त्रिपुरदाहवर्णनम् | Tripura-dāha-varṇanam (Description of the Burning of Tripura)

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । अथ शम्भुर्महादेवो रथस्थस्सर्वसंयुतः । त्रिपुरं सकलं दग्धुमुद्यतोऽभूत्सुरद्विषाम् । शीर्षं स्थानकमास्थाय संधाय च शरोत्तमम् । सज्जं तत्कार्मुकं कृत्वा प्रत्यालीढं महाद्भुतम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது ரதத்தில் அமர்ந்து, அனைத்தாயுதங்களாலும் சீரமைந்த மகாதேவன் சம்பு, தேவர்களுக்கு விரோதமானோரின் திரிபுரத்தை முழுவதும் எரிக்கத் துணிந்தான். ‘சீர்ஷ-ஸ்தானக’ எனும் உறுதியான நிலைப்பாட்டை ஏற்று, சிறந்த அம்பைச் சேர்த்தான்; வில்லைக் கையிலே தயார் செய்து, அதிசயமான ‘பிரத்யாலீட’ நிலைப்பில் நின்றான்.

Verse 3

निवेश्य दृढमुष्टौ च दृष्टिं दृष्टौ निवेश्य च । अतिष्ठन्निश्चलस्तत्र शतं वर्षसहस्रकम्

கைகளை உறுதியாகக் குத்தி, பார்வையை அசையாமல் நிலைநிறுத்தி, அவர் அங்கே அசைவின்றி நின்றார்—ஒரு இலட்சம் ஆண்டுகள்.

Verse 4

ततोङ्गुष्ठे गणाध्यक्षस्स तु दैत्यनिशंस्थितः । न लक्ष्यं विविशुस्तानि पुराण्यस्य त्रिशूलिनः

அப்போது சிவனின் பெருவிரலில் நிலைபெற்ற கணாதிபதி, அசுராதிபதியை எதிர்கொண்டான். ஆயினும் திரிசூலதாரி இறைவனின் பழம்பெரும் திவ்யாஸ்திரங்கள் அவனை இலக்காகப் பாயவில்லை।

Verse 5

ततोंतरिक्षादशृणोद्धनुर्बाणधरो हरः । मुंजकेशो विरूपाक्षो वाचं परमशोभनाम्

அப்போது நடுவானில் இருந்து வில்-அம்பு தாங்கிய ஹரன் (சிவன்) குரல் கேட்டது—முஞ்சை ஒத்த சடையுடன், விரூபாக்ஷன், மிகச் சிறப்பான வாக்கை உரைத்தான்।

Verse 6

भो भो न यावद्भगवन्नर्चितोऽसौ विनायकः । पुराणि जगदीशेश सांप्रतं न हनिष्यति

“ஓ ஓ பகவானே! அந்தப் போற்றத்தக்க விநாயகன் முறையாகப் பூஜிக்கப்படும்வரை, இப்போதும் அவன் முன் ஏற்பாடுகளை அழிக்கமாட்டான். ஓ ஜகதீசா, ஓ பரமேசா!”

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं गजवक्त्रमपूजयत् । भद्रकालीं समाहूय ततोंधकनिषूदनः

இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அంధகநிஷூதனன் (பகவான் சிவன்) கஜவக்த்ரன் (கணேசன்) ஐப் பூஜித்தான். பின்னர் பத்ரகாளியை அழைத்து அடுத்த செயலில் முன்னேறினான்।

Verse 8

तस्मिन् संपूजिते हर्षात्परितुष्टे पुरस्सरे । विनायके ततो व्योम्नि ददर्श भगवान्हरः

முன்னணித் தலைவர் விநாயகன் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் திருப்தியடைந்தபோது, பகவான் ஹரன் (சிவன்) வானத்தை நோக்கி (வரவிருப்பதை) கண்டான்।

Verse 9

पुराणि त्रीणि दैत्यानां तारकाणां महात्मनाम् । यथातथं हि युक्तानि केचिदित्थं वदंति ह

சிலர் இவ்வாறு கூறுகின்றனர்—தாரகர்கள் எனப்படும் மகாத்ம தைத்யர்களின் மூன்று பழமையான புரங்கள், சூழ்நிலைக்கேற்ப எப்படியோ அப்படியே இணைக்கப்பட்டும் அமைக்கப்பட்டும் இருந்தன.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे त्रिपुरदाहवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் நூலில் உள்ள ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘திரிபுரதாஹ வர்ணனம்’ எனும் பத்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 11

स स्वतंत्रः परं ब्रह्म सगुणो निर्गुणोऽपि ह । अलक्ष्यः सकलैस्स्वामी परमात्मा निरंजनः

அவர் முழுமையான சுதந்திரன்—பரம்பிரம்மம். அவர் சகுணனும், நிர்குணனும். எல்லா இந்திரியங்களாலும் அறிய இயலாதவர்; அனைத்தின் ஆண்டவன், பரமாத்மா, மாசற்ற நிரஞ்சனன்.

Verse 12

पंचदेवात्मकः पंचदेवोपास्यः परः प्रभुः । तस्योपास्यो न कोप्यस्ति स एवोपास्य आलयम्

உயர்ந்த பிரபு பஞ்சதேவ-ஸ்வரூபன்; பஞ்சதேவர்களின் வழியாகவே வழிபடப்படுகிறார். அவருக்கு வேறு உபாச்யர் இல்லை; அவரே வழிபாட்டின் பரம தாமமும் சரணமும்.

Verse 13

अथ वा लीलया तस्य सर्वं संघटते मुने । चरितं देवदेवस्य वरदातुर्महेशितुः

அல்லது, முனிவரே, அவருடைய தெய்வீக லீலையாலேயே அனைத்தும் ஒன்றுகூடி நிறைவேறுகின்றது. இது தேவர்களின் தேவனும் வரமளிப்பவனுமான மகேஸ்வரனின் புனிதச் சரிதம்.

Verse 14

तस्मिस्थिते महादेवे पूजयित्वा गणाधिपम् । पुराणि तत्र कालेन जग्मुरेकत्वमाशु वै

மகாதேவன் அங்கே நிலைத்திருந்தபோது அவர்கள் கணாதிபன் (ஸ்ரீகணேசன்) அருளை வணங்கி பூஜை செய்தனர். பின்னர் காலம் வந்தபோது அந்த எல்லா கணங்களும் விரைவில் ஒருமனதாக—ஒரே நோக்கில்—ஒன்றாயின.

Verse 15

एकीभावं मुने तत्र त्रिपुरे समुपागते । बभूव तुमुलो हर्षो देवादीनां महात्मनाम्

முனிவரே! அங்கே திரிபுரம் ஒருமித்த நிலையில்—ஒன்றாய்—வந்து சேர்ந்தபோது தேவர்கள் முதலான மகாத்மர்களிடையே பேரொலி கொண்ட மகிழ்ச்சி எழுந்தது.

Verse 16

ततो देवगणास्सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः । जयेति वाचो मुमुचुः स्तुवंतश्चाष्टमूर्तिनम्

அப்போது எல்லா தேவர்கணங்களும், சித்தர்களும், பரமரிஷிகளும் ‘ஜயம்!’ என்று முழங்கினர்; போற்றிப் பாடி அஷ்டமூர்த்தியான சிவனின் பெருமையைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 17

अथाहेति तदा ब्रह्मा विष्णुश्च जगतां पतिः । समयोऽपि समायातो दैत्यानां वधकर्मणः

அப்போது பிரம்மா கூறினார்; உலகங்களின் அதிபதி விஷ்ணுவும் (ஒப்புதல் அளித்தார்). தைத்தியர்களை வதைக்கும் செயற்கான நியதிக் காலமும் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 18

तेषां तारकपुत्राणां त्रिपुराणां महेश्वर । देवकार्यं कुरु विभो एकत्वमपि चागतम्

ஹே மகேஸ்வரா! தாரகனின் புதல்வர்களான திரிபுரங்களைப் பற்றித், ஹே அனைத்தாற்றலுடைய ஆண்டவா, தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாயாக; அவர்களின் ஒன்றுமை மற்றும் கூட்டு வலிமை இப்போது நிகழ்ந்துள்ளது।

Verse 19

यावन्न यान्ति देवेश विप्रयोगं पुराणि वै । तावद्बाणं विमुंचश्च त्रिपुरं भस्मसात्कुरु

ஹே தேவேசா! அந்தப் பழம்பெரும் நகரங்கள் (திரிபுரம்) விலகி தப்புவதற்கு முன், உடனே அம்பை விடுத்து திரிபுரத்தைச் சாம்பலாக்குவாயாக।

Verse 20

अथ सज्यं धनुः कृत्वा शर्वस्संधाय तं शरम् । पूज्य पाशुपतास्त्रं स त्रिपुरं समचिंतयत्

அப்போது சர்வன் (சிவபெருமான்) வில்லில் நாணை இழுத்துக் கட்டி அந்த அம்பைச் சேர்த்தார்; பாசுபத அஸ்திரத்தை வழிபட்டு திரிபுர நாசத்தைத் தம் தெய்வத் தீர்மானமாகக் கொண்டார்।

Verse 21

अथ देवो महादेवो वरलीलाविशारदः । केनापि कारणेनात्र सावज्ञं तदवैक्षत

அப்போது தேவர்களின் தேவனான மகாதேவன்—வரம் அருள்வதிலும் தெய்வ லீலையிலும் தேர்ந்தவன்—ஏதோ காரணத்தால் அந்தக் கணமே அதை அறிந்தே அலட்சியமாக நோக்கினான்।

Verse 22

पुरत्रयं विरूपाक्षः कर्तुं तद्भस्मसात्क्षणात् । समर्थः परमेशानो मीनातु च सतां गतिः

விரூபாக்ஷனான பரமேசன் ஒரு கணத்தில் புரத்திரயம் (திரிபுரம்) சாம்பலாக்க வல்லவன்; சத்புருஷர்களின் அடைக்கலமும் இறுதிக் கதியும் ஆன அந்தப் பரமேசன் எங்களைப் பாதுகாப்பானாக।

Verse 23

दग्धुं समर्थो देवेशो वीक्षणेन जगत्त्रयम् । अस्मद्यशो विवृद्ध्यर्थं शरं मोक्तुमिहार्हसि

ஹே தேவேசா! ஒரு பார்வையாலேயே மூவுலகையும் எரிக்க வல்லவன் நீ; ஆயினும் எங்கள் புகழ் பெருகுவதற்காக இங்கே நீ அம்பை விடுதல் உரியது.

Verse 24

इति स्तुतोऽमरैस्सर्वैविष्ण्वादिविधिभिस्तदा । दग्धुं पुरत्रयं तद्वै बाणेनैच्छन्महेश्वरः

இவ்வாறு விஷ்ணு முதலிய விதாதா-ஸ்வரூப தேவர்களும் உட்பட எல்லா அமரர்களாலும் போற்றப்பட்ட மகேஸ்வரன், அப்போது ஒரே அம்பால் திரிபுரத்தை எரிக்க விரும்பினான்.

Verse 25

अभिलाख्यमुहूर्ते तु विकृष्य धनुरद्भुतम् । कृत्वा ज्यातलनिर्घोषं नादमत्यंतदुस्सहम्

அந்த தீர்மானமான வேளையில் அவர் அதிசயமான வில்லை இழுத்து, நாணின் முழக்கத்தை எழுப்பி, தாங்க இயலாத அளவுக்கு மிகக் கடுமையான நாதத்தை உண்டாக்கினார்।

Verse 26

आत्मनो नाम विश्राव्य समाभाष्य महासुरान् । मार्तंडकोटिवपुषं कांडमुग्रो मुमोच ह

தன் பெயரை உரக்க அறிவித்து, மகா அசுரர்களை நோக்கி உரைத்த பின், அந்த உக்கிரன் கோடி சூரிய ஒளிபோல் பிரகாசிக்கும் அம்பை விடுத்தான்।

Verse 27

ददाह त्रिपुरस्थास्तान्दैत्यांस्त्रीन्विमलापहः । स आशुगो विष्णुमयो वह्निशल्यो महाज्वलन्

அப்போது அந்த நிர்மலமான பாபநாசக சக்தி திரிபுரத்தில் இருந்த மூன்று தைத்யர்களையும் எரித்தழித்தது. அது வேகமாகச் சென்று, விஷ்ணு-மயமாகி, அগ্নி முனையுடைய பேர்ஜ்வலிக்கும் அஸ்திரமாக விளங்கியது।

Verse 28

ततः पुराणि दग्धानि चतुर्जलधिमेखलाम् । गतानि युगपद्भूमिं त्रीणि दग्धानि भस्मशः

பின்னர் அந்தப் பழம்புரங்கள் எரிந்தன; நான்கு கடல்களால் சூழப்பட்ட அந்த மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் பூமியில் விழுந்து முழுவதும் சாம்பலாயின.

Verse 29

दैत्यास्तु शतशो दग्धास्तस्य बाणस्थवह्निना । हाहाकारं प्रकुर्वंतश्शिवपूजाव्यतिक्रमात्

அவனுடைய அம்புகளில் உறைந்திருந்த அக்கினியால் நூற்றுக்கணக்கான தைத்யர்கள் எரிந்து சாம்பலானார்கள்; சிவபூஜையை மீறியதால் அவர்கள் அலறி ஓலமிட்டார்கள்।

Verse 30

तारकाक्षस्तु निर्दग्धो भ्रातृभ्यां सहितोऽभवत् । सस्मार स्वप्रभुं देवं शंकरं भक्तवत्सलम्

தாரகாக்ஷனும் தன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து எரிந்து வீழ்ந்தான்; அப்போது பக்தர்க்கு அருள்புரியும் தேவன் சங்கரனைத் தன் ஆண்டவனாக நினைத்தான்।

Verse 31

भक्त्या परमया युक्तः प्रलपन् विविधा गिरः । महादेवं समुद्वीक्ष्य मनसा तमुवाच सः

அவன் உச்சமான பக்தியால் நிறைந்து, பலவகை உருக்கமான சொற்களைப் புலம்பியபடி, மகாதேவனை ஒருமுகமாக நோக்கி மனத்தினுள் அவரிடம் உரைத்தான்।

Verse 32

तारकाक्ष उवाच । भव ज्ञातोसि तुष्टोऽसि यद्यस्मान् सह बंधुभिः । तेन सत्येन भूयोऽपि कदा त्वं प्रदहिष्यसि

தாரகாக்ஷன் கூறினான்—ஓ பவா (சிவா), எங்களை உறவினருடன் அறிந்து நீ திருப்தியடைந்தால், அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் சொல்; நீ எங்களை மீண்டும் எப்போது எரிப்பாய்?

Verse 33

दुर्लभं लब्धमस्माभिर्यदप्राप्यं सुरासुरैः । त्वद्भावभाविता बुद्धिर्जातेजाते भवत्विति

தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் எட்டாத அரிய வரத்தை நாங்கள் பெற்றோம். உன் அருளுணர்வால் நிறைந்த எங்கள் புத்தி பிறவி தோறும் மீண்டும் மீண்டும் எழுக.

Verse 34

इत्येवं विब्रुवंतस्ते दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञयाद्भुतं दग्धा भस्मसादभवन्मुने

முனிவரே! இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த தானவர்கள், சிவனின் ஆணையால் எழுந்த அந்த அக்கினியால் அதிசயமாக எரிந்து சாம்பலாயினர்.

Verse 35

अन्येऽपि बाला वृद्धाश्च दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञया द्रुतं व्यास निर्दग्धा भस्मसात्कृताः

வியாசரே! சிவனின் ஆணையால் அதே அக்கினி மற்ற தானவர்களையும்—இளையவர்களையும் முதியவர்களையும்—விரைவில் எரித்து சாம்பலாக்கியது.

Verse 36

स्त्रियो वा पुरुषा वापि वाहनानि च तत्र ये । सर्वे तेनाग्निना दग्धाः कल्पान्ते तु जगद्यथा

அங்கே இருந்த பெண்களோ ஆண்களோ, மேலும் அங்கிருந்த வாகனங்களும் யானங்களும்—அனைத்தும் அந்த அக்கினியால் எரிந்து அழிந்தன; கல்பாந்தத்தில் உலகமெல்லாம் அக்கினியால் கருகுவது போல।

Verse 37

भर्तॄन्कंठगतान्हित्वा काश्चिद्दग्धा वरस्त्रियः । काश्चित्सुप्ताः प्रमत्ताश्च रतिश्रांताश्च योषितः

சில உயர்குலப் பெண்கள், தங்கள் கழுத்தைச் சுற்றிப் பற்றிக்கொண்ட கணவர்களை விட்டுவிட்டு எரிந்து அழிந்தனர்; சிலர் உறங்கிக் கொண்டிருந்தனர், சிலர் அலட்சியமும் மயக்கமும் கொண்டிருந்தனர், இன்னும் சிலர் இன்பத்தில் களைத்திருந்தனர்.

Verse 38

अर्द्धदग्धा विबुद्धाश्च बभ्रमुर्मोहमूर्च्छिताः । तेन नासीत्सुसूक्ष्मोऽपि घोरत्रिपुरवह्निना

அவர்கள் அரை எரிந்தவர்களாய், பின்னர் திடீரென விழிப்புற்று, மயக்க மூர்ச்சையில் அலைந்தனர். அந்தக் கொடிய திரிபுர அக்கினியால் அவர்களின் நுண்ணிய தடம்கூட எஞ்சவில்லை.

Verse 39

अविदग्धो विनिर्मुक्तः स्थावरो जंगमोपि वा । वर्जयित्वा मयं दैत्यं विश्वकर्माणमव्ययम्

அவிதக்தனாக இருந்தாலும், முழுச் சித்தனாக இருந்தாலும், நிலையானதாயினும் நகர்வதாயினும்—தைத்யன் மயனை மட்டும் விலக்கி—அழியாத விஸ்வகர்மா எனும் தேவ-சிற்பி வேண்டியதை எல்லாம் உருவாக்க வல்லவன்.

Verse 40

अविरुद्धं तु देवानां रक्षितं शंभुतेजसा । विपत्कालेपि सद्भक्तं महेशशरणागतम्

தேவர்களுக்கு வெளிப்படையான முரண்பாடு இல்லாவிட்டாலும், ஶம்புவின் தேஜஸால் அவர்கள் காக்கப்படுகின்றனர். மேலும் பேரிடர் நேரத்தில் மகேசனின் சரணடைந்த சத்திய பக்தன் நிச்சயமாகப் பாதுகாக்கப்படுவான்.

Verse 41

सन्निपातो हि येषां नो विद्यते नाशकारकः । दैत्यानामन्यसत्त्वानां भावाभावे कृताकृते

அழிவை உண்டாக்கும் காரணங்களின் சேர்க்கை யாரிடமும் இல்லையெனில்—தைத்யர்களிடமோ பிற உயிர்களிடமோ—இருப்பு, இல்லாமை என்ற நிலைகளில் ‘செய்தது’ ‘செய்யாதது’ எனும் கட்டுப்படுத்தும் விளைவு ஏற்படாது.

Verse 42

तस्माद्यत्नस्सुसंभाव्यः सद्भिः कर्तव्य एव हि । गर्हणात्क्षीयते लोको न तत्कर्म समाचरेत्

ஆகையால் நல்லோர் நன்கு சிந்தித்த முயற்சியையே மேற்கொள்ள வேண்டும். பழிச்சொல்லால் உலகில் மதிப்பு குறையும்; எனவே கண்டனத்தைத் தரும் செயலைச் செய்யாதிருப்பது நன்று.

Verse 43

न संयोगो यथा तेषां भूयात्त्रिपुरवासिनाम् । मतमेतद्धि सर्वेषां दैवाद्यदि यतो भवेत्

திரிபுரவாசிகள் மீண்டும் எவ்விதத்திலும் ஒன்றுகூடி சேர்ந்து கொள்ளாதிருப்பதாக. இதுவே அனைவரின் உறுதியான கருத்து; ஏனெனில் தெய்வவிதியால் அவர்கள் மீண்டும் இணைந்தால், அதுவே அவர்களின் புதுப் பலத்திற்குக் காரணமாகும்.

Verse 44

ये पूजयंतस्तत्रापि दैत्या रुद्रं सबांधवाः । गाणपत्यं ययुस्सर्वे शिवपूजावि धेर्बलात्

அங்கேயும் அந்த தைத்யர்கள் தம் உறவினருடன் சேர்ந்து ருத்ரனை வழிபடத் தொடங்கினர். சிவபூஜை விதியின் வலிமையால் அவர்கள் அனைவரும் கானபத்ய மார்க்கத்தில் புகுந்தனர்.