गजासुरतपः–देवलोकक्षोभः (Gajāsura’s Austerities and the Disturbance of the Worlds)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाप्रेम्णा चरितं शशिमौलिनः । यथाऽवधीत्त्रिशूलेन दानवेन्द्रं गजासुरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ வ்யாசரே! மிகுந்த அன்புடன் சந்திரமௌலி பரமசிவனின் புனிதச் சரிதத்தை கேளுங்கள்; அவர் திரிசூலத்தால் தானவர்களின் தலைவன் கஜாசுரனை எவ்வாறு வதைத்தார் என்பதைக் கேளுங்கள்।

Verse 2

दानवे निहते देव्या समरे महिषासुरे । देवानां च हितार्थाय पुरा देवाः सुखं ययुः

தேவர்களின் நலனுக்காக தேவியார் போரில் தானவ மகிஷாசுரனை வதைத்தார்; அப்போது பழங்கால தேவர்கள் அமைதியும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்து மனநிறைவுடன் சென்றனர்।

Verse 3

तस्य पुत्रो महावीरो मुनीश्वर गजासुरः । पितुर्वधं हि संस्मृत्य कृतं देव्या सुरार्थनात्

முனீஸ்வரரே! அவனுடைய மகன் மகாவீரன் கஜாசுரன். தந்தை வதத்தின் நினைவை மனத்தில் கொண்டு, தேவர்களின் வேண்டுதலினால் தேவியின் தூண்டுதலுடன், அவன் அந்த (விரோத) செயலைத் தொடங்கினான்।

Verse 4

स तद्वैरमनुस्मृत्य तपोर्थं गतवान्वने । समुद्दिश्य विधिं प्रीत्या तताप परमं तपः

அந்த பகையை நினைத்து அவன் தவத்திற்காக வனத்திற்குச் சென்றான்; அன்பு-பக்தியுடன் விதியை அழைத்து, முறையாக மிக உயர்ந்த தவத்தைச் செய்தான்।

Verse 5

अवध्योहं भविष्यामि स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितः । संविचार्येति मनसाऽभूत्तपोरतमानसः

மனத்தில் இவ்வாறு எண்ணினான்—“நான் அவத்யனாக இருப்பேன்; பெண் அல்லது ஆணால் எழும் காமத்தால் வெல்லப்படமாட்டேன்”—என்று; தவத்தில் மனம் நிலைத்து தவநிஷ்டனானான்।

Verse 6

स तेपे हिमवद्द्रोण्यां तपः परमदारु णम् । ऊर्द्ध्वबाहुर्नभोदृष्टिः पादांगुष्ठाश्रितावनिः

அவன் இமயத்தின் பள்ளத்தாக்கில் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்—கைகளை மேலே உயர்த்தி, பார்வையை ஆகாயத்தில் நிலைநிறுத்தி, பெருவிரலின் நுனியில் மட்டும் பூமியைத் தாங்கி நின்று।

Verse 7

जटाभारैस्स वै रेजे प्रलयार्क इवांशुभिः । महिषासुरपुत्रोऽसौ गजासुर उदारधीः

அடர்ந்த ஜடைகளின் பாரத்தால் அவன், பிரளயகால சூரியன் கதிர்களுடன் ஒளிர்வதுபோல் பிரகாசித்தான். அவன் மகிஷாசுரனின் புதல்வன் கஜாசுரன்—உயர்ந்த உறுதியுடைய வல்லவன்।

Verse 8

तस्य मूर्ध्नः समुद्भूतस्सधूमोग्निस्तपोमयः । तिर्यगूर्ध्वमधोलोकास्तापयन्विष्वगीरितः

அவனது தலைப்பகுதியிலிருந்து புகையுடன் கூடிய தவமயமான அக்கினி வெடித்தெழுந்தது; அது எங்கும் பரவி, குறுக்காகவும் மேலுலகமும் கீழுலகமும் ஆகிய அனைத்துலகங்களையும் சுட்டெரிக்கத் தொடங்கியது।

Verse 9

चुक्षुभुर्नद्युदन्वंतश्चाग्नेर्मूर्द्धसमुद्भवात् । निपेतुस्सग्रहास्तारा जज्वलुश्च दिशो दश

தலையிலிருந்து எழுந்த அந்த ஜ்வலிக்கும் அக்கினியால் ஆறுகளும் கடல்களும் கொந்தளித்தன; கோள்களுடன் கூடிய நட்சத்திரங்கள் தங்கள் நிலையிலிருந்து வீழ்ந்தன, பத்து திசைகளும் எங்கும் எரிந்தன।

Verse 10

तेन तप्तास्तुरास्सर्वे दिवं त्यक्त्वा सवासवाः । ब्रह्मलोकं ययुर्विज्ञापयामासुश्चचाल भूः

அந்த மகத்தான தீவிரத் தேஜஸால் சுட்டெரிக்கப்பட்ட அனைவரும்—இந்திரன் உட்பட தேவர்களுடன் கூடிய தானவர்கள்—சுவர்க்கத்தைத் துறந்து பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்று செய்தியை அறிவித்தனர்; பூமியும் நடுங்கியது।

Verse 11

देवा ऊचुः । विधे गजासुरतपस्तप्ता वयमथाकुलाः । न शक्नुमो दिवि स्थातुमतस्ते शरणं गताः

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ விதாதா பிரம்மா! கஜாசுரனின் தவத்தால் சுட்டெரிக்கப்பட்டு நாங்கள் கலங்கித் திகைத்தோம். சுவர்க்கத்திலும் நிலைக்க இயலவில்லை; ஆகவே உம்மைச் சரணடைந்தோம்।

Verse 12

विधेह्युपशमं तस्य चान्याञ्जीवयितुं कृपा । लोका नंक्ष्यत्यन्यथा हि सत्यंसत्यं ब्रुवामहे

கருணை செய்து அவனுடைய கோபத்தை அடக்கி, மற்றவர்களை மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கவும். இல்லையெனில் உலகங்கள் நிச்சயம் அழியும்; நாம் உண்மை—உண்மை மட்டுமே—சொல்கிறோம்।

Verse 13

इति विज्ञापितो देवैर्वासवाद्यैस्स आत्मभूः । भृगुदक्षादिभिर्ब्रह्मा ययौ दैत्यवराश्रमम्

இவ்வாறு வாசவ (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களால் விண்ணப்பிக்கப்பட்டபோது, சுயம்பூ பிரம்மா, ப்ருகு தக்ஷர் முதலிய முனிவர்களுடன் தைத்யனின் சிறந்த ஆசிரமத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 14

तपंतं तपसा लोका न्यथाऽभ्रापिहितं दिवि । विलक्ष्य विस्मितः प्राह विहसन्सृष्टिकारकः

அந்த தவத்தால் உலகங்கள் சுட்டெரிக்கப்படுவது—மேகங்கள் வானத்தை மூடியதுபோல்—கண்டு, படைப்பாளர் பிரம்மா வியந்து, மென்மையான புன்னகையுடன் பேசினார்।

Verse 15

ब्रह्मोवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ दैत्येन्द्र तपस्सिद्धोसि माहिषे । प्राप्तोऽहं वरदस्तात वरं वृणु यथेप्सितम्

பிரம்மா கூறினார்—எழு, எழு, தைத்யேந்திர மகிஷா! உன் தவம் பலித்தது. அன்பனே, நான் வரதனாக வந்தேன்; உனக்கு விருப்பமான வரத்தை வேண்டு।

Verse 17

गजासुर उवाच । नमस्ते देवदेवेश यदि दास्यसि मे वरम् । अवध्योऽहं भवेयं वै स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

கஜாசுரன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, உமக்கு நமஸ்காரம். நீர் எனக்கு வரம் அளித்தால், பெண்களாலும் காமத்தால் வென்ற ஆண்களாலும் நான் கொல்லப்படாதவனாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 18

महाबलो महावीर्योऽजेयो देवादिभिस्सदा । सर्वेषां लोकपालानां निखिलर्द्धिसुभुग्विभो

ஓ விபோ! நீர் மகாபலன், மகாவீரியன்; தேவர்கள் முதலியோராலும் என்றும் வெல்ல முடியாதவன். எல்லாச் சித்தி-செல்வங்களின் ஒளிமிகு அதிபதி; உலகபாலர்களையும் மீறி உயர்ந்தவன்.

Verse 19

सनत्कुमार उवाच । एवं वृतश्शतधृतिर्दानवेन स तेन वै । प्रादात्तत्तपसा प्रीतो वरं तस्य सुदुर्लभम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த தானவன் இவ்வாறு வேண்டியபோது, அவன் தவத்தால் மகிழ்ந்த சதத்ருதி, அவனுக்கு மிக அரிதான வரத்தை அருளினார்.

Verse 20

एवं लब्धवरो दैत्यो माहिषिश्च गजासुरः । सुप्रसन्नमनास्सोऽथ स्वधाम प्रत्यपद्यत

இவ்வாறு வரம் பெற்ற, எருமைபெண்ணில் பிறந்த தைத்தியன் கஜாசுரன் மனமார மிக மகிழ்ந்து, பின்னர் தன் சொந்த தாமத்திற்குத் திரும்பினான்.

Verse 21

स विजित्य दिशस्सर्वा लोकांश्च त्रीन्महासुरः । देवासुरमनुष्येन्द्रान्गंधर्वगरुडोरगान्

அந்த மகாசுரன் எல்லாத் திசைகளையும், மும்முலகங்களையும் வென்று, தேவர்-அசுரத் தலைவர்களையும், மனித அரசர்களையும், மேலும் கந்தர்வர், கருடன், நாகர்களையும் அடக்கினான்.

Verse 22

इत्यादीन्निखिलाञ्जित्वा वशमानीय विश्वजित् । जहार लोकपालानां स्थानानि सह तेजसा

இவ்வாறு அனைவரையும் வென்று அடக்கி, உலகங்களை வெல்லும் அவன் தன் ஒளித் தேஜஸின் வலிமையால் லோகபாலர்களின் ஆசனங்களையும் நிலையங்களையும் கைப்பற்றினான்।

Verse 23

देवोद्यानश्रिया जुष्टमध्यास्ते स्म त्रिविष्टपम् । महेन्द्रभवनं साक्षान्निर्मितं विश्वकर्मणा

தேவர்களின் வானத் தோட்டங்களின் அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட திரிவிஷ்டபம் ஒளிர்ந்தது; அங்கே விஸ்வகர்மா தானே அமைத்த மகேந்திரன் (இந்திரன்) அரண்மனை இருந்தது.

Verse 24

तस्मिन्महेन्द्रस्य गृहे महाबलो महामना निर्जितलोक एकराट् । रेमेऽभिवंद्यांघ्रियुगः सुरादिभिः प्रतापितैरूर्जितचंडशासनः

அங்கே மகேந்திரன் (இந்திரன்) இல்லத்தில், பேராற்றலும் பேருள்ளமும் கொண்ட, உலகங்களை வென்று ஒரே அரசனாய் விளங்கியவன் இன்பமாக வாழ்ந்தான்; அவன் வீரத்தால் அடக்கப்பட்ட தேவர்கள் முதலியோர் அவன் பாதயுகலத்தை வணங்கினர், ஏனெனில் அவன் ஆட்சி வலிமையும் கடுமையும் கொண்டது.

Verse 25

स इत्थं निर्जितककुबेकराड् विषयान्प्रियान् । यथोपजोषं भुंजानो नातृप्यदजितेन्द्रियः

இவ்வாறு திசைகளின் அதிபதிகளை வென்று, விரும்பிய இன்பப் பொருட்களைப் பெற்றும், விருப்பம்போல் அவற்றை அனுபவித்தான்; ஆனால் இந்திரியங்கள் அடங்காததால் அவனுக்கு ஒருபோதும் திருப்தி இல்லை।

Verse 26

एवमैश्वर्यमत्तस्य दृप्तस्योच्छास्त्रवर्तिनः । काले व्यतीते महति पापबुद्धिरभूत्ततः

இவ்வாறு செல்வமயக்கத்தில் மிதந்து, அகந்தையால் திமிருற்று, அதர்மப் பாதையில் நடந்த அவனுள், நீண்ட காலம் கடந்தபின் பாவ எண்ணம் எழுந்தது।

Verse 27

महिषासुरपुत्रोऽसौ संचिक्लेश द्विजान्वरान् । तापसान्नितरां पृथ्व्यां दानवस्सुखमर्दनः

அவன் மகிஷாசுரனின் மகனான அசுரன்; பிறரின் இன்பத்தை நசுக்கும் கொடூரன்; பூமியில் சிறந்த த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) மிகுந்து துன்புறுத்தி, தவசிகளையும் கடுமையாக வதைத்தான்।

Verse 28

सुरान्नरांश्च प्रमथान्सर्वाञ्चिक्लेश दुर्मतिः । धर्मान्वितान्विशेषेण पूर्ववैरमनुस्मरन्

அந்த தீயமதி தேவர்கள், மனிதர்கள், எல்லாப் பிரமதர்களையும் கடுமையாகத் துன்புறுத்தினான்; குறிப்பாக தர்மநிலையோரைக், பழைய பகையை நினைத்து.

Verse 29

एकस्मिन्समये तात दानवोऽसौ महाबलः । अगच्छद्राजधानीं व शंकरस्य गजासुरः

ஒரு சமயத்தில், தாதா, அந்த மகாபலமுடைய தானவன் கஜாசுரன் சங்கரனின் ராஜதானியை நோக்கி புறப்பட்டு அங்கே சென்றடைந்தான்।

Verse 30

समागतेऽसुरेन्द्रे हि महान्कलकलो मुने । त्रातत्रातेति तत्रासीदानंदनवासिनाम्

முனிவரே, அசுரேந்திரன் வந்தவுடன் அங்கே பெரும் கலகலம் எழுந்தது; ஆனந்தநிவாசிகள் “காப்பாற்றுங்கள்! காப்பாற்றுங்கள்!” என்று அலறினர்।

Verse 31

महिषाऽसुरपुत्रोऽसौ यदा पुर्यां समागतः । प्रमथन्प्रमथान्सर्वान्निजवीर्यमदोद्धतः

மஹிஷாசுரனின் மகன் நகரில் வந்தபோது, தன் வீரப் பெருமிதத்தில் மயங்கி, சிவனின் பிரமத கணங்களை எல்லாம் நசுக்கி துன்புறுத்தத் தொடங்கினான்।

Verse 32

तस्मिन्नवसरे देवाश्शक्राद्यास्तत्पराजिताः । शिवस्य शरणं जग्मुर्नत्वा तुष्टुवुरादरात्

அந்த வேளையில், இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் அவனால் தோற்கடிக்கப்பட்டு, பரமன் சிவனின் சரணத்தை நாடினர்; வணங்கி, பக்தியுடன் மரியாதையாகப் புகழ்ந்தனர்।

Verse 33

न्यवेदयन्दानवस्य तस्य काश्यां समागमम् । क्लेशाधिक्यं तत्रत्यानां तन्नाथानां विशेषतः

அவர்கள் அந்த தானவன் காசியில் வந்த செய்தியையும், அங்குள்ளவர்களின் துன்பம் மிகுந்து விட்டதையும்—குறிப்பாக நகரின் தலைவர்களுக்கும் காவலர்களுக்கும்—என்று அறிவித்தனர்।

Verse 34

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव तव पुर्यां गतोसुरः । कष्टं दत्ते त्वज्जनानां तं जहि त्वं कृपानिधे

தேவர்கள் கூறினர்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே! உமது நகரில் ஒரு அசுரன் புகுந்துள்ளான். உமது மக்களுக்கு கடும் துன்பம் தருகிறான்; கருணைநிதியே, அவனை அழித்தருள்வாயாக.

Verse 35

यत्रयत्र धरायां च चरणं प्रमिणोति हि । अचलां सचलां तत्र करोति निज भारतः

பூமியில் எங்கு எங்கு அவன் பாதம் வைத்து அடியை அளக்கிறானோ, அங்கு அவனது வல்லமை அசையாத நிலத்தையும் அசையச் செய்து நடுங்க வைக்கிறது.

Verse 36

ऊरुवेगेन तरवः पतंति शिखरैस्सह । यस्य दोर्दंडघातेन चूर्णा स्युश्च शिलोच्चयाः

அவனது வலிமைமிகு தொடைவேகத்தால் மரங்கள் உச்சிகளோடு விழுகின்றன; அவனது கைத்தடியைப் போன்ற புயத்தின் அடியால் உயர்ந்த பாறைக் குன்றுகளும் தூளாகின்றன.

Verse 37

यस्य मौलिजसंघर्षाद्घना व्योम त्यजंत्यपि । नीलिमानं न चाद्यापि जह्युस्तत्केशसंगजम्

அவனது மௌலி-கேச உராய்வால் மேகங்களும் வானத்தை விட்டு விலகுகின்றன; ஆனாலும் அவன் கேசத் தொடர்பால் பிறந்த அந்த நீலிமையை இன்றும் அவை விடுவதில்லை.

Verse 38

यस्य विश्वाससंभारैरुत्तरंगा महाब्धयः । नद्योप्यमन्दकल्लोला भवंति तिमिभिस्सह

யாருடைய மூச்சின் பேராற்றலால் மகாசமுத்திரங்கள் பேரலைகளுடன் எழுகின்றன; நதிகளும் பெரிய மீன்களுடன் சேர்ந்து கொந்தளிக்கும் அலைகளால் பொங்குகின்றன।

Verse 39

योजनानां सहस्राणि नव यस्य समुच्छ्रयः । तावानेव हि विस्तारस्तनोर्मायाविनोऽस्य हि

அந்த மாயவனின் உயரம் ஒன்பதாயிரம் யோஜனைகள்; அவ்வளவே அவன் உடலின் அகலமும்—மாயையால் ஏற்றுக்கொண்ட அந்தப் பெருவடிவு அத்தகையது.

Verse 40

यन्नेत्रयोः पिंगलिमा तथा तरलिमा पुनः । विद्युताः नोह्यतेऽद्यापि सोऽयं स्माऽऽयाति सत्वरम्

அவன் கண்களில் அந்தப் பிங்கல (செம்பொன்) ஒளி; மீண்டும் அந்த அசையும் நடுக்கமுள்ள மின்னல் போன்ற மிளிர்வு—இன்றும் மின்னலைப் போலத் தாங்க முடியாதது. இதோ, அவனே விரைவாக வந்தடைந்தான்.

Verse 41

यां यां दिशं समभ्येति सोयं दुस्सह दानवः । अवध्योऽहं भवामीति स्त्रीपुंसैः कामनिर्जितैः

அந்த தாங்கமுடியாத தானவன் எந்த எந்த திசை நோக்கி முன்னேறுகிறானோ, அங்கே “நான் அவத்யன்; என்னை யாரும் கொல்ல முடியாது” என்று அறிவிக்கிறான்; காமத்தால் வென்ற பெண்களும் ஆண்களும் அவன் வசப்படுகின்றனர்.

Verse 42

इत्येवं चेष्टितं तस्य दानवस्य निवेदितम् । रक्षस्व भक्तान्देवेश काशीरक्षणतत्पर

இவ்வாறு அந்த தானவனின் செயற்பாடு முழுமையாக அறிவிக்கப்பட்டது. தேவேசரே, உமது பக்தர்களைக் காத்தருளும்—காசியைப் பாதுகாப்பதில் எப்போதும் தத்பரனாய் இருப்பவனே.

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । इति संप्रार्थितो देवैर्भक्तरक्षणतत्परः । तत्राऽऽजगाम सोरं तद्वधकामनया हरः

சனத்குமாரர் கூறினார்—தேவர்கள் இவ்வாறு வேண்டியபோது, பக்தரைப் பாதுகாப்பதில் எப்போதும் ஈடுபடும் ஹரன், அவனை வதம் செய்யும் உறுதியுடன் அங்கே சோரனிடம் வந்தான்.

Verse 44

आगतं तं समालोक्य शंकरं भक्तवत्सलम् । त्रिशूलहस्तं गर्जंतं जगर्ज स गजासुरः

பக்தவத்சலனாகிய, திரிசூலம் ஏந்தி கர்ஜித்துக் கொண்டே வந்த சங்கரனைப் பார்த்து, கஜாசுரனும் எதிராகக் கர்ஜித்தான்.

Verse 45

ततस्तयोर्महानासीत्समरो दारुणोऽद्भुतः । नानास्त्रशस्त्रसंपातैर्वीरारावं प्रकुर्वतोः

அப்போது அந்த இருவருக்கிடையில் கொடியதும் அதிசயமுமான பெரும் போர் எழுந்தது. பலவகை அஸ்திர-சஸ்திர மழையில் இருவரும் வீரக் கர்ஜனை செய்தனர்.

Verse 46

गजासुरोतितेजस्वी महाबलपराक्रमः । विव्याध गिरिशं बाणैस्तीक्ष्णैर्दानवघातिनम्

கஜாசுரனுக்கு ஒப்பான தேஜஸால் ஒளிர்ந்து, மாபெரும் பலமும் பராக்கிரமமும் உடையவன், அசுரநாசகனான கிரீசன் (சிவன்) மீது கூரிய அம்புகளால் குத்தினான்.

Verse 47

अथ रुद्रो रौद्रतनुः स्वशरैरतिदारुणैः । तच्छरांश्चिच्छिदे तूर्णमप्राप्तांस्तिलशो मुने

அப்போது ருத்ரன் ரௌத்ர வடிவம் கொண்டு, முனிவரே, தன் மிகக் கொடிய அம்புகளால் அவை தன்னை அடைவதற்கு முன்பே விரைவில் துகள்துகளாகச் சிதறடித்தான்.

Verse 48

ततो गजासुरः कुद्धोऽभ्यधावत्तं महेश्वरम् । खड्गहस्तः प्रगर्ज्योच्चैर्हतोसीत्यद्य वै मया

அப்போது கோபமுற்ற கஜாசுரன் மகேஸ்வரனை நோக்கி பாய்ந்தான். கையில் வாளுடன் உரக்க கர்ஜித்து—“இன்றே நிச்சயமாக நீ என் கையால் கொல்லப்படுவாய்!” என்றான்।

Verse 49

ततस्त्रिशूलहेतिस्तमायांतं दैत्यपुंगवम् । विज्ञायावध्यमन्येन शूलेनाभिजघान तम्

அப்போது திரிசூலதாரி முன்னே வரும் அந்த அசுரத் தலைவனைப் பார்த்து, அவன் வேறு வழியால் கொல்ல முடியாதவன் என உணர்ந்து, மற்றொரு திரிசூல ஆயுதத்தால் அவனைத் தாக்கினார்।

Verse 50

प्रोतस्तेन त्रिशूलेन स च दैत्यो गजासुरः । छत्रीकृतमिवात्मानं मन्यमाना जगौ हरम्

அந்த திரிசூலால் குத்தப்பட்ட கஜாசுரன் என்னும் அசுரன், தன்னை அரசக் குடை போல ஆனதாக எண்ணி, ஹரன் (சிவன்) நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 51

गजासुर उवाच । देवदेव महादेव तव भक्तोऽस्मि सर्वथा । जाने त्वां त्रिदिवेशानं त्रिशूलिन्स्मरहारिणम्

கஜாசுரன் கூறினான்—தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவா! நான் எல்லாவிதத்திலும் உமது பக்தன். உம்மை திரிதிவேசன், திரிசூலதாரி, ஸ்மரஹாரி (காமனை அழித்தவன்) என அறிகிறேன்।

Verse 52

तव हस्ते मम वधो महाश्रेयस्करो मतः । अंधकारे महेशान त्रिपुरांतक सर्वग

உமது கையால் எனது வதை நிகழ்வது எனக்குப் பரம நன்மை. மகேசானே, திரிபுராந்தகனே, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே—இந்த இருளிலும் (அஞ்ஞானத்திலும்) நான் உம்மையே சரணடைகிறேன்।

Verse 53

किंचिद्विज्ञप्तुमिच्छामि तच्छृणुष्व कृपाकर । सत्यं ब्रवीमि नासत्यं मृत्युंजय विचारय

நான் சிறிது விண்ணப்பிக்க விரும்புகிறேன்—கருணையுள்ளவரே, அதை கேளுங்கள். நான் உண்மையே சொல்கிறேன், பொய் அல்ல; மிருத்யுஞ்ஜயரே, இதை ஆராயுங்கள்।

Verse 54

त्वमेको जगतां वंद्यो विश्वस्योपरि संस्थितः । कालेन सर्वैर्मर्तव्यं श्रेयसे मृत्युरीदृशः

நீ ஒருவனே எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கத்தக்கவன்; முழு பிரபஞ்சத்திற்கும் மேலாக நிலைபெற்றவன். காலம் வந்தால் அனைவரும் மரிக்கவே வேண்டும்; உரிய காலத்தில் வரும் அத்தகைய மரணம் உயர்ந்த நன்மைக்குக் காரணமாகிறது।

Verse 55

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य शंकरः करुणानिधिः । प्रहस्य प्रत्युवाचेशो माहिषेयं गजासुरम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட கருணைநிதி சங்கரர் புன்னகைத்து, ஈசுவரன் மஹிஷேயன் கஜாசுரனுக்கு மறுமொழி கூறினார்।

Verse 56

ईश्वर उवाच । महापराक्रमनिधे दानवोत्तम सन्मते । गजासुर प्रसन्नोस्मि स्वानकूलं वरं वृणु

ஈசுவரன் கூறினார்—மகாபராக்கிரமத்தின் நிதியே, தானவர்களில் சிறந்தவனே, நற்கருத்துடைய கஜாசுரனே! நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு ஏற்ற வரத்தைத் தேர்ந்தெடு।

Verse 57

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे गजासुरवधो नाम सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘கஜாசுரவதம்’ எனும் ஐம்பத்தேழாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 58

गजासुर उवाच । यदि प्रसन्नो दिग्वासस्तदा दित्यं वसान मे । इमां कृत्तिं महेशान त्वत्त्रिशूलाग्निपाविताम्

கஜாசுரன் கூறினான்—ஹே திக்வாசஸ்! நீங்கள் பிரசன்னமாயின், ஹே ஆதித்யன் போன்ற ஆண்டவனே, என் இந்தத் தோலை அணியுங்கள்—ஹே மகேசான, இது உங்கள் திரிசூலத்தின் அக்கினியால் தூய்மையடைந்தது.

Verse 59

स्वप्रमाणां सुखस्पर्शां रणांगणपणीकृताम् । दर्शनीयां महादिव्यां सर्वदैव सुखावहाम्

அவள் சரியான அளவமைப்பும் இனிய தொடுதலும் உடையவள்—போர்க்களத்தில் பந்தயப் பரிசாக வைத்ததுபோல். காண்பதற்கு அழகியவள், மகாதெய்வீகமானவள், எப்போதும் இன்பம் அளிப்பவள்.

Verse 60

इष्टगंधिस्सदैवास्तु सदैवास्त्वतिकोमला । सदैव निर्मला चास्तु सदैवास्त्वतिमंडनाम्

அவள் எப்போதும் இனிய நறுமணத்தால் நிறைந்தவளாக இருக்கட்டும்; எப்போதும் மிகுந்த மென்மையுடையவளாக இருக்கட்டும். அவள் எப்போதும் தூய்மையாய் இருக்கட்டும்; எப்போதும் உன்னத அலங்காரத்தால் அலங்கரிக்கப்படட்டும்.

Verse 61

महातपोनलज्वालां प्राप्यापि सुचिरं विभो । न दग्धा कृत्तिरेषा मे पुण्यगंधनिधेस्ततः

ஓ விபோ! மகாதபத்தின் தீச்சுடருக்கு நீண்ட காலம் உட்பட்டபோதும், என் இந்தக் க்ருத்தி எரியவில்லை; ஏனெனில் இது புண்ணியமும் புனித நறுமணமும் நிறைந்த நிதியிலிருந்து வந்தது.

Verse 62

यदि पुण्यवती नैषा मम कृत्ति दिगंबर । तदा त्वदंगसंगोस्याः कथं जातो रणांगणे

“இவள் உண்மையிலே புண்ணியவதி என்றால், ஓ திகம்பரா, மேலும் இது என் க்ருத்தி (தோல் ஆடை) என்றால், போர்க்களத்தில் அவளுக்கு உன் அங்கத் தொடர்பு எவ்வாறு ஏற்பட்டது?”

Verse 63

अन्यं च मे वरं देहि यदि तुष्टोऽसि शंकर । नामास्तु कृत्तिवासास्ते प्रारभ्याद्यतनं दिनम्

ஓ சங்கரா, நீர் திருப்தியாயிருந்தால் எனக்கு இன்னொரு வரம் அருள்வாயாக—இன்றிலிருந்து உமது திருநாமம் ‘கிருத்திவாசன்’ ஆகட்டும்.

Verse 64

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति स वचस्तस्य शंकरो भक्तवत्सलः । तथेत्युवाच सुप्रीतो महिषासुरजं च तम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவன் சொற்களை கேட்ட பக்தவத்சலன் சங்கரன் மிக மகிழ்ந்து “ததாஸ்து” என்றான்; மேலும் மகிஷாசுர வம்சத்தில் பிறந்த அவனையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 65

पुनः प्रोवाच प्रीतात्मा दानवं तं गजासुरम् । भक्तप्रियो महेशानो भक्तिनिर्मलमानसम्

பின்னர் மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன், பக்தர்களுக்கு பிரியனாகவும் பக்தியால் தூய்மையான மனத்தையுடையவனாகவும் உள்ள மகேசன், அந்த தானவனான கஜாசுரனிடம் மீண்டும் உரைத்தான்.

Verse 66

ईश्वर उवाच । इदं पुण्यं शरीरं ते क्षेत्रेऽस्मिन्मुक्तिसाधने । मम लिंगं भवत्वत्र सर्वेषां मुक्तिदायकम्

ஈசுவரன் கூறினான்—மோட்சத்தை அளிக்கும் இந்தப் புனிதத் தலத்தில் உன் இந்தப் புண்ணிய உடல் இங்கே என் லிங்கமாக ஆகட்டும்; அது அனைவருக்கும் விடுதலை அளிப்பதாக இருக்கட்டும்.

Verse 67

कृत्तिवासेश्वरं नाम महापातकनाशनम् । सर्वेषामेव लिंगानां शिरोभूतं विमुक्तिदम्

இது ‘கிருத்திவாசேஸ்வர’ என்று அழைக்கப்படுகிறது; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. எல்லா சிவலிங்கங்களிலும் இது தலைசிறந்தது; முக்தியை அருள்கிறது.

Verse 68

कथयित्वेति देवेशस्तत्कृतिं परिगृह्य च । गजासुरस्य महतीं प्रावृणोद्धि दिगंबरः

இவ்வாறு உரைத்துத் தேவேசன் அந்தத் தோலை எடுத்துக் கொண்டான்; திகம்பரனான ஸ்ரீசிவன் கஜாசுரனின் பெரும் தோலால் தன் திருமேனியை ஆட்கொண்டான்।

Verse 69

महामहोत्सवो जातस्तस्मिन्नह्नि मुनीश्वर । हर्षमापुर्जनास्सर्वे काशीस्थाः प्रमथास्तथा

முனிவரே, அன்றே மாபெரும் மகோৎসவம் எழுந்தது. காசியில் வாழ்ந்த அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; பிரமத கணங்களும் பேரானந்தம் கொண்டனர்।

Verse 70

हरि ब्रह्मादयो देवा हर्षनिर्भरमानसाः । तुष्टुवुस्तं महेशानं नत्वा सांजलयस्ततः

அப்போது ஹரி, பிரம்மா முதலிய தேவர்கள்—மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த மனத்துடன்—அந்த மகேசானனை வணங்கி, கைகூப்பி அவரைப் புகழ்ந்து பாடத் தொடங்கினர்।

Verse 71

हते तस्मिन्दानवेशे माहिषे हि गजासुरे । स्वस्थानं भेजिरे देवा जगत्स्वास्थ्यमवाप च

தானவர்களின் தலைவன், எருமை உடலுடைய கஜாசுரன் வதம் செய்யப்பட்டபோது தேவர்கள் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீண்டனர்; உலகமும் மீண்டும் நலமும் ஒழுங்கும் பெற்றது।

Verse 72

इत्युक्तं चरितं शंभोर्भक्तवात्सल्यसूचकम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धनधान्यप्रवर्द्धनम्

இவ்வாறு சம்புவின் புனிதச் சரிதம் உரைக்கப்பட்டது; அது பக்தர்கள்மேல் அவர் கொண்ட பக்தவாத்ஸல்யத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இது ஸ்வர்க்யப் புண்ணியம், புகழ், ஆயுள், செல்வமும் தானியமும் பெருகச் செய்கிறது.

Verse 73

य इदं शृणुयात्प्रीत्या श्रावयेद्वा शुचिव्रतः । स भुक्त्वा च महासौख्यं लभेतांते परं सुखम्

தூய விரதம் கொண்டவன் இதை பக்தியுடன் கேட்பவனாகவோ கேட்கச் செய்வவனாகவோ இருந்தால், இங்கே மஹாசுகத்தை அனுபவித்து, இறுதியில் பரமசுகத்தை அடைவான்.