விதலோத்பல தைத்தியவத வர்ணனம்’ எனும் ஐம்பத்தொன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.