शङ्खचूडवधकथनम् / The Account of Śaṅkhacūḍa’s Slaying

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथान्यच्छंभुचरितं प्रेमतः शृणु वै मुने । यस्य श्रवणमात्रेण शिवभक्तिर्दृढा भवेत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ முனிவரே! இப்போது அன்புடன் சம்புவின் இன்னொரு புனிதச் சரிதத்தை கேளுங்கள்; அதை கேட்பதாலேயே சிவபக்தி உறுதியாய் அசையாததாகும்.

Verse 2

शंखचूडाभिधो वीरो दानवो देवकंटकः । यथा शिवेन निहतो रणमूर्ध्नि त्रिशूलतः

தேவர்களுக்கு முள்ளாகிய, சங்கசூடன் எனப்படும் அந்த வீர தானவன்—போர்க்களத்தின் உச்சியில் சிவனின் திரிசூலத் தாக்குதலால் எவ்வாறு வீழ்த்தப்பட்டான் என்பதே.

Verse 3

तच्छंभुचरितं दिव्यं पवित्रं पापनाशनम् । शृणु व्यास सुसंप्रीत्या वच्मि सुस्नेहतस्तव

ஓ வ்யாசரே! தெய்வீகமும் புனிதமும் பாவநாசகமும் ஆன அந்த சம்புசரிதத்தை முழு மகிழ்ச்சியுடன் கேளுங்கள்; உம்மீது அன்பினால் அதை நான் உரைக்கிறேன்.

Verse 4

मरीचेस्तनयो धातुः पुत्रो यः कश्यपो मुनिः । स धर्मिष्ठस्सृष्टिकर्त्ता विध्याज्ञप्तः प्रजापतिः

மரீசியின் மகன் தாதா; அவரின் மகன் முனிவர் கச்யபர். அந்த கச்யபர் மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவர்; பிரம்மாவின் ஆணையால் ஸ்ருஷ்டி-பணியில் நியமிக்கப்பட்ட பிரஜாபதியாக ஆனார்.

Verse 5

दक्षः प्रीत्या ददौ तस्मै निजकन्यास्त्रयोदश । तासां प्रसूतिः प्रसभं न कथ्या बहुविस्तृताः

தக்ஷன் மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்கு தன் பதின்மூன்று மகள்களை அளித்தான். அவர்களால் பிறந்த சந்ததி அளவற்ற விரிவுடையது; முழுவதும் கூற இயலாது.

Verse 6

यत्र देवादिनिखिलं चराचरमभूज्जगत् । विस्तरात्तत्प्रवक्तुं च कः क्षमोऽस्ति त्रिलोकके

தேவர்களைத் தொடங்கி எல்லாச் சராசர உலகமும் எதில் தோன்றியதோ—அந்தத் தத்துவத்தை விரிவாகச் சொல்ல மூவுலகிலும் யார் வல்லவர்?

Verse 7

प्रस्तुतं शृणु वृत्तांतं शंभुलीलान्वितं च यत् । तदेव कथयाम्यद्य शृणु भक्तिप्र वर्द्धनम्

இப்போது முன்வந்த வரலாற்றைக் கேள்; அது சம்புவின் தெய்வீக லீலையால் நிறைந்தது. அதையே இன்று நான் உரைக்கிறேன்—கேள், இது பக்தியை வளர்க்கும்.

Verse 8

तासु कश्यपत्नीषु दनुस्त्वेका वरांगना । महारूपवती साध्वी पतिसौभाग्यवर्द्धिता

காச்யபரின் அந்த மனைவிகளில் தனு ஒருத்தியே உயர்ந்த நங்கை; மிகுந்த அழகுடையவள், சாத்வி, கணவனின் சௌபாக்கியத்தை வளர்ப்பவள்.

Verse 9

आसंस्तस्या दनोः पुत्रा बहवो बलवत्तराः । तेषां नामानि नोच्यंते विस्तारभयतो मुने

முனிவரே, தனுவுக்கு பல புதல்வர்கள் இருந்தனர்; அவர்கள் மிகுந்த வலிமையுடையோர். விரிவாகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தால் அவர்களின் பெயர்கள் இங்கு சொல்லப்படவில்லை.

Verse 10

तेष्वेको विप्रचित्तिस्तु महाबलपराक्रमः । तत्पुत्रो धार्मिको दंभो विष्णुभक्तो जितेन्द्रियः

அவர்களில் ஒருவன் விப்ரசித்தி; மிகுந்த வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையவன். அவன் மகன் தம்பன் தர்மநெறியாளர், விஷ்ணுபக்தன், இந்திரியங்களை வென்றவன்.

Verse 11

नासीत्तत्तनयो वीरस्ततश्चिंतापरोऽभवत् । शुक्राचार्यं गुरुं कृत्वा कृष्णमंत्रमवाप्य च

அந்த வீரனுக்கு மகன் இல்லாததால் அவன் கவலையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான். ஆகவே சுக்ராசாரியரை குருவாக ஏற்று, கிருஷ்ண மந்திரத்தையும் பெற்றான்।

Verse 12

तपश्चकार परमं पुष्करे लक्षवर्षकम् । कृष्णमंत्रं जजापैव दृढं बद्धासनं चिरम्

அவன் புஷ்கரத்தில் ஒரு லட்சம் ஆண்டுகள் உன்னத தவம் செய்தான். உறுதியான பத்தாசனத்தில் நீண்ட காலம் அமர்ந்து, அசையா உறுதியுடன் கிருஷ்ண மந்திரத்தை ஜபித்தான்।

Verse 13

तपः प्रकुर्वतस्तस्य मूर्ध्नो निस्सृत्य प्रज्व लत् । विससार च सर्वत्र तत्तेजो हि सुदुस्सहम्

அவன் தவம் செய்து கொண்டிருக்கையில் அவன் தலைச்சிகரத்திலிருந்து எரியும் ஒளித்தேஜம் புறப்பட்டது. அது எங்கும் பரவியது; அந்த அগ্নிமய பிரகாசம் மிகுந்த தாங்கமுடியாததாக இருந்தது।

Verse 14

तेन तप्तास्सुरास्सर्वे मुनयो मनवस्तथा । सुनासीरं पुरस्कृत्य ब्रह्माणं शरणं ययुः

அந்த துன்பத்தால் தகித்த அனைத்து தேவர்கள், முனிவர்கள், மனுக்கள்—இந்திரனை முன்னிறுத்தி—பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 15

प्रणम्य च विधातारं दातारं सर्वसंपदाम् । तुष्टुवुर्विकलाः प्रोचुः स्ववृत्तांतं विशेषतः

எல்லாச் செல்வங்களையும் அருளும் விதாதாவை வணங்கி, துயருற்றவர்கள் அவரைத் துதித்தனர்; பின்னர் தங்களுக்கு நிகழ்ந்தவற்றின் வரலாற்றை விரிவாக எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 16

तदाकर्ण्य विधातापि वैकुंठं तैर्ययौ सह । तदेव विज्ञापयितुं निखिलेन हि विष्णवे

அதை கேட்ட விதாதா பிரம்மாவும் அவர்களுடன் வைகுண்டத்திற்குச் சென்றார்; நிகழ்ந்த அனைத்தையும் அப்படியே திருமால் (விஷ்ணு) முன் முழுமையாக அறிவிக்கவே.

Verse 17

तत्र गत्वा त्रिलोकेशं विष्णुं रक्षाकरं परम् । प्रणम्य तुष्टुवुस्सर्वे करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

அங்கே சென்று, மூவுலகின் ஈசனும் உன்னத காவலனுமான விஷ்ணுவை அணுகினர். கைகளை கூப்பி பணிவுடன் வணங்கி, அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 18

देवा ऊचुः । देवदेव न जानीमो जातं किं कारणं त्विह । संतप्तास्स कला जातास्तेजसा केन तद्वद

தேவர்கள் கூறினர்—தேவாதிதேவா! இங்கே என்ன நிகழ்ந்தது, அதன் காரணம் என்ன என்பதை நாங்கள் அறியோம். எங்கள் கலைகள்/சக்திகள் சுட்டெரிந்தன—இது யாருடைய தேஜஸால் ஏற்பட்டது? அருள்புரிந்து கூறுங்கள்.

Verse 19

तप्तात्मनां त्वमविता दीनबंधोऽनुजीविनाम् । रक्षरक्ष रमानाथ शरण्यश्शरणागतान्

துன்பத்தால் தகித்த உள்ளங்களின் காவலன் நீர்; உங்கள் அருளால் வாழும் தாழ்ந்தோரின் உறவினன் நீர். ரமாநாதா! காக்கவும், காக்கவும்—சரணடைந்தோர்க்கு நீரே உன்னத சரண்யன்.

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचो विष्णुर्ब्रह्मादीनां दिवौकसाम् । उवाच विहसन्प्रेम्णा शरणागतवत्सलः

சனத்குமாரர் கூறினார்—பிரம்மா முதலிய தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட விஷ்ணு, சரணாகதவத்ஸலனாய் அன்பு நிறைந்த புன்னகையுடன் உரைத்தான்।

Verse 21

विष्णुरुवाच । सुस्वस्था भवताव्यग्रा न भयं कुरुतामराः । नोपप्लवा भविष्यन्ते लयकालो न विद्यते

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களே, அமைதியாய் உறுதியாக இருங்கள்; அஞ்சாதீர். எந்தத் துன்பமும் வராது; இது பிரளயக் காலமல்ல।

Verse 22

दानवो दंभनामा हि मद्भक्तः कुरुते तपः । पुत्रार्थी शमयिष्यामि तमहं वरदानतः

“தம்பன் என்னும் தானவன் என் பக்தன்; அவன் தவம் செய்கிறான். புத்ரம் வேண்டி நிற்பதால், வரம் அளித்து அவனைத் திருப்திப்படுத்துவேன்।”

Verse 23

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तास्ते सुरास्सर्वे धैर्यमालंब्य वै मुने । ययुर्ब्रह्मादयस्सुस्थास्स्वस्वधामानि सर्वशः

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே, இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் தேவர்கள் அனைவரும் தைரியம் கொண்டு அமைதியடைந்தனர்; பிரம்மா முதலியோரும் மனநிறைவுடன் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்।

Verse 24

अच्युतोऽपि वरं दातुं पुष्करं संजगाम ह । तपश्चरति यत्रासौ दंभनामा हि दानवः

அச்யுதன் (விஷ்ணு) கூட வரம் அளிக்க புஷ்கரத்திற்கு சென்றான்; அங்கே தம்பன் என்னும் தானவன் கடுந்தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 25

तत्र गत्वा वरं ब्रूहीत्युवाच परिसांत्वयन् । गिरा सूनृतया भक्तं जपंतं स्वमनुं हरिः

அங்கே சென்ற ஹரி (விஷ்ணு) அவனை ஆறுதல் கூறி, இனிய உண்மைச் சொற்களால்—“வரம் கேள்” என்று உரைத்தார். அந்த பக்தன் தன் மந்திரத்தை இடையறாது ஜபித்துக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 26

तच्छ्रुत्वा वचनं विष्णोर्दृष्ट्वा तं च पुरः स्थितम् । प्रणनाम महाभक्त्या तुष्ट्वाव च पुनः पुनः

விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்டும், அவர் முன் நின்றிருப்பதை கண்டும், அவன் மிகுந்த பக்தியுடன் வணங்கி, மீண்டும் மீண்டும் ஸ்தோத்திரம் செய்து அவரை மகிழ்வித்தான்.

Verse 27

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडोत्पत्तिवर्णनं नाम सप्तविंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘சங்கசூடனின் தோற்ற வர்ணனை’ எனப்படும் இருபத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 28

स्वभक्तं तनयं देहि महाबल पराक्रमम् । त्रिलोकजयिनं वीरमजेयं च दिवौकसाम्

உமது பக்தனாகிய ஒரு மகனை எனக்கு அருள்வாயாக; அவன் பேர்பலம், வீரப் பராக்கிரமம் உடையவனாகவும், மூவுலகையும் வெல்லும் வீரனாகவும், விண்ணுலகத் தேவர்களாலும் வெல்ல இயலாதவனாகவும் இருக்கட்டும்।

Verse 29

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तो दानवेन्द्रेण तं वरं प्रददौ हरिः । निवर्त्य चोग्रतपसस्ततस्सोंतरधान्मुने

சனத்குமாரர் கூறினார்—தானவர்களின் தலைவன் இவ்வாறு வேண்டியபோது, ஹரி அவனுக்கு அந்த வரத்தை அருளினார். பின்னர் அவனுடைய உக்ரத் தவத்தை நிறுத்தச் செய்து, ஓ முனிவரே, அங்கிருந்து அந்தர்தானமானார்.

Verse 30

गते हरौ दानवेन्द्रः कृत्वा तस्यै दिशे नमः । जगाम स्वगृहं सिद्धतदाः पूर्ण मनोरथः

ஹரி சென்றபின் தானவேந்திரன் அந்தத் திசையை நோக்கி வணங்கினான். பின்னர் நோக்கம் நிறைவேறி, ஆசை முழுதும் திருப்தியடைந்து, தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 31

कालेनाल्पेन तत्पत्नी सगर्भा भाग्यवत्यभूत् । रराज तेजासात्यंतं रोचयंती गृहांतरम्

சிறிது காலத்திலேயே அவன் மனைவி பாக்கியவதியாக கர்ப்பமுற்றாள். மிகுந்த தேஜஸால் ஒளிர்ந்து, இல்லத்தின் உள் அறைகளை ஒளியூட்டிக் காந்தியுடன் விளங்கினாள்.

Verse 32

सुदामानाम गोपो यो कृष्णस्य पार्षदाग्रणीः । तस्या गर्भे विवेशासौ राधाशप्तश्च यन्मुने

முனிவரே! சுதாமா என்னும் அந்த கோபன், கிருஷ்ணனின் பர்ஷதர்களில் முதன்மையானவன்; ராதையின் சாபத்தால் அவளது கருவில் புகுந்தான்.

Verse 33

असूत समये साध्वी सुप्रभं तनयं ततः । जातकं सुचकारासौ पिताहूय मुनीन्बहून्

பிரசவ நேரத்தில் அந்த சாத்வி ஒளிமிகு ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள். பின்னர் தந்தை பல முனிவர்களை அழைத்து ஜாதகர்மம் முதலான சுப பிறப்பு-சடங்குகளை முறையாக நடத்தினார்.

Verse 34

उत्सवस्सुमहानासीत्तस्मिञ्जाते द्विजोत्तम । नाम चक्रे पिता तस्य शंख चूडेति सद्दिने

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, அவன் பிறந்தபோது மிகப் பெரிய விழா நடந்தது. அந்த சுப நாளில் தந்தை நாமகரணம் செய்து அவனுக்கு “சங்கசூடன்” என்று பெயரிட்டார்.

Verse 35

पितुर्गेहे स ववृधे शुक्लपक्षे यथा शशी । शैशवेभ्यस्तविद्यस्तु स बभूव सुदीप्तिमान्

அவன் தந்தையின் இல்லத்தில், சுக்லபட்சத்தில் நிலா வளர்வதுபோல் வளர்ந்தான். சிறுவயதிலிருந்தே கல்வியின் பல கிளைகளை கற்றுத் தேர்ந்து, அறிவும் ஒளியும் மிகுந்தவனானான்.

Verse 36

स बालक्रीडया नित्यं पित्रोर्हर्षं ततान ह । प्रियो बभूव सर्वेषां कुलजानां विशेषतः

அவன் தினமும் குழந்தை விளையாட்டுகளால் தாய்-தந்தையின் மகிழ்ச்சியை வளர்த்தான். மேலும் தன் குலத்தாரில் அனைவருக்கும், குறிப்பாக, மிகப் பிரியமானவனானான்.