शिवदूतस्य शङ्खचूडकुलप्रवेशः — The Śiva-Envoy’s Entry into Śaṅkhacūḍa’s City

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । अथेशानो महारुद्रो दुष्टकालस्सतांगतिः । शंखचूडवधं चित्ते निश्चिकाय सुरेच्छया

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது ஈசானன், மகாருத்ரன்—துஷ்டரைத் தண்டிப்பவன், சத்புருஷர்க்கு அடைக்கலம்—தேவர்களின் விருப்பத்தின்படி மனத்தில் சங்கசூடனை வதம் செய்யத் தீர்மானித்தான்.

Verse 2

दूतं कृत्वा चित्ररथं गंधर्वेश्वरमीप्सितम् । शीघ्रं प्रस्थापयामास शंखचूडांतिके मुदा

விரும்பத்தக்க கந்தர்வேஸ்வரன் சித்ரரதனைத் தூதனாகக் கொண்டு, மகிழ்ச்சியுடன் விரைவாக சங்கசூடனின் முன்னிலையில் அனுப்பினார்.

Verse 3

सर्वेश्वराज्ञया दूतो ययौ तन्नगरं च सः । महेन्द्रनगरोत्कृष्टं कुबेरभवनाधिकम्

சர்வேஸ்வரனின் ஆணையால் அந்தத் தூதன் அந்த நகரத்திற்குச் சென்றான்—அது மகேந்திர நகரத்தைவிடச் சிறந்ததும், குபேரனின் மாளிகையையும் மிஞ்சும் செல்வமுடையதுமாக இருந்தது.

Verse 4

गत्वा ददर्श तन्मध्ये शंखचूडालयं वरम् । राजितं द्वादशैर्द्वारैर्द्वारपालसमन्वितम्

அங்கே சென்று, அதன் நடுவில் சங்கசூடனின் மிகச் சிறப்பாக விளங்கும் அரண்மனையை அவன் கண்டான்—பன்னிரண்டு வாயில்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டதும், வாயில்காவலர்களுடன் கூடியதும் ஆகும்.

Verse 5

स दृष्ट्वा पुष्पदन्तस्तु वरं द्वारं ददर्श सः । कथयामास वृत्तांतं द्वारपालाय निर्भयः

அதைக் கண்ட புஷ்பதந்தன் அந்தச் சிறந்த வாயிலைக் கண்டான்; அச்சமின்றி வாயில்காவலனிடம் நடந்த அனைத்தையும் விவரித்தான்।

Verse 6

अतिक्रम्य च तद्द्वारं जगामाभ्यंतरे मुदा । अतीव सुन्दरं रम्यं विस्तीर्णं समलंकृतम्

அந்த வாயிலைக் கடந்து அவன் மகிழ்ச்சியுடன் உள்ளே நுழைந்தான்; மிக அழகான, இனிய, விசாலமான, நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட உள்ளகத்தை கண்டான்।

Verse 7

स गत्वा शंखचूडं तं ददर्श दनुजाधिपम् । वीरमंडल मध्यस्थं रत्नसिंहासनस्थितम्

அங்கே சென்று அவன் தானவாதிபதி சங்கசூடனை கண்டான்—வீரர்களின் வட்டத்தின் நடுவில் இருந்து, ரத்தின சிங்காசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்।

Verse 8

दानवेन्द्रैः परिवृतं सेवितं च त्रिकोटिभिः । शतः कोटिभिरन्यैश्च भ्रमद्भिश्शस्त्रपाणिभिः

அவன் தானவாதிபதிகளால் சூழப்பட்டு, மூன்று கோடி வீரர்களால் பணிவிடை பெறினான்; மேலும் நூறு கோடி பேரும் கைகளில் ஆயுதம் ஏந்தி சுற்றிலும் அலைந்து கொண்டிருந்தனர்।

Verse 9

एवंभूतं च तं दृष्ट्वा पुष्पदंतस्सविस्मयः । उवाच रणवृत्तांतं यदुक्तं शंकरेण च

அவனை அந்த அசாதாரண நிலையில் கண்ட புஷ்பதந்தன் வியப்பால் நிறைந்து, சங்கரன் (சிவபெருமான்) கூறியதுபோலவே முழு போர் நிகழ்வை எடுத்துரைத்தான்।

Verse 10

पुष्पदंत उवाच । राजेन्द्र शिवदूतोऽहं पुष्पदंताभिधः प्रभो । यदुक्तं शंकरेणैव तच्छृणु त्वं ब्रवीमि ते

புஷ்பதந்தன் கூறினான்—அரசர்களின் அரசே, ஆண்டவனே, நான் சிவனின் தூதன்; என் பெயர் புஷ்பதந்தன். சங்கரன் சொன்னதையே கேள்—அதை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 11

शिव उवाच । राज्यं देहि च देवानामधिकारं हि सांप्रतम् । नोचेत्कुरु रणं सार्द्धं परेण च मया सताम्

சிவன் கூறினான்—தேவர்களுக்கு அரசாட்சியை மீட்டளி; இப்போது அவர்களுக்கே உரிய அதிகாரம் நிலைநிற்றல் வேண்டும். இல்லையெனில் உன் உச்ச துணையுடன் போரிடு; நீதிமான்களின் பக்கம் நிற்கும் என்னை எதிர்கொள்।

Verse 12

देवा मां शरणापन्ना देवेशं शंकरं सताम् । अहं क्रुद्धो महारुद्रस्त्वां वधिष्याम्यसंशयम्

தேவர்கள் என் சரணடைந்தனர்—நான் தேவேசன் சங்கரன், நல்லோரால் போற்றப்படுபவன். இப்போது நான் மகாருத்ரன்; கோபமுற்றேன்; ஐயமின்றி உன்னை வதம் செய்வேன்।

Verse 13

हरोऽस्मि सर्वदेवेभ्यो ह्यभयं दत्तवानहम् । खलदंडधरोऽहं वै शरणागतवत्सलः

நான் ஹரன் (சிவன்); எல்லா தேவர்களுக்கும் நான் அபயம் அளித்தேன். தீயோருக்கு தண்டம் ஏந்தி தண்டிப்பவன் நான்; சரணடைந்தோருக்கு என்றும் கருணைமிகு அன்பன் நான்।

Verse 14

राज्यं दास्यसि किं वा त्वं करिष्यसि रणं च किम् । तत्त्वं ब्रूहि द्वयोरेकं दानवेन्द्र विचार्य वै

நீ அரசை ஒப்படைப்பாயா, அல்லது போர் செய்வாயா? ஹே தானவர்களின் தலைவா, நன்றாக சிந்தித்து இவ்விரண்டில் ஒன்றை உண்மையாகச் சொல்.

Verse 15

पुष्पदंत उवाच । इत्युक्तं यन्महेशेन तुभ्यं तन्मे निवेदितम् । वितथं शंभुवाक्यं न कदापि दनुजाधिप

புஷ்பதந்தன் கூறினான்—மகேசன் உனக்குச் சொன்னதையே நான் உனக்கு அறிவித்தேன். ஓ தானவாதிபா! சம்புவின் வாக்கு எந்நாளும் பொய்யாகாது.

Verse 16

अहं स्वस्वामिनं गंतुमिच्छामि त्वरितं हरम् । गत्वा वक्ष्यामि किं शंभोस्तथा त्वं वद मामिह

நான் என் ஸ்வாமி ஹரனிடம் விரைவாகச் செல்ல விரும்புகிறேன். அங்கே சென்று சம்புவிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதை நீ இங்கே எனக்குத் தெளிவாகச் சொல்.

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । इत्थं च पुष्पदंतस्य शिवदूतस्य सत्पतेः । आकर्ण्य वचनं राजा हसित्वा तमुवाच सः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சிவதூதனும் சத்புருஷனுமான புஷ்பதந்தனின் சொற்களை கேட்ட அரசன் சிரித்து, பின்னர் அவனிடம் கூறினான்.

Verse 18

शंखचूड उवाच । राज्यं दास्ये न देवेभ्यो वीरभोग्या वसुंधरा । रणं दास्यामि ते रुद्र देवानां पक्षपातिने

சங்கசூடன் கூறினான்—தேவர்களுக்கு நான் அரசை ஒப்படைக்கமாட்டேன்; இந்த வஸுந்தரை வீரர்கள் அனுபவிக்கத் தக்கது. ஆனால் ஓ ருத்ரா, தேவர்பக்கம் நிற்பவனே, உனக்கு நான் போரை அளிப்பேன்.

Verse 19

यस्योपरि प्रयायी स्यात्स वीरो भुवेनऽधमः । अतः पूर्वमहं रुद्र त्वां गमिष्याम्यसंशयम्

மற்றொருவரை முந்தி முன்னே சென்று தன்னை வீரன் எனக் கூறுபவன் இவ்வுலகில் நராதமன். ஆகவே, ஓ ருத்ரா, நான் ஐயமின்றி உமக்கு முன்பாகச் செல்வேன்.

Verse 20

प्रभात आगमिष्यामि वीरयात्रा विचारतः । त्वं गच्छाचक्ष्व रुद्राय हीदृशं वचनं मम

விடியற்காலையில் வீரர்களின் பயணத்தை நன்கு ஆராய்ந்து நான் வருவேன். நீ இப்போது சென்று ருத்ரரிடம் என் இவ்வார்த்தைகளையே அறிவி.

Verse 21

इति श्रुत्वा शंखचूडवचनं सुप्रहस्य सः । उवाच दानवेन्द्रं स शंभुदूतस्तु गर्वितम्

சங்கசூடனின் வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அவன் மெதுவாகப் புன்னகைத்தான்; பின்னர் சம்புவின் தூதன் அந்த அகந்தையுள்ள தானவ அரசனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 22

अन्येषामपि राजेन्द्र गणानां शंकरस्य च । न स्थातुं संमुखे योग्यः किं पुनस्तस्य संमुखम्

அரசேந்திரா! சங்கரரின் பிற கணங்களின் முன்னிலையில்கூட அவன் நேருக்கு நேர் நிற்கத் தகுதியற்றவன்; அப்படியிருக்க, சங்கரரின் முன்னிலையில் எவ்வாறு?

Verse 23

स त्वं देहि च देवानामधिकाराणि सर्वशः । त्वमरे गच्छ पातालं यदि जीवितुमिच्छसि

ஆகையால் தேவர்களின் எல்லா அதிகாரங்களையும் பதவிகளையும் முழுமையாகத் திருப்பிக் கொடு. பகையே! உயிர் வாழ விரும்பினால் பாதாளத்திற்குச் செல்.

Verse 24

सामान्यममरं तं नो विद्धि दानवसत्तम । शंकरः परमात्मा हि सर्वेषामीश्वरेश्वरः

ஓ தானவச் சிறந்தவனே, அவரை சாதாரண ‘அமரன்’ என எண்ணாதே; சங்கரனே பரமாத்மா, எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசன்.

Verse 25

इन्द्राद्यास्सकला देवा यस्याज्ञावर्तिनस्सदा । सप्रजापतयस्सिद्धा मुनयश्चाप्यहीश्वराः

இந்திரன் முதலிய எல்லாத் தேவர்களும் எவருடைய ஆணைக்கே எப்போதும் கீழ்ப்படிகிறார்களோ; பிரஜாபதிகள், சித்தர்கள், முனிவர்கள், நாகாதிபதிகளும் அந்தப் பரமேஸ்வரனுக்கே அடங்குவர்।

Verse 26

हरेर्विधेश्च स स्वामी निर्गुणस्सगुणस्स हि । यस्य भ्रूभंगमात्रेण सर्वेषां प्रलयो भवेत्

அவர் ஹரி (விஷ்ணு) மற்றும் விதி (பிரம்மா) ஆகியோருக்கும் ஆண்டவன்; நிர்குணனும் சகுணனும் ஆவான். அவர் புருவத்தைச் சுருக்கினாலே அனைத்திற்கும் பிரளயம் நிகழும்.

Verse 27

शिवस्य पूर्णरूपश्च लोकसंहारकारकः । सतां गतिर्दुष्टहंता निर्विकारः परात्परः

அவர் சிவனின் முழுமையான வடிவம்; உலகச் சங்காரத்தைச் செய்பவன். சத்புருஷர்களின் பரமகதி, துஷ்டர்களை அழிப்பவன், நிர்விகாரன், பராத்பரன்।

Verse 28

ब्रह्मणोधिपतिस्सोऽपि हरेरपि महेश्वरः । अवमान्या न वै तस्य शासना दानवर्षभ

அவர் பிரம்மாவிற்கும் அதிபதி; ஹரி (விஷ்ணு)விற்கும் மகேஸ்வரன். ஆகையால், தானவர்களில் சிறந்தவனே, அவருடைய ஆணையை ஒருபோதும் அவமதிக்காதே।

Verse 29

किं बहूक्तेन राजेन्द्र मनसा संविचार्य च । रुद्रं विद्धि महेशानं परं ब्रह्म चिदात्मकम्

அரசேந்திரனே, மேலும் சொல்ல வேண்டியது என்ன? மனத்தில் நன்கு சிந்தித்து, ருத்ரனை மகேசானன்—சித்-ஸ்வரூபமான பரம்பிரம்மம்—என்று அறிந்துகொள்।

Verse 30

देहि राज्यं हि देवानामधिकारांश्च सर्वशः । एवं ते कुशलं तात भविष्यत्यन्यथा भयम्

தேவர்களுக்கு அரசாட்சியையும் அவர்களுக்குரிய எல்லா அதிகாரங்களையும் முழுமையாக ஒப்படை. இவ்வாறு செய்தால், அன்புக் குழந்தையே, உனக்கு நலம் உண்டாகும்; இல்லையெனில் பயமும் பேரிலும் வரும்.

Verse 31

सन्त्कुमार उवाच । इति श्रुत्वा दानवेंद्रः शंखचूडः प्रतापवान् । उवाच शिवदूतं तं भवितव्यविमोहितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு கேட்டதும், வீரப் பெருமை கொண்ட தானவேந்திரன் சங்கசூடன், விதியின் மயக்கத்தால் அறிவு மங்கியவனாய், அந்த சிவதூதனை நோக்கி உரைத்தான்.

Verse 32

शंखचूड उवाच । स्वतो राज्यं न दास्यामि नाधिकारान् विनिश्चयात् । विना युद्धं महेशेन सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्

சங்கசூடன் கூறினான்—நான் என் விருப்பத்தால் அரசை ஒப்படைக்கமாட்டேன்; என் உரிமைகளையும் உறுதியாக விட்டுக் கொடுக்கமாட்டேன். மகேசனுடன் போர் இன்றி இது தீராது—இதை நான் உண்மையாகச் சொல்கிறேன்.

Verse 33

कालाधीनं जगत्सर्वं विज्ञेयं सचराचरम् । कालाद्भवति सर्वं हि विनश्यति च कालतः

இவ்வுலகம் முழுவதும்—இயங்குவனும் இயங்காதவனும்—காலத்தின் ஆட்சிக்குள் உள்ளது என்று அறிக. உண்மையில் காலத்திலிருந்தே அனைத்தும் தோன்றுகின்றன; காலத்தினாலேயே அனைத்தும் அழிகின்றன.

Verse 34

त्वं गच्छ शंकरं रुद्रं मयोक्तं वद तत्त्वत । स च युक्तं करोत्वेवं बहुवार्तां कुरुष्व नो

நீ சங்கரனாகிய ருத்ரனிடம் சென்று, நான் கூறியதை உண்மையாய் எடுத்துரைத்திடு. அவர் தக்க முறையில் அதன்படி செயற்படட்டும்; இவ்விஷயத்தின் முழு செய்தியையும் எங்களிடம் மீண்டும் கொண்டு வா.

Verse 35

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शिवदूतोऽसौ जगाम स्वामिनं निजम् । यथार्थं कथयामास पुष्पदंतश्च सन्मुने

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அந்த சிவதூதன் தன் ஆண்டவனிடம் திரும்பிச் சென்றான். பின்னர், ஓ நற்குண முனிவரே, புஷ்பதந்தன் நடந்ததை அப்படியே உண்மையாக எடுத்துரைத்தான்.