हिरण्यकशिपोः क्रोधः तथा देवप्रजाकदनम् — Hiraṇyakaśipu’s Wrath and the Affliction of Devas and Beings

Verse 1

अथ विज्ञापितो देवैर्व्यास तैरात्मभूर्विधिः । परीतो भृगुदक्षाद्यैर्ययौ दैत्येश्वराश्रमम्

பின்னர் தேவர்களின் விண்ணப்பத்தை அறிந்த சுயம்பூ விதி—பிரம்மா—பிருகு, தக்ஷன் முதலியோரால் சூழப்பட்டு தைத்யேஸ்வரனின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 2

कुतूहलमिति श्रोतुं ममाऽतीह मुनीश्वर । तच्छ्रावय कृपां कृत्वा ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते

ஓ முனீஸ்வரா, புனிதக் குதூகலத்தால் இதை கேட்க எனக்கு மிகுந்த ஆவல். கருணை செய்து இதை எனக்குச் சொல்லிக் கேட்கச் செய்யுங்கள். ஓ பிரம்மபுத்திரா, உமக்கு வணக்கம்.

Verse 3

ततो गृहीतस्स मृगाधिपेन भुजैरनेकैर्गिरिसारवद्भि । निधाय जानौ स भुजांतरेषु नखांकुरैर्दानवमर्मभिद्भिः

அப்போது மிருகாதிபதி, மலைச்சாரம்போல் உறுதியான பல கரங்களால் அவனைப் பற்றிக் கொண்டான். அவனைத் தன் முழங்கால்களில் வைத்து கரங்களுக்கிடையில் அழுத்தி, நகங்களின் முனைகளால் தைத்தியனின் மர்ம இடங்களைப் பிளந்து கிழித்தான்.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । भ्रातर्येवं विनिहते हरिणा क्रोडमूर्तिना । हिरण्यकशिपुर्व्यास पर्यतप्यद्रुषा शुचा

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ வ்யாசா! ஹரி வராகமூர்த்தியாக இவ்வாறு அவன் சகோதரனை வதைத்தபோது, ஹிரண்யகசிபு கோபமும் துயரமும் கொண்டு உள்ளத்தில் எரிந்தான்.

Verse 5

ततः प्रजानां कदनं विधातुं कदनप्रियान् । निर्दिदेशाऽसुरान्वीरान्हरि वैरप्रियो हि सः

பின்னர் பகைமைக்கு ஆசை கொண்ட ஹரி, கொலையில் மகிழும் வீர அசுரர்களை மக்கள் கூட்டத்தை அழிக்குமாறு கட்டளையிட்டான்.

Verse 6

अथ ते भर्तृसंदेशमादाय शिरसाऽसुराः । देवप्रजानां कदनं विदधुः कदनप्रियाः

அப்போது அந்த அசுரர்கள் தம் தலைவனின் ஆணையைத் தலைமேல் ஏற்று, கொலையில் விருப்பமுடையவர்களாய் தேவர்களின் குடிகளை அழிக்கத் தொடங்கினர்.

Verse 7

ततो विप्रकृते लोकेऽसुरैस्तेर्दुष्टमानसैः । दिवं देवाः परित्यज्य भुवि चेरुरलक्षिताः

பின்னர் தீய மனம் கொண்ட அசுரர்கள் உலகை குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியபோது, தேவர்கள் விண்ணுலகை விட்டு பூமியில் வந்து, அறியப்படாமல் மறைந்து திரிந்தனர்.

Verse 8

हिरण्यकशिपुर्भ्रातुस्संपरेतस्य दुःखितः । कृत्वा करोदकादीनि तत्कलत्राद्यसांत्वयत्

சகோதரன் மறைந்ததால் துயருற்ற ஹிரண்யகசிபு நீர்க்காணிக்கை முதலிய இறுதிச்சடங்குகளைச் செய்து, பின்னர் சகோதரனின் மனைவியையும் மற்ற துயருற்ற உறவினரையும் ஆறுதல் கூறினான்.

Verse 9

ततस्स दैत्यराजेन्द्रो ह्यजेयमजरामरम् । आत्मानमप्र तिद्वंद्वमेकराज्यं व्यधित्सत

பின்பு அந்த தைத்யராஜேந்திரன், தன்னை அஜேயன், அஜரன், அமரன், எதிரியற்றவன் என நிறுவி, ஒரே அரசனாக ஒரேச்சத்திரமாக ஆள வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்.

Verse 10

स तेपे मंदरद्रोण्यां तपः परमदारुणम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः षादांगुष्ठाश्रितावनिः

மந்தர பள்ளத்தாக்கில் அவன் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்—கைகளை மேலே உயர்த்தி, பார்வையை வானில் நிலைநிறுத்தி, ஆறு பெருவிரல்களின் ஆதாரத்தால் மட்டும் பூமியில் நின்று—சிவகிருபைக்காக உறுதியான தவத்தில் நிலைத்தான்.

Verse 11

तस्मिंस्तपस्तप्यमाने देवास्सर्वे बलान्विताः । दैत्यान्सर्वान्विनिर्जित्य स्वानि स्थानानि भेजिरे

அவன் தவம் செய்து கொண்டிருந்தபோது எல்லா தேவர்களும் வலிமை பெற்றனர்; அவர்கள் எல்லா தைத்யர்களையும் வென்று தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டும் சென்றனர்—தவத்தால் தர்மம் நிலைபெறும்போது எழும் சக்தியின் பேரால்.

Verse 12

तस्य मूर्द्ध्नस्समुद्भूतः सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्द्ध्वमधोलोकानतपद्विष्वगीरितः

அவனுடைய தலைப்பகுதியிலிருந்து புகையுடன் கூடிய, தவமே வடிவான அக்கினி எழுந்தது; அது எல்லாத் திசைகளிலும் பரவி, குறுக்காகவும் மேலாகவும் கீழாகவும் உள்ள உலகங்களைச் சுட்டெரித்தது।

Verse 13

तेन तप्ता दिवं त्यक्त्वा ब्रह्मलोकं ययुस्सुराः । धात्रे विज्ञापयामासुस्तत्तपोविकृताननाः

அந்தத் தவத்தின் கடும் வெப்பத்தால் துன்புற்ற தேவர்கள் விண்ணுலகை விட்டுத் பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றனர். தவக்கிளர்ச்சியால் முகங்கள் மாறுபட்ட அவர்கள், தாதா (சிருஷ்டிகரன்) முன் தங்கள் வேண்டுதலை அறிவித்தனர்.

Verse 15

प्रताप्य लोकानखिलांस्ततोऽसौ समागतं पद्मभवं ददर्श । वरं हि दातुं तमुवाच धाता वरं वृणीष्वेति पितामहोपि । निशम्य वाचं मधुरां विधातुर्वचोऽब्रवीदेव ममूढबुद्धिः

அனைத்து உலகங்களையும் தன் வீரத்தால் அடக்கி, பின்னர் வந்தடைந்த பத்மபவன் (பிரம்மா) என்பதை அவன் கண்டான். வரம் அளிக்க விரும்பிய தாதா, பிதாமஹன் பிரம்மா அவனிடம் “வரம் வேண்டுக” என்றார். விதாதாவின் இனிய மொழியைக் கேட்ட அந்த மயக்கமுற்ற புத்தியுடையவன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 16

हिरण्यकशिपुरुवाच । मृत्योर्भयं मे भगवन्प्रजेश पितामहाभून्न कदापि देव । शास्त्रास्त्रपाशाशनिशुष्कवृक्षगिरीन्द्रतोयाग्निरिपुप्रहारैः

இரண்யகசிபு கூறினான்— ஓ பகவான், ஓ பிரஜேசா, ஓ தெய்வப் பிதாமஹா! எனக்கு எந்நாளும் மரணப் பயம் எழவில்லை— சாஸ்திரங்களாலுமல்ல, ஆயுதங்களாலுமல்ல, பாசங்களாலுமல்ல, வஜ்ரத்தாலுமல்ல, உலர்ந்த மரங்களாலுமல்ல, மலைகளாலுமல்ல, நீராலுமல்ல, அக்னியாலுமல்ல, பகைவரின் தாக்குதலாலுமல்ல।

Verse 17

देवैश्च दैत्यैर्मुनिभिश्च सिद्धैस्त्वत्सृष्टजीवैर्बहुवाक्यतः किम् । स्वर्गे धरण्यां दिवसे निशायां नैवोर्द्ध्वतो नाप्यधतः प्रजेश

ஓ பிரஜேசா! தேவர்கள், தைத்தியர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள் மற்றும் உம்மால் படைக்கப்பட்ட எல்லா உயிர்கள் குறித்து பல வார்த்தைகள் என்ன பயன்? விண்ணிலோ மண்ணிலோ, பகலிலோ இரவிலோ— மேலுமில்லை, கீழுமில்லை; உமக்கு இணையானவர் யாரும் இல்லை।

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । तस्यैतदीदृग्वचनं निशम्य दैत्येन्द्र तुष्टोऽस्मि लभस्व सर्वम् । प्रणम्य विष्णुं मनसा तमाह दयान्वितोऽसाविति पद्मयोनिः

சனத்குமாரர் கூறினார்— அவ்வாறு சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட தைத்தியராஜன் மகிழ்ந்தான்: “நான் திருப்தி அடைந்தேன்; அனைத்தையும் பெறுக.” பின்னர் பத்மயோனி பிரம்மா மனத்தால் விஷ்ணுவை வணங்கி, அவரை கருணையுடையவர் என உணர்ந்து, அவரிடமே உரைத்தார்।

Verse 19

अलं तपस्ते परिपूर्ण कामस्समाः सहस्राणि च षण्णवत्य । उत्तिष्ठ राज्यं कुरु दानवानां श्रुत्वा गिरं तत्सुमुखो बभूव

“உன் தவம் போதும்; உன் விருப்பம் நிறைவேறியது—ஆயிரத்து தொண்ணூற்று ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும். இப்போது எழுந்து தானவர்களின் அரசாட்சியை ஏற்று நடத்து.” இதைக் கேட்டவுடன் அவன் மகிழ்ந்த முகத்துடன் ஒளிர்ந்தான்।

Verse 20

राज्याभिषिक्तः प्रपितामहेन त्रैलोक्यनाशाय मतिं चकार । उत्साद्य धर्मान् सकलान्प्रमत्तो जित्वाहवे सोपि सुरान्समस्तान्

பிரபிதாமகன் பிரம்மாவால் அரசாபிஷேகம் பெற்ற அவன், மூவுலக நாசத்திற்கே மனம் வைத்தான். அகந்தையால் மயங்கி எல்லா தர்மங்களையும் அழித்து, போரில் எல்லா தேவர்களையும் கூட வென்றான்।

Verse 21

ततो भयादिंद्रमुखाश्च देवाः पितामहाज्ञां समवाप्य सर्वे । उपद्रुता दैत्यवरेण जाताः क्षीरोदधिं यत्र हरिस्तु शेते

அப்போது பயத்தால் இந்திரன் முதலிய எல்லா தேவர்களும், பிதாமகன் (பிரம்மா) ஆணையைப் பெற்று, அந்தச் சிறந்த அசுரனால் துன்புறுத்தப்பட்டு, ஹரி சயனிக்கும் பாற்கடலுக்குச் சென்றனர்।

Verse 22

आराधयामासुरतीव विष्णुं स्तुत्वा वचोभित्सुखदं हि मत्वा । निवेदयामासुरथो प्रसन्नं दुःखं स्वकीयं सकलं हि तेते

அப்போது அவர்கள் மிகுந்த பக்தியுடன் விஷ்ணுவை ஆராதித்தனர். சொற்களால் ஸ்துதி செய்து, அவை உண்மையில் ஆறுதல் தருவன என எண்ணி, மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவரை அணுகி தங்களுடைய துயரமெல்லாம் முழுவதும் தெரிவித்தனர்.

Verse 23

श्रुत्वा तदीयं सकलं हि दुःखं तुष्टो रमेशः प्रददौ वरांस्तु । उत्थाय तस्माच्छयनादुपेन्द्रो निजानुरूपैर्विविधैर्वचोभिः

அவனுடைய துயரமெல்லாம் முழுதும் கேட்ட ரமேசன் (விஷ்ணு) மகிழ்ந்து வரங்களை அளித்தார். பின்னர் உபேந்திரன் (விஷ்ணு) அந்தப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, வேண்டுபவருக்கும் சூழ்நிலைக்கும் ஏற்ற பலவகைச் சொற்களால் உரையாடினார்.

Verse 24

आश्वास्य देवानखिलान्मुनीन्वा उवाच वैश्वानरतुल्यतेजाः । दैत्यं हनिष्ये प्रसभं सुरेशाः प्रयात धामानि निजानि तुष्टाः

அனைத்து தேவர்களையும் முனிவர்களையும் ஆறுதல் கூறி, வைஶ்வானரன் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கிய பரமன் உரைத்தான்— “ஓ சுரேசர்களே, அந்த தைத்தியனை நான் வலியால் வதம் செய்வேன்; நீங்கள் திருப்தியுடன் உங்கள் உங்கள் தாமங்களுக்கு செல்லுங்கள்.”

Verse 25

श्रुत्वा रमेशस्य वचस्सुरेशाः शक्रादिकास्ते निखिलाः सुतुष्टाः । ययुः स्वधामानि हिरण्यनेत्रानुजं च मत्वा निहतं मुनीश

முனீஸ்வரரே! ரமேசன் (சிவபெருமான்) உரைத்த சொற்களை கேட்டு, இந்திரன் முதலிய எல்லா சுரேசரும் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தனர். ஹிரண்யநேத்ரனின் இளையவன் கொல்லப்பட்டான் என எண்ணி, அவர்கள் தம் தம் ச்வதாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 26

आश्रित्य रूपं जटिलं करालं दंष्ट्रायुधं तीक्ष्णनखं सुनासम् । सैंहं च नारं सुविदारितास्यं मार्तंडकोटिप्रतिमं सुघोरम्

அவன் ஜடையுடைய, கராளமான ரூபத்தை ஏற்றான்—பற்களே ஆயுதமாக, மிகத் தீவிரமான நகங்களுடன், அழகாக அமைந்த மூக்குடன்; சிங்கமும் மனிதனும் போன்ற கலவையாக, பயங்கரமாக விரிந்த வாயுடன், கோடி சூரியர் ஒளிபோல் எரியும்—மிகவும் கொடுமையான தோற்றம் கொண்டான்.

Verse 27

युगांतकालाग्निसमप्रभावं जगन्मयं किं बहुभिर्वचोभिः । अस्तं रवौसोऽपि हि गच्छतीशो गतोऽसुराणां नगरीं महात्मा

அவனுடைய பிரபாவம் யுகாந்தப் பிரளயாக்னியைப் போன்றது; அவன் உலகமெங்கும் நிறைந்தவன்—பல சொற்கள் எதற்கு? சூரியன் அஸ்தமித்தபோது அந்த மகாத்மா ஈசனும் புறப்பட்டு அசுரர்களின் நகரத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 28

कृत्वा च युद्धं प्रबलैस्स दैत्यैर्हत्वाथ तान्दैत्यगणान्गृहीत्वा । बभ्राम तत्राद्रुतविक्रमश्च बभंज तांस्तानसुरान्नृसिंहः

வலிமைமிக்க தைத்தியர்களுடன் போர் செய்து, நரசிம்மன் அந்த தைத்தியக் கூட்டங்களை வதம் செய்து பிடித்தும் கொண்டான். பின்னர் விரைந்தும் தடுக்கமுடியாத வீரத்துடன் அங்கே உலாவி, அந்த அந்த அசுரர்களை ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நொறுக்கினான்.

Verse 29

दृष्टस्स दैत्यैरतुलप्रभावस्ते रेभिरे ते हि तथैव सर्वे । सिंहं च तं सर्वमयं निरीक्ष्य प्रह्लादनामा दितिजेन्द्रपुत्रः । उवाच राजानमयं मृगेन्द्रो जगन्मयः किं समुपागतश्च

ஒப்பற்ற வல்லமை உடைய அந்தத் தெய்வீக உருவத்தைப் பார்த்ததும் தைத்தியர்கள் அனைவரும் அதேபோல் கர்ஜித்தனர். அனைத்துலகமும் தன்னுள் நிறைந்ததுபோல் தோன்றிய அந்தச் சிங்கத்தை நோக்கி, தைத்தியராஜனின் மகன் பிரஹ்லாதன் கூறினான்— “இப்போது வந்துள்ள இந்த ஜகன்மய, ராஜதத்துவமய மிருகேந்திரன் யார்?”

Verse 30

प्रह्लाद उवाच । एष प्रविष्टो भगवाननंतो नृसिंहमात्रो नगरं त्वदंतः । निवृत्य युद्धाच्छ रणं प्रयाहि पश्यामि सिंहस्य करालमूर्त्तिम्

பிரஹ்லாதன் கூறினான்— “பார், பகவான் அனந்தன் நரசிம்ம ரூபத்தில் உன் நகரத்திற்குள் நுழைந்துள்ளார். இந்தப் போரிலிருந்து விலகி போர்க்களத்தைத் துறந்து பின்வாங்கு; அந்தச் சிங்கத்தின் கராளமான, அச்சமூட்டும் உருவத்தை நான் காண்கிறேன்.”

Verse 31

यस्मान्न योद्धा भुवनत्रयेऽपि कुरुष्व राज्यं विनमन्मृगेन्द्रम् । श्रुत्वा स्वपुत्रस्य वचो दुरात्मा तमाह भीतोऽसि किमत्र पुत्र

“மூன்று உலகங்களிலும் அவனை எதிர்த்து போரிடத் தகுந்த வீரன் எவரும் இல்லை; ஆகவே அந்த மிருகேந்திரனுக்கு வணங்கி உன் ஆட்சியை நடத்துவாய்.” தன் மகனின் சொற்களை கேட்ட அந்தத் தீயவன் கூறினான்— “மகனே, நீ பயந்துவிட்டாயா? இங்கே பயப்பட என்ன இருக்கிறது?”

Verse 32

उक्त्वेति पुत्रं दितिजाधिनाथो दैत्यर्षभान्वीरवरान्स राजा । गृह्णंतु वै सिंहममुं भवंतो वीरा विरूपभ्रुकुटीक्षणं तु

இவ்வாறு மகனிடம் கூறிய பின், திதிஜர்களின் அதிபதியான அரசன், தைத்தியர்களில் தலைசிறந்த வீரர்களை நோக்கி சொன்னான்— “வீரர்களே, இந்தச் சிங்கம் போன்ற பகைவனைப் பிடியுங்கள்; விகாரமான புருவச் சுளிப்பும் அச்சமூட்டும் பார்வையும் உடையவன் இவன்.”

Verse 33

तस्याज्ञया दैत्यवरास्ततस्ते ग्रहीतुकामा विविशुर्मृगेन्द्रम् । क्षणेन दग्धाश्शलभा इवाग्निं रूपाभिलाषात्प्रविविक्षवो वै

அவரது ஆணையினால் அந்த முதன்மை தைத்தியர்கள் மிருகேந்திர-அதிபதியைப் பிடிக்க விரும்பி உள்ளே பாய்ந்தனர். ஆனால் கணநேரத்தில் தீயில் புகும் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போல எரிந்து சாம்பலானார்கள்; அந்த ரூபத்தின் ஆசையால் அதில் புக முயன்றதினால்.

Verse 34

दैत्येषु दग्धेष्वपि दैत्यराजश्चकार युद्धं स मृगाधिपेन । शस्त्रैस्समग्रैरखिलैस्तथास्त्रैश्श क्त्यर्ष्टिपाशांकुशपावकाद्यैः

தைத்தியர்கள் எரிந்தபோதிலும் தைத்தியராஜன் மிருகாதிபன் (சிவன்) மீது போரைத் தொடர்ந்தான்; சக்தி, ஈட்டி, பாசம், அங்குசம், தீ முதலிய எல்லா ஆயுதங்களாலும் தாக்கினான்।

Verse 35

संयुध्यतोरेव तयोर्जगाम ब्राह्मं दिनं व्यास हि शस्त्रपाण्योः । प्रवीरयोर्वीररवेण गर्जतोः परस्परं क्रोधसुयुक्तचेतसोः

ஓ வியாசரே, ஆயுதம் ஏந்திய அந்த இரு வீரர்களும் போரிடுகையில் பிரம்மாவின் ஒரு பகல் பொழுது கழிந்தது; அவர்கள் கோபத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி வீர முழக்கமிட்டனர்.

Verse 36

ततः स दैत्यस्सहसा बहूंश्च कृत्वा भुजाञ्छस्त्रयुतान्निरीक्ष्य । नृसिंहरूपं प्रययौ मृगेन्द्र संयुध्यमानं सहसा समंतात्

பிறகு அந்த அசுரன் திடீரென பல கைகளை ஆயுதங்களுடன் கொண்டு, சிங்கத்தைப் போன்ற நரசிம்ம உருவத்தின் மீது நாலாபுறமிருந்தும் பாய்ந்தான்.

Verse 37

ततस्सुयुद्धं त्वतिदुस्सहं तु शस्त्रैस्समस्तैश्च तथाखिलास्त्रैः । कृत्वा महादैत्यवरो नृसिंहं क्षयं गतैश्शूल धरोऽभ्युपायात्

அனைத்து ஆயுதங்களாலும் தாங்க முடியாத போரைச் செய்த பிறகு, அந்த மகா அசுரன் அழிந்ததும், சூலமேந்திய சிவபெருமான் அங்கு வந்து சேர்ந்தார்.

Verse 39

नखास्त्रहृत्पद्ममसृग्विमिश्रमुत्पाद्य जीवाद्विगतः क्षणेन । त्यक्तस्तदानीं स तु काष्ठभूतः पुनः पुनश्चूर्णितसर्वगात्रः

நகங்களாகிய ஆயுதத்தால் அவனது இதயத் தாமரை பிளக்கப்பட்டு இரத்தம் வெளிவந்தது; ஒரு கணத்தில் உயிர் பிரிந்தது, அவனது உடல் மரக்கட்டை போல் சிதைந்து போனது.

Verse 40

तस्मिन्हते देवरिपौ प्रसन्नः प्रह्लादमामंत्र्य कृतप्रणामम् । राज्येऽभिषिच्याद्भुतवीर्यविष्णुस्ततः प्रयातो गतिमप्रतर्क्याम्

அந்த அசுரன் கொல்லப்பட்டதும், மகா விஷ்ணு மகிழ்ந்து பிரகலாதனுக்கு முடிசூட்டிவிட்டு, தனது சிந்தனைக்கு எட்டாத இருப்பிடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 41

ततोऽतिहृष्टास्सकलास्सुरेशाः प्रणम्य विष्णुं दिशि विप्र तस्याम् । ययुः स्वधामानि पितामहाद्याः कृतस्वकार्यं भगवंतमीड्यम्

அப்போது எல்லா தேவேந்திரரும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன், ஓ பிராமணரே, அந்தத் திசையிலேயே விஷ்ணுவை வணங்கினர். பிதாமஹன் பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் தம் காரியம் நிறைவேறியதால், வணக்கத்திற்குரிய பகவானைத் துதித்தபடி தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 42

प्रवर्णितं त्वंधकजन्म रुद्राद्धिरण्यनेत्रस्य मृतिर्वराहात् । नृसिंहतस्तत्सहजस्य नाशः प्रह्लादराज्याप्तिरिति प्रसंगात्

இந்தச் சம்பந்தத்தில் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது—ருத்ரனிடமிருந்து அந்தகன் பிறந்தான்; வராஹனால் ஹிரண்யநேத்ரன் (ஹிரண்யாக்ஷன்) மரணம் அடைந்தான்; நரசிம்மனால் அவனுடைய சகோதரன் ஹிரண்யகசிபு அழிந்தான்; இதனால் பிரஹ்லாதன் அரசை அடைந்தான்.

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गणाधिपत्यप्राप्त्यंधकजन्म हिरण्यनेत्रहिरण्यकशिपुवधवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘கணாதிபத்யப் பெறுதல், அந்தகன் பிறப்பு, ஹிரண்யநேத்ரன் மற்றும் ஹிரண்யகசிபு வதம்’ எனப் பெயருடைய நாற்பத்துமூன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.