वृन्दायाः दुष्स्वप्न-दर्शनं तथा पातिव्रत्य-भङ्गोपक्रमः / Vṛndā’s Ominous Dreams and the Prelude to the Breach of Chastity

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ वद त्वं वदतां वर । किमकार्षीद्धरिस्तत्र धर्मं तत्याज सा कथम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ அனைத்தையும் அறிந்த சனத்குமாரா, பேச்சில் சிறந்தவரே! சொல்லுங்கள்: ஹரி அங்கே என்ன செய்தார்? அந்த நிலையில் அவர் தர்மத்தை எவ்வாறு கைவிட்டார்?

Verse 2

सनत्कुमार उपाच । विष्णुर्जालंधरं गत्वा दैत्यस्य पुटभेदनम् । पातिव्रत्यस्य भंगाय वृन्दायाश्चा करोन्मतिम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—விஷ்ணு ஜாலந்தரிடம் சென்று, அந்த தைத்யனின் பாதுகாப்புச் சக்தியை உடைக்கவும், விருந்தாவின் பத்திவ்ரத நெறி குலையவும் ஒரு யோசனையை அமைத்தார்.

Verse 3

वृन्दां स दर्शयामास स्वप्नं मायाविनां वरः । स्वयं तन्नगरोद्यानमास्थितोऽद्भुतविग्रहः

தெய்வ மாயையின் பரம அதிபதி விருந்தாவுக்கு ஒரு கனவைத் தரிசிக்கச் செய்தான்; தானே அதிசய உடல் கொண்டு அந்த நகரத் தோட்டத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 4

अथ वृन्दा तदा देवी तत्पत्नी निशि सुव्रता । हरेर्मायाप्रभावात्तु दुस्स्वप्नं सा ददर्श ह

அப்போது அவனுடைய மனைவி, விரதத்தில் உறுதியான வ்ரிந்தா தேவி, இரவில் ஹரியின் மாயாப் பிரபாவத்தால் ஒரு தீய கனவை கண்டாள்.

Verse 5

स्वप्नमध्ये हि सा विष्णुमायया प्रददर्श ह । भर्त्तारं महिषारूढं तैलाभ्यक्तं दिगंबरम्

கனவினுள் விஷ்ணுவின் மாயையால் அவள் தன் கணவரைக் கண்டாள்—எருமை மீது ஏறியவனாக, எண்ணெய் பூசப்பட்டவனாக, திசைகளையே ஆடையாகக் கொண்ட திகம்பரனாக.

Verse 6

कृष्णप्रसूनभूषाढ्यं क्रव्यादगणसेवितम् । दक्षिणाशां गतं मुंडं तमसा च वृतं तदा

கரிய மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், மாமிசம் உண்ணும் பூதகணங்கள் சூழ்ந்ததும் ஆகிய அந்தத் துண்டிக்கப்பட்ட தலை அப்போது தெற்குத் திசை நோக்கிச் சென்று, இருளால் மூடப்பட்டது.

Verse 7

स्वपुरं सागरे मग्नं सहसैवात्मना सह । इत्यादि बहुदुस्स्वप्नान्निशांते सा ददर्श ह

இரவின் முடிவில் அவள் பல பயங்கரக் கனவுகளை கண்டாள்—தன் நகரம் திடீரென கடலில் மூழ்கி, தானும் அதனுடன் மூழ்குவது போன்றவை.

Verse 8

ततः प्रबुध्य सा बाला तं स्वप्नं स्वं विचिन्वती । ददर्शोदितमादित्यं सच्छिद्रं निःप्रभं मुहुः

அப்போது அந்த இளம்பெண் விழித்தெழுந்து தன் கனவை நினைந்து ஆராய்ந்தாள். மீண்டும் மீண்டும் உதித்த சூரியனைப் பார்த்தாள்—துளைகள் உள்ளதுபோலும், ஒளியற்றதுபோலும்.

Verse 9

तदनिष्टमिदं ज्ञात्वा रुदंती भयविह्वला । कुत्रचिन्नाप सा शर्म गोपुराट्टालभूमिषु

இது அசுபம் என்று அறிந்து அவள் அழுதபடியே அச்சத்தால் கலங்கினாள். கோபுரங்களின் வாசல்களிலும் உயர்ந்த காவற்கோபுரத் தளங்களிலும் கூட அவளுக்கு எங்கும் அமைதி கிடைக்கவில்லை.

Verse 10

ततस्सखीद्वययुता नगरोद्यानमागमत् । तत्रापि सा गता बाला न प्राप कुत्रचित्सुखम्

பின்னர் அந்த இளம்பெண் இரண்டு தோழிகளுடன் நகரத் தோட்டத்திற்குச் சென்றாள். அங்கே சென்றபோதும் அவளுக்கு எங்கும் மகிழ்ச்சி கிடைக்கவில்லை.

Verse 11

ततो जलंधरस्त्री सा निर्विण्णोद्विग्नमानसा । वनाद्वनांतरं याता नैव वेदात्मना तदा

அப்போது ஜலந்தரனின் மனைவி, மனம் சோர்ந்து கலங்கியவளாய், ஒரு காட்டிலிருந்து மற்றொரு காட்டிற்கு சென்றாள். அந்நேரம் அவளுக்கு தன் ஆத்ம உணர்வும் இல்லை.

Verse 12

भ्रमती सा ततो बाला ददर्शातीव भीषणौ । राक्षसौ सिंहवदनौ दृष्ट्वा दशनभासुरौ

பின்னர் அலைந்துகொண்டிருந்த அந்த இளம்பெண் இரண்டு மிகக் கொடூரமான ராட்சசர்களைக் கண்டாள்—சிங்கமுகம் உடையவர்கள், பற்கள் பயங்கரமாக ஒளிர்ந்தன. அவர்களைப் பார்த்தவுடன் அவள் அச்சத்தில் நடுங்கினாள்.

Verse 13

तौ दृष्ट्वा विह्वलातीव पलायनपरा तदा । ददर्श तापसं शांतं सशिष्यं मौनमास्थितम्

அவ்விருவரையும் கண்டதும் அவள் மிகுந்த கலக்கமடைந்து உடனே தப்பிச் செல்ல எண்ணினாள். அப்போது சீடனுடன் மௌனத்தில் நிலைத்த அமைதியான தவசியை அவள் கண்டாள்.

Verse 14

ततस्तत्कंठमासाद्य निजां बाहुलतां भयात् । मुने मां रक्ष शरणमागतास्मीत्यभाषत

அப்போது பயத்தால் அவள் அவருடைய கழுத்தை அணுகி தன் கரங்களால் இறுகத் தழுவி—“முனிவரே, என்னைக் காக்கவும்; நான் சரணடைந்தேன்” என்று கூறினாள்.

Verse 15

मुनिस्तां विह्वलां दृष्ट्वा राक्षसानुगतां तदा । हुंकारेणैव तौ घोरौ चकार विमुखौ द्रुतम्

முனிவர் அவளை கலங்கியவளாகவும் ராக்ஷசர்கள் துரத்துவதாகவும் கண்டு, ஒரே கடுமையான ‘ஹும்’காரத்தால் அந்த இரு கொடிய அரக்கர்களையும் உடனே பின்வாங்கச் செய்தார்.

Verse 16

तद्धुंकारभयत्रस्तौ दृष्ट्वा तौ विमुखौ गतौ । विस्मितातीव दैत्येन्द्रपत्नी साभून्मुने हृदि

அந்த ‘ஹும்’காரத்தின் பயத்தால் நடுங்கி அவ்விருவரும் பின்வாங்கிச் சென்றதைப் பார்த்து, தைத்யேந்திரனின் மனைவி உள்ளத்தில் மிகுந்த வியப்புற்றாள், முனிவரே.

Verse 17

ततस्सा मुनिनाथं तं भयान्मुक्ता कृतांजलिः । प्रणम्य दंडवद्भूमौ वृन्दा वचनमब्रवीत्

பின்னர் பயம் நீங்கிய விருந்தா கைகூப்பி அந்த முனிநாதரை வணங்கி, தரையில் தண்டவத் பணிந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 18

वृन्दोवाच । मुनिनाथ दयासिन्धो परपीडानिवारक । रक्षिताहं त्वया घोराद्भयादस्मात्ख लोद्भवात्

விரிந்தா கூறினாள்— முனிநாதா, கருணைக் கடலே, பிறரால் உண்டாகும் துன்பத்தை நீக்குபவனே! இந்தத் தீய மூலத்திலிருந்து எழுந்த கொடிய அச்சத்திலிருந்து நீ என்னைக் காத்தாய்.

Verse 19

समर्थस्सर्वथा त्वं हि सर्वज्ञोऽपि कृपानिधे । किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि कृपया तन्निशामय

கருணைநிதியே! நீர் எல்லாவிதத்திலும் வல்லவர்; அனைத்தையும் அறிந்தவராயினும் நான் ஒரு விண்ணப்பம் செய்ய விரும்புகிறேன். அருளால் அதைச் செவிமடுக்கவும்।

Verse 20

जलंधरो हि मद्भर्ता रुद्रं योद्धुं गतः प्रभो । स तत्रास्ते कथं युद्धे तन्मे कथय सुव्रत

பிரபுவே! ஜலந்தரன்—என் கணவன்—ருத்ரனுடன் போரிடச் சென்றான். அவன் அங்கே அந்தப் போரில் எவ்வாறு நிலைத்திருக்கிறான்? சுவ்ரதரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । मुनिस्तद्वाक्यमाकर्ण्य मौनकपटमास्थितः । कर्त्तुं स्वार्थं विधानज्ञः कृपयोर्द्ध्वमवैक्षत

சனத்குமாரர் கூறினார்: அவள் சொற்களை கேட்ட முனிவர் போலியான மௌனத்தை ஏற்றார். யுக்திகளில் தேர்ந்தவர்; தன் நோக்கை நிறைவேற்ற, கருணை கொண்டதுபோல் மேல்நோக்கிப் பார்த்தார்।

Verse 22

तावत्कपीशावायातौ तं प्रणम्याग्रतः स्थितौ । ततस्तद्भ्रूलतासंज्ञानियुक्तौ गगनं गतौ

அந்த வேளையில் குரங்குகளின் இரு தலைவர்கள் வந்து அவனை வணங்கி முன் நின்றனர். பின்னர் அவன் புருவச் சைகையால் பணியமர்த்தப்பட்டு, இருவரும் வான்வழியாகப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 23

नीत्वा क्षणार्द्धमागत्य पुनस्तस्याग्रतः स्थितौ । तस्यैव कं कबंधं च हस्तावास्तां मुनीश्वर

அதை எடுத்துச் சென்று அரைக்கணத்தில் திரும்பி வந்து, மீண்டும் அவன் முன்னே நின்றனர். முனீஸ்வரா, அவர்களின் கைகளில் அதே தலைவும் உடற்பிண்டமும் (கபந்தமும்) இருந்தன.

Verse 24

शिरः कबंधं हस्तौ तौ दृष्ट्वाब्धितनयस्य सा । पपात मूर्छिता भूमौ भर्तृव्यसनदुःखिता

கடல்-பிறந்தவனின் துண்டிக்கப்பட்ட தலை, உடற்கூடு, அந்த இரு கைகளையும் கண்டவுடன், கணவனுக்குத் துன்பம் வந்ததனால் துயருற்ற அவள் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தாள்.

Verse 25

वृन्दोवाच । यः पुरा सुखसंवादैर्विनोदयसि मां प्रभो । स कथं न वदस्यद्य वल्लभां मामनागसम्

விரிந்தா கூறினாள்—ஓ பிரபுவே! முன்பு இனிய உரையாடல்களால் என்னை மகிழ்வித்த நீர், இன்று குற்றமற்ற உங்கள் அன்பாளான என்னிடம் ஏன் பேசவில்லை?

Verse 27

नांगीकृतं हि मे वाक्यं रुद्रतत्त्वमजानता । परं ब्रह्म शिवश्चेति वदंत्या दैत्यसत्तम

ஓ தைத்யர்களில் சிறந்தவனே! ருத்ரத் தத்துவத்தை அறியாததால், ‘சிவனே பரம்பிரம்மம்’ என்று நான் கூறிய என் சொல்லை நீ ஏற்கவில்லை.

Verse 28

ततस्त्वं हि मया ज्ञातस्तव सेवाप्रभावतः । गर्वितेन त्वया नैव कुसंगवशगेन हि

ஆகவே உன் சேவை-பக்தியின் வலிமையால் நான் உன்னை அறிந்தேன்; ஆனால் தீய நட்பின் வசப்பட்டு அகந்தையுற்ற நீ எதையும் முறையாகச் செய்யவில்லை।

Verse 29

इत्थंप्रभाष्य बहुधा स्वधर्मस्था च तत्प्रिया । विललाप विचित्रं सा हृदयेन विदूयता

இவ்வாறு பலமுறை சொல்லி, தன் தர்மத்தில் நிலைத்த அந்தப் பிரியமான பெண்—துயரால் எரியும் இதயத்துடன்—பல விதமான வியத்தகு முறைகளில் புலம்பினாள்।

Verse 30

ततस्सा धैर्यमालंब्य दुःखोच्छ्रवा सान्विमुंचती । उवाच मुनिवर्यं तं सुप्रणम्य कृतांजलिः

அப்போது அவள் தைரியத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு துயரச் சுவாசங்களை விடுத்து, அந்தச் சிறந்த முனிவனைப் பணிந்து, கைகூப்பி உரைத்தாள்।

Verse 31

वृन्दोवाच । कृपानिधे मुनिश्रेष्ठ परोपकरणादर । मयि कृत्वा कृपां साधो जीवयैनं मम प्रभुम्

விருந்தா கூறினாள்—கருணை நிதியே, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, பிறர்க்கு உதவுவதில் மகிழும் சாதுவே! என்மேல் அருள் செய்து என் ஆண்டவனை மீண்டும் உயிர்ப்பியுங்கள்।

Verse 32

यत्त्वमस्य पुनश्शक्तो जीवनाय मतो मम । अतस्संजीवयैनं मे प्राणनाथं मुनीश्वर

நீ என் கருத்தில் மீண்டும் அவருக்கு உயிரளிக்க வல்லவன்; ஆகவே ஹே முனீஸ்வரா, என் பிராணநாதனான பிரியனை மீளுயிர்ப்பி.

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा दैत्यपत्नी सा पतिव्रत्यपरायणाः । पादयोः पतिता तस्य दुःखश्वासान् विमुञ्चती

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, பதி-விரதத் தர்மத்தில் முழுமையாக நிலைத்த அந்த தைத்யராஜனின் மனைவி அவன் பாதங்களில் விழுந்து, துயரமிகு கனத்த மூச்சுகளை விட்டாள்.

Verse 34

मुनिरुवाच । नायं जीवयितुं शक्तो रुद्रेण निहतो युधि । रुद्रेण निहता युद्धे न जीवन्ति कदाचन

முனி கூறினார்—இவனை உயிர்ப்பிக்க இயலாது; ஏனெனில் போரில் ருத்ரனால் இவன் வீழ்த்தப்பட்டான். ருத்ரனால் போர்க்களத்தில் கொல்லப்பட்டோர் எப்போதும் மீண்டும் உயிர்வாழார்.

Verse 35

तथापि कृपयाविष्ट एनं संजीवयाम्यहम् । रक्ष्याश्शरणगाश्चेति जानन्धर्मं सनातनम्

ஆயினும் கருணையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு நான் இவனை உயிர்ப்பிப்பேன்; சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாப்பதே சனாதன தர்மம் என்று அறிந்துள்ளேன்.

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा स मुनिस्तस्या जीवयित्वा पतिं मुने । अंतर्दधे ततो विष्णुस्सर्वमायाविनां वरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஓ முனிவரே, அந்த ரிஷி அவளுடைய கணவனை உயிர்ப்பித்தார்; பின்னர் மாயை வல்லவர்களில் சிறந்த விஷ்ணு மறைந்தார்.

Verse 37

द्रुतं स जीवितस्तेनोत्थितः सागरनन्दनः । वृन्दामालिंग्य तद्वक्त्रं चुचुंब प्रीतमानसः

அந்த தெய்வ அருளால் சாகரநந்தனன் உடனே உயிர் பெற்று எழுந்தான். விருந்தாவை அணைத்து, மகிழ்ச்சி நிறைந்த உள்ளத்துடன் அவள் முகத்தை முத்தமிட்டான்.

Verse 38

अथ वृन्दापि भर्तारं दृष्ट्वा हर्षितमानसा । जहौ शोकं च निखिलं स्वप्नवद्धृद्यमन्यत

அப்போது விருந்தாவும் தன் கணவரைக் கண்டு உள்ளம் மகிழ்ந்தாள். அவள் எல்லாச் சோகத்தையும் விட்டு, அதை மனத்தில் கனவுபோலவே எண்ணினாள்.

Verse 39

अथ प्रसन्नहृदया सा हि संजातहृच्छया । रेमे तद्वनमध्यस्था तद्युक्ता बहुवासरान्

பின்னர் அவள் உள்ளம் அமைதியடைந்து, உள்ளார்ந்த ஏக்கம் எழுந்தது. அவள் அந்த வனத்தின் நடுவில் தங்கி, அவருடன் ஒன்றுபட்டு, பல நாட்கள் மகிழ்ந்து இருந்தாள்.

Verse 40

कदाचित्सुरतस्यांते दृष्ट्वा विष्णुं तमेव हि । निर्भर्त्स्य क्रोधसंयुक्ता वृन्दा वचनमब्रवीत्

ஒருமுறை அவர்களின் சேர்க்கையின் முடிவில், அவன் உண்மையில் விஷ்ணுவே என்று விருந்தா அறிந்தாள். கோபம் கொண்டவளாய் அவனைத் திட்டு, இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னாள்.

Verse 41

वृन्दोवाच । धिक् तदेवं हरे शीलं परदाराभिगामिनः । ज्ञातोऽसि त्वं मया सम्यङ्मायी प्रत्यक्षतापसः

விருந்தா கூறினாள்—அயோ, ஹரியே! பிறர் மனைவியை நாடும் உன் இத்தகைய நடத்தை நிந்தைக்குரியது. இப்போது உன்னைத் தெளிவாக அறிந்தேன்—நீ மாயை உடைய வஞ்சகன்; என் கண்முன்னே தவசியின் வேடம் பூண்டவன்.

Verse 42

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा क्रोधमापन्ना दर्शयंती स्वतेजसम् । शशाप केशवं व्यास पातिव्रत्यरता च सा

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவள் கோபத்தால் தீவிரமடைந்து, தன் தவஒளியை வெளிப்படுத்தி, ஓ வியாசா, பத்திவ்ரதையில் நிலைத்த அந்த சாத்வி கேசவனை (விஷ்ணுவை) சபித்தாள்.

Verse 43

रे महाधम दैत्यारे परधर्मविदूषक । गृह्णीष्व शठ मद्दत्तं शापं सर्वविषोल्बणम्

ஏய் மகாதமா! தைத்யர்களின் பகைவனே, பிறரின் தர்மத்தை மாசுபடுத்துபவனே! ஏமாற்றுக்காரனே, நான் அளித்த இந்த சாபத்தை ஏற்றுக்கொள்—அது எல்லா விஷங்களையும் விடக் கொடியது.

Verse 44

यौ त्वया मायया ख्यातौ स्वकीयौ दर्शितौ मम । तावेव राक्षसौ भूत्वा भार्यां तव हरिष्यतः

நீ உன் மாயையால் எனக்கு ‘என் சொந்தவர்கள்’ என அறிமுகப்படுத்திக் காட்டிய அந்த இருவரே, ராட்சசர்களாகி உன் மனைவியை அபகரிப்பார்கள்।

Verse 45

त्वं चापि भार्यादुःखार्तो वने कपिसहायवान् । भ्रम सर्पेश्वरेणायं यस्ते शिष्यत्वमागतः

நீயும் மனைவி-வியோகத் துயரால் வாடி, குரங்கினை துணையாகக் கொண்டு வனத்தில் அலைந்தாய். இச் சர்பேஸ்வரன் உன் சீடனாக வந்துள்ளான்; ஆகவே அவனுடன் இங்கேச் சுற்றிவா।

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सा तदा वृन्दा प्रविशद्धव्यवाहनम् । विष्णुना वार्यमाणापि तस्मितासक्तचेतसा

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அப்போது வ்ரிந்தா ஹவ்யவாஹனமான யாகஅக்னியில் நுழைந்தாள். விஷ்ணு தடுத்தபோதும் அவள் மனம் அதே உறுதிமொழியில் நிலைத்திருந்தது।

Verse 47

तस्मिन्नवसरे देवा ब्रह्माद्या निखिला मुने । आगता खे समं दारैः सद्गतिं वै दिदृक्षवः

முனிவரே, அந்நேரத்தில் பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் தங்கள் துணைவியருடன் ஆகாய வழியாக வந்து சேர்ந்தனர்; நிகழவிருக்கும் அந்தச் சுப முடிவு—சத்கதி—யைக் காண ஆவலுற்றனர்।

Verse 48

अथ दैत्येन्द्रपत्न्यास्तु तज्ज्योतिः परमं महत् । पश्यतां सर्वदेवानामलोकमगमद्द्रुतम्

அப்போது தைத்யேந்திரனின் மனைவியிடமிருந்து அந்தப் பரம மகத்தான ஜோதி எழுந்தது; எல்லாத் தேவரும் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அது விரைவில் வேறொரு லோகத்திற்குச் சென்றது.

Verse 49

शिवातनौ विलीनं तद्वृन्दातेजो बभूव ह । आसीज्जयजयारावः खस्थितामर पंक्तिषु

விருந்தாவின் அந்தப் படையின் ஒளி சிவனுடைய தன் திருமேனியிலே லயமாயிற்று. அப்போது வானில் நிலைத்த தேவர்களின் வரிசைகளில் “ஜய ஜய” என்ற மகா முழக்கம் எழுந்தது।

Verse 50

एवं वृन्दा महाराज्ञी कालनेमिसुतोत्तमा । पातिव्रत्यप्रभावाच्च मुक्तिं प्राप परां मुने

இவ்வாறு மகாராணி விருந்தா—காலநேமியின் புதல்வியரில் சிறந்தவள்—தன் பதிவிரதத் தர்மத்தின் வல்லமையால், ஓ முனிவரே, பரம முக்தியை அடைந்தாள்।

Verse 51

ततो हरिस्तामनुसंस्मन्मुहुर्वृन्दाचिताभस्मरजोवगुंठितः । तत्रैव तस्थौ सुरसिद्धसंघकैः प्रबोध्यमानोपि ययौ न शांतिम्

பின்னர் ஹரி விருந்தாவை மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து, விருந்தாவின் சிதையின் சாம்பல்-தூசியால் மூடப்பட்டவராய் இருந்தார். அங்கேயே நின்றார்; தேவர், சித்தர் கூட்டங்கள் அறிவுறுத்தியும் அவருக்கு அமைதி வரவில்லை।