शिवस्य आश्वासनं हरि-ब्रह्मणोः तथा शङ्खचूडवृत्तान्तकथनम् / Śiva’s Reassurance to Hari and Brahmā; Account of Śaṅkhacūḍa’s Origin

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथाकर्ण्य वचश्शंभुर्हरिविध्योस्सुदीनयोः । उवाच विहसन्वाण्या मेघनादगभीरया

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது மிகுந்த துயருற்ற ஹரி, விதி ஆகியோரின் சொற்களை கேட்டுச் சம்பு மென்முறுவலுடன், மேகமுழக்கம்போல் ஆழ்ந்த குரலில் உரைத்தார்।

Verse 2

शिव उवाच । हे हरे वत्स हे ब्रह्मंस्त्यजतं सर्वशो भयम् । शंखचूडोद्भवं भद्रं सम्भविष्यत्यसंशयम्

சிவன் உரைத்தான்—ஹே ஹரியே, பிள்ளையே! ஹே பிரம்மனே! எல்லாவித அச்சத்தையும் முழுதாய் விட்டு விடுங்கள். சங்கசூடனிடமிருந்து நிச்சயமாக மங்களமான விளைவு உண்டாகும்; ஐயமில்லை।

Verse 3

शंखचूडस्य वृत्तांतं सर्वं जानामि तत्त्वतः । कृष्णभक्तस्य गोपस्य सुदाम्नश्च पुरा प्रभो

ஹே பிரபுவே! சங்கசூடனின் முழு வரலாறையும் நான் உண்மையாய் அறிவேன்; அதுபோலப் பழங்காலத்தில் கிருஷ்ணபக்தனான கோபன் சுதாமாவின் கதையையும் அறிவேன்।

Verse 4

मदाज्ञया हृषीकेशो कृष्णरूपं विधाय च । गोशालायां स्थितो रम्ये गोलोके मदधिष्ठिते

என் ஆணையினால் ஹ்ருஷீகேசன் கிருஷ்ணரூபம் ஏற்று, என் அதிகாரத்தின்கீழ் உள்ள அந்த இனிய கோலோகத்தில் கோசாலையில் தங்கினான்।

Verse 5

स्वतंत्रोहमिति स्वं स मोहं मत्वा गतः पुरा । क्रीडास्समकरोद्बह्वीस्स्वैरवर्तीव मोहितः

‘நான் சுதந்திரன்’ என்று எண்ணி அவன் முன்பு தன் சொந்த மயக்கத்தில் விழுந்தான்; சுயஇச்சையால் நடப்பவன்போல் மயங்கி பல விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டான்।

Verse 6

तं दृष्ट्वा मोहमत्युग्रं तस्याहं मायया स्वया । तेषां संहृत्य सद्बुद्धिं शापं दापितवान् किल

அந்த மிகக் கடுமையான மயக்கத்தைப் பார்த்து, நான் என் சொந்த மாயையால் அவன்மேல் செயல்படுத்தினேன்; அவர்களின் நல்லுணர்வை அகற்றி, அவர்களால் சாபம் உரைக்கச் செய்தேன் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 7

इत्थं कृत्वा स्वलीलां तां मायां संहृतवानहम् । ज्ञानयुक्तास्तदा ते तु मुक्तमोहास्सुबुद्धयः

இவ்வாறு என் தெய்வீக லீலையாக அந்த மாயையை நிகழ்த்தி, பின்னர் அதை நான் ஒதுக்கிக் கொண்டேன். அப்போது அவர்கள் ஞானம் பெற்றவர்களாய் மயக்கமின்றி தெளிந்த அறிவில் நிலைபெற்றனர்।

Verse 8

समीपमागतास्ते मे दीनीभूय प्रणम्य माम् । अकुर्वन्सुनुतिं भक्त्या करौ बद्ध्वा विनम्रकाः

பின்னர் அவர்கள் என் அருகே வந்து, தாழ்மையடைந்து என்னை வணங்கினர். கைகளை கூப்பி, பணிவுடன், பக்தியால் உருக்கமான புகழ்ச்சியைச் செய்தனர்।

Verse 9

वृत्तांतमवदन्सर्वं लज्जाकुलितमानसाः । ऊचुर्मत्पुरतो दीना रक्षरक्षेति वै गिरः

வெட்கத்தால் கலங்கிய மனத்துடன் அவர்கள் முழு நிகழ்வையும் கூறினர். என் முன்னிலையில் தாழ்மையுடன் நின்று, மீண்டும் மீண்டும்—“காப்பாற்று, காப்பாற்று!” என்று அழைத்தனர்।

Verse 10

तदा त्वहं भवस्तेषां संतुष्टः प्रोक्तवान् वचः । भयं त्यजत हे कृष्ण यूयं सर्वे मदाज्ञया

அப்போது நான் பவனாகிய (சிவபெருமான்) அவர்களால் மகிழ்ந்து இவ்வாறு உரைத்தேன்— “ஏ கிருஷ்ணா, அச்சத்தை விடு; நீங்கள் அனைவரும் என் ஆணைப்படி உரியவாறு செயல்படுங்கள்।”

Verse 11

रक्षकोऽहं सदा प्रीत्या सुभद्रं वो भविष्यति । मदिच्छयाऽखिलं जातमिदं सर्वं न संशयः

நான் எப்போதும் அன்பருளால் உங்கள் காவலன்; உங்களுக்கு நிச்சயமாக மங்களம் உண்டாகும். என் இச்சையாலே இவ்வனைத்துலகமும் தோன்றியது—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 12

स्वस्थानं गच्छ त्वं सार्द्धं राधया पार्षदेन च । दानवस्तु भवेत्सोयं भारतेऽत्र न संशयः

நீ ராதையுடனும் உன் பர்ஷதனுடனும் சேர்ந்து உன் சொந்த தாமத்திற்குச் செல். இவன் மட்டும்—பாரதத்தில் நிச்சயமாக தானவனாகப் பிறப்பான்; ஐயமில்லை.

Verse 13

शापोद्धारं करिष्येऽहं युवयोस्समये खलु । मदुक्तमिति संधार्य शिरसा राधया सह

தக்க காலத்தில் நான் உங்களிருவரின் சாபநீக்கத்தை நிச்சயமாகச் செய்வேன். என் சொல் உண்மை என உறுதியாகக் கொண்டு, ராதையுடன் தலை வணங்கி அதை ஏற்றுக் கொள்.

Verse 14

श्रीकृष्णोऽमोददत्यंतं स्वस्थानमगमत्सुधीः । न्यष्ठातां सभयं तत्र मदाराधनतत्परौ

ஞானமிகு ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து தம் தாமத்திற்குச் சென்றார். அங்கே அவர்கள் இருவரும் அச்சத்துடன் இருந்து, என் (பகவான் சிவனின்) ஆராதனையில் முழுமையாக ஈடுபட்டனர்.

Verse 15

मत्वाखिलं मदधीनमस्वतन्त्रं निजं च वै । स सुदामाऽभवद्राधाशापतो दानवेश्वरः

‘இவ்வனைத்தும் என் கட்டுப்பாட்டிலே; சுயாதீனம் அல்ல; உண்மையில் எனதே’ என்று எண்ணி, ராதையின் சாபத்தால் அவன் சுதாமனாகி தானவர்களின் தலைவனானான்.

Verse 16

शङ्खचूडाभिधो देवद्रोही धर्मविचक्षणः । क्लिश्नाति सुबलात्कृत्स्नं सदा देवगणं कुधीः

சங்கசூடன் எனப்படும் அந்த தேவர்துரோகி, தர்மத்தில் நுண்ணறிவு கொண்டிருந்தும் தீயமதி உடையவன்; தன் மாபெரும் வலிமையால் முழு தேவர்கணத்தையும் எப்போதும் துன்புறுத்துகிறான்.

Verse 17

मन्मायामोहितस्सोतिदुष्टमंत्रिसहा यवान् । तद्भयं त्यजताश्वेव मयि शास्तरि वै सति

என் மாயையால் மயங்கியவர்களாகவும், மிகத் தீய ஆலோசகர்களுடன் கூடியவர்களாகவும் உள்ள அந்த யவனர்கள் பயத்திற்குக் காரணமாகினர். அந்தப் பயத்தை உடனே விட்டு விடுங்கள்; நான் இங்கே தண்டிப்பவனும் காப்பவனுமாக இருக்கிறேன்.

Verse 18

सनत्कुमार उवाच । इत्यूचिवाञ्शिवो यावद्धरिब्रह्मपुरः कथाम् । अभवत्तावदन्यच्च चरितं तन्मुने शृणु

சனத்குமாரர் கூறினார்—சிவன் ஹரி மற்றும் பிரம்மா பற்றிய கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தபோது, அதே நேரத்தில் இன்னொரு நிகழ்வு நடந்தது. முனிவரே, அந்த வரலாற்றைக் கேளுங்கள்.

Verse 19

तस्मिन्नेवांतरे कृष्णो राधया पार्षदैः सह । सद्गोपैराययौ शंभुमनुकूलयितुं प्रभुम्

அந்த வேளையில் கிருஷ்ணன் ராதையுடன், தன் பரிசாரகர்களும் நல்ல கோபர்களும் சேர்ந்து, பரம ஆண்டவன் சம்புவின் அருளைப் பெற அவரிடம் சென்றான்.

Verse 20

प्रभुं प्रणम्य सद्भक्त्या मिलित्वा हरिमादरात् । संमतो विधिना प्रीत्या संतस्थौ शिवशासनात्

பிரபுவை உண்மைப் பக்தியுடன் வணங்கி, ஹரியை மரியாதையுடன் சந்தித்து, முறையின்படி அன்புடன் வரவேற்கப்பட்டு, சிவனின் ஆணைப்படி அமைதியுடன் நிலைத்திருந்தான்.

Verse 21

ततः शंभुं पुनर्नत्वा तुष्टाव विहिताञ्जलिः । श्रीकृष्णो मोहनिर्मुक्तो ज्ञात्वा तत्त्वं शिवस्य हि

பின்பு ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சம்புவை மீண்டும் வணங்கி, கைகூப்பி ஸ்தோத்திரம் செய்தான். சிவத் தத்துவத்தை அறிந்ததால் அவன் மயக்கத்திலிருந்து விடுபட்டான்.

Verse 22

श्रीकृष्ण उवाच । देवदेव महादेव परब्रह्म सतांगते । क्षमस्व चापराधं मे प्रसीद परमेश्वर

ஸ்ரீகிருஷ்ணன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! பரப்ரஹ்மமே, சத்புருஷர்களின் கதியே! என் அபராதத்தை மன்னிப்பாயாக; பரமேஸ்வரா, அருள்புரிவாயாக.

Verse 23

त्वत्तः शर्व च सर्वं च त्वयि सर्वं महेश्वर । सर्वं त्वं निखिलाधीश प्रसीद परमेश्वर

ஹே சர்வா! அனைத்தும், எல்லா உயிர்களும் உம்மிடமிருந்தே தோன்றுகின்றன; அனைத்தும் உம்மிலேயே நிலைகொள்கின்றன, ஹே மகேஸ்வரா. நீரே அனைத்தும், ஹே நிகிலாதீசா—பரமேஸ்வரா, அருள்புரிவாயாக.

Verse 24

त्वं ज्योतिः परमं साक्षात्सर्वव्यापी सनातनः । त्वया नाथेन गौरीश सनाथास्सकला वयम्

நீங்கள் சாக்ஷாத் பரம ஜோதி—எங்கும் நிறைந்த சனாதனன். ஹே கௌரீசா! நீங்கள் நாதனாக இருப்பதால் நாங்கள் அனைவரும் ஆதரவுடன் பாதுகாப்பில் உள்ளோம்।

Verse 25

सर्वोपरि निजं मत्वा विहरन्मोहमाश्रितः । तत्फलं प्राप्तवानस्मि शापं प्राप्तस्सवामकः

நான் என்னை எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவன் என எண்ணி, மயக்கத்தைச் சார்ந்து அலைந்தேன். அதன் பலனாக இப்போது—வாமகனுடன் சேர்ந்து—சாபத்தை அடைந்தேன்।

Verse 26

पार्षदप्रवरो यो मे सुदामा नाम गोपकः । स राधाशापतः स्वामिन्दानवीं योनिमाश्रितः

ஓ ஸ்வாமி! என் பர்ஷதர்களில் சிறந்த சுதாமா என்னும் கோபன், ராதையின் சாபத்தால் தானவ யோனியில் பிறந்தான்.

Verse 27

अस्मानुद्धर दुर्ग्गेश प्रसीद परमेश्वर । शापोद्धारं कुरुष्वाद्य पाहि नश्शरणागतान्

ஓ துர்கேசா, பரமேஸ்வரா! அருள்புரிந்து, இன்று சாபநீக்கம் செய்து எங்களை உயர்த்தி, சரணடைந்த எங்களை காத்தருள்வாயாக.

Verse 28

इत्युक्त्वा विररामैव श्रीकृष्णो राधया सह । प्रसन्नोऽभूच्छिवस्तत्र शरणागतवत्सलः

இவ்வாறு கூறி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் ராதையுடன் மௌனமானான். அப்போது சரணாகதவத்ஸலன் சிவன் அங்கே மகிழ்ந்து அருளினான்.

Verse 29

श्रीशिव उवाच । हे कृष्ण गोपिकानाथ भयं त्यज सुखी भव । मयानुगृह्णता तात सर्वमाचरितं त्विदम्

ஸ்ரீசிவன் கூறினார்—ஓ கிருஷ்ணா, கோபிகாநாதா! அச்சத்தை விடு; நலமுடன் இரு. மகனே, என் அருளால் இவை அனைத்தும் உன்னால் முறையாக நிறைவேறின.

Verse 30

संभविष्यति ते भद्रं गच्छ स्वस्थानमुत्तमम् । स्थातव्यं स्वाधिकारे च सावधानतया सदा

உனக்கு நிச்சயமாக மங்களம் உண்டாகும். இப்போது உன் சிறந்த தாமத்திற்குச் செல்; எப்போதும் உன் உரிய கடமைவட்டத்தில் விழிப்புடன் நிலைத்திரு.

Verse 31

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखण्डे शंखचूडवधे शिवोपदेशो नामैकत्रिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரசம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், சங்கசூடவதப் பிரசங்கத்தில், ‘சிவோபதேசம்’ எனும் முப்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 32

वाराहप्रवरे कल्पे तरुण्या राधया सह । शापप्रभावं भुक्त्वा वै पुनरायास्यति स्वकम्

உத்தம வராஹகல்பத்தில், இளமையான ராதையுடன் சேர்ந்து, அவன் நிச்சயமாக சாபத்தின் விளைவினை அனுபவிப்பான்; அதன் வலிமையை அனுபவித்த பின் மீண்டும் தன் இயல்பான நிலைக்கும் தன் தாமத்திற்கும் திரும்புவான்.

Verse 33

सुदामा पार्षदो यो हि तव कृष्ण प्रियप्रियः । दानवीं योनिमाश्रित्येदानीं क्लिश्नाति वै जगत्

ஏ கிருஷ்ணா! சுதாமன் ஒருகால் உன் பரிஷதனாகவும் மிகப் பிரியனாகவும் இருந்தான்; அவன் இப்போது தானவீ யோனியில் பிறந்து, தற்பொழுது உண்மையாய் உலகத்தைத் துன்புறுத்துகின்றான்.

Verse 34

शापप्रभावाद्राधाया देवशत्रुश्च दानवः । शङ्खचूडाभिधस्सोऽति दैत्यपक्षी सुरदुहः

ராதையின் சாபப் பிரபாவத்தால் தேவர்களுக்கு பகைவனான ஒரு தானவன் தோன்றினான். அவன் ‘சங்கசூடன்’ என அழைக்கப்பட்டான்—தைத்யப் பக்கத்தைச் சேர்ந்தவனும் தேவர்களுக்கு துயரம் விளைவிப்பவனும்.

Verse 35

तेन निस्सारिता देवास्सेन्द्रा नित्यं प्रपीडिताः । हृताधिकारा विकृतास्सर्वे याता दिशो दश

அவனால் விரட்டப்பட்ட தேவர்கள் இந்திரனுடன் எப்போதும் துன்புறுத்தப்பட்டனர். உரிமை பறிக்கப்பட்டு கலங்கிய அவர்கள் அனைவரும் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 36

ब्रह्माच्युतौ तदर्थे ही हागतौ शरणं मम । तेषां क्लेशविनिर्मोक्षं करिष्ये नात्र संशयः

பிரம்மாவும் அச்யுதனும் (விஷ்ணு) அதற்காகவே என்னிடம் சரணடைந்துள்ளனர். அவர்களைத் துன்பங்களிலிருந்து விடுவிப்பேன்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शंकरः कृष्णं पुनः प्रोवाच सादरम् । हरिं विधिं समाभाष्य वचनं क्लेशनाशनम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி சங்கரர் மீண்டும் மரியாதையுடன் கிருஷ்ணனை உரைத்தார்; ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் விதி (பிரம்மா) ஆகியோரையும் सम्बோதித்து துன்பநாசக வார்த்தைகளைச் சொன்னார்.

Verse 38

शिव उवाच । हे हरे हे विधे प्रीत्या ममेदं वचनं शृणु । गच्छतं त्वरितं तातौ देवानंदाय निर्भयम्

சிவன் கூறினார்—ஓ ஹரியே, ஓ விதியே! அன்புடன் என் இந்த வார்த்தையை கேளுங்கள். அன்புப் புதல்வர்களே, தேவர்களின் ஆனந்தத்திற்காக அஞ்சாது விரைந்து செல்லுங்கள்.

Verse 39

कैलासवासिनं रुद्रं मद्रूपं पूर्णमुत्तमम् । देवकार्यार्थमुद्भूतं पृथगाकृतिधारिणम्

அவன் கைலாசவாசி ருத்ரனை கண்டான்—என் இயல்பே ஆன, நிறைவானும் உன்னதனும்; தேவர்களின் பணிக்காக வெளிப்பட்டு தனித்த தெளிவான உருவம் தாங்கியவன்.

Verse 40

एतदर्थे हि मद्रूपः परिपूर्णतमः प्रभुः । कैलासे भक्तवशतस्संतिष्ठति गिरौ हरे

இவ்வேண்டுதலுக்காகவே என் சொரூபமான, மிகப் பரிபூரணமான பரமபிரபு—ஓ ஹரி—பக்தர்களின் அன்புக்கட்பட்டு கைலாச மலைமேல் தங்குகின்றார்।

Verse 41

मत्तस्त्वत्तो न भेदोऽस्ति युवयोस्सेव्य एव सः । चराचराणां सर्वेषां सुरादीनां च सर्वदा

எனக்கும் உனக்கும் வேறுபாடு இல்லை. உங்களிருவராலும் சேவிக்கத் தக்கவர் (ஆராத்யர்) அவரே ஒருவர்தான்—எப்போதும்; அசையும் அசையாத எல்லா உயிர்களுக்கும், தேவர்கள் முதலியோருக்கும் என்றும் அவரே வழிபடத்தக்கவர்।

Verse 42

आवयोभेदकर्ता यस्स नरो नरकं व्रजेत् । इहापि प्राप्नुयात्कृष्टं पुत्रपौत्रविवर्जितः

எங்களிருவருக்கிடையில் பிளவை உண்டாக்கும் மனிதன் நரகத்திற்குச் செல்வான்; இவ்வுலகிலேயும் அவன் துன்பம் அடைவான், மகன்-பேரன் இன்றித் தள்ளப்பட்டவனாய்।

Verse 43

इत्युक्तवंतं दुर्गेशं प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । राधया सहितः कृष्णः स्वस्थानं सगणो ययौ

இவ்வாறு துர்கேசனை உரைத்து, கிருஷ்ணன் ராதையுடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான். பின்னர் தன் பரிவாரங்களுடன் தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 44

हरिर्ब्रह्मा च तौ व्यास सानन्दौ गतसाध्वसौ । मुहुर्मुहुः प्रणम्येशं वैकुंठं ययतुर्द्रुतम्

ஓ வியாசரே! ஹரியும் பிரம்மாவும் ஆனந்தமுற்று அச்சமின்றி, ஈசனை (சிவனை) மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி விரைவில் வைகுண்டத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 45

तत्रागत्याखिलं वृत्तं देवेभ्यो विनिवेद्य तौ । तानादाय ब्रह्मविष्णू कैलासं ययतुर्गिरिम्

அங்கே வந்து அந்த இருவரும் (பிரம்மா, விஷ்ணு) நடந்த அனைத்தையும் தேவர்களுக்கு அறிவித்தனர். பின்னர் அந்த தேவர்களை உடன் அழைத்து பிரம்மா-விஷ்ணு கைலாச மலைக்குச் சென்றனர்.

Verse 46

तत्र दृष्ट्वा महेशानं पार्वतीवल्लभं प्रभुम् । दीनरक्षात्तदेहं च सगुणं देवनायकम्

அங்கே பார்வதியின் பிரியமான ஆண்டவன் மகேசானைத் தரிசித்து, துன்புற்றோரைக் காக்க ஏற்றுக்கொண்ட அதே சகுண, தேவர்களின் தலைவனான உடலுருவையும் அவர் கண்டார்.

Verse 47

तुष्टुवुः पूर्ववत्सर्वे भक्त्या गद्गदया गिरा । करौ बद्ध्वा नतस्कंधा विनयेन समन्विताः

முன்புபோலவே அனைவரும் பக்தியால் குரல் தடுக்கத் தடுக்கப் புகழ்ந்து பாடினர். கைகளை கூப்பி, தோள்களைத் தாழ்த்தி, பணிவும் மரியாதையும் நிறைந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 48

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव गिरिजानाथ शंकर । वयं त्वां शरणापन्ना रक्ष देवान्भयाकुलान्

தேவர்கள் கூறினர்— “தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, கிரிஜாநாதனே, சங்கரனே! அச்சத்தால் கலங்கிய நாங்கள் உம்மிடம் சரணடைந்தோம்; அச்சமுற்ற தேவர்களை காத்தருள்வாயாக।”

Verse 49

शंखचूडदानवेन्द्रं जहि देवनिषूदनम् । तेन विक्लाविता देवाः संग्रामे च पराजिताः

தேவர்களின் பகைவரை அழிப்பவனே! தானவர்களின் அரசன் சங்கசூடனை வதம் செய். அவனால் தேவர்கள் கலங்கிப் போரில் தோல்வியுற்றனர்.

Verse 50

हृताधिकाराः कुतले विचरंति यथा नराः । देवलोको हि दुर्दृश्यस्तेषामासीच्च तद्भयात्

முன்னைய உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டதால் அவர்கள் பூமியில் சாதாரண மனிதரைப் போல அலைந்தனர். அந்த அச்சத்தால் தேவருலகம் அவர்களுக்கு காண இயலாததாகி, மறைந்தது போல இருந்தது.

Verse 51

दीनोद्धर कृपासिन्धो देवानुद्धर संकटात् । शक्रं भयान्महेशानहत्वा तं दानवाधिपम्

ஹே மகேசானா, துன்புற்றோரைக் காக்கும் கருணைக்கடலே! இந்த ஆபத்திலிருந்து தேவர்களை மீட்டருள்வாயாக. அந்த தானவாதிபதியை வதைத்து, சக்ரன் (இந்திரன்) அச்சத்திலிருந்து விடுதலை பெறச் செய்.

Verse 52

इति श्रुत्वा वचश्शंभुर्देवानां भक्तवत्सलः । उवाच विहसन् वाण्या मेघनादगभीरया

அவ்வார்த்தைகளை கேட்டதும், தேவர்களிடத்தில் பக்திவாத்சலன் ஆன சம்பு மென்முறுவலுடன் பேசினார். அவரது குரல் மேகமுழக்கம்போல் ஆழமும் ஒலியும் கொண்டது.

Verse 53

श्रीशंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाः स्वस्थानं गच्छत धुवम् । शंखचूडं वधिष्यामि सगणं नात्र संशयः

ஸ்ரீசங்கரர் கூறினார்—ஹே ஹரி, ஹே விதே, ஹே தேவர்களே! நீங்கள் உறுதியாக உங்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு செல்லுங்கள். சங்கசூடனை அவன் கணங்களுடன் நான் வதைக்கிறேன்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 54

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य वचः पीयूषसंनिभम् । ते सर्वे प्रमुदा ह्यासन्नष्टं मत्वा च दानवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகேசனின் அமுதம் போன்ற வாக்குகளை கேட்டவுடன் அவர்கள் அனைவரும் மிக மகிழ்ந்து, தானவன் அழிந்துவிட்டான் என்று எண்ணினர்।

Verse 55

हरिर्जगाम वैकुंठं सत्यलोके विधिस्तदा । प्रणिपत्य महेशं च सुराद्याः स्वपदं ययुः

ஹரி வைகுண்டத்திற்குச் சென்றார்; அப்போது விதி (பிரம்மா) சத்தியலோகத்திற்குத் திரும்பினார். மகேசனை வணங்கி தேவர்கள் முதலியோர் தத்தம் தாமங்களுக்கு சென்றனர்.