शिवस्तुतिवर्णनम् (Śiva-stuti-varṇanam) — “Description of Hymns in Praise of Śiva”

Verse 1

व्यास उवाच । तस्मिन् दैत्याधिपे पौरे सभ्रातरि विमोहिते । सनत्कुमार किं वासीत्तदाचक्ष्वाखिलं विभो

வ்யாசர் கூறினார்—அந்த நகராதிபதி தைத்யராஜன் தன் சகோதரனுடன் மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தபோது, ஓ ஸனத்குமாரா, அப்போது என்ன நிகழ்ந்தது? ஓ விபோ, அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வாயாக।

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । त्रिपुरे च तथाभूते दैत्ये त्यक्तशिवार्चने । स्त्रीधर्मे निखिले नष्टे दुराचारे व्यवस्थिते

ஸனத்குமாரர் கூறினார்—திரிபுரம் அப்படியாகியபோது—தானவர்கள் சிவார்ச்சனையை கைவிட்டபோது; பெண்மையின் அறம் முழுதும் அழிந்தபோது; அவர்கள் துராசாரத்தில் உறுதியாக நிலைத்தபோது—

Verse 3

कृतार्थ इव लक्ष्मीशो देवैस्सार्द्धमुमापतिम् । निवेदितुं तच्चरित्रं कैलासमगमद्धरिः

திருமகள் நாதன் ஹரி (விஷ்ணு) தன் நோக்கம் நிறைவேறியதுபோல் உணர்ந்து, தேவர்களுடன் கைலாசம் சென்று, உமாபதி சிவபெருமானிடம் அந்த முழு நிகழ்வையும் அறிவித்தார்।

Verse 4

तस्योपकंठं स्थित्वाऽसौ देवैस्सह रमापतिः । ततो भूरि स च ब्रह्मा परमेण समाधिना

அவரின் அருகில் நின்று, ரமாபதி விஷ்ணு தேவர்களுடன் அங்கேயே தங்கினார். பின்னர் பிரம்மா பரம சமாதியில் புகுந்து, உன்னதத் தத்துவத்தை நோக்கி பலவிதமாக ஆழ்ந்து தியானித்தார்।

Verse 5

मनसा प्राप्य सर्वज्ञं ब्रह्मणा स हरिस्तदा । तुष्टाव वाग्भिरिष्ट्वाभिश्शंकरं पुरुषोत्तमः

அப்போது புருஷோத்தமனான ஹரி, பிரம்மாவுடன் மனத்தால் அனைத்தறிந்த சங்கரனை அணுகி, விரும்பிய ஸ்தோத்திரவாக்குகளாலும் வணக்கச் சொற்களாலும் அவரைத் துதித்தான்।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शिवस्तुतिवर्णनं नाम षष्ठोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘சிவஸ்துதி-வர்ணனம்’ எனப்படும் ஆறாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 7

एवं कृत्वा महादेवं दंडवत्प्रणिपत्य ह । जजाप रुद्रमंत्रं च दक्षिणामूर्तिसंभवम्

இவ்வாறு செய்து அவன் மகாதேவருக்கு தண்டவத் प्रणாமம் செய்து, தக்ஷிணாமூர்த்தியிலிருந்து வெளிப்பட்ட ருத்ரமந்திரத்தை ஜபித்தான்।

Verse 8

जले स्थित्वा सार्द्धकोटिप्रमितं तन्मनाः प्रभुः । संस्मरन् मनसा शंभुं स्वप्रभुं परमेश्वरम्

நீரில் நிலைத்து, ஒன்றரை கோடி கால அளவிற்கு, ஒருமனத்துடன் அந்த ஆண்டவன் மனத்திலேயே தன் பரமேஸ்வரனான ஷம்புவை நினைத்தான்।

Verse 9

तावद्देवास्तदा सर्वे तन्मनस्का महेश्वरम्

அப்போது எல்லா தேவர்களும் மகேஸ்வரர்மேல் மனத்தை நிலைநிறுத்தி, அவரையே ஒருமுகமாகத் தியானித்து நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 10

देवा ऊचुः । नमस्सर्वात्मने तुभ्यं शंकरायार्तिहारिणे । रुद्राय नीलकंठाय चिद्रूपाय प्रचेतसे

தேவர்கள் கூறினர்—எல்லாரின் ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம்; துயர் நீக்கும் சங்கரா, உமக்கு நமஸ்காரம். ருத்ரா, நீலகண்டா, சித்-ரூபனே, அனைத்தையும் அறிந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 11

गतिर्नस्सर्वदा त्वं हि सर्वापद्विनिवारकः । त्वमेव सर्वदात्माभिर्वंद्यो देवारिसूदन

நீரே எப்போதும் எங்கள் கதி, எங்கள் சரணம்; நீரே எல்லா ஆபத்துகளையும் நீக்கும் நிவாரகர். தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே, நீரே என்றும் அனைவராலும் வணங்கத்தக்கவன்.

Verse 12

त्वमादिस्त्वमनादिश्च स्वानंदश्चाक्षयः प्रभुः । प्रकृतेः पुरुषस्यापि साक्षात्स्रष्टा जगत्प्रभुः

நீயே ஆதியும், நீயே அனாதியும்; நீயே சுயானந்தச் சொரூபன், அழியாத ஆண்டவன். பிரகிருதி, புருஷன் ஆகியவற்றிற்கும் நேரடியான படைப்பாளி நீயே; உலகின் இறைவன் நீயே.

Verse 13

त्वमेव जगतां कर्ता भर्ता हर्ता त्वमेव हि । ब्रह्मा विष्णुर्हरो भूत्वा रजस्सत्त्वतमोगुणैः

நீயே உலகங்களின் படைப்பாளி, காப்பாளர், ஒடுக்குபவன். ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் என்ற குணங்களால் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஹரன் ஆகி நீயே இவ்வுலகச் செயல்களை நடத்துகிறாய்.

Verse 14

तारकोसि जगत्यस्मिन्सर्वेषामधिपोऽव्ययः । वरदो वाङ्मयो वाच्यो वाच्यवाचकवर्जितः

இந்த உலகில் நீர் தாரகர்—அனைவரையும் கடத்துபவர்; நீர் அனைவருக்கும் அழியாத அதிபதி. நீர் வரதர்; நீர் வாக்கு-சொரூபன். சொற்களால் சுட்டப்படத்தக்க பரமார்த்தம் நீரே; ஆயினும் ‘வாச்யம்–வாசகம்’ என்ற இருமையிலிருந்து விடுபட்டவர்.

Verse 15

याच्यो मुक्त्यर्थमीशानो योगिभिर्योगवित्तमैः । हृत्पुंडरीकविवरे योगिनां त्वं हि संस्थितः

மோட்சத்திற்காக யோகத்தத்துவத்தில் சிறந்த யோகிகள், ஹே ஈசானா, உம்மையே வேண்டி அழைக்கின்றனர். யோகிகளின் இதயத் தாமரையின் உள் குகையில் நீர் நிலைகொண்டிருக்கிறீர்.

Verse 16

वदंति वेदास्त्वां संतः परब्रह्मस्वरूपिणम् । भवंतं तत्त्वमित्यद्य तेजोराशिं परात्परम्

வேதங்களும் சித்த சாந்தர்களும் உம்மை பரபிரம்மச் சொரூபன் என்று கூறுகின்றனர். இன்றும் அவர்கள் உம்மையே பரமத் தத்துவம்—அனைத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட, தெய்வீக ஒளியின் ஒப்பற்ற திரளாக—பிரகடனம் செய்கின்றனர்.

Verse 17

परमात्मानमित्याहुररस्मिन् जगति यद्विभो । त्वमेव शर्व सर्वात्मन् त्रिलोकाधिपते भव

ஓ அனைத்திலும் நிறைந்த விபுவே! இவ்வுலகில் உம்மையே பரமாத்மா எனப் புகழ்கின்றனர். ஓ சர்வா, ஓ சர்வாத்மன், ஓ மூவுலகாதிபதியே—எங்களுக்கு சரணமாய் அருளுடன் இங்கே நிலைபெறுவீராக.

Verse 18

दृष्टं श्रुतं स्तुतं सर्वं ज्ञायमानं जगद्गुरो । अणोरल्पतरं प्राहुर्महतोपि महत्तरम्

ஓ ஜகத்குருவே! காணப்பட்டது, கேட்கப்பட்டது, போற்றப்பட்டது, அறியப்பட்டது அனைத்தும் உமது சிறு அங்கமே. முனிவர்கள் கூறுவர்—நீர் அணுவினும் நுண்ணியவர்; மகத்தினும் மகத்தானவர்.

Verse 19

सर्वतः पाणिपादांतं सर्वतोक्षिशिरोमुखम् । सर्वतश्श्रवणघ्राणं त्वां नमामि च सर्वतः

எல்லாத் திசைகளிலும் உமக்கு வணங்குகிறேன்—உமது கை கால்கள் அனைத்துத் திசைகளிலும் விரிந்துள்ளன; உமது கண்கள், தலை, முகங்கள் எங்கும் உள்ளன; உமது கேள்வியும் நாற்றுணர்வும் அனைத்திலும் பரவி நிற்கின்றன.

Verse 20

सर्वज्ञं सर्वतो व्यापिन् सर्वेश्वरमनावृतम् । विश्वरूपं विरूपाक्षं त्वां नमामि च सर्वतः

எல்லாத் திசைகளிலும் உமக்கு வணங்குகிறேன்—நீர் அனைத்தறிவன், அனைத்திலும் பரவியவன், எல்லோருக்கும் ஈசன், மறையாதவன். ஹே விரூபாக்ஷா, உமது வடிவமே உலகமெங்கும் நிற்கும் விஸ்வரூபம்.

Verse 21

सर्वेश्वरं भवाध्यक्षं सत्यं शिवमनुत्तमम् । कोटि भास्करसंकाशं त्वां नमामि च सर्वतः

எல்லாத் திசைகளிலும் உமக்கு வணங்குகிறேன்—ஹே சர்வேஸ்வரா, பவத்தின் அதிபதியே, சத்தியமே, ஒப்பற்ற சிவனே; உமது ஒளி கோடி சூரியர்களைப் போன்றது.

Verse 22

विश्वदेवमनाद्यंतं षट्त्रिंशत्कमनीश्वरम् । प्रवर्तकं च सर्वेषां त्वां नमामि च सर्वतः

ஏ உலகத் தேவனே! நீ ஆதியுமில்லா அந்தமுமில்லாதவன்; முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் தொகுதியாக வெளிப்பட்டாலும் நீயே உன்னத ஈசன். அனைத்தையும் இயக்கும் நீயே; எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லாவிதமாகவும் உன்னை வணங்குகிறேன்.

Verse 23

प्रवर्तकं च प्रकृतेस्सर्वस्य प्रपितामहम् । सर्वविग्रहमीशं हि त्वां नमामि च सर्वतः

ஏ ஆண்டவனே! நீ பிரகிருதியை இயக்கத் தொடங்குவிப்பவன்; அனைத்துலகின் ஆதிப் பிதாமகன். நீ எல்லா வடிவங்களையும் ஏற்கும் ஈசன்; ஆகவே எல்லாத் திசைகளிலும் எல்லாவிதமாகவும் உன்னை வணங்குகிறேன்.

Verse 24

एवं वदंति वरदं सर्वावासं स्वयम्भुवम् । श्रुतयः श्रुतिसारज्ञं श्रुतिसारविदश्च ये

இவ்வாறே ஸ்ருதிகள் சுயம்புவான இறைவனைப் புகழ்கின்றன—வரம் அருள்பவன், அனைத்திலும் உறையும் ஆதாரம், வேதச் சாரத்தை அறிந்தவன்; வேதச் சாரம் அறிந்தோரும் அதையே கூறுவர்.

Verse 25

अदृश्यमस्माभिरनेकभूतं त्वया कृतं यद्भवताथ लोके । त्वामेव देवासुरभूसुराश्च अन्ये च वै स्थावरजंगमाश्च

பல உயிர்களில் பரவி இருந்தும் எங்களுக்குப் புலப்படாததை, நீங்கள் இவ்வுலகில் வெளிப்படுத்தினீர். உண்மையில் தேவர்கள், அசுரர்கள், பூசுரர்கள் மற்றும் பிற நிலை-இயங்கு அனைத்துயிர்களும் இறுதியில் உம்மையே காண்ந்து ஏற்றுக்கொள்கின்றனர்.

Verse 26

पाह्यनन्यगतीञ्शंभो सुरान्नो देववल्लभ । नष्टप्रायांस्त्रिपुरतो विनिहत्यासुरान्क्षणात्

ஹே ஶம்போ, வேறு சரணமில்லோர்க்கு அடைக்கலம்—ஹே தேவர்க்கு பிரியனே—எங்கள் தேவர்களைப் பாதுகாப்பாயாக. திரிபுரத்தால் நாம் கிட்டத்தட்ட அழிந்தோம்; கணநேரத்தில் அசுரர்களை வதைத்து எங்களை மீட்டருள்வாயாக.

Verse 27

मायया मोहितास्तेऽद्य भवतः परमेश्वर । विष्णुना प्रोक्तयुक्त्या त उज्झिता धर्मतः प्रभो

ஹே பரமேஸ்வரா! இன்று அவர்கள் உமது மாயையால் மயங்கினர். ஹே பிரபோ, விஷ்ணு உரைத்த யுக்தியால் அவர்கள் தர்மத்திலிருந்து விலகி நற்பாதையைத் துறந்தனர்.

Verse 28

संत्यक्तसर्वधर्मांश्च बोद्धागमसमाश्रिताः । अस्मद्भाग्यवशाज्जाता दैत्यास्ते भक्तवत्सल

அனைத்து (வேத) தர்மங்களையும் துறந்து, புத்த ஆகமத்தைச் சரணடைந்து, எங்கள் துர்பாக்கியத்தின் வலியால் அந்த தைத்யர்கள் பிறந்தனர்—ஹே பக்தவத்ஸலா।

Verse 29

सदा त्वं कार्यकर्त्ताहि देवानां शरणप्रद । वयं ते शरणापन्ना यथेच्छसि तथा कुरु

நீரே எப்போதும் தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவரும், அடைக்கலம் அளிப்பவரும் ஆவீர். நாங்கள் உம்மிடம் சரணடைந்தோம்; உமக்கு விருப்பமானபடி செய்க.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा महेशानं देवास्तु पुरतः स्थिताः । कृतांजलिपुटा दीना आसन् संनतमूर्तयः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு மகேசானைத் துதித்து தேவர்கள் அவர் முன் நின்றனர். கைகூப்பி, தாழ்மையுடனும் துயருடனும், தலைவணங்கி நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 31

स्तुतश्चैवं सुरेन्द्राद्यैर्विष्णोर्जाप्येन चेश्वरः । अगच्छत्तत्र सर्वेशो वृषमारुह्य हर्षितः

இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் புகழ்ந்து, விஷ்ணுவின் ஜபாராதனையாலும் போற்றப்பட்ட பரமேஸ்வரன் ஈசுவரன் மகிழ்ச்சியுடன் வृषபத்தில் ஏறி அந்நிலத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 32

विष्णुमालिंग्य नंदिशादवरुह्य प्रसन्नधीः । ददर्श सुदृशा तत्र नन्दीदत्तकरोऽखिलान्

விஷ்ணுவை அணைத்து, நந்தீசன் (நந்தி) மீது இருந்து இறங்கி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அந்த அழகிய கண்களையுடையவர் அங்கே நந்தி உதவி பெற்ற அனைவரையும் கண்டார்।

Verse 33

अथ देवान् समालोक्य कृपादृष्ट्या हरिं हरः । प्राह गंभीरया वाचा प्रसन्नः पार्वतीपतिः

அப்போது பார்வதீபதி ஹரன் தேவர்களை நோக்கி, ஹரி (விஷ்ணு) மீது கருணை நோக்கைச் செலுத்தி, அமைதியுடன் ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தான்।

Verse 34

शिव उवाच । ज्ञातं मयेदमधुना देवकार्यं सुरेश्वर । विष्णोर्मायाबलं चैव नारदस्य च धीमतः

சிவன் கூறினார்—ஓ தேவர்களின் ஈசனே! இப்போது இந்த தெய்வப் பணியை நான் அறிந்தேன்; விஷ்ணுவின் மாயாபலத்தையும், ஞானமிகு நாரதரின் நோக்கத்தையும் கூட உணர்ந்தேன்.

Verse 35

तेषामधर्मनिष्ठानां दैत्यानां देवसत्तम । पुरत्रयविनाशं च करिष्येऽहं न संशयः

ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே! அதர்மத்தில் நிலைத்துள்ள அந்த தைத்யர்களின் திரிபுர நாசத்தையும் நான் செய்வேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 36

परन्तु ते महादैत्या मद्भक्ता दृढमानसाः । अथ वध्या मयैव स्युर्व्याजत्यक्तवृषोत्तमाः

ஆனால் அந்த மஹாதைத்யர்கள் என் பக்தர்கள்; உறுதியான மனத்தினர். ஆகவே, ஓ வृषோத்தமா, அவர்கள் என்னாலேயே வதைக்கப்படுவர்—ஏனெனில் அவர்கள் ஒரு காரணம் காட்டி தர்மப் பாதையை விட்டு விலகினர்.

Verse 37

विष्णुर्हन्यात्परो वाथ यत्त्याजितवृषाः कृताः । दैत्या मद्भक्तिरहितास्सर्वे त्रिपुरवासिनः

விஷ்ணு அவர்களை அழித்தாலும், அல்லது வேறு சக்தி அழித்தாலும்—திரிபுரவாசிகளான அந்தத் தைத்யர்கள் அனைவரும் தர்மத்தைத் துறந்தவர்களாக ஆக்கப்பட்டுள்ளனர்; அவர்கள் என் (சிவனின்) பக்தியற்றவர்கள்.

Verse 38

इति शंभोस्तु वचनं श्रुत्वा सर्वे दिवौकसः । विमनस्का बभूवुस्ते हरिश्चापि मुनीश्वर

சம்பு (சிவன்) கூறிய சொற்களை கேட்டவுடன் வானுலகத் தேவர்கள் அனைவரும் மனம் தளர்ந்தனர்; ஓ முனீஸ்வரா, ஹரி (விஷ்ணு) கூட துயரத்தில் மூழ்கினார்.

Verse 39

देवान् विष्णुमुदासीनान् दृष्ट्वा च भवकृद्विधिः । कृतांजलिपुरश्शंभुं ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

தேவர்களையும் விஷ்ணுவையும் அலட்சியமாக நின்றதை கண்ட உலகை உருவாக்கும் விதாதா பிரம்மா, கைகூப்பி சம்புவை அணுகி இவ்வார்த்தைகளை கூறினார்.

Verse 40

ब्रह्मोवाच । न किंचिद्विद्यते पापं यस्मात्त्वं योगवित्तमः । परमेशः परब्रह्म सदा देवर्षिरक्षकः

பிரம்மா கூறினார்—பிரபுவே, உம்மைச் சார்ந்து பாவம் எதுவும் நில்லாது; ஏனெனில் நீர் யோகத்தின் பரம அறிஞர். நீர் பரமேஸ்வரன், பரபிரம்மம்; எப்போதும் தேவர்களையும் ரிஷிகளையும் காக்கும் காவலன்.

Verse 41

तवैव शासनात्ते वै मोहिताः प्रेरको भवान् । त्यक्तस्वधर्मत्वत्पूजाः परवध्यास्तथापि न

உமது ஆணையாலேயே அவர்கள் மயக்கப்பட்டனர்; தூண்டுகின்ற சக்தி நீரே. தம் ஸ்வதர்மத்தைத் துறந்து பிறரால் கொல்லத் தகுதியானவர்களானாலும், ஆயினும் அவர்கள் (கொல்லப்பட வேண்டியவர்கள்) அல்லர்.

Verse 42

अतस्त्वया महादेव सुरर्षिप्राणरक्षक । साधूनां रक्षणार्थाय हंतव्या म्लेच्छजातयः

எனவே, தேவர்கள் மற்றும் முனிவர்களின் உயிரைக் காக்கும் மகாதேவா, நல்லவர்களைக் காக்க மிலேச்சர்களை அழிக்க வேண்டும்.

Verse 43

राज्ञस्तस्य न तत्पापं विद्यते धर्मतस्तव । तस्माद्रक्षेद्द्विजान् साधून्कंटकाद्वै विशोधयेत्

தர்மத்தின்படி நடக்கும் அந்த அரசனுக்கு எந்தப் பாவமும் சேராது. எனவே அவர் அந்தணர்களையும் சாதுக்களையும் காக்க வேண்டும், தீயவர்களை அகற்ற வேண்டும்.

Verse 44

एवमिच्छेदिहान्यत्र राजा चेद्राज्यमात्मनः । प्रभुत्वं सर्वलोकानां तस्माद्रक्षस्व मा चिरम्

ஒரு அரசன் இவ்வுலகில் தனது ராஜ்யத்தைக் காக்கவும், அனைத்து உலகங்களின் மீதும் ஆதிக்கத்தைத் தக்கவைக்கவும் விரும்பினால், தாமதமின்றி காக்க வேண்டும்.

Verse 45

मुनीन्द्रेशास्तथा यज्ञा वेदाश्शास्त्रादयोखिलाः । प्रजास्ते देवदेवेश ह्ययं विष्णुरपि ध्रुवम्

தேவதேவேசா, முனிவர்கள், யாகங்கள், வேதங்கள் மற்றும் அனைத்து சாஸ்திரங்களும், இந்த மக்களும் உன்னுடையவர்களே. நிச்சயமாக இந்த விஷ்ணுவும் உன்னையே சார்ந்துள்ளார்.

Verse 46

देवता सार्वभौमस्त्वं सम्राट्सर्वेश्वरः प्रभो । परिवारस्तवैवैष हर्यादि सकलं जगत्

இறைவா, நீயே உலகளாவிய பேரரசர், அனைவருக்கும் அதிபதி. ஹரி (விஷ்ணு) முதல் இந்த முழு உலகமும் உமது குடும்பமே, உமது ஆதிக்கத்திலேயே உள்ளது.

Verse 47

युवराजो हरिस्तेज ब्रह्माहं ते पुरोहितः । राजकार्यकरः शक्रस्त्वदाज्ञापरि पालकः

ஒளிமிகு ஹரியே! நீ இளவரசனாக இருப்பாய். நான் பிரம்மா உன் புரோகிதனாக இருப்பேன். சக்ரன் (இந்திரன்) அரசுப் பணிகளை நடத்தி, உன் ஆணைகளை நம்பிக்கையுடன் காக்கும்.

Verse 48

देवा अन्येपि सर्वेश तव शासनयन्त्रिताः । स्वस्वकार्यकरा नित्यं सत्यं सत्यं न संशयः

எல்லோருக்கும் ஆண்டவனே! பிற தேவர்களும் உன் ஆணை-ஒழுங்கால் கட்டுப்பட்டவர்கள். அவர்கள் எப்போதும் தத்தம் கடமைகளைச் செய்கிறார்கள்—இது உண்மை, உண்மையே; ஐயமில்லை.

Verse 49

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य ब्रह्मणः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा शंकरस्सुरपो विधिम्

சனத்குமாரர் கூறினார்— பிரம்மாவின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பரமேஸ்வரன் சங்கரன், மனம் அமைதியுற்று, தேவர்களின் அதிபதி விதாதா (பிரம்மா)வுக்கு பதிலுரைத்தான்.

Verse 50

शिव उवाच । हे ब्रह्मन् यद्यहं देवराजस्सम्राट् प्रकीर्त्तितः । तत्प्रकारो न मे कश्चिद्गृह्णीयां यमिह प्रभुः

சிவன் கூறினான்—ஏ பிரம்மனே, நான் தேவராஜனுக்கும் பேரரசன் எனப் புகழப்பட்டாலும், இங்கே அத்தகைய ஆண்டாட்சியை நான் ஏற்கமாட்டேன்; இவ்விஷயத்தில் ஆளுநராக அதிகாரம் கொள்ளமாட்டேன்.

Verse 51

रथो नास्ति महादिव्यस्तादृक् सारथिना सह । धनुर्बाणादिकं चापि संग्रामे जयकारकम्

மிகத் தெய்வீகமான ரதமும் இல்லை, அதற்கு ஒப்பான சாரதியும் இல்லை; மேலும் வில்-அம்பு முதலியனவும் போரில் உறுதியான வெற்றியைத் தருவன அல்ல.

Verse 52

यमास्थाय धनुर्बाणान् गृहीत्वा योज्य व मनः । निहनिष्याम्यहं दैत्यान् प्रबलानपि संगरे

எமனை ஆதாரமாகக் கொண்டு, வில்லையும் அம்புகளையும் ஏந்தி, மனதை ஒருநிலைப்படுத்தி, போர்க்களத்தில் வலிமைமிக்க அசுரர்களையும் நான் அழிப்பேன்.

Verse 53

सनत्कुमार उवाच । अद्य सब्रह्मका देवास्सेन्द्रोपेन्द्राः प्रहर्षिताः । श्रुत्वा प्रभोस्तदा वाक्यं नत्वा प्रोचुर्महेश्वरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்: இன்று பிரம்மா, இந்திரன் மற்றும் உபேந்திரனுடன் அனைத்து தேவர்களும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர். இறைவனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அவர்கள் வணங்கி மகேஸ்வரனிடம் பேசினார்கள்.

Verse 54

देवा ऊचुः वयं भवाम देवेश तत्प्रकारा महेश्वर । रथादिका तव स्वा मिन्संनद्धास्संगराय हि

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தேவாதிதேவா, ஹே மகேஸ்வரா! உமது ஆணைப்படியே நாங்கள் தயார். ஹே ஸ்வாமி, எங்கள் ரதங்கள் முதலிய அனைத்துப் போர்ச் சாதனங்களும் போருக்காக நன்கு சன்னద్ధமாக உள்ளன.

Verse 55

इत्युक्त्वा संहतास्सर्वे शिवेच्छामधिगम्य ह । पृथगूचुः प्रसन्नास्ते कृताञ्जलिपुटास्सुराः

இவ்வாறு கூறி, எல்லாத் தேவர்களும் ஒன்றுகூடி, சிவனின் திருவுள்ளத்தை அறிந்து, மகிழ்ச்சியுடன் கைகூப்பி, மாறிமாறி அவரை வணங்கி உரைத்தனர்.