शिवलोकप्रवेशः (Entry into Śivaloka through successive gateways)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । गत्वा तदैव स विधिस्तदा व्यास रमेश्वरः । शिवलोकं महादिव्यं निराधारमभौतिकम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போதே, ஓ வியாசரே, அந்த விதாதா பிரம்மா மிகத் தெய்வீகமான சிவலோகத்திற்குச் சென்றார்; அது ஆதாரமற்றதும் பௌதிகப் பொருள்களைக் கடந்ததுமாகும்.

Verse 2

साह्लादोभ्यन्तरं विष्णुर्जगाम मुदिताननः । नानारत्नपरिक्षिप्तं विलसंतं महोज्ज्वलम्

உள்ளம் ஆனந்தத்தில் நிறைந்து, மகிழ்ச்சி ஒளிரும் முகத்துடன் திருமால், பலவகை ரத்தினங்களால் சுற்றிலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு மாபெரும் ஒளியுடன் விளங்கிய அந்த உள்மாளிகைக்குள் சென்றார்।

Verse 3

संप्राप्य प्रथमद्वारं विचित्रं गणसेवितम् । शोभितं परया लक्ष्म्या महोच्चमतिसुन्दरम्

முதல் வாயிலினை அடைந்து—அற்புத வடிவமைப்புடன் சிவகணங்கள் பணிவிடை செய்யும் அதனை—அது பரமச் செல்வஒளியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மிக உயர்ந்ததும் மிக அழகானதும் என அவர் கண்டார்।

Verse 4

ददर्श द्वारपालांश्च रत्नसिंहासनस्थितान् । शोभिताञ्श्वेतवस्त्रैश्च रत्नभूषणभूषितान्

அவர் வாயில்காவலர்களைக் கண்டார்; அவர்கள் ரத்தினச் சிங்காசனங்களில் அமர்ந்து, வெண்மையான ஆடைகளால் ஒளிர்ந்து, ரத்தின ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 5

पञ्चवक्त्रत्रिनयनान्गौरसुन्दरविग्रहान् । त्रिशूलादिधरान्वीरान्भस्मरुद्राक्षशोभितान्

அவர் ஐந்து முகமும் மூன்று கண்களும் உடைய, ஒளிரும் அழகிய வடிவத்தினர் ஆகிய வீரர்களைக் கண்டார்; அவர்கள் திரிசூலம் முதலிய ஆயுதங்களைத் தாங்கி, விபூதி மற்றும் ருத்ராட்ச மணிகளால் மிளிர்ந்தனர்।

Verse 6

सब्रह्मापि रमेशश्च तान् प्रणम्य विनम्रकः । कथयामास वृत्तान्तं प्रभुसंदर्शनार्थकम्

அப்போது பிரம்மாவுடன் ரமேசனும் மிகுந்த பணிவுடன் அவர்களை வணங்கி, ஆண்டவரின் மங்கள தரிசனத்திற்குக் காரணமான நிகழ்வுகளை விரிவாக உரைத்தான்।

Verse 7

तदाज्ञां च ददुस्तस्मै प्रविवेश तदाज्ञया । परं द्वारं महारम्यं विचित्रं परम प्रभम्

அவர்கள் அவனுக்கு அனுமதி அளித்தனர்; அந்த ஆணைப்படியே அவன் பரம வாயிலின் வழியே உள்ளே நுழைந்தான்—மிக இனிமையானது, வியப்பூட்டுவது, பரம ஒளியால் பிரகாசிப்பது।

Verse 8

प्रभूपकंठगत्यर्थं वृत्तांतं संन्यवेदयत् । तद्द्वारपाय चाज्ञप्तस्तेनान्यं प्रविवेश ह

ஆண்டவரின் சன்னிதியை அடையும்பொருட்டு அவன் முழு நிகழ்வையும் முறையாக அறிவித்தான். அந்த வாயில்காவலரின் ஆணையின்படி பின்னர் அவன் மற்றொரு நியமிக்கப்பட்ட வழியாக நுழைந்தான்।

Verse 9

एवं पंचदशद्वारान्प्रविश्य कमलोद्भवः । महाद्वारं गतस्तत्र नन्दिनं प्रददर्श ह

இவ்வாறு பதினைந்து வாயில்களைத் தாண்டி கமலோத்பவன் (பிரம்மா) மகாவாயிலுக்கு வந்தான்; அங்கே சிவதாமத்தின் காவலனான நந்தியை கண்டான்।

Verse 10

सम्यङ्नत्वा च तं स्तुत्वा पूर्ववत्तेन नन्दिना । आज्ञप्तश्च शनैर्विष्णुर्विवेशाभ्यंतरं मुदा

அவனை முறையாக வணங்கி புகழ்ந்து, நந்தி முன்புபோல ஆணையிட்டான்; அப்போது விஷ்ணு மெதுவாக மகிழ்ச்சியுடன் உள்ளே நுழைந்தார்।

Verse 11

ददर्श गत्वा तत्रोच्चैस्सभां शंभोस्समुत्प्रभाम् । तां पार्षदैः परिवृतां लसद्देहैस्सुभूषिताम्

அங்கே சென்றபோது, உயர்ந்து ஒளிவீசும் சம்புவின் சபாமண்டபத்தை அவன் கண்டான்—சிவபார்ஷதர்கள் சூழ்ந்திருந்தனர்; அவர்களின் ஜொலிக்கும் உடற்காந்தியால் அது அழகுற அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 12

महेश्वरस्य रूपैश्च दिग्भुजैश्शुभकांतिभिः । पञ्चवक्त्रैस्त्रिनयनैश्शितिकंठमहोज्ज्वलैः

அவர்கள் மகேஸ்வரனின் திருவுருக்களைத் தரிசித்தனர்—சுப ஒளியால் பிரகாசித்து, திசைகளெங்கும் விரிந்த திருப்புயங்களுடன்; பஞ்சமுகன், திரிநேத்திரன், நீலகண்டன் மகத்தான தேஜஸால் ஜ்வலித்தான்।

Verse 13

सद्रत्नयुक्तरुद्राक्षभस्माभरणभूषितैः । नवेन्दुमंडलाकारां चतुरस्रां मनोहराम्

அது சுப ரத்தினங்கள், ருத்ராட்ச மாலைகள், பஸ்மம் மற்றும் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; நவச்சந்திர வட்டம் போன்ற வடிவுடன், சதுரமாகவும் மிக மனோகரமாகவும் இருந்தது।

Verse 14

मणीन्द्रहारनिर्माणहीरसारसुशोभिताम् । अमूल्यरत्नरचितां पद्मपत्रैश्च शोभिताम्

அது மணிகளின் அரசனுக்குரிய மாலைகளில் பதிக்கப்பட்ட வைரச் சாரத்தால் மிகச் சோபித்தது; அமூல்ய ரத்தினங்களால் உருவாக்கப்பட்டு, தாமரை இதழ் அலங்காரங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது।

Verse 15

माणिक्यजालमालाभिर्नानाचित्रविचित्रिताम् । पद्मरागेन्द्ररचितामद्भुतां शंकरेच्छया

அது மாணிக்க வலைமாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, பலவகை வியத்தகு வடிவங்களால் சித்தரிக்கப்பட்டது; பத்மராக மணியரசனால் உருவாக்கப்பட்டு, சங்கரனின் இச்சையால் வெளிப்பட்ட அதிசயப் படைப்பு।

Verse 16

सोपानशतकैर्युक्तां स्यमंतकविनिर्मितैः । स्वर्णसूत्रग्रन्थियुक्तैश्चारुचन्दनपल्लवैः

அது ச்யமந்தகனால் உருவாக்கப்பட்ட நூற்றுக்கணக்கான படிகளுடன் கூடியது; பொன் நூலின் முடிச்சுகளால் கட்டப்பட்ட அழகிய சந்தனத் தளிர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது।

Verse 17

इन्द्रनीलमणिस्तंभैर्वेष्टितां सुमनोहराम् । सुसंस्कृतां च सर्वत्र वासितां गंधवायुना

அது இந்திரநீல மணித் தூண்களால் சூழப்பட்டு மிக மனோகரமாகத் தோன்றியது. எங்கும் நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்டு, மணமிகு காற்றால் அனைத்திடமும் வாசமடைந்தது.

Verse 18

सहस्रयोजनायामां सुपूर्णां बहुकिंकरैः । ददर्श शंकरं सांबं तत्र विष्णुस्सुरेश्वरः

ஆயிரம் யோஜனை விரிந்த, பல பரிவாரர்களால் நிரம்பிய அந்த இடத்தில் தேவேசுவரன் விஷ்ணு, அம்பா (உமா) உடனிருக்கும் மங்களகரமான சங்கரனைத் தரிசித்தான்.

Verse 19

वसंतं मध्यदेशे च यथेन्दुतारकावृतम् । अमूल्यरत्ननिर्माणचित्रसिंहासनस्थितम्

மத்திய பகுதியில் வசந்தம் போன்ற ஒளிவீச்சு தோன்றியது; அது நிலவும் நட்சத்திரங்களும் சூழ்ந்ததுபோல் இருந்தது. அவர் மதிப்பரிய ரத்தினங்களால் செய்யப்பட்ட நுண்கலைத் த்ரோணத்தில் அமர்ந்திருந்தார்.

Verse 20

किरीटिनं कुंडलिनं रत्नमालाविभूषितम् । भस्मोद्धूलितसर्वाङ्गं बिभ्रतं केलिपंकजम्

அவர் கிரீடமும் குண்டலங்களும் அணிந்து, ரத்தின மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரது உடல் முழுதும் புனித விபூதியால் பூசப்பட்டு, கையில் களிப்பின் குறியீடான தாமரையைத் தாங்கினார்.

Verse 21

पुरतो गीतनृत्यश्च पश्यंतं सस्मितं मुदा

அவர்முன் பாடலும் நடனமும் நிகழ்ந்தது; அவர் அதை மகிழ்ச்சியுடன், மெல்லிய புன்னகையோடு நோக்கினார்.

Verse 22

शांतं प्रसन्नमनसमुमाकांतं महोल्लसम् । देव्या प्रदत्त ताम्बूलं भुक्तवंतं सुवासितम्

அவன் பரமசிவனை கண்டான்—அமைதியானவர், மனம் பிரசன்னமானவர், உமையின் பிரியர், மிகுந்த ஒளியுடன் விளங்குபவர்; தேவியால் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட மணமிகு தாம்பூலத்தை ஏற்று மென்றவர்।

Verse 23

गणैश्च परया भक्त्या सेवितं श्वेतचामरैः । स्तूयमानं च सिद्धैश्च भक्तिनम्रात्मकंधरैः

அவர் கணங்களால் பரம பக்தியுடன் சேவிக்கப்பட்டார்; வெண்சாமரங்களால் வீசப்பட்டார்; பக்தியால் தாழ்ந்த மனப்பாங்குடன் இருந்த சித்தர்களால் போற்றப்பட்டார்।

Verse 24

गुणातीतं परेशानं त्रिदेवजनकं विभुम् । निर्विकल्पं निराकारं साकारं स्वेच्छया शिवम्

நான் சிவனை தியானிக்கிறேன்—மூன்று குணங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட பரமேசன், திரிதேவர்களின் காரணன், அனைத்திலும் நிறைந்தவன்; உச்சத் தத்துவத்தில் நிர்விகல்பமும் நிராகாரமும், ஆயினும் தன் இச்சையால் சாகாரமாய் அருள்புரிவான்।

Verse 25

अमायमजमाद्यञ्च मायाधीशं परात्परम् । प्रकृतेः पुरुषस्यापि परमं स्वप्रभुं सदा

அவர் மாயையற்றவர், பிறவியற்றவர், ஆதியற்றவர்; மாயையின் அதிபதி, பராத்பரன். எப்போதும் சுயப்ரபு; பிரக்ருதி, புருஷன் இரண்டிற்கும் அப்பாற்பட்ட பரமன்।

Verse 26

एवं विशिष्टं तं दृष्ट्वा परिपूर्णतमं समम् । विष्णुर्ब्रह्मा तुष्टुवतुः प्रणम्य सुकृतांजली

இவ்வாறு அவரை மிகச் சிறப்புடையவராகவும், மிகப் பரிபூரணமாகவும், எப்போதும் ஒரே தன்மையுடையவராகவும் கண்ட விஷ்ணுவும் பிரம்மாவும் வணங்கி, கைகூப்பி பக்தியுடன் போற்றினர்।

Verse 27

विष्णुविधी ऊचतुः । देवदेव महादेव परब्रह्माखिलेश्वर । त्रिगुणातीत निर्व्यग्र त्रिदेवजनक प्रभो

விஷ்ணுவும் பிரமனும் கூறினர்— தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, பரபிரம்மனே, அகிலேஸ்வரனே! மூன்று குணங்களையும் கடந்தவனே, எப்போதும் கலங்காதவனே—மூன்று தேவர்களின் தந்தையே, வல்லமைமிகு ஆண்டவனே!

Verse 28

वयं ते शरणापन्ना रक्षस्मान्दुखितान्विभो । शंखचूडार्दितान्क्लिष्टान्सन्नाथान्परमेश्वर

நாங்கள் உம்மைச் சரணடைந்தோம்; எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே, துயருற்ற எங்களை காத்தருள்வாயாக. சங்கசூடனால் துன்புறுத்தப்பட்டு வாடும் எங்களுக்கு—பரமேஸ்வரனே—நீரே உண்மையான நாதனும் அடைக்கலமும் ஆகுவீராக.

Verse 29

अयं योऽधिष्ठितो लोको गोलोक इति स स्मृतः । अधिष्ठाता तस्य विभुः कृष्णोऽयं त्वदधिष्ठितः

அதிஷ்டிக்கப்பட்ட இந்த உலகம் ‘கோலோகம்’ எனப் புகழப்படுகிறது. அதன் அதிஷ்டாதா எங்கும் நிறைந்த ஸ்ரீகிருஷ்ணன்; அவரும், சிவனே, உமது ஆட்சிக்குள்—உம்மால் நிறுவப்பட்டவரே.

Verse 30

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडवधे देवदेवस्तुतिर्नाम त्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகண்டத்தில், சங்கசூட வதம் என்னும் நிகழ்வில், ‘தேவதேவ-ஸ்துதி’ எனப் பெயருடைய முப்பதாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 31

तेन निस्सारिताः शंभो पीड्यमानाः समंततः । हृताधिकारस्त्रिदशा विचरंति महीतले

ஓ சம்புவே, அவனால் விரட்டப்பட்டும் எல்லாத் திசைகளிலும் துன்புறுத்தப்பட்டும், அதிகாரம் பறிக்கப்பட்ட முப்பது தேவர்கள் பூமியில் அலைகின்றனர்.

Verse 32

त्वां विना न स वध्यश्च सर्वेषां त्रिदिवौकसाम् । तं घातय महेशान लोकानां सुखमावह

ஓ மகேஸ்வரா! உம்மை இன்றி மும்மானங்களின் வாசிகளான தேவர்கள் யாவரும் அவனை வதம் செய்ய இயலார். ஆகவே ஓ மகேசானே, நீரே அவனை அழித்து உலகங்களுக்கு நலம் மற்றும் இன்பம் அருள்வீராக।

Verse 33

त्वमेव निर्गुणस्सत्योऽनंतोऽनंतपराक्रमः । सगुणश्च सन्निवेशः प्रकृतेः पुरुषात्परः

நீரே நிர்குணமான சத்தியம்—அனந்தர், எல்லையற்ற வீரியமுடையவர். ஆயினும் நீர் சகுணராக ரூப-வடிவத்துடன் வெளிப்படுகின்றீர்; பிரக்ருதி மற்றும் புருஷன் இரண்டையும் கடந்த பரம்பொருளாய் நிற்கின்றீர்।

Verse 34

रजसा सृष्टिसमये त्वं ब्रह्मा सृष्टिकृत्प्रभो । सत्त्वेन पालने विष्णुस्त्रिभुवावन कारकः

ஓ பிரபுவே! படைப்புக் காலத்தில் ரஜோகுணத்தால் நீர் பிரம்மாவாய் உலகை படைக்கின்றீர்; காப்புக் காலத்தில் சத்த்வகுணத்தால் நீர் விஷ்ணுவாய் மும்முலகையும் காக்கின்றீர்।

Verse 35

तमसा प्रलये रुद्रो जगत्संहारकारकः । निस्त्रैगुण्ये शिवाख्यातस्तुर्य्यो ज्योतिः स्वरूपकः

பிரளயக் காலத்தில் தமோகுணத்தின் வலிமையால் ருத்ரன் உலகை ஒடுக்கி அழிப்பவன் ஆவான்; ஆனால் முக்குணங்களைக் கடந்த நிலையில் அவனே சிவன் எனப் புகழப்படுகிறான்—துரீயன், தூய ஜோதி-ஸ்வரூபன்।

Verse 36

त्वं दीक्षया च गोलोके त्वं गवां परिपालकः । त्वद्गोशालामध्यगश्च कृष्णः क्रीडत्यहर्निशम्

தீட்சையின் பலனால் நீ கோலோகத்தில் வாழத் தகுதியானவன்; நீ பசுக்களின் காவலன். உன் கோசாலையின் நடுவில் தங்கி கிருஷ்ணன் பகலும் இரவும் லீலை புரிகிறான்.

Verse 37

त्वं सर्वकारणं स्वामी विधि विष्ण्वीश्वरः परम् । निर्विकारी सदा साक्षी परमात्मा परेश्वरः

நீயே எல்லாக் காரணங்களுக்கும் காரணமான ஆண்டவன்; விதாதா பிரம்மா, விஷ்ணுவிற்கும் மேலான பரமாதிபதி. நீ மாற்றமற்றவன், எப்போதும் சாட்சி, பரமாத்மா, பரமேஸ்வரன்.

Verse 38

दीनानाथसहायी च दीनानां प्रतिपालकः । दीनबंधुस्त्रिलोकेशश्शरणागतवत्सलः

அவர் துன்புற்றோர்க்கு துணைநாதன், தாழ்ந்தோரைக் காக்கும் பாதுகாவலன். துன்புற்றோரின் நண்பன், மூவுலகின் ஈசன், சரணடைந்தோர்க்கு கருணைமிகு வாத்ஸல்யன்.

Verse 39

अस्मानुद्धर गौरीश प्रसीद परमेश्वरः । त्वदधीना वयं नाथ यदिच्छसि तथा कुरु

கௌரீசா! அருள்புரிவாயாக, பரமேஸ்வரா—எங்களை உயர்த்தி மீட்டருள்வாயாக. நாதா! நாங்கள் முழுதும் உமக்கே அடிமை; உமக்கு விருப்பமானபடி செய்க.

Verse 40

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तौ सुरौ व्यास हरिर्ब्रह्मा च वै तदा । विरेमतुः शिवं नत्वा करौ बद्ध्वा विनीतकौ

சனத்குமாரர் கூறினார்—வ்யாசரே! இவ்வாறு சொல்லி அந்த இரு தேவர்கள், ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் பிரம்மா, அப்போது விலகினர். சிவனை வணங்கி, கைகளை கூப்பி, பணிவுடன் நின்றனர்.