तुलसी-शङ्खचूडोपाख्यानम् — Viṣṇu’s Disguise and the Tulasī Episode (Prelude to Śaṅkhacūḍa’s Fall)

Verse 1

व्यास उवाच । नारायणश्च भगवान् वीर्याधानं चकार ह । तुलस्याः केन यत्नेन योनौ तद्वक्तुमर्हसि

வியாசர் கூறினார்—பகவான் நாராயணன் துளசியின் யோனியில் விதைநிறுத்தலை எவ்வாறு, எந்தச் சிறப்பு முயற்சியால் செய்தான்? அதை எனக்கு விளக்கத் தகுதியானவர் நீரே.

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । नारायणो हि देवानां कार्यकर्ता सतां गतिः । शंखचूडस्य रूपेण रेमे तद्रमया सह

சனத்குமாரர் கூறினார்—நாராயணன் தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்றுபவன்; சத்புருஷர்களின் சரணாகதி. அவன் சங்கசூடனின் உருவம் கொண்டு அந்த ரமா (லக்ஷ்மி) உடன் விளையாடினான்.

Verse 3

तदेव शृणु विष्णोश्च चरितं प्रमुदावहम् । शिवशासनकर्तुश्च मातुश्च जगतां हरेः

ஆகையால் விஷ்ணுவின் அந்தப் பேரானந்தம் தரும் சரிதத்தை கேள்—சிவனின் ஆணையை நிறைவேற்றுபவனாக அவர் எவ்வாறு ஆனார், உலகங்களைத் தாங்கும் ஹரி ஜகன்மாதாவின்பால் எவ்வாறு நடந்தார் என்பதையும்।

Verse 4

रणमध्ये व्योमवचः श्रुत्वा देवेन शंभुना । प्रेरितश्शंखचूडस्य गृहीत्वा कवचं परम्

போர்க்களத்தின் நடுவில் வான்வாக்கை கேட்ட தேவாதிதேவன் சம்பு, சங்கசூடனைத் தூண்டினார்; தூண்டப்பட்ட அவன் உத்தமமான கவசத்தை அணிந்தான்।

Verse 5

विप्ररूपेण त्वरितं मायया निजया हरिः । जगाम शंखचूडस्य रूपेण तुलसीगृहम्

ஹரி தன் மாயையால் விரைந்து பிராமண வடிவம் கொண்டு, சங்கசூடனின் உருவமே ஏற்று துளசியின் இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 6

दुन्दुभिं वादयामास तुलसी द्वारसन्निधौ । जयशब्दं च तत्रैव बोधयामास सुन्दरीम्

வாசலருகே துளசி துந்துபியை முழக்கினாள்; அங்கேயே ‘ஜயம்’ என்ற முழக்கத்தால் அந்த அழகியாளை எழுப்பினாள்.

Verse 7

तच्छ्रुत्वा चैव सा साध्वी परमानन्दसंयुता । राजमार्गं गवाक्षेण ददर्श परमादरात्

அதை கேட்ட அந்த சாத்வி பேரானந்தம் நிறைந்து, மிகுந்த மரியாதையுடன் ஜன்னல் வழியாக ராஜமார்க்கத்தை நோக்கிப் பார்த்தாள்.

Verse 8

ब्राह्मणेभ्यो धनं दत्त्वा कारयामास मंगलम् । द्रुतं चकार शृंगारं ज्ञात्वाऽऽयातं निजं पतिम्

பிராமணர்களுக்கு செல்வம் தானம் செய்து அவள் மங்கலச் சடங்குகளை நடத்தினாள். தன் கணவர் வந்ததை அறிந்து உடனே அலங்காரம் செய்தாள்.

Verse 9

अवरुह्य रथाद्विष्णुस्तद्देव्याभवनं ययौ । शंखचूडस्वरूपः स मायावी देवकार्यकृत्

ரதத்திலிருந்து இறங்கி விஷ்ணு அந்த தேவியின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். சங்கசூடன் வடிவம் ஏற்று, மாயை வல்லவர் தேவர்களின் காரியத்தை நிறைவேற்ற முனைந்தார்.

Verse 10

दृष्ट्वा तं च पुरः प्राप्तं स्वकांतं सा मुदान्विता । तत्पादौ क्षालयामास ननाम च रुरोद च

தன் காதலன் முன்னே வந்ததைப் பார்த்தவுடன் அவள் மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தாள். அவன் பாதங்களைத் துவைத்து, வணங்கி, கண்ணீர் சிந்தினாள்.

Verse 11

रत्नसिंहासने रम्ये वासयामास मंगलम् । ताम्बूलं च ददौ तस्मै कर्पूरादिसुवासितम्

அவள் அந்த மங்களமூர்த்தியை அழகிய ரத்தின சிங்காசனத்தில் அமர வைத்தாள். பின்னர் கற்பூரம் முதலிய நறுமணங்களால் மணமூட்டிய தாம்பூலத்தை அவருக்கு அளித்தாள்.

Verse 12

अद्य मे सफलं जन्म जीवनं संबभूव ह । रणे गतं च प्राणेशं पश्यंत्याश्च पुनर्गृहे

இன்று என் பிறப்பு பயனடைந்தது; என் வாழ்வும் நிறைவு பெற்றது; போருக்குச் சென்ற என் உயிர்நாதன் மீண்டும் இல்லம் திரும்பியதை நான் கண்டேன்।

Verse 13

इत्युक्त्वा सकटाक्षं सा निरीक्ष्य सस्मितं मुदा । पप्रच्छ रणवृत्तांतं कांतं मधुरया गिरा

இவ்வாறு கூறி அவள் ஓரக்கண்ணால் காதலனை நோக்கினாள்; மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்து இனிய மொழியில் போரின் நிகழ்வுகளை கேட்டாள்।

Verse 14

तुलस्युवाच । असंख्यविश्वसंहर्ता स देवप्रवरः प्रभुः । यस्याज्ञावर्त्तिनो देवा विष्णुब्रह्मादयस्सदा

துளசி கூறினாள்—அவரே ஆண்டவன், தேவர்களில் முதன்மை, எண்ணற்ற உலகங்களை அழிப்பவன்; அவரின் ஆணைக்கே விஷ்ணு, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள் எப்போதும் கீழ்ப்படிகின்றனர்।

Verse 15

त्रिदेवजनकस्सोत्र त्रिगुणात्मा च निर्गुणः । भक्तेच्छया च सगुणो हरिब्रह्मप्रवर्तकः

ஓ ஸ்தோத்திரமே! அவரே மும்மூர்த்திகளின் தந்தை; முக்குணங்களின் சாரமாயிருந்தும் நிர்குணன். பக்தரின் விருப்பத்தால் சகுணனாய், ஹரி மற்றும் பிரம்மாவைச் செயல்படச் செய்பவன்.

Verse 16

कुबेरस्य प्रार्थनया गुणरूपधरो हरः । कैलासवासी गणपः परब्रह्म सतां गतिः

குபேரனின் வேண்டுதலால் ஹரன் சகுண ரூபம் தாங்கினார். கைலாசவாசி, கணங்களின் தலைவன் ஆகிய அந்தப் பெருமான் பரப்ரஹ்மம்; சத்புருஷர்களின் இறுதி அடைக்கலம்.

Verse 17

यस्यैकपलमात्रेण कोटिब्रह्मांडसंक्षयः । विष्णुब्रह्मादयोऽतीता बहवः क्षणमात्रतः

அவருடைய ஒரே ‘பல’ அளவு காலத்திலேயே கோடிக்கணக்கான பிரபஞ்சங்கள் லயமடைகின்றன. அவரின் அளவிடமுடியாத காலப்பெருக்கத்தில் ஒரு கணமே பல விஷ்ணுக்கள், பிரம்மாக்கள் முதலியோர் கடந்துபோயினர்.

Verse 18

कर्तुं सार्द्धं च तेनैव समरं त्वं गतः प्रभो । कथं बभूव संग्रामस्तेन देवसहायिना

ஓ பிரபுவே! நீ அவனுடனே சேர்ந்து போருக்குச் சென்றாய். தேவர்களைத் துணையாக்கிய அவனுடன் அந்தப் போர் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது?

Verse 19

कुशली त्वमिहायातस्तं जित्वा परमेश्वरम् । कथं बभूव विजयस्तव ब्रूहि तदेव मे

நீ நலமுடன் இங்கே வந்தாயா, அந்த பரமேஸ்வரனை வென்று? உன் வெற்றி எவ்வாறு ஏற்பட்டது—அதையே எனக்குச் சொல்।

Verse 20

श्रुत्वेत्थं तुलसीवाक्यं स विहस्य रमापतिः । शंखचूडरूपधरस्तामुवाचामृतं वचः

துளசியின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட ரமாபதி (விஷ்ணு) புன்னகைத்தார். சங்கசூடன் வடிவம் ஏற்று, அமுதம் போன்ற சொற்களால் அவளை உரைத்தார்।

Verse 21

भगवानुवाच । यदाहं रणभूमौ च जगाम समरप्रियः । कोलाहलो महान् जातः प्रवृत्तोऽभून्महारणः

பகவான் கூறினார்—“போரில் விருப்பமுடைய நான் போர்க்களத்திற்குச் சென்றபோது, பெரும் ஆரவாரம் எழுந்தது; மகாபோர் முழு வலிமையுடன் தொடங்கியது।”

Verse 22

देवदानवयोर्युद्धं संबभूव जयैषिणोः । दैत्याः पराजितास्तत्र निर्जरैर्बलगर्वितैः

அப்போது தேவர்கள் மற்றும் தானவர்கள்—இருவரும் வெற்றியை நாடி—போர் செய்தனர். அங்கே வலிமை பெருமிதம் கொண்ட அமர தேவர்கள் தைத்தியர்களை தோற்கடித்தனர்।

Verse 23

तदाहं समरं तत्राकार्षं देवैर्बलोत्कटैः । पराजिताश्च ते देवाश्शंकरं शरणं ययुः

அப்போது அங்கே வலிமை மிகுந்த தேவர்களுடன் நான் போர் செய்தேன். ஆனால் அந்த தேவர்கள் தோல்வியடைந்து சங்கரனைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 24

रुद्रोऽपि तत्सहायार्थमाजगाम रणं प्रति । तेनाहं वै चिरं कालमयौत्संबलदर्पित

அவனுக்கு உதவுவதற்காக ருத்ரனும் போர்க்களத்திற்கே வந்தார். ஆகவே நான் வலிமையின் அகந்தையால் மிதந்து, நீண்ட காலம் போரில் ஈடுபடவில்லை.

Verse 25

आवयोस्समरः कान्ते पूर्णमब्दं बभूव ह । नाशो बभूव सर्वेषामसुराणां च कामिनि

அன்பே, நம்மிருவரின் போர் முழு ஒரு ஆண்டு நீடித்தது; காதலியே, அதனால் எல்லா அசுரர்களும் அழிந்தனர்।

Verse 26

प्रीतिं च कारयामास ब्रह्मा च स्वयमावयोः । देवानामधिकाराश्च प्रदत्ता ब्रह्मशासनात्

பிரம்மா தாமே நம்மிருவருக்கும் சமாதானத்தை ஏற்படுத்தினார்; மேலும் பிரம்மாவின் ஆணையினால் தேவர்களின் உரிய அதிகாரங்களும் பதவிகளும் மீண்டும் வழங்கப்பட்டன।

Verse 27

मयागतं स्वभवनं शिवलोकं शिवो गतः । सर्वस्वास्थ्यमतीवाप दूरीभूतो ह्युपद्रवः

நான் என் சொந்த வாசஸ்தலமான சிவலோகத்திற்குத் திரும்பினேன்; சிவனும் தம் தெய்வீக நிலையினை அடைந்தார். அப்போது எங்கும் முழு நலன் உண்டாய், எல்லா இடையூறும் தூரமாயின.

Verse 28

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा जगतां नाथः शयनं च चकार ह । रेमे रमापतिस्तत्र रमया स तया मुदा

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி உலகநாதன் ஓய்விற்காகச் சயனித்தான். அங்கே ஸ்ரீபதி (விஷ்ணு) ரமா (லக்ஷ்மி) உடன் பரஸ்பர ஆனந்தத்தில் மகிழ்ந்தான்.

Verse 29

सा साध्वी सुखसंभावकर्षणस्य व्यतिक्रमात् । सर्वं वितर्कयामास कस्त्वमेवेत्युवाच सा

அந்த சாத்வி, எதிர்பார்த்த சுக-சாந்தி குலைந்ததை உணர்ந்து, அனைத்தையும் சிந்தித்து, “நீ உண்மையில் யார்?” என்று கேட்டாள்.

Verse 30

तुलस्युवाच । को वा त्वं वद मामाशु भुक्ताहं मायया त्वया । दूरीकृतं यत्सतीत्वमथ त्वां वै शपाम्यहम्

துளசி கூறினாள்—“நீ யார்? உடனே எனக்குச் சொல். உன் மாயையால் நான் ஏமாற்றப்பட்டு அவமதிக்கப்பட்டேன். என் கற்பு அகற்றப்பட்டதால், நிச்சயமாக உன்னை நான் சபிக்கிறேன்.”

Verse 31

सनत्कुमार उवाच । तुलसीवचनं श्रुत्वा हरिश्शापभयेन च । दधार लीलया ब्रह्मन्स्वमूर्तिं सुमनोहराम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! துளசியின் சொற்களை கேட்டும், ஹரியின் சாபப் பயத்தினாலும், அவர் விளையாட்டாகத் தமது மிக அழகிய வடிவத்தைத் தாங்கினார்।

Verse 32

तद्दृष्ट्वा तुलसीरूपं ज्ञात्वा विष्णुं तु चिह्नतः । पातिव्रत्यपरित्यागात् क्रुद्धा सा तमुवाच ह

அந்த மாயையான துளசி-வடிவத்தைப் பார்த்து, குறிகளால் விஷ்ணுவை அறிந்து, தன் பத்தினித் தர்மம் குலைந்ததனால் கோபமுற்ற அவள் அவரிடம் கூறினாள்.

Verse 33

तुलस्युवाच । हे विष्णो ते दया नास्ति पाषाणसदृशं मनः । पतिधर्मस्य भंगेन मम स्वामी हतः खलु

துளசி கூறினாள்— ஓ விஷ்ணுவே! உமக்கு கருணை இல்லை; உமது மனம் கல்லைப் போன்றது. கணவனுக்குரிய தர்மம் குலைந்ததால் என் ஆண்டவன் நிச்சயமாக அழிந்தான்.

Verse 34

पाषाणसदृशस्त्वं च दयाहीनो यतः खलः । तस्मात्पाषाणरूपस्त्वं मच्छापेन भवाधुना

நீ கல்லைப் போன்றவன்; ஏனெனில் நீ கருணையற்ற தீயவன். ஆகவே என் சாபத்தால் இப்பொழுதே கல்-வடிவம் அடைவாயாக.

Verse 35

ये वदंति दयासिन्धुं त्वां भ्रांतास्ते न संशयः । भक्तो विनापराधेन परार्थे च कथं हतः

கருணைக் கடலான உம்மை மயங்கினார் என்று சொல்வோர் தாமே ஐயமின்றி மயங்கியவர்கள். குற்றமற்ற பக்தன், பிறர்நலத்திற்காகச் செயல்படும் போது, அவன் எவ்வாறு கொல்லப்பட முடியும்?

Verse 36

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा तुलसी सा वै शंखचूडप्रिया सती । भृशं रुरोद शोकार्ता विललाप भृशं मुहुः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சங்கசூடனுக்குப் பிரியமான சதியான துளசி துயரால் கலங்கினாள். அவள் மிகுந்து அழுதாள்; மீண்டும் மீண்டும் உரக்கப் புலம்பினாள்.

Verse 37

ततस्तां रुदतीं दृष्ट्वा स विष्णुः परमेश्वरः । सस्मार शंकरं देवं येन संमोहितं जगत्

பின்னர் அவள் அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்த்த பரமேஸ்வரன் விஷ்ணு, தேவன் சங்கரனை நினைவு கூர்ந்தார்; அவருடைய தெய்வீக சக்தியால் உலகமெங்கும் மயக்கம் மூடுகிறது.

Verse 38

ततः प्रादुर्बभूवाथ शंकरो भक्तवत्सलः । हरिणा प्रणतश्चासीत्संनुतो विनयेन सः

அப்போது பக்தவத்ஸலனான சங்கரன் வெளிப்பட்டான். ஹரி (விஷ்ணு) அவரை வணங்கி, பணிவுடன் போற்றி ஸ்துதி செய்தான்.

Verse 39

शोकाकुलं हरिं दृष्ट्वा विलपंतीं च तत्प्रियाम् । नयेन बोधयामास तं तां कृपणवत्सलाम्

துயரால் கலங்கிய ஹரியையும், அவன் பிரியமானவள் புலம்புவதையும் கண்டு, துன்புற்றோர்க்கு கருணை கொண்டவர் நயமான சொற்களால் இருவரையும் அறிவுறுத்தினார்.

Verse 40

शंकर उवाच । मा रोदीस्तुलसि त्वं हि भुंक्ते कर्मफलं जनः । सुखदुःखदो न कोप्यस्ति संसारे कर्मसागरे

சங்கரன் கூறினான்—“துளசி, அழாதே. மனிதன் தன் கர்மத்தின் பலனையே அனுபவிக்கிறான். கர்மசாகரமான இந்தச் சம்சாரத்தில் இன்பம் துன்பம் தருபவர் வேறு யாரும் சுயாதீனமில்லை.”

Verse 41

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे शंखचूडव धोपाख्याने तुलसीशापवर्णनं नामैकचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், சங்கசூட வத உபாக்யானத்தில், “துளசி சாப வர்ணனம்” எனும் நாற்பத்தொன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது.

Verse 42

तपस्त्वया कृतं भद्रे तस्यैव तपसः फलम् । तदन्यथा कथं स्याद्वै जातं त्वयि तथा च तत्

அம்மையே, நீ செய்த தவத்திற்கே இதுவே உரிய பலன். அது வேறாக எவ்வாறு ஆகும்? அதே பலன் உன்னுள் யதார்த்தமாகவே தோன்றியுள்ளது.

Verse 43

इदं शरीरं त्यक्त्वा च दिव्यदेहं विधाय च । रमस्व हरिणा नित्यं रमया सदृशी भव

இந்த உடலை விட்டு தெய்வீக உடலை ஏற்று. ஹரியுடன் நித்தமும் ஆனந்தித்து, ரமா (லக்ஷ்மி) போன்ற ஒளி மற்றும் பாக்கியத்தில் சமமாகு.

Verse 44

तवेयं तनुरुत्सृष्टा नदीरूपा भवेदिह । भारते पुण्यरूपा सा गण्डकीति च विश्रुता

தேவி, உன் இவ்வுடல் விடுவிக்கப்பட்டபின் இங்கே நதியாக உருவெடுக்கும். பாரதத்தில் அது புண்ணியத் தன்மையுடையதாக ‘கண்டகீ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறும்।

Verse 45

कियत्कालं महादेवि देवपूजनसाधने । प्रधानरूपा तुलसी भविष्यति वरेण मे

மகாதேவி, தேவர்பூஜை சாதனங்களில் என் வரத்தால் துளசி எத்தனை காலம் முதன்மையாக இருக்கும்?

Verse 46

स्वर्गं मर्त्ये च पाताले तिष्ठ त्वं हरिसन्निधौ । भव त्वं तुलसीवृक्षो वरा पुष्पेषु सुन्दरी

சுவர்க்கம், மண்ணுலகம், பாதாளம்—எங்கும் ஹரியின் சன்னிதியில் நீ நிலைத்திரு. அழகியே, மலர்களில் சிறந்தவளாய் புனித துளசி மரமாக ஆகு।

Verse 47

वृक्षाधिष्ठातृदेवी त्वं वैकुंठे दिव्यरूपिणी । सार्द्धं रहसि हरिणा नित्यं क्रीडां करिष्यसि

நீ மரங்களின் அதிஷ்டாத்ரி தேவியே. வைகுண்டத்தில் திவ்ய ரூபம் கொண்டு, ஹரியுடன் இரகசியமாக என்றும் விளையாடுவாய்.

Verse 48

नद्यधिष्ठातृदेवी या भारते बहु पुण्यदा । लवणोदस्य पत्नी सा हर्यंशस्य भविष्यसि

தேவி, நீ பாரதத்தில் நதிகளின் அதிஷ்டாத்ரி; மிகுந்த புண்ணியம் அளிப்பவள். நீ லவணோதனின் மனைவியாகி, ஹர்யம்சனின் (மகள்/வம்சத்தில்) பிறப்பாய்.

Verse 49

हरिर्वे शैलरूपी च गंडकी तीरसंनिधौ । संकरिष्यत्यधिष्ठानं भारते तव शापतः

உண்மையாகவே ஹரி (விஷ்ணு) கந்தகி நதிக்கரையருகே மலைவடிவம் எடுப்பார். உன் சாபத்தின் வலிமையால் பாரதத்தில் அங்கே தமது புனித ஆதிஷ்டானத்தை நிறுவுவார்.

Verse 50

तत्र कोट्यश्च कीटाश्च तीक्ष्णदंष्ट्रा भयंकराः । तच्छित्त्वा कुहरे चक्रं करिष्यंति तदीयकम्

அங்கே கோடிக்கணக்கான பயங்கரப் பூச்சிகள், கூர்மையான கொம்புப் பற்களுடன், அதை வெட்டி விடும்; வெட்டிய பின் அந்தக் குழிவில் சக்கர வடிவம் செய்து அதைத் தங்களுடையதாக ஆக்கிக் கொள்வர்.

Verse 51

शालग्रामशिला सा हि तद्भेदादतिपुण्यदा । लक्ष्मीनारायणाख्यादिश्चक्रभेदाद्भविष्यति

அந்த சாலகிராமச் சிலை இயல்பான வேறுபாடுகளால் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பது. அதில் உள்ள சக்கரச் சின்னங்களின் வேறுபாட்டினால் ‘லக்ஷ்மீ–நாராயண’ முதலான பெயர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 52

शालग्रामशिला विष्णो तुलस्यास्तव संगमः । सदा सादृश्यरूपा या बहुपुण्यविवर्द्धिनी

ஓ விஷ்ணுவே, சாலகிராமச் சிலையும் உன் துளசியுடனான புனித சங்கமமும் எப்போதும் மங்களமான ஒத்த இயல்புடையது; அது பலவகைப் புண்ணியத்தைப் பெருக்குகிறது.

Verse 53

तुलसीपत्रविच्छेदं शालग्रामे करोति यः । तस्य जन्मान्तरे भद्रे स्त्रीविच्छेदो भविष्यति

ஓ நன்மகளே, சாலகிராம வழிபாட்டில் துளசி இலைகளைப் பறித்து அல்லது கிழிப்பவன், அடுத்த பிறவியில் மனைவி வियोगத்தை அடைவான்.

Verse 54

तुलसीपत्रविच्छेदं शंखं हित्वा करोति यः । भार्याहीनो भवेत्सोपि रोगी स्यात्सप्तजन्मसु

துளசி இலைகளை வெட்டிப் பிளப்பதையும், சங்கத்தின் (விதிப்படி) புனிதத்தைக் கைவிடுவதையும் செய்பவன் மனைவியற்றவனாகிறான்; மேலும் ஏழு பிறவிகளிலும் நோயுற்றவனாக இருப்பான்।

Verse 55

शालग्रामश्च तुलसी शंखं चैकत्र एव हि । यो रक्षति महाज्ञानी स भवेच्छ्रीहरिप्रियः

மகாஜ்ஞானி சாலகிராமச் சிலை, துளசி, சங்கம் ஆகியவற்றை ஒன்றாக வைத்து பக்தியுடன் காக்கிறான்; அவன் ஸ்ரீஹரிக்கு பிரியன் ஆவான்.

Verse 56

त्वं प्रियः शंखचूडस्य चैकमन्वन्तरावधि । शंखेन सार्द्धं त्वद्भेदः केवलं दुःखदस्तव

நீ சங்கசூடனுக்கு பிரியமானவன்—ஒரு மன்வந்தர முடிவு வரை; ஆனால் சங்கத்துடன் உன் பிரிவு உனக்கு துயரமே தரும்.

Verse 57

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तत्र माहात्म्यमूचिवांस्तदा । शालग्रामशिलायाश्च तुलस्या बहुपुण्यदम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, சங்கரர் அங்கேயே சாலகிராமச் சிலையும் துளசியும் அளிக்கும் மிகப் புண்ணியமான மகிமையை உரைத்தார்.

Verse 58

ततश्चांतर्हितो भूत्वा मोदयित्वा हरिं च ताम् । जगाम् स्वालयं शंभुः शर्मदो हि सदा सताम्

பின்னர் மறைந்தவனாய், ஹரியையும் அவளையும் மகிழ்வித்து, எப்போதும் சத்புருஷர்க்கு சாந்தி-மங்கலம் அளிக்கும் சம்பு தன் தாமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 59

इति श्रुत्वा वचश्शंभोः प्रसन्ना तु तुलस्यभूत् । तद्देहं च परित्यज्य दिव्यरूपा बभूव ह

சம்புவின் வாக்கைச் செவிமடுத்து அவள் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்து துளசி-சொரூபமடைந்தாள். அந்த முன்னைய உடலைத் துறந்து, உண்மையிலே திவ்யமான ஒளிமிகு ரூபத்தை ஏற்றாள்.

Verse 60

प्रजगाम तया सार्द्धं वैकुंठं कमलापतिः । सद्यस्तद्देहजाता च बभूव गंडकी नदी

பின்னர் கமலாபதி (திரு விஷ்ணு) அவளுடன் சேர்ந்து வைகுண்டத்திற்குச் சென்றார்; மேலும் அந்த உடலிலிருந்தே உடனே கந்தகி நதி தோன்றியது.

Verse 61

शैलोभूदच्युतस्सोऽपि तत्तीरे पुण्यदो नृणाम् । कुर्वंति तत्र कीटाश्च छिद्रं बहुविधं मुने

முனிவரே, அச்யுதனுடன் தொடர்புடைய அந்தக் கல்லும் அங்கே மலைப்பாறைபோல் ஆனது; அந்த நதிக்கரை மனிதர்க்குப் புண்ணியம் அளிப்பதாகியது. அங்கே புழுக்கள், பூச்சிகள் பலவகைத் துளைகளை உண்டாக்குகின்றன.

Verse 62

जले पतंति यास्तत्र शिलास्तास्त्वतिपुण्यदाः । स्थलस्था पिंगला ज्ञेयाश्चोपतापाय चैव हि

அங்கே நீரில் விழும் கற்கள் மிகுந்த புண்ணியம் அளிப்பவை. ஆனால் நிலத்தில் தங்கியிருப்பவை ‘பிங்கலா’ என அறியப்படுகின்றன; அவை உண்மையிலே துன்பத்திற்குக் காரணமாகும்.

Verse 63

इत्येवं कथितं सर्वं तव प्रश्नानुसारतः । चरितं पुण्यदं शंभोः सर्वकामप्रदं नृणाम्

இவ்வாறு உன் கேள்விகளுக்கேற்ப அனைத்தும் கூறப்பட்டது—சம்பு (ஸ்ரீ சிவன்) அவர்களின் இந்தப் புண்ணியமளிக்கும் சரிதம், மனிதர்க்கு எல்லா நல்விருப்பங்களையும் அருள்வதாகும்.

Verse 64

आख्यानमिदमाख्यातं विष्णुमाहात्म्यमिश्रितम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं पुण्यं किं भूयः श्रोतुमिच्छसि

விஷ்ணு மஹாத்மியமும் கலந்த இந்தப் புனித ஆக்யானம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது. இது புண்ணியம்; போகமும் மோட்சமும் அளிப்பது. இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?