शुक्रनिग्रहः — The Seizure/Neutralization of Śukra (Kāvya) and the Daityas’ Despondency
இந்த அதிகாரத்தில் வியாசர் சனத்குமாரரிடம் கேட்கிறார்—ருத்ரன் காவ்யன்/சுக்ராசாரியரை ‘விழுங்கி’ அடக்கின பின் தைத்தியர்கள் எவ்வாறு நடந்தனர் என்று. சனத்குமாரர் உவமைகளின் தொடரால் அவர்களின் மனத்தளர்ச்சியை விளக்குகிறார்—கைகள் இல்லாத யானைகள் போல, கொம்புகள் இல்லாத காளைகள் போல, தலை இல்லாத சபை போல, கல்வியில்லாத பிராமணர் போல, சக்தியற்ற யாககிரியைகள் போல; ஏனெனில் சுக்ரன் அவர்களின் வெற்றிக்கான செயல்படும் அங்கமாக இருந்தான். நந்தி சுக்ரனை அகற்றியதால் போருக்கு ஆவலாயிருந்த தைத்தியர்கள் ஆழ்ந்த துக்கத்தில் மூழ்கினர். அவர்களின் உற்சாகக் குறைவைப் பார்த்த அந்தகன் உரையாற்றி—இது நந்தியின் சூழ்ச்சி; ப்ருகுவம்ச குரு இழந்ததால் தைரியம், வீரியம், இயக்கம், புகழ், சத்துவம், தேஜஸ், பராக்கிரமம் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் சிதைந்தன என்கிறான். இந்த நிகழ்வு போரின் அடுத்த கட்டத்திற்கு தைத்தியர்களின் யுத்தநிலைத் தளர்ச்சியையும் குரு-தெய்வ அனுமதியின்மீது அவர்களின் சார்பையும் நிறுவுகிறது.
Shlokas
Verse 1
व्यास उवाच । शुक्रे निगीर्णे रुद्रेण किमकार्षुश्च दानवाः । अंधकेशा महावीरा वद तत्त्वं महामुने
வ்யாசர் கூறினார்—ஓ மகாமுனியே! ருத்ரன் சுக்ரனை விழுங்கியபோது தானவர்கள் என்ன செய்தனர்? அந்த இருண்ட கூந்தலுடைய மகாவீரர்கள் பற்றிய உண்மையை எனக்குச் சொல்வீராக.
Verse 2
सनत्कुमार उवाच । काव्ये निगीर्णे गिरिजेश्वरेण दैत्या जयाशारहिता बभूवुः । हस्तैर्विमुक्ता इव वारणेन्द्राः शृंगैर्विहीना इव गोवृषाश्च
சனத்குமாரர் கூறினார்—கிரிஜேஸ்வரனாகிய சிவன் காவ்யன் (சுக்ராசார்யர்) ஐ விழுங்கியபோது, தைத்யர்கள் வெற்றியின் நம்பிக்கையற்றவர்களாயினர். அவர்கள் துதிக்கையற்ற யானைமன்னர்கள் போலவும், கொம்பற்ற பசு-காளைகள் போலவும் ஆனார்கள்.
Verse 3
शिरो विहीना इव देवसंघा द्विजा यथा चाध्ययनेन हीनाः । निरुद्यमास्सत्त्वगणा यथा वै यथोद्यमा भाग्यविवर्जिताश्च
தேவர்களின் கூட்டம் தலைஇல்லாததுபோல் ஆனது; வேதஅத்தியயனமற்ற இருபிறப்பினர் போல, முயற்சியற்ற சத்த்வகுணத்தினர் போல, முயன்றும் அதிர்ஷ்டமற்றவர்கள் போல—அவர்கள் வலியிழந்து உற்சாகமின்றி நின்றனர்.
Verse 4
पत्या विहीनाश्च यथैव योषा यथा विपक्षाः खलु मार्गणौघाः । आयूंषि हीनानि यथैव पुण्यैर्व्रतैर्विहीनानि यथा श्रुतानि
கணவன் இன்றிப் பெண் ஆதரவின்றி இருப்பதுபோலும், எதிரி இல்லாமல் அம்புகளின் மழை வீணாவதுபோலும்; புண்ணியச் செயல்கள் இன்றியால் ஆயுள் குறையும்; விரத-நியமங்கள் இன்றிய வேதக் கல்வியும் பயனற்றதாகும்.
Verse 6
नन्दिना चा हृते शुक्रे गिलिते च विषादिना । विषादमगमन्दैत्या यतमानरणोत्सवाः
நந்தி அவர்களின் ஒளி-வீரியம் (சுக்ரம்) பறித்தான்; விஷாதி அதை விழுங்கினான்; போர்விழாவுக்காக ஆவலுடன் முயன்றாலும் அந்த தைத்யர்கள் ஆழ்ந்த மனவெதும்பலில் ஆழ்ந்தனர்.
Verse 7
तान् वीक्ष्य विगतोत्साहानंधकः प्रत्यभाषत । दैत्यांस्तुहुंडाहुंडदीन्महाधीरपराक्रमः
உற்சாகம் தளர்ந்த தைத்யர்களைக் கண்டு, மகாதீரப் பராக்கிரமன் அந்தகன் மீண்டும் அவர்களிடம் பேசினான்—ஹுண்ட, அஹுண்ட முதலிய அசுரர்களை நோக்கி।
Verse 8
अंधक उवाच । कविं विक्रम्य नयता नन्दिना वंचिता वयम् । तनूर्विना कृताः प्राणास्सर्वेषामद्य नो ननु
அந்தகன் கூறினான்—நந்தி, கவியை வென்று எடுத்துச் சென்று நம்மை ஏமாற்றினான். இன்று நம் அனைவரின் உயிர்மூச்சும் உடலற்றதுபோல், ஆதாரமின்றி ஆகிவிட்டது.
Verse 9
धैर्यं वीर्यं गतिः कीर्तिस्सत्त्वं तेजः पराक्रमः । युगपन्नो हृतं सर्वमेकस्मिन् भार्गवे हृते
அந்த ஒரே பார்கவனின் வீழ்ச்சியால், எங்கள் தைரியம், வீரியம், வேகம், புகழ், சத்துவம், தேஜஸ், பராக்கிரமம்—அனைத்தும் ஒருசேர பறிக்கப்பட்டன.
Verse 10
धिगस्मान् कुलपूज्यो यैरेकोपि कुलसत्तमः । गुरुस्सर्वसमर्थश्च त्राता त्रातो न चापदि
நமக்கு நாணம்! எங்கள் குலத்தில் ஒரே ஒரு குலசிறந்த, வணங்கத்தக்க மூத்தவர்—முழுமையாக வல்ல குருவும் காப்பாளரும்—இருந்தும், இவ்வாபத்தில் நாம் காக்கப்படவில்லை.
Verse 11
तद्यूयमविलंब्येह युध्यध्वमरिभिस्सह । वीरैस्तैः प्रमथैवीराः स्मृत्वा गुरुपदांबुजम्
ஆகையால் வீரர்களே, இங்கே தாமதிக்காதீர்கள்; அந்த வீர பிரமதர்களுடன் சேர்ந்து பகைவரோடு போரிடுங்கள். குருவின் திருவடித் தாமரையை நினைத்து, துணிவர்களே, சமரத்தில் ஈடுபடுங்கள்.
Verse 12
गुरोः काव्यस्य सुखदौ स्मृत्वा चरणपंकजौ । सूदयिष्याम्यहं सर्वान् प्रमथान् सह नन्दिना
குரு காவ்யரின் இன்பம் அருளும் தாமரைத் திருவடிகளை நினைந்து, நந்தியுடன் சேர்ந்து எல்லாப் பிரமதர்களையும் நான் அழித்திடுவேன்।
Verse 13
अद्यैतान् विवशान् हत्वा सहदेवैस्सवासवैः । भार्गवं मोचयिष्यामि जीवं योगीव कर्मतः
இன்று இவ்வலியற்றவர்களை தேவர்கள், இந்திரன் உடனும் கொன்று, பார்கவனை கர்மப் பந்தத்திலிருந்து விடுவிப்பேன்—யோகி கர்மவசப்படுதலை வென்று ஜீவனை விடுவிப்பதுபோல்।
Verse 14
स चापि योगी योगेन यदि नाम स्वयं प्रभुः । शरीरात्तस्य निर्गच्छेदस्माकं शेषपालिता
மேலும் அவர்—சித்த யோகி, தன்னாட்சி உடையவர்—யோக சக்தியால் தம் உடலை விட்டு நீங்கினால், எங்களில் மீதமிருப்போர் காக்கப்பட்டு பேணப்படுவாராக.
Verse 15
सनत्कुमार उवाच । इत्यन्धकवचः श्रुत्वा दानवा मेघनिस्स्वनाः । प्रमथान् निर्दयाः प्राहुर्मर्तव्ये कृतनिश्चयाः
சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்தகனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், மேகமுழக்கம் போன்ற ஒலியுடைய தானவர்கள் இரக்கமின்றி பிரமதர்களை நோக்கி பேசினர்; அவர்களை கொல்லத் தீர்மானித்திருந்தனர்.
Verse 16
सत्यायुषि न नो जातु शक्तास्स्युः प्रमथा बलात् । असत्यायुपि किं गत्वा त्यक्त्वा स्वामिनमाहवे
சத்தியின் ஆயுள் நிலைத்திருக்கும் வரை, பிரமதர்கள் வலிமையால் எங்களை ஒருபோதும் வெல்ல முடியாது. ஆனால் சத்தியின் ஆயுளே பொய்யெனில், அங்கே சென்று போரில் எங்கள் ஆண்டவனை விட்டுவிடுவதால் என்ன பயன்?
Verse 17
ये स्वामिनं विहायातो बहुमानधना जनाः । यांति ते यांति नियतमंधतामिस्रमालयम्
தம் ஸ்வாமியை விட்டு, மரியாதை மற்றும் செல்வத்தின் அகந்தையால் அவரை விலக்கி நிற்போர் நிச்சயமாக அந்ததாமிஸ்ர (குருட்டு இருள்) லோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்।
Verse 18
अयशस्तमसा ख्यातिं मलिनीकृत्य भूरिशः । इहामुत्रापि सुखिनो न स्युर्भग्ना रणाजिरे
ஓ வல்லவனே! போர்க்களத்தில் முறிந்து ஓடுபவர்கள் அவமதியின் இருளால் தங்கள் புகழை மிகுந்து மாசுபடுத்துகின்றனர்; ஆகவே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அவர்கள் இன்பமடையார்।
Verse 19
किं दानै किं तपोभिश्च किं तीर्थपरिमज्जनैः । धारातीर्थे यदि स्नानं पुनर्भवमलापहे
தானம் என்ன பயன், தவம் என்ன பயன், பல தீர்த்தங்களில் மூழ்குதல் என்ன பயன்? மீண்டும் பிறவியின் மாசை அகற்றும் தாரா-தீர்த்தத்தில் நீராடினால் போதும்.
Verse 20
संप्रथार्येति तद्वाक्यं दैत्यास्ते दनुजास्तथा । ममंथुः प्रमथानाजौ रणभेरीं निनाद्य च
“சம்ப்ரதார்யத—அணிவகுத்து விரிந்து முன்னேறு!” என்ற சொல்லைக் கேட்ட தைத்யரும் தனுஜரும் போரில் பிரமதர்களை நசுக்கப் பாய்ந்து, ரணபேரியை மீண்டும் மீண்டும் முழங்கச் செய்தனர்।
Verse 21
तत्र बाणासिवज्रौघैः कठिनैश्च शिलामयैः । भुशुण्डिभिंदिपालैश्च शक्ति भल्लपरश्वधैः
அங்கே போர்க்களம் அம்புகள், வாள்கள், வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதங்களின் பெருக்கால் தாக்கப்பட்டது; கடினமான கல்லாயுதங்கள், புஷுண்டி-பிந்திபாலம், மேலும் சக்தி, பல்லம், பரசு ஆகியனவும் வீசப்பட்டன।
Verse 22
खट्वांगैः पट्टिशैश्शूलैर्लकुटैर्मुसलैरलम् । परस्परमभिघ्नंतः प्रचक्रुः कदनं महत्
கட்வாங்கம், பட்டிசம், சூலம், தடி, முசலம் ஆகியவற்றால் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கி, மிகப் பெரிய கொடிய படுகொலையை நிகழ்த்தினர்।
Verse 23
कार्मुकाणां विकृष्टानां पततां च पतत्त्रिणाम् । भिंदिपालभुशुंडीनां क्ष्वेडितानां रवोऽभवत्
வில் இழுக்கப்பட்டு அம்புகள் வானில் பாய்ந்தபோது அங்கே கர்ஜனை போன்ற பேரொலி எழுந்தது; மேலும் பிந்திபாலம், புஷுண்டி எறியப்பட்டதில் சுழலும், மோதும் ஒலிகளும் கேட்டன।
Verse 24
रणतूर्य्यनिनादैश्च गजानां बहुबृंहितैः । हेषारवैर्हयानां च महान्कोलाहलोऽभवत्
போர்த் தூரியங்களின் முழக்கம், யானைகளின் மீண்டும் மீண்டும் முழங்கல், குதிரைகளின் உரத்த கிண்கிணப்புடன் போர்க்களத்தில் பேரொலி எழுந்தது.
Verse 25
अस्तिस्वनैरवापूरि द्यावाभूम्योर्यदंतरम् । अभीरूणां च भीरूणां महारोमोद्गमोऽभवत्
ஆயுதங்களின் இடிமுழக்கத்தால் வானும் பூமியும் இடையிலான வெளி முழுதும் நிரம்பியது; அஞ்சாதவர்களுக்கும் அஞ்சுபவர்களுக்கும் ஒரேபோல் பேருரோமஞ்சம் எழுந்தது.
Verse 26
गजवाजिमहारावस्फुटशब्दग्रहाणि च । भग्नध्वजपताकानि क्षीणप्रहरणानि च
யானை, குதிரைகளின் பேரரவம் தெளிவாக ஒலித்தது; கொடிகளும் பதாகைகளும் உடைந்து சிதறின, ஆயுதங்களும் சோர்ந்து மங்கின.
Verse 27
रुधिरोद्गारचित्राणि व्यश्वहस्तिरथानि च । पिपासितानि सैन्यानि मुमूर्च्छुरुभयत्र वै
இரு தரப்பிலும் போர்க்களம் இரத்தமும் கொடூரக் காட்சிகளும் நிறைந்து கிடந்தது—குதிரைகள், யானைகள், தேர்கள் சிதைந்து வீழ்ந்தன; தாகத்தால் துன்புற்ற படைகள் அங்கேயே மயங்கி விழத் தொடங்கின।
Verse 28
अथ ते प्रमथा वीरा नंदिप्रभृतयस्तदा । बलेन जघ्नुरसुरान्सर्वान्प्रापुर्जयं मुने
அப்போது நந்தி முதலிய வீரப் பிரமதர்கள் தமது வலிமையால் எல்லா அசுரர்களையும் அடக்கி, ஓ முனிவரே, வெற்றியை அடைந்தனர்।
Verse 29
दृष्ट्वा सैन्यं च प्रमथेर्भज्यमानमितस्ततः । दुद्राव रथमास्थाय स्वयमेवांधको गणान्
பிரமதர்கள் தன் படையை இங்கும் அங்கும் சிதறடிப்பதைப் பார்த்து, அந்தகன் தானே தேரில் ஏறி கணங்கள்மேல் பாய்ந்தான்.
Verse 30
शरावारप्रयुक्तैस्तैर्वज्रपातैर्नगा इव । प्रमथा नेशिरे चास्त्रैर्निस्तोया इव तोयदाः
அம்புவீச்சின் மழையாய் எறியப்பட்ட அந்த இடியெனும் தாக்குதலால், மலைகள்மேல் மின்னல் விழுந்ததுபோல், பிரமதர்கள் ஆயுதத் தாக்குதலைத் தாங்கவில்லை—நீரற்ற மேகங்கள் போல.
Verse 31
यांतमायांतमालोक्य दूरस्थं निकटस्थितम् । प्रत्येकं रोमसंख्याभिर्विव्याधेषुभिरन्धकः
அவன் சிலவேளை முன்னேறவும் சிலவேளை பின்வாங்கவும், ஒருபோது தூரத்திலும் ஒருபோது அருகிலும் இருப்பதையும் கண்டு, அந்தகன் உடலின் ரோமங்களின் எண்ணிக்கையளவு அம்புகளை ஒவ்வொன்றாக குறிவைத்து அவனைத் துளைத்தான்.
Verse 32
दृष्ट्वा सैन्यं भज्यमानमंधकेन बलीयसा । स्कंदो विनायको नंदी सोमनंद्यादयः परे
வல்லமைமிக்க அந்தகன் படையைச் சிதைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்து, ஸ்கந்தன், விநாயகன் (கணேசன்), நந்தி, சோமநந்தி முதலியோர் அவனை எதிர்க்க முன்னே சென்றனர்।
Verse 33
प्रमथा प्रबला वीराश्शंकरस्य गणा निजाः । चुक्रुधुस्समरं चक्रुर्विचित्रं च महाबलाः
அப்போது சங்கரனின் சொந்த கணங்களான வலிமைமிக்க வீரப் பிரமதர்கள் கோபமுற்று, மாபெரும் பலத்துடன் பயங்கரமும் வியப்புமிக்க போரைத் தொடங்கினர்।
Verse 34
विनायकेन स्कंदेन नंदिना सोमनंदिना । वीरेण नैगमेयेन वैशाखेन बलीयसा
விநாயகன், ஸ்கந்தன், நந்தி, சோமநந்தி, வீர நைகமேயன், வலிமைமிக்க வைசாகன்—இவர்களுடன் (அவர்கள்) ஒன்றுகூடினர்.
Verse 35
इत्याद्यैस्तु गणैरुग्रैरंधकोप्यधकीकृतः । त्रिशूलशक्तिबाणौघधारासंपातपातिभिः
இவ்வாறு அந்த உக்கிர கணங்களால் அந்தகனும் தாழ்த்தப்பட்டு பணிந்தான்—திரிசூலம், சக்தி, அம்புகளின் பெருவெள்ளம் மழைபோல் பொழிந்து மோதிய கொடிய தாக்குதல்களால் வீழ்ந்தான்।
Verse 36
ततः कोलाहलो जातः प्रमथासुरसैन्ययोः । तेन शब्देन महता शुक्रश्शंभूदरे स्थ्ग्तिः
பின்னர் பிரமதரும் அசுரரும் ஆகிய படைகளுக்கிடையே பேர்க் கொந்தளிப்பு எழுந்தது. அந்த மாபெரும் முழக்கத்தால் சுக்ராசாரியரும் கலங்கினார்—சம்புவின் ஆற்றல் வட்டத்தில் அவரது அமைதி தடைபட்டது।
Verse 37
छिद्रान्वेषी भ्रमन्सोथ विनिकेतो यथानिलः । सप्तलोकान्सपातालान्रुद्रदेहे व्यलोकयत्
அப்போது அவன் ஓர் இடைவெளியைத் தேடி, இல்லமற்ற காற்றுபோல் அலைந்து திரிந்தான்; ருத்ரரின் உடலுக்குள் ஏழு உலகங்களையும் பாதாளங்களுடனே கண்டான்।
Verse 38
ब्रह्मनारायणेन्द्राणां सादित्याप्सरसां तथा । भुवनानि विचित्राणि युद्धं च प्रमथासुरम्
அவன் பிரம்மா, நாராயணன், இந்திரன் ஆகியோரின், மேலும் ஆதித்யர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் வியத்தகு உலகங்களையும் கண்டான்; பிரமதர்–அசுரர் போரையும் நேரில் கண்டான்।
Verse 39
स वर्षाणां शतं कुक्षौ भवस्य परितो भ्रमन् । न तस्य ददृशे रन्ध्रं शुचे रंध्रं खलो यथा
அவன் நூறு ஆண்டுகள் பவனாகிய சிவனின் வயிற்றினுள் சுற்றிச் சுற்றி அலைந்தான்; ஆயினும் சிறிதளவும் ஓர் துளையைக் கூடக் காணவில்லை—குற்றமற்ற விழிப்புள்ள ஒருவனில் பதற்றமுற்ற தீயவன் வழிவெளி காணாததுபோல்।
Verse 40
शांभवेनाथ योगेन शुक्ररूपेण भार्गवः । इमं मंत्रवरं जप्त्वा शंभोर्जठरपंजरात्
அப்போது பார்கவனாகிய சுக்ரன், சாம்பவ யோகத்தால் விந்துரூபம் ஏற்றான்; இந்தச் சிறந்த மந்திரத்தை ஜபித்து, சம்புவாகிய சிவனின் கூண்டுபோன்ற வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்தான்।
Verse 41
निष्क्रांतं लिंगमार्गेण प्रणनाम ततश्शिवम् । गौर्य्या गृहीतः पुत्रार्थं तदविघ्नेश्वरीकृतः
லிங்கப் பாதையால் வெளிவந்த அவன் பின்னர் சிவனை வணங்கினான். மகனை வேண்டிய கௌரி அவனை ஏற்றுக்கொண்டு, தடைகளை நீக்கும் தெய்வீக சக்தியான ‘அவிக்நேஸ்வரி’ என நிறுவினாள்।
Verse 42
अथ काव्यं विनिष्क्रातं शुक्रमार्गेण भार्गवम् । दृष्ट्वोवाच महेशानो विहस्य करुणानिधिः
பின்னர் சுக்ர மார்க்கத்தால் வெளிவந்த பார்கவ காவ்யனைப் பார்த்து, கருணைக் கடலான மகேசன் புன்னகைத்து உரைத்தான்।
Verse 43
महेश्वर उवाच । शुक्रवन्निस्सृतो यस्माल्लिंगान्मे भृगुनन्दन । कर्मणा तेन शुक्लत्वं मम पुत्रोसि गम्यताम्
மகேஸ்வரன் உரைத்தான்—ஓ பிருகுநந்தனே! நீ என் லிங்கத்திலிருந்து விந்துபோல் வெளிப்பட்டதால், அந்தக் கர்மத்தால் நீ சுக்லத்துவம் (தூய்மை) அடைந்தாய். நீ என் மகன்—செல்।
Verse 44
सनत्कुमार उवाच । इत्येवमुक्तो देवेन शुक्रोर्कसदृशद्युतिः । प्रणनाम शिवं भूयस्तुष्टाव विहितांजलिः
சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவன் இவ்வாறு உரைத்தபின், சூரியனைப் போல் ஒளிவிடும் சுக்ரன் மீண்டும் சிவனை வணங்கி, கைகூப்பி அவரைத் துதித்தான்.
Verse 45
शुक्र उवाच । अनंतपादस्त्वमनंतमूर्तिरनंतमूर्द्धांतकरश्शिवश्च । अनंतबाहुः कथमीदृशं त्वां स्तोष्ये ह नुत्यं प्रणिपत्य मूर्ध्ना
சுக்ரன் கூறினான்—நீங்கள் அனந்த பாதங்களுடையவர்; உங்கள் உருவம் அனந்தம்; ஓ சிவா, உங்கள் தலைகளும் கைகளும் முடிவற்றவை. அனந்த புஜங்களுடைய உம்மை, நான் தலைவணங்கி, துதி-வணக்கங்களால் எவ்வாறு போதுமானவாறு போற்ற இயலும்?
Verse 46
त्वमष्टमूर्तिस्त्वमनंतमूर्तिस्त्वमिष्टदस्सर्वसुरासुराणाम् । अनिष्टदृष्टश्च विमर्दकश्च स्तोष्ये ह नुत्यं कथमीदृशं त्वाम्
நீங்கள் அஷ்டமூர்த்தியும், அனந்தமூர்த்தியும்; எல்லா தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் விரும்பிய பலனை அளிப்பவரும் நீங்களே. ஆயினும் விரும்பாததை நோக்கி அதை நசுக்கும் நீங்களே—இத்தகைய உம்மை நான் துதி-வணக்கங்களால் எவ்வாறு போதுமானவாறு போற்றுவேன்?
Verse 47
सनत्कुमार उवाच । इति स्तुत्वा शिवं शुक्रः पुनर्नत्वा शिवाज्ञया । विवेश दानवानीकं मेघमालां यथा शशी
சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சிவனைத் துதித்துச் சுக்ரன் மீண்டும் வணங்கி, சிவனின் ஆணையால் தானவ சேனையில் நுழைந்தான்; மேகக் கூட்டத்தில் சந்திரன் புகுவது போல.
Verse 48
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्र संहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शुक्रनिगीर्णनं नामाष्टचत्वारिंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பிரிவான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘சுக்ரநிகீர்ணனம்’ எனப்படும் நாற்பத்தெட்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
Rudra’s swallowing/neutralization of Śukra (Kāvya/Bhārgava), followed by the daityas’ loss of confidence and Andhaka’s attempt to rally them after Nandin’s intervention.
Śukra symbolizes enabling intelligence/ritual efficacy behind demonic success; his removal signifies withdrawal of sustaining śakti, showing that power without dharmic alignment is contingent and reversible.
Śiva as Girijeśvara exercising sovereign control; Nandin as Śiva’s operative agent; Andhaka as the daitya leader articulating the crisis of lost tejas, sattva, and parākrama.