देवस्तुतिवर्णनम् (Deva-stuti-varṇana) — “Description of the Gods’ Hymn/Praise”

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छुत्वा तु सर्वेषां देवादीनां वचो हरः । अंगीचकार सुप्रीत्या शरण्यो भक्तवत्सलः

சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவர்கள் முதலியோரின் சொற்களை கேட்ட ஹரன், சரணாகதரட்சகனும் பக்தவத்ஸலனுமாகிய அவர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அதை உவந்து ஏற்றுக்கொண்டார்.

Verse 2

एतस्मिन्नंतरे देवी पुत्राभ्यां संयुता शिवा । आजगाम मुने तत्र यत्र देवान्वितो हरः

இந்நேரத்தில், முனிவரே, தேவி சிவா தம் இரு புதல்வர்களுடன், தேவர்களுடன் கூடிய ஹரன் (பகவான் சிவன்) இருந்த இடத்திற்கே வந்தாள்।

Verse 3

अथागतां शिवां दृष्ट्वा सर्वे विष्ण्वादयो द्रुतम् । प्रणेमुरतिनम्रास्ते विस्मिता गतसंभ्रमाः

பின்னர் சிவா தேவியின் வருகையைப் பார்த்தவுடன், விஷ்ணு முதலிய அனைவரும் விரைந்து வணங்கினர்; அவர்கள் மிகுந்த பணிவுடன், வியப்புடன், அவர்களின் கலக்கம் முழுதும் நீங்கியது।

Verse 4

प्रोचुर्जयेति सद्वाक्यं मुने सर्वे सुलक्षणम् । तूष्णीमासन्नजानंतस्तदागमनकारणम्

முனிவரே! அனைவரும் மங்களவாக்காக “ஜயம்! ஜயம்!” என்று கூறினர்; ஆனால் அவர் வருகையின் காரணம் அறியாது பின்னர் மௌனமாயினர்.

Verse 5

अथ सर्वैः स्तुता देवैर्देव्यद्भुतकुतूहला । उवाच स्वामिनं प्रीत्या नानालीलाविशारदम्

அப்போது எல்லாத் தேவராலும் போற்றப்பட்ட தேவி, அதிசயக் குதூகலத்தால் நிறைந்து, அன்புடன் தன் ஆண்டவனை—பலவகை லீலைகளில் வல்லவரை—நோக்கி உரைத்தாள்.

Verse 6

देव्युवाच । क्रीडमानं विभो पश्य षण्मुखं रविसंनिभम् । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठ भूषितं भूषणैर्वरैः

தேவி கூறினாள்—விபோ! விளையாடும் இந்த ஷண்முகனைப் பாருங்கள்; சூரியனைப் போல் ஒளிர்கிறான். இவன் உயர்ந்த புதல்வன்; புதல்வர் உடையோரில் சிறந்தவன்; சிறந்த ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவன்.

Verse 7

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे देवस्तुतिवर्णनं नाम सप्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘தேவஸ்துதிவர்ணனம்’ எனப்படும் ஏழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 8

न सस्मारागतान्दैत्यान्निजतेजोनिपीडितान् । स्कंदमालिंग्य चाघ्राय मुगोदाति महेश्वरः

தன் தெய்வீகத் தீவிரத் தேஜஸால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மகேஸ்வரன், அணுகி வந்த தைத்யர்களையும் நினையவில்லை. ஸ்கந்தனை அணைத்து, அன்புடன் அவன் தலையை மணந்து, அவர் மௌனமானார்।

Verse 9

जगदम्बाथ तत्रैव संमंत्र्य प्रभुणा च सा । स्थित्वा किञ्चित्समुत्तस्थौ नानालीलाविशारदा

அப்போது ஜகதம்பா அங்கேயே தம் பிரபுவுடன் ஆலோசித்து சிறிது நேரம் நின்றாள்; பல லீலைகளில் தேர்ந்த அந்த தேவியும் மீண்டும் எழுந்தாள்।

Verse 10

ततस्सनंदी सह षण्मुखेन तया च सार्द्धं गिरिराजपुत्र्या । विवेश शम्भुर्भवनं सुलीलः सुरैस्समस्तैरभिवंद्यमानः

பின்னர் சுலீலையாகச் சாம்பு, நந்தி, ஷண்முகன் மற்றும் கிரிராஜகுமாரி (பார்வதி) உடன் தம் திருவீட்டில் நுழைந்தார்; எல்லாத் தேவர்களும் அவரை வணங்கினர்।

Verse 11

द्वारस्य पार्श्वतः तस्थुर्देवदेवस्य धीमतः । तेऽथ देवा महाव्यग्रा विमनस्का मुनेऽखिलः

அவர்கள் அந்த ஞானமிகு தேவர்களின் தேவனுடைய வாயிலின் பக்கத்தில் நின்றனர். பின்னர், முனிவரே, அந்தத் தேவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த கலக்கத்துடன் மனம் தளர்ந்தனர்।

Verse 12

किं कर्तव्यं क्व गंतव्यं कः स्यादस्मत्सुखप्रदः । किं तु किंत्विति संजातं हा हताः स्मेति वादिनम्

“என்ன செய்ய வேண்டும்? எங்கே செல்ல வேண்டும்? நமக்கு நலம், நிம்மதி அளிப்பவர் யார்?”—என்று குழப்பத்தில் அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ‘ஆனால் என்ன? என்னதான்?’ என்று சொல்லிக்கொண்டு, புலம்பி, “அய்யோ, நாம் அழிந்தோம்!” என்றனர்।

Verse 13

अन्योन्यं प्रेक्ष्य शक्राद्या बभूवुश्चातिविह्वलाः । प्रोचुर्विकलवाक्यं ते धिक्कुर्वन्तो निजं विधिम्

ஒருவரை ஒருவர் நோக்கி இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கமடைந்தனர். தடுமாறும் சொற்களால் பேசித் தங்கள் தாமே எடுத்த வழிமுறையையும் கொள்கையையும் கண்டித்தனர்.

Verse 14

पापा वयमिहेत्यन्ये ह्यभाग्याश्चेति चापरे । ते भाग्यवंतो दैत्येन्द्रा इति चान्येऽब्रुवन् सुराः

சில தேவர்கள் “நாம் இங்கே பாவிகள்” என்றனர்; மற்றவர்கள் “நாம் உண்மையிலே துரதிர்ஷ்டவான்கள்” என்றனர். இன்னும் சிலர் “அந்த தைத்ய அரசர்களே உண்மையில் பாக்கியசாலிகள்” என்று கூறினர்.

Verse 15

तस्मिन्नेवांतरे तेषां श्रुत्वा शब्दाननेकशः । कुंभोदरो महातेजा दंडेनाताडयत्सुरान्

அந்நேரத்தில் அவர்களின் பலவகை கூச்சல்களையும் கலகலப்பையும் கேட்டு, மாபெரும் தேஜஸுடைய கும்போதரன் தண்டத்தால் தேவர்களை அடித்தான்.

Verse 16

दुद्रुवुस्ते भयाविष्टा देवा हाहेति वादिनः । अपतन्मुनयश्चान्ये विह्वलत्वं बभूव ह

அச்சத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட தேவர்கள் “அய்யோ! அய்யோ!” என்று அலறிக்கொண்டு ஓடினர். மற்ற முனிவர்களும் விழுந்து, முற்றிலும் கலங்கினர்.

Verse 17

इन्द्रस्तु विकलोतीव जानुभ्यामवनीं गतः । अन्ये देवर्षयोतीव विकलाः पतिता भुवि

இந்திரன் ஊனமுற்றவன் போலவும் மிகுந்த பலவீனத்துடன் மண்டியிட்டு பூமியில் சாய்ந்தான். மற்ற தேவர்கள் மற்றும் தேவரிஷிகளும் மிகவும் தளர்ந்து தரையில் விழுந்தனர்.

Verse 18

सर्वे मिलित्वा मुनयस्सुराश्च सममाकुलाः । संगता विधिहर्योस्तु समीपं मित्रचेतसोः

அப்போது முனிவர்களும் தேவர்களும் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, ஒரேபோல் கலக்கமுற்று, பரஸ்பரம் நட்புமனம் கொண்ட பிரம்மா-விஷ்ணுவின் அருகே சென்றனர்.

Verse 19

अहो विधिबलं चैतन्मुनयः कश्यपादयः । वदंति स्म तदा सर्वे हरि लोकभयापदम्

“அஹோ! இது விதியின் (நியதியின்) பேராற்றல்.” அப்போது காச்யபர் முதலிய எல்லா முனிவர்களும், உலகங்களுக்கு அச்சநெருக்கடியில் அடைக்கலமான ஹரியை நோக்கி ஒருமித்துப் பேசினர்.

Verse 20

अभाग्यान्न समाप्तं तु कार्यमित्यपरे द्विजाः । कस्माद्विघ्नमिदं जातमित्यन्ये ह्यति विस्मिताः

சில இருபிறப்பினர்—“துரதிர்ஷ்டத்தால் காரியம் நிறைவேறவில்லை” என்றனர். மற்றவர்கள் மிகுந்த வியப்புடன்—“இந்தத் தடையெங்கே இருந்து வந்தது?” என்று கேட்டனர்.

Verse 21

इत्येवं वचनं श्रुत्वा कश्यपाद्युदितं मुने । आश्वासयन्मुनीन्देवान् हरिर्वाक्यमुपाददे

முனிவரே, கश्यபர் முதலியோர் கூறிய அந்த வார்த்தைகளை கேட்டபின், முனிகளையும் தேவர்களையும் ஆறுதல் கூறி ஹரி (விஷ்ணு) அப்போது பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 22

विष्णुरुवाच । हे देवा मुनयस्सर्वे मद्वचः शृणुतादरात् । किमर्थं दुःखमापन्ना दुखं तु त्यजताखिलम्

விஷ்ணு கூறினார்—தேவர்களே, எல்லா முனிவர்களே, என் சொற்களை பக்தியுடன் கேளுங்கள். எதற்காக நீங்கள் துயரத்தில் ஆழ்ந்தீர்கள்? இந்தத் துயரத்தை முழுவதும் விட்டு விடுங்கள்।

Verse 23

महदाराधनं देवा न सुसाध्यं विचार्य्यताम् । महदाराधने पूर्वं भवेद्दुःखमिति श्रुतम् । विज्ञाय दृढतां देवाः प्रसन्नो भवति ध्रुवम्

தேவர்களே, சிந்தியுங்கள்—மகா ஆராதனை எளிதில் நிறைவேறாது. மரபில் கூறப்படுவது: அத்தகைய உயர்ந்த ஆராதனைக்கு முன் துன்பம் வரும். ஆனால் இறைவன் உறுதியை அறிந்தால், அவர் நிச்சயம் प्रसன்னன் ஆவான்।

Verse 24

शिवस्सर्वगणायक्षस्सहसा परमेश्वरः । विचार्यतां हृदा सर्वैः कथं वश्यो भवेदिति

அனைத்து கணங்களும் யக்ஷர்களும் சூழ்ந்த பரமேஸ்வரன் சிவன் திடீரென வந்துள்ளார். நீங்கள் அனைவரும் உள்ளத்தில் சிந்தியுங்கள்—எந்த வழியால் அவரை வசப்படுத்த முடியும்?

Verse 25

प्रणवं पूर्वमुच्चार्य्य नमः पश्चादुदाहरेत् । शिवायेति ततः पश्चाच्छुभद्वयमतः परम्

முதலில் பிரணவம் ‘ஓம்’ உச்சரித்து, பின்னர் ‘நமः’ சொல்ல வேண்டும். அதன் பின் ‘சிவாய’ என்று கூறி, இறுதியில் இரண்டு மங்கள எழுத்துகளைச் சேர்க்க வேண்டும்—இதுவே முழு மந்திரம்.

Verse 26

कुरुद्वयं ततः प्रोक्तं शिवाय च ततः पुनः । नमश्च प्रणवश्चैव मंत्रमेवं सदा बुधाः

அதன்பின் ‘கு-ரு’ என்ற இரு எழுத்துகள் உச்சரிக்கப்படுகின்றன; பின்னர் மீண்டும் ‘சிவாய’. ‘நமः’ மற்றும் பிரணவமான ‘ஓம்’ உடன்—மந்திரம் இவ்வாறே என ஞானிகள் எப்போதும் கூறுவர்।

Verse 27

अवर्तध्वं पुनर्यूयं यदि शंभुकृते तदा । कोटिमेकं तथा जप्त्वा शिवः कार्यं करिष्यति

இது சம்புவின் காரியத்திற்கே என்றால், நீங்கள் மீண்டும் திரும்பி வாருங்கள். பின்னர் ஒரு கோடி ஜபம் செய்தால் சிவன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவான்।

Verse 28

इत्युक्ते च तदा तेन हरिणा प्रभविष्णुना । तथा देवाः पुनश्चक्रुर्हरस्याराधनं मुने

அப்போது வல்லமைமிகு ஹரி விஷ்ணு அவ்வாறு கூறியதும், ஓ முனிவரே, தேவர்கள் மீண்டும் ஹரன் (சிவன்) ஆராதனையை அதே விதமாகச் செய்தனர்.

Verse 29

संजजाप हरिश्चापि सविधिश्शिवमानसः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थं मुनीनां च विशेषतः

அப்போது ஹரி (விஷ்ணு) கூட முறையான விதிகளுடன், மனத்தை சிவனில் ஒன்றாக்கி, தேவர்களின் காரியசித்திக்காகவும் குறிப்பாக முனிவர்களின் நலனுக்காகவும் ஜபம் செய்தார்.

Verse 30

मुहुः शिवेति भाषंतो देवा धैर्यसमन्विताः । कोटिसंख्यं तदा कृत्वा स्थितास्ते मुनिसत्तम

ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, தேவர்கள் தைரியத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் “சிவ! சிவ!” என்று கூறினர்; பின்னர் கோடிக்கணக்கான படையாக அமைந்து உறுதியாக நின்றனர்.

Verse 31

एतस्मिन्नंतरे साक्षाच्छिवः प्रादुरभूत्स्वयम् । यथोक्तेन स्वरूपेण वचनं चेदमब्रवीत्

அந்த நேரத்தில் சாட்சாத் சிவன் தாமே வெளிப்பட்டார். முன் கூறப்பட்ட அதே ரூபத்தில் தோன்றி, இவ்வசனங்களை உரைத்தார்.

Verse 32

श्रीशिव उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्च शुभव्रताः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत जयेनानेन चेप्सितम्

ஸ்ரீசிவன் அருளினார்— “ஹே ஹரி, ஹே விதாதா, தேவர்களே, சுபவிரத முனிவர்களே! நான் प्रसன்னன். வரம் கேளுங்கள்; இந்த வெற்றியுடன் விரும்பிய பயனையும் பெறுங்கள்.”

Verse 33

देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश जगदीश्वर शंकर । सुरान् विज्ञाय विकलान् हन्यंतां त्रिपुराणि च

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தேவாதிதேவா, ஜகதீஸ்வர சங்கரா! நீர் प्रसன்னராக இருந்தால், நாங்கள் தேவர்கள் உதவியற்றுத் துன்புறுவதை அறிந்து, திரிபுரத்தின் மூன்று நகரங்களையும் அழித்தருள்வீராக।

Verse 34

रक्षास्मान्परमेशान दीनबंधो कृपाकर । त्वयैव रक्षिता देवास्सदापद्भ्यो मुहुर्मुहुः

ஹே பரமேசானா, ஹே தீனபந்து, ஹே கருணாகரா! எங்களை காக்க அருள்வீராக; ஏனெனில் மீண்டும் மீண்டும் உம்மாலேயே தேவர்கள் எப்போதும் ஆபத்துகளிலும் பேரிடர்களிலும் இருந்து காக்கப்பட்டுள்ளனர்।

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्तं वचनं तेषां श्रुत्वा सहरिवेधसाम् । विहस्यांतस्तदा ब्रह्मन्महेशः पुनरब्रवीत्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஹரி மற்றும் வேதஸ் (பிரம்மா) உட்பட அவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை கேட்ட மகேசன் உள்ளத்தில் புன்னகைத்து, ஹே பிராமணரே, மீண்டும் உரைத்தார்।

Verse 36

महेश उवाच । हे हरे हे विधे देवा मुनयश्चाखिला वचः । मदीयं शृणुतादृत्य नष्टं मत्वा पुरत्रयम्

மகேசன் கூறினான்— ஹே ஹரி, ஹே விதாதா (பிரம்மா), தேவர்களே, எல்லா முனிவர்களே! திரிபுரம் அழிந்ததாக எண்ணி, என் சொற்களை மரியாதையுடன் கேளுங்கள்.

Verse 37

रथं च सारथिं दिव्यं कार्मुकं शरमुत्तमम् । पूर्वमंगीकृतं सर्वमुपपादयताचिरम्

அவர் தாமதமின்றி ரதத்தையும் தெய்வீக சாரதியையும், வில்லையும் சிறந்த அம்பையும்—முன்னரே ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அனைத்தையும்—உடனே வழங்கினார்.

Verse 38

हे विष्णो हे विधे त्वं हि त्रिलोकाधिपतिर्ध्रुवम् । सर्वसम्राट्प्रकारं मे कर्तुमर्हसि यत्नतः

ஹே விஷ்ணுவே, ஹே விதே (பிரம்மா)! நீர் உறுதியாகத் திரிலோகங்களின் நிலையான அதிபதி; ஆகவே முயற்சியுடன் எனக்குச் சர்வசாம்ராஜ்யத்தின் முழு முறையையும் நிலைநாட்ட வேண்டும்.

Verse 39

नष्टं पुरत्रयं मत्वा देवसाहाय्यमित्युत । करिष्यथः प्रयत्नेनाधिकृतौ सर्गपालने

திரிபுரம் அழிந்ததாக எண்ணி நீங்கள் தேவர்களுக்கு நிச்சயமாக உதவுவீர்கள்; ஏனெனில் படைப்பின் ஆட்சி-பாதுகாப்பில் நீங்கள் நியமிக்கப்பட்டவர்கள், முயற்சியுடன் அதை நிலைநிறுத்த வேண்டும்.

Verse 40

अयं मंत्रो महापुण्यो मत्प्रीतिजनकश्शुभः । भुक्तिमुक्तिप्रदस्सर्वकामदश्शैवकावह

இந்த மந்திரம் மகாபுண்ணியமானது, மங்களகரமானது, என் பிரீதியை எழுப்புவது. இது போகமும் மோட்சமும் அளித்து, எல்லா விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி, சைவ மார்க்கத்தில் செலுத்தும்.

Verse 41

धन्यो यशस्य आयुष्यः स्वर्गकामार्थिनां नृणाम् । अपवर्गो ह्यकामानां मुक्तानां भुक्तिमुक्तिदः

இது ஸ்வர்க்கமும் உலகப் பயன்களும் நாடுவோர்க்கு புனிதமும் புகழளிப்பதும் ஆயுளை வளர்ப்பதும் ஆகும். ஆசையற்றோர்க்கு இது அபவர்க்கத்தின் பாதை; மேலும் முத்தர்க்கும்—பாசத்தை அறுக்கும் பதி-சிவனின் அருளால்—யதோচিত போகமும் பரம விடுதலையும் அளிக்கிறது।

Verse 42

य इमं कीर्तयेन्मंत्रं शुचिर्भूत्वा सदा नरः । शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि सर्वान्कामानवाप्नुयात्

தூய்மையடைந்து எப்போதும் இம்மந்திரத்தைப் பாடி உரைப்பவன்—அல்லது கேட்பவன், பிறருக்குக் கேட்கச் செய்வவனும்—எல்லா விருப்பங்களின் நிறைவை அடைவான்।

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य शिवस्य परमात्मनः । सर्वे देवा मुदं प्रापुर्हरिर्ब्रह्माधिकं तथा

சனத்குமாரர் கூறினார்—பரமாத்மா சிவனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், எல்லா தேவரும் பேரானந்தம் அடைந்தனர்; அதுபோல ஹரியும் பிரம்மாவும் மகிழ்ந்தனர்।

Verse 44

सर्वदेवमयं दिव्यं रथं परमशोभनम् । रचयामास विश्वार्थे विश्वकर्मा तदाज्ञया

அந்த ஆணையின்படி விஸ்வகர்மா உலக நலனுக்காக எல்லாத் தேவர்களின் சக்தியையும் தாங்கிய, தெய்வீகமும் மிகச் சிறப்புமிக்கதுமான ரதத்தை அமைத்தான்।