रुद्रस्य रणप्रवेशः तथा दैत्यगणानां बाणवृष्टिः (Rudra Enters the Battlefield; the Daityas’ Arrow-Storm)
அத்தியாயம் 22-ல் சனத்குமாரர் கூறுவது: வृषபத்தில் ஏறிய ருத்ரன் ரௌத்ர ரூபத்தில், விளையாட்டுபோல் புன்னகையுடன் போர்க்களத்தில் நுழைகிறான். அவரைக் கண்டதும் முன்பு தோற்ற கணங்கள் மீண்டும் துணிவு பெற்று கர்ஜித்து, தைத்யர்கள்மேல் அடர்ந்த அம்புமழை பொழிந்து போரில் மீளச் சேர்கின்றன. சங்கர தரிசனத்தால் தைத்யர்கள் பாவங்கள் பயந்து ஓடுவது போலச் சிதறி ஓடுகின்றனர். இதைக் கண்ட ஜலந்தரன் சண்டீசனை நோக்கி பாய்ந்து ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை விடுகிறான். நிசும்ப-சும்ப முதலிய தைத்யராஜர்கள் கோபத்துடன் சிவனை நோக்கி வந்து, ‘அம்பு-இருள்’ போல் கணங்களை மூடி உறுப்புகளை வெட்டி சைவசேனையை அழுத்துகின்றனர். அப்போது சிவன் வந்த அம்புவலையை அறுத்து, தன் ஆயுதங்களால் ஆகாயத்தை நிரப்பி பேரெதிர்மழையை எழுப்புகிறான்; தைத்யர்கள் துன்புற்று தரையில் வீழ்கின்றனர். இதனால் ருத்ரனின் மேலாதிக்கமும் தைத்யபலத்தின் நிலையின்மையும் வெளிப்படுகிறது.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । अथ वीरगणै रुद्रो रौद्ररूपो महाप्रभुः । अभ्यगाद्वृषभारूढस्संग्रामं प्रहसन्निव
சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது மகாபிரபு ருத்ரன் ரௌத்ர ரூபம் தரித்து, வீரகணங்களால் சூழப்பட்டு, வृषபத்தில் ஆரூடனாய் போர்க்களத்திற்குச் சென்றான்; சிரித்துக் கொண்டிருப்பதுபோல்।
Verse 2
रुद्रमायांतमालोक्य सिंहनादैर्गणाः पुनः । निवृत्ताः संगरे रौद्रा ये हि पूर्वं पराजिताः
ருத்ரன் வருவதைப் பார்த்த கணங்கள் சிங்கநாதம் செய்தன; முன்பு தோற்ற அந்தக் கடுஞ்செயலாளர்களும் மீண்டும் போர்க்களத்திற்குத் திரும்பினர்।
Verse 3
वीर शब्दं च कुर्वन्तस्तेऽप्यन्ये शांकरा गणाः । सोत्सवास्सायुधा दैत्यान्निजघ्नुश्शरवृष्टिभिः
வீர முழக்கம் எழுப்பிய சங்கரனின் மற்ற கணங்களும், உற்சாகத்துடன் ஆயுதம் தாங்கி, அம்புமழையால் தைத்யர்களை வீழ்த்தினார்கள்।
Verse 4
दैत्या हि भीषणं रुद्रं सर्वे दृष्ट्वा विदुद्रुवुः । शांकरं पुरुषं दृष्ट्वा पातकानीव तद्भयात्
பயங்கர ருத்ரனைப் பார்த்ததும் எல்லா தைத்யரும் ஓடினர்; சங்கரனாகிய பரமபுருஷனை கண்டவுடன், அச்சத்தால் பாவங்கள் அழிவதுபோல் அவர்கள் சிதறினர்।
Verse 5
अथो जलंधरो दैत्यान्निवृत्तान्प्रेक्ष्य संगरे । अभ्यधावत्स चंडीशं मुंचन्बाणान्सहस्रशः
அப்போது ஜலந்தரன் போரில் தைத்யர்கள் பின்வாங்குவதைப் பார்த்து, சண்டீசரை நோக்கி வேகமாக பாய்ந்து, ஆயிரக்கணக்கான அம்புகளை விடுத்தான்।
Verse 6
निशुंभशुंभप्रमुखा दैत्येन्द्राश्च सहस्रशः । अभिजग्मुश्शिवं वेगाद्रोषात्संदष्टदच्छदाः
நிசும்ப-சும்பர் முதலியோர் தலைமையில், ஆயிரக்கணக்கான தைத்ய அரசர்கள் கோபத்தால் பற்களை கடித்து, பெருவேகத்துடன் பரமன் சிவனை நோக்கி பாய்ந்தனர்।
Verse 7
कालनेमिस्तथा वीरः खड्गरोमा बलाहकः । घस्मरश्च प्रचंडश्चापरे चापि शिवं ययुः
காலநேமி, வீரன் கட்கரோமா, பலாஹகன், கஸ்மரன், பிரசண்டன் மற்றும் பிற வல்லோரும் சிவனை எதிர்த்து போருக்காக முன்னே சென்றனர்।
Verse 8
बाणैस्संछादयामासुर्द्रुतं रुद्रगणांश्च ते । अंगानि चिच्छिदुर्वीराः शुंभाद्या निखिला मुने
முனிவரே! சும்பன் முதலிய எல்லா வீரரும் விரைவாக அம்புமழையால் ருத்ரகணங்களை மூடி, போர்க் கோபத்தில் அவர்களின் அங்கங்களையும் வெட்டி குத்தினர்।
Verse 9
बाणांधकारसंछन्नं दृष्ट्वा गणबलं हरः । तद्बाणजालमाच्छिद्य बाणैराववृते नभः
அம்புகளின் இருளால் மூடப்பட்ட கணபடையைப் பார்த்த ஹரன், அந்த அம்புவலையை வெட்டி நீக்கி, தன் அம்புகளால் நாலாபுறமும் வானத்தை மூடினான்।
Verse 10
दैत्यांश्च बाणवात्याभिः पीडितानकरोत्तदा । प्रचंडबाणजालोघैरपातयत भूतले
அப்போது அவன் அம்புகளின் புயலால் அசுரர்களை வதைத்து, கொடுமையான அடர்ந்த அம்புவலைப் பெருக்கால் அவர்களை பூமியில் வீழ்த்தினான்।
Verse 11
खड्गरोमशिरः कायात्तथा परशुनाच्छिनत् । बलाहकस्य च शिरः खट्वांगेनाकरोद्द्विधा
பரசுவால் அவன் கட்கரோமனின் தலையை உடலிலிருந்து வெட்டினான்; மேலும் கட்ட்வாங்கக் கோலால் பலாஹகனின் தலையை இரண்டாகப் பிளந்தான். போரின் கொடிய வேகத்தில் பகைவர் வீழ்ந்தனர்; இறைவன் பக்கம் நிலைபெறும்போது வெல்லும் அசைக்க முடியாத வலிமை வெளிப்பட்டது।
Verse 12
स बद्ध्वा घस्मरं दैत्यं पाशेनाभ्यहनद्भुवि । महावीर प्रचंडं च चकर्त्त विशिखेन ह
அவன் ‘கஸ்மர’ என்னும் தைத்தியனை பாசத்தால் கட்டி நிலத்தில் வீழ்த்தினான்; மேலும் கூர்மையான முள் போன்ற அம்பால் மகாவீரன் பிரசண்டனையும் வெட்டி வீழ்த்தினான்.
Verse 13
वृषभेण हताः केचित्केचिद्बाणैर्निपातिता । न शेकुरसुराः स्थातुं गजा सिंहार्दिता इव
சிலர் வृषபன் (நந்தி) அடியால் வீழ்ந்தனர்; சிலர் அம்புகளால் சாய்ந்தனர்; சிங்கங்கள் துன்புறுத்தும் யானைகள் போல அசுரர்கள் நிலைநிறுத்த முடியவில்லை।
Verse 14
ततः क्रोधपरीतात्मा दैत्यान्धिक्कृतवान्रणे । शुंभादिकान्महादैत्यः प्रहसन्प्राह धैर्यवान्
பின் கோபத்தில் மூழ்கிய அந்த மகாதைத்தியன் போர்க்களத்தில் தைத்தியர்களை இகழ்ந்தான்; திடமுடன் சிரித்தபடி சும்பன் முதலியவர்களை நோக்கி உரைத்தான்.
Verse 15
जलंधर उवाच । किं व उच्चरितैर्मातुर्धावद्भिः पृष्ठतो हतैः । न हि भीतवधः श्लाघ्यः स्वर्गदः शूरमानिनाम्
ஜலந்தரன் கூறினான்—“மாதாவைச் சொல்லி இவ்வளவு பெருமொழிகள் ஏன், பயந்து ஓடுபவர்களைப் பின்னால் இருந்து கொல்வதற்கு? அஞ்சியவரை வதைத்தல் புகழத்தக்கதல்ல; அது வீரமென எண்ணுபவர்க்கு சொர்க்கம் தராது.”
Verse 16
यदि वः प्रधने श्रदा सारो वा क्षुल्लका हृदि । अग्रे तिष्ठत मात्रं मे न चेद्ग्राम्यसुखे स्पृहा
இந்தப் போரில் உங்களுக்கு நம்பிக்கை இருந்தால், உள்ளத்தில் சிறிதளவும் துணிவு அல்லது வலிமை இருந்தால், என் முன்னே வந்து நிற்குங்கள். இல்லையெனில் அற்பமான உலக இன்பங்களின் ஆசை இருந்தால், முன்னே வராதீர்கள்.
Verse 17
रणे मृत्युर्वरश्चास्ति सर्वकामफलप्रदः । यशःप्रदो विशेषेण मोक्षदोऽपि प्रकीर्त्तितः
போரில் வீரமரணம் உண்மையில் ஒரு வரமே; அது எல்லா விருப்பங்களின் பலனையும் அளிக்கும். சிறப்பாக புகழைத் தரும்; மோட்சத்தையும் அளிப்பதாகப் போற்றப்படுகிறது।
Verse 18
सूर्यस्य मंडलं भित्त्वा यायाद्वै परमं पदम् । परिव्राट् परमज्ञानी रणे यत्संमुखे हतः
சூரிய மண்டலத்தைத் துளைத்து அவன் நிச்சயமாக பரம பதத்தை அடைகிறான். அவர் பரமஞானி பரிவ்ராஜகர்; போரில் அவரின் முன்னிலையில் யார் வீழ்கிறாரோ, அவர் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைவார்।
Verse 19
मृत्योर्भयं न कर्तव्यं कदाचित्कुत्रचिद्बुधैः । अनिर्वार्यो यतो ह्येष उपायैर्निखिलैरपि
ஞானிகள் எப்போதும் எங்கும் மரணப் பயம் கொள்ளக் கூடாது; ஏனெனில் மரணம் தவிர்க்க முடியாதது, எல்லா முயற்சிகளாலும் கூட தடுக்க இயலாது।
Verse 20
मृत्युर्जन्मवतां वीरा देहेन सह जायते । अद्य वाब्दशतात् वा मृत्युर्वै प्राणिनां ध्रुवः
வீரர்களே, உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு மரணம் உடலோடு சேர்ந்து பிறக்கிறது. இன்று வந்தாலும் நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்—உயிர்களின் மரணம் நிச்சயமாகத் திண்ணம்।
Verse 21
तन्मृत्युभयमुत्सार्य युध्यध्वं समरे मुदा । सर्वथा परमानन्द इहामुत्राप्यसंशयः
மரணப் பயத்தை அகற்றி மகிழ்ச்சியுடன் போர்க்களத்தில் போரிடுங்கள். ஐயமின்றி இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் எல்லாவிதத்திலும் பரமானந்தம் உண்டாகும்.
Verse 22
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायांपञ्चमे युद्धखंडे जलंधरवधोपाख्याने जलंधरयुद्धवर्णनंनाम द्वाविंशोऽध्यायः
இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஜலந்தர வத உபாக்யானத்தின் உட்பிரிவாக ‘ஜலந்தர யுத்த வர்ணனம்’ எனப் பெயர்பெற்ற இருபத்திரண்டாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 23
अथ दृष्ट्वा स्वसैन्यं तत्पलायनपरायणम् । चुक्रोधाति महावीरस्सिंधुपुत्रो जलंधरः
பின்னர், தன் படை முழுவதும் ஓட்டமே குறிக்கோளாக இருப்பதைக் கண்ட கடலின் புதல்வனான மகாவீரன் ஜலந்தரன் கடும் கோபத்தால் எரிந்தான்.
Verse 24
ततः क्रोधपरीतात्मा क्रोधाद्रुद्रं जलंधरः । आह्वापयामास रणे तीव्राशनिसमस्वनः
அதன்பின் கோபத்தால் முழுதும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஜலந்தரன், கோபவேகத்தில் போர்க்களத்தில் ருத்ரனை அழைத்தான்; அவன் முழக்கம் கடும் வஜ்ரத்தின் ஒலிபோல் இருந்தது.
Verse 25
जलंधर उवाच । युद्ध्यस्वाद्य मया सार्द्धं किमेभिर्निहतैस्तव । यच्च किञ्चिद्बलं तेऽस्ति तद्दर्शय जटाधर
ஜலந்தரன் கூறினான்—இப்போது என்னுடன் போரிடு; நீ வீழ்த்திய மற்றவர்களால் உனக்கு என்ன பயன்? ஹே ஜடாதரப் பெருமானே, உன்னில் மீதமுள்ள வலிமையனைத்தையும் வெளிப்படுத்து।
Verse 26
सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा बाण सप्तत्या जघान वृषभध्वजम् । जलंधरो महादैत्यश्शंभुमक्लिष्टकारिणम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, மகாதைத்யன் ஜலந்தரன், வृषபத்வஜன் எனும், கலங்காத கர்த்தாவான சம்புவை எழுபது அம்புகளால் தாக்கினான்।
Verse 27
तानप्राप्तान्महादेवो जलंधरशरान्द्रुतम् । निजैर्हि निशितैर्बाणैश्चिच्छेद प्रहसन्निव
ஜலந்தரனின் அம்புகள் வேகமாக வந்தபோது, மகாதேவன் தன் கூரிய அம்புகளால் அவற்றை உடனே துண்டித்தான்—சிரிப்பதுபோல்.
Verse 28
ततो हयान्ध्वजं छत्रं धनुश्चिच्छेद सप्तभिः । जलंधरस्य दैत्यस्य न तच्चित्रं हरे मुने
பின்னர் ஹரி ஏழு அம்புகளால் தைத்யன் ஜலந்தரனின் குதிரை, கொடி, குடை, வில் ஆகியவற்றை வெட்டினான். ஓ முனிவரே, ஹரிக்குத் இது வியப்பல்ல.
Verse 29
स च्छिन्नधन्वा विरथः पाथोधितनयोऽसुरः । अभ्यधावच्छिवं क्रुद्धो गदामुद्यम्य वेगवान्
வில் முறிந்து தேரிழந்த கடல்புதல்வனான அந்த அசுரன், கோபத்துடன் வேகமாக கதையை உயர்த்தி பரமசிவனை நோக்கி பாய்ந்தான்।
Verse 30
प्रभुर्गदां च तत्क्षिप्तां सहसैव महेश्वरः । पाराशर्यं महालीलो द्रुतं बाणैर्द्विधाकरोत्
அப்போது மகாலீலையில் விளங்கும் மகேஸ்வரன், எறியப்பட்ட அந்த கதையையும் பாராசர்யனையும், விரைந்த அம்புகளால் உடனே இரண்டாகப் பிளந்தான்।
Verse 31
तथापि मुष्टिमुद्यम्य महाक्रुद्धो महासुरः । अभ्युद्ययौ महावेगाद्द्रुतं तं तज्जिघांसया
ஆயினும் அந்த மகா அசுரன் அளவிலா கோபத்துடன் குத்துமுட்டியை உயர்த்தி, அவனை கொல்லும் எண்ணத்தால் பேர்வேகத்தில் விரைந்து அவன் மீது பாய்ந்தான்.
Verse 32
तावदेवेश्वरेणाशु बाणोघैस्स जलंधरः । अक्लिष्टकर्मकारेण क्रोशमात्रमपाकृतः
அந்தக் கணமே ஈசுவரன் அம்புகளின் மழையால் ஜலந்தரனை விரைவில் பின்னோக்குத் தள்ளினார்; அயர்வில்லா செயல் உடைய அவர் அவனை ஒரு குரோசம் அளவு அகற்றினார்.
Verse 33
ततो जलंधरो दैत्यो रुद्रं मत्वा बलाधिकम् । ससर्ज मायां गांधर्वीमद्भुतां रुद्रमोहिनीम्
அப்போது தெய்வமற்ற ஜலந்தரன், ருத்ரன் பலத்தில் மேலானவன் என எண்ணி, ருத்ரனை மயக்குவதற்கான அதிசயமான காந்தர்வ மாயையை உருவாக்கினான்.
Verse 34
तस्य मायाप्रभावात्तु गंधर्वाप्सरसां गणाः । आविर्भूता अनेके च रुद्रमोहनहेतवे
அவன் மாயையின் வலிமையால் கந்தர்வர் மற்றும் அப்சரஸ்களின் பல கூட்டங்கள் தோன்றின; ருத்ரனை (அவரது படையையும்) மயக்குவதற்காகவே அவை வெளிப்பட்டன.
Verse 35
ततो जगुश्च ननृतुर्गंधर्वाप्सरसां गणाः । तालवेणुमृदंगांश्च वादयन्तिस्म चापरे
அப்போது கந்தர்வர், அப்சரஸர் கூட்டங்கள் பாடி ஆடத் தொடங்கின; மற்றவர்கள் தாளம், வேணு (புல்லாங்குழல்), மிருதங்கம் ஆகியவற்றை இசைத்து, ருத்ரரின் வெற்றிமிக்க மங்கள சன்னிதியில் தெய்வீக இசையை அர்ப்பணித்தனர்।
Verse 36
तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं गणै रुद्रो विमोहितः । पतितान्यपि शस्त्राणि करेभ्यो न विवेद सः
அந்தப் பெரும் அதிசயத்தைப் பார்த்த ருத்ரன் கணங்களுடன் வியப்பு-மயக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்; அவர்களின் கைகளிலிருந்து ஆயுதங்கள் விழுந்ததையும் அவன் உணரவில்லை।
Verse 37
एकाग्रीभूतमालोक्य रुद्रं दैत्यो जलंधरः । कामतस्स जगामाशु यत्र गौरी स्थिताऽभवत्
ருத்ரன் ஒருமுனைத் தியானத்தில் லயித்திருப்பதைப் பார்த்த தைத்யன் ஜலந்தரன் காமவசப்பட்டு, கௌரி தங்கியிருந்த இடத்திற்குத் துரிதமாகச் சென்றான்।
Verse 38
युद्धे शुंभनिशुंभाख्यौ स्थापयित्वा महाबलौ । दशदोर्दण्डपंचास्यस्त्रिनेत्रश्च जटाधरः
போர்க்களத்தில் சும்ப-நிசும்ப எனும் மகாபலர்களை நிறுத்திய பின், பத்துக் கரங்களும் ஐந்து முகங்களும் மூன்று கண்களும் ஜடாமுடியும் உடைய அச்சமூட்டும் வடிவம் வெளிப்பட்டது।
Verse 39
महावृषभमारूढस्सर्वथा रुद्रसंनिभः । आसुर्य्या मायया व्यास स बभूव जलंधरः
ஓ வியாசரே! அவன் மகா வृषபத்தின் மீது ஏறி, எல்லாவிதத்திலும் ருத்ரனைப் போலத் தோன்றினான்; அசுர மாயையால் அவனே ஜலந்தரனாக ஆனான்।
Verse 40
अथ रुद्रं समायातमालोक्य भववल्लभा । अभ्याययौ सखीमध्यात्तद्दर्शनपथेऽभवत्
அப்போது ருத்ரன் வருவதைக் கண்டு, பவனின் பிரியையான பார்வதி தோழியரின் நடுவிலிருந்து விரைந்து முன்னே சென்று, அவர் தன்னைத் தரிசிக்குமாறு பாதையில் வந்து நின்றாள்।
Verse 41
यावद्ददर्श चार्वंगी पार्वतीं दनुजेश्वरः । तावत्स वीर्यं मुमुचे जडांगश्चाभवत्तदा
தானவர்களின் அதிபதி அழகிய அங்கங்களையுடைய பார்வதியை கண்டவுடனே, அந்தக் கணமே அவனுடைய வீரியம் சிதறி, அவன் உடல் ஜடமாகவும் உணர்வற்றதாகவும் ஆனது.
Verse 42
अथ ज्ञात्वा तदा गौरी दानवं भयविह्वला । जगामांतर्हिता वेगात्सा तदोत्तरमानसम्
அப்போது அந்த தானவனின் இருப்பை உணர்ந்த கௌரி அச்சத்தால் கலங்கினாள்; உடனே மறைந்து, வேகமாக உத்தர-மானசம் நோக்கிச் சென்றாள்.
Verse 43
तामदृश्य ततो दैत्यः क्षणाद्विद्युल्लतामिव । जवेनागात्पुनर्योद्धुं यत्र देवो महेश्वरः
அவளை காணாததால் அந்த தெய்வம் (அசுரன்) கணநேரத்தில் மின்னல் கோடுபோல் வேகமாக, மீண்டும் போரிடுவதற்காக மகேஸ்வரர் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்.
Verse 44
पार्वत्यपि महाविष्णुं सस्मार मनसा तदा । तावद्ददर्श तं देवं सोपविष्टं समीपगम्
அப்போது பார்வதியும் மனத்தால் மகாவிஷ்ணுவை நினைத்தாள்; உடனே அருகிலேயே அமர்ந்திருந்த அந்த தேவனை அவள் கண்டாள்.
Verse 45
तं दृष्ट्वा पार्वती विष्णुं जगन्माता शिवप्रिया । प्रसन्नमनसोवाच प्रणमंतं कृतांजलिम्
கைகூப்பி வணங்கிய விஷ்ணுவைக் கண்டு, உலகமாதாவும் சிவபிரியையுமான பார்வதி அமைதியான மனத்துடன் இனிய சொற்கள் கூறினாள்.
Verse 46
पार्वत्युवाच । विष्णो जलंधरो दैत्यः कृतवान्परमाद्भुतम् । तत्किं न विदितं तेऽस्ति चेष्टितं तस्य दुर्मतेः
பார்வதி கூறினாள்— ஓ விஷ்ணுவே, ஜலந்தரன் எனும் அசுரன் மிக அதிசயமான செயல்களைச் செய்துள்ளான். அந்தத் தீயமனத்தவனின் எந்தச் செயலும் உமக்கு அறியாததாக உள்ளதா?
Verse 47
तच्छ्रुत्वा जगदम्बाया वचनं गरुडध्वजः । प्रत्युवाच शिवां नत्वा सांजलिर्नम्रकंधरः
ஜகதம்பையின் சொற்களை கேட்ட கருடத்வஜன் (விஷ்ணு) சிவையை வணங்கி, கைகூப்பி, தாழ்ந்த கழுத்துடன் பதிலளித்தான்.
Verse 48
श्रीभगवानुवाच । भवत्याः कृपया देवि तद्वृत्तं विदितं मया । यदाज्ञापय मां मातस्तत्कुर्य्यां त्वदनुज्ञया
ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— தேவியே, உமது கருணையால் அந்த முழு நிகழ்வு எனக்குத் தெளிவாயிற்று. தாயே, நீர் என்னை எதை ஆணையிடுகிறீரோ, உமது அனுமதியுடன் அதை நான் நிறைவேற்றுவேன்.
Verse 49
सनत्कुमार उचाच । तच्छ्रुत्वा विष्णुवचन्ं पुनरप्याह पार्वती । हृषीकेशं जगन्माता धर्मनीतिं सुशिक्षयन्
சனத்குமாரர் கூறினார்— விஷ்ணுவின் சொற்களை கேட்ட பார்வதி மீண்டும் பேசினாள். ஜகன்மாதா, தர்மநீதி மற்றும் நல்வழியைப் போதிக்க எண்ணி, ஹ்ருஷீகேசன் (விஷ்ணு) அவர்களுக்கு நன்கு அறிவுறுத்தினாள்.
Verse 50
पार्वत्युवाच । तेनैव दर्शितः पन्था बुध्यस्व त्वं तथैव हि । तत्स्त्रीपातिव्रतं धर्मं भ्रष्टं कुरु मदाज्ञया
பார்வதி கூறினாள்—அவனே வழியை காட்டியுள்ளான்; நீ அதை உணர்ந்து அதன்படியே நட. என் ஆணையால் அந்தப் பெண்ணின் பத்தினி-தர்மத்தை அசைத்து முறியடிக்கச் செய்.
Verse 51
नान्यथा स महादैत्यो भवेद्वध्यो रमेश्वर । पातिव्रतसमो नान्यो धर्मोऽस्ति पृथिवीतले
ஓ ரமேஸ்வரா! வேறு வழியில் அந்த மஹாதைத்யன் வதைக்கத் தகுதியானவன் ஆகமாட்டான்; ஏனெனில் பூமித்தளத்தில் பத்திவ்ரத தர்மத்துக்கு இணையான தர்மம் வேறில்லை.
Verse 52
सनत्कुमार उवाच । इत्यनुज्ञां समाकर्ण्य शिरसाधाय तां हरिः । छल कर्त्तुं जगामाशु पुनर्जालंधरं पुरम्
சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த அனுமதியை கேட்ட ஹரி தலைவணங்கி ஏற்றுக் கொண்டு, சூழ்ச்சி செய்யும் நோக்கில் விரைவாக மீண்டும் ஜாலந்தர நகரத்திற்குச் சென்றார்.
Frequently Asked Questions
Śiva’s raudra entry into the war on Vṛṣabha, the rally of his gaṇas, Jalandhara’s attack on Caṇḍīśa, and a major daitya offensive via an arrow-storm that Śiva decisively counters.
The arrow-net symbolizes overwhelming obscuration and karmic pressure; Śiva cutting it signifies the removal of avidyā/obstruction, reasserting luminous order through a superior, discerning force.
Rudra’s raudra-rūpa (terrible form), sovereign fearlessness, strategic mastery in battle, and the capacity to protect and re-empower his gaṇas while subduing adharma.