हिरण्यनेत्रस्य तपः — Hiraṇyanetra’s Austerity and the Boon

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । ततो हिरण्याक्षसुतः कदाचित्संश्रावितो नर्मयुतैर्मदांधैः । तैर्भ्रातृभिस्संप्रयुतो विहारे किमंध राज्येन तवाद्य कार्यम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அப்போது ஒருமுறை ஹிரண்யாக்ஷனின் மகன், மதத்தில் மயங்கி நகைச்சுவையில் மூழ்கிய சகோதரர்களுடன் விளையாடிக் கொண்டிருக்கையில், அவர்கள் சொன்னதை கேட்டான்—“ஓ குருடா! இன்று உனக்கு அரசால் என்ன பயன்?”

Verse 2

हिरण्यनेत्रस्तु बभूव मूढः कलिप्रियं नेत्रविहीनमेव । यो लब्धवांस्त्वां विकृतं विरूपं घोरैस्तपोभिर्गिरिशं प्रसाद्य

ஹிரண்யநேத்ரன் மயக்கமடைந்து, சண்டை விரும்பும் கண்களற்ற ஒருவனையே பெற்றான். கொடிய தவங்களால் கிரீசன் (சிவன்) அருளைப் பெற்று, உன்னை விகாரமும் விரூபமும் உடைய வடிவில் அடைந்தான்.

Verse 3

स त्वं न भागी खलु राज्यकस्य किमन्यजातोऽपि लभेत राज्यम् । विचार्यतां तद्भवतैव नूनं वयं तु तद्भागिन एव सत्यम्

உண்மையாகவே இந்த அரசில் உனக்கு உரிய பங்கு இல்லை; வேறு குலத்தில் பிறந்தவன் எவ்வாறு அரசாட்சியைப் பெறுவான்? இதை நீயே சிந்தி. நாங்களே உண்மையில் அந்தப் பங்கின் உரிய வாரிசுகள்.

Verse 4

सनत्कुमार उवाच । तेषां तु वाक्यानि निशम्य तानि विचार्य बुद्ध्या स्वयमेव दीनः । ताञ्छांतयित्वा विविधैर्वचोभिर्गतस्त्वरण्यं निशि निर्जनं तु

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டுத் தன் அறிவால் ஆராய்ந்து அவன் உள்ளத்தில் துயருற்றான். பலவித ஆறுதல் மொழிகளால் அவர்களை அமைதிப்படுத்தி, இரவில் தனிமையான காட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 5

वर्षायुतं तत्र तपश्चचार जजाप जाप्यं विधृतैकपादः । आहारहीनो नियमोर्द्ध्वबाहुः कर्त्तुं न शक्यं हि सुरा सुरैर्यत्

அங்கே அவன் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, ஜபிக்கத் தக்க மந்திரத்தை ஜபித்தான். ஒருகாலில் நின்று, உணவின்றி, கடும் நியமங்களுடன் கைகளை உயர்த்தி—தேவர்களும் அசுரர்களும் செய்ய இயலாத சாதனையை மேற்கொண்டான்.

Verse 6

प्रजाल्य वह्निं स्म जुहोति गात्रमांसं सरक्तं खलु वर्षमात्रम् । तीक्ष्णेन शस्त्रेण निकृत्य देहात्समंत्रकं प्रत्यहमेव हुत्वा

நெருப்பை மூட்டி, அவர் ஒரு வருட காலம் இரத்தத்துடன் கூடிய தனது உடல் சதையை ஆகுதியாக அளித்தார். கூர்மையான ஆயுதத்தால் உடலில் இருந்து அறுத்து, மந்திரங்களுடன் தினமும் ஹோமம் செய்தார்.

Verse 7

स्नाय्वस्थिशेषं कुणपं तदासौ क्षयं गतं शोणितमेव सर्वम् । यदास्य मांसानि न संति देहं प्रक्षेप्तुकामस्तु हुताशनाय

அப்போது அந்த உடல் நரம்புகளும் எலும்புகளும் மட்டுமே கொண்ட பிணமானது; இரத்தம் முழுவதும் வற்றிப்போனது. உடலில் சதை இல்லாதபோது, அவர் உடலையே தீயில் தள்ள விரும்பினார்.

Verse 8

ततः स दृष्टस्त्रिदशालयैर्जनैः सुविस्मितैर्भीतियुतैस्समस्तैः । अथामरैश्शीघ्रतरं प्रसादितो बभूव धाता नुतिभिर्नुतो हि

அதன் பிறகு, வானுலகில் வசிப்பவர்கள்—தேவர்கள்—அவரைப் பார்த்தபோது, அவர்கள் அனைவரும் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடனும் பயத்துடனும் இருந்தனர். தேவர்கள் விரைவாக பிரம்மாவை (தாதா) மகிழ்விக்க முயன்றனர்; துதிகளால் போற்றப்பட்ட பிரம்மா கனிவு காட்டினார்.

Verse 9

निवारयित्वाथ पितामहस्तं ह्युवाच तं चाद्यवरं वृणीष्व । यस्याप्तिकामस्तव सर्वलोके सुदुर्लभं दानव तं गृहाण

பிதாமகர் (பிரம்மா) அவரைத் தடுத்து அவரிடம் கூறினார்: "இப்போது ஒரு சிறந்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு—அனைத்து உலகங்களிலும் நீ எதை அடைய விரும்புகிறாயோ, அதை எடுத்துக் கொள், ஓ தானவா, அது பெறுவதற்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தாலும் சரி."

Verse 10

स पद्मयोनेस्तु वचो निशम्य प्रोवाच दीनः प्रणतस्तु दैत्यः । यैर्निष्ठुरैर्मे प्रहृतं तु राज्यं प्रह्रादमुख्या मम संतु भृत्याः

பத்மயோனியின் (பிரம்மா) வார்த்தைகளைக் கேட்டு, அந்தத் தீனமான மற்றும் பணிவான தைத்யன் கூறினான்: "எந்தக் கொடூரமானவர்களால் எனது ராஜ்யம் பறிக்கப்பட்டதோ—பிரகலாதன் மற்றும் பிற முக்கிய நபர்கள்—அவர்கள் எனது ஊழியர்களாக ஆகட்டும்."

Verse 11

अंधस्य दिव्यं हि तथास्तु चक्षुरिन्द्रादयो मे करदा भवंतु । मृत्युस्तु माभून्मम देवदैत्यगंधर्वयक्षोरगमानुषेभ्यः

குருடனுக்கு தெய்வீகக் கண்பார்வை உண்டாகுக. இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் எனக்குக் கப்பம் செலுத்துவாராக. தேவர், அசுரர், கந்தர்வர், யக்ஷர், நாகர், மனிதர் இவர்களால் எனக்கு மரணம் வராதாக.

Verse 12

नारायणाद्वा दितिजेन्द्रशत्रोस्सर्वाज्जनात्सर्वमयाच्च शर्वात् । श्रुत्वा वचस्तस्य सुदारुणं तत्सुशंकितः पद्मभवस्तमाह

நாராயணன், தைத்யராஜனை அழிப்பவன், மேலும் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கும் சர்வனான சர்வன் (சிவன்) குறித்து அவன் கூறிய மிகக் கடுமையான சொற்களை கேட்டுப் பத்மபவன் (பிரம்மா) மிகுந்த அச்சத்துடன் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 13

ब्रह्मोवाच । दैत्येन्द्र सर्वं भविता तदेतद्विनाशहेतुं च गृहाण किंचित् । यस्मान्न जातो न जनिष्यते वा यो न प्रविष्टो मुखमंतकस्य

பிரம்மா கூறினார்— ஓ தைத்யேந்திரா, இவை அனைத்தும் அப்படியே நிகழும். ஆனால் அழிவிற்கான ஒரு காரணத்தையும் அறிந்து கொள்: பிறக்காதவனும் பிறக்கமாட்டாதவனும், அந்தகன் (மரணம்) வாயில் ஒருபோதும் புகாதவனுமான அந்த பரமேசுவரனை எதிர்த்தால் தான் அழிவு உண்டாகும்.

Verse 14

अत्यन्तदीर्घं खलु जीवितं तु भवादृशास्सत्पुरुषास्त्यजंतु । एतद्वचस्सानुनयं निशम्य पितामहात्प्राह पुनस्तस्य दैत्यः

“வாழ்க்கை மிக நீளமானதே—உம்மைப் போன்ற சத்புருஷர்கள் அதைத் துறக்கட்டும்.” இவ்வாறு சமாதானம் கலந்த சொற்களை கேட்ட அந்த தைத்யன் மீண்டும் பிதாமகன் (பிரம்மா)ிடம் பதிலுரைத்தான்.

Verse 15

अंधक उवाच । कालत्रये याश्च भवंति नार्यः श्रेष्ठाश्च मध्याश्च तथा कनिष्ठाः । तासां च मध्ये खलु रत्नभूता ममापि नित्यं जननीव काचित्

அந்தகன் கூறினான்— மூன்று காலங்களிலும் உள்ள பெண்களில்—மேன்மையானவர், நடுநிலைவர், இளையவர்—அவர்களிடையே ஒரு ரத்தினம் போன்ற பெண் ஒருவர் உள்ளாள்; அவள் எப்போதும் எனக்கு தாயைப் போல இருக்கிறாள்.

Verse 16

कायेन वाचा मनसाप्यगम्या नारी नृलोकस्य च दुर्लभाय । तां कामयानस्य ममास्तु नाशो दैत्येन्द्रभावाद्भगवान्स्वयंभूः

உடலாலும், சொல்லாலும், மனத்தாலும் எட்டாதவளாய் மனிதலோகத்தில் மிக அரிதான அந்தப் பெண்ணை ஆசையால் நாடி நான் அழிவுற வேண்டுமெனில்—ஸ்வயம்பூ பகவான், தைத்யேந்திரப் பதவி வழியாகவேனும், என் அழிவை நிகழ்த்தட்டும்।

Verse 17

वाक्यं तदाकर्ण्य स पद्मयोनिः सुविस्मितश्शंकरपादपद्ममम् । सस्मार संप्राप्य निर्देशमाशु शंभोस्तु तं प्राह ततोंधकं वै

அவ்வசனங்களை கேட்ட பத்மயோனி பிரம்மா மிகுந்த வியப்புற்று, பக்தியுடன் சங்கரனின் தாமரைத் திருவடிகளை நினைத்தார். சம்புவின் ஆணையை விரைவில் பெற்றபின், அவர் அப்போது அந்தகனிடம் உரைத்தார்।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । यत्कांक्षसे दैत्यवरास्तु ते वै सर्वं भवत्येव वचस्सकामम् । उत्तिष्ठ दैत्येन्द्र लभस्व कामं सदैव वीरैस्तु कुरुष्व युद्धम्

பிரம்மா கூறினார்—ஓ தைத்யர்களில் சிறந்தவனே! நீ விரும்புவது அனைத்தும் நிச்சயமாக நிறைவேறும்; என் வாக்கு வீணாகாது. ஓ தைத்யேந்திரா! எழுந்து, உன் அபிலாஷையை அடைந்து, உன் வீரர்களுடன் எப்போதும் போரில் ஈடுபட்டு இரு।

Verse 19

श्रुत्वा तदेतद्वचनं मुनीश विधातुराशु प्रणिपत्य भक्त्या । लोकेश्वरं हाटकनेत्रपुत्रः स्नाय्वस्थिशेषस्तु तमाह देवम्

முனிவரே! விதாதா பிரம்மாவின் இவ்வசனங்களை கேட்ட ஹாடகநேத்ரனின் மகன்—நரம்பும் எலும்பும் மட்டுமே எஞ்சியவனாய்—விரைவில் பக்தியுடன் வணங்கி, உலகேசுவரனாகிய அந்த தேவனை நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 20

अंधक उवाच । कथं विभो वैरिबलं प्रविश्य ह्यनेन देहेन करोमि युद्धम् । स्नाय्वस्थिशेषं कुरु मांसपुष्टं करेण पुण्ये न च मां स्पृशाद्य

அந்தகன் கூறினான்—ஓ விபோ! இவ்வுடலுடன் நான் பகைவரின் படையில் புகுந்து எவ்வாறு போர் செய்வேன்? நான் நரம்பும் எலும்பும் மட்டுமே; எனை மாம்சம் நிறைந்தவனாகவும் உறுதியானவனாகவும் ஆக்குக. உமது புனிதக் கரத்தால் எனை மீண்டும் வலிமையாக்குக—இனி இவ்விதமாக மீண்டும் எனைத் தொடாதீர்।

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वा वचस्तस्य स पद्मयोनिः करेण संस्पृश्य च तच्छरीरम् । गतस्सुरेन्द्रैस्सहितः स्वधाम संपूज्यमानो मुनिसिद्धसंघैः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவனுடைய சொற்களை கேட்டுப் பத்மயோனி (பிரம்மா) தம் கையால் அந்த உடலைத் தொட்டார். பின்னர் இந்திரன் முதலிய தேவர்களுடன் தம் சொந்த தாமத்திற்குச் சென்றார்; முனிவர் மற்றும் சித்தர் கூட்டங்களால் முறையாகப் பூஜிக்கப்பட்டு மதிக்கப்பட்டார்.

Verse 22

संस्पृष्टमात्रस्स च दैत्यराजस्संपूर्णदेहो बलवान्बभूव । संजातनेत्रस्सुभगो बभूव हृष्टस्स्वमेव नगरं विवेश

தொட்ட மாத்திரத்தில் அந்த தைத்யராஜன் முழு உடலுடன் மிகுந்த வலிமை பெற்றான். அவனுடைய கண்கள் மீண்டும் வந்தன; அவன் சுபலட்சணமுடைய அழகனானான். பேரானந்தத்துடன் தானே தன் நகரில் நுழைந்தான்.

Verse 23

उत्सृज्य राज्यं सकलं च तस्मै प्रह्लादमुख्यास्त्वथ दानवेन्द्राः । तमागतं लब्धवरं च मत्वा भृत्या बभूवुर्वश गास्तु तस्य

அப்போது பிரஹ்லாதன் முதலிய தானவத் தலைவர்கள் தங்கள் முழு அரசையும் அவனுக்கே ஒப்படைத்தனர். அவன் வரம் பெற்றுத் திரும்பியவன் என்று கருதி, அவர்கள் அவனுக்குக் கட்டுப்பட்டு அவனுடைய பணியாளர்களாயினர்.

Verse 24

ततोन्धकः स्वर्गमगाद्विजेतुं सेनाभियुक्तस्सहभृत्यवर्गः । विजित्य लेखान्प्रधने समस्तान्करप्रदं वज्रधरं चकार

பின்பு அந்தகன் தன் சேனை மற்றும் பரிவாரத்துடன் ஸ்வர்கத்தை வெல்லப் புறப்பட்டான். போரில் எல்லா தேவர்களையும் வென்று, வஜ்ரத்தைத் தாங்கும் இந்திரனையும் வரி செலுத்தும் அடிமை அரசனாக்கினான்.

Verse 25

नागान्सुपर्णान्वरराक्षसांश्च गंधर्वयक्षानपि मानुषांस्तु । गिरीन्द्रवृक्षान्समरेषु सर्वांश्चतुष्पदः सिंहमुखान्विजिग्ये

போர்களில் அந்த சிங்கமுகம் கொண்ட நால்காலி நாகர்கள், சுபர்ணர்கள், வல்ல ராக்ஷசர்கள், கந்தர்வர், யக்ஷர், மனித வீரர்கள் ஆகியோரையும்; மேலும் மலை அரசர்களையும் மரங்களையும் கூட அனைத்தையும் வென்றான்.

Verse 26

त्रैलोक्यमेतद्धि चराचरं वै वशं चकारात्मनि संनियोज्य । स कूलानि सुदर्शनानि नारीसहस्राणि बहूनि गत्वा

அவன் அசையும் அசையாத மூவுலகையும் தன்னுள் நிலைநிறுத்தி தன் ஆட்சிக்குள் கொண்டான். பின்னர் பல அழகிய நதிக்கரைகளுக்குச் சென்று ஆயிரமாயிரம் பெண்களிடையே உலாவினான்.

Verse 27

रसातले चैव तथा धरायां त्रिविष्टपे याः प्रमदाः सुरूपाः । ताभिर्युतोऽन्येषु सपर्वतेषु रराम रम्येषु नदीतटेषु

ரசாதலம், பூமி, திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) ஆகிய இடங்களில் இருந்த பேரழகிய இளம்பெண்களுடன் அவன், மலைகள் சூழ்ந்த பிற இனிய தேசங்களில், அழகிய நதிக்கரைகளில் மகிழ்ந்து விளையாடினான்.

Verse 28

क्रीडायमानस्स तु मध्यवर्ती तासां प्रहर्षादथ दानवेन्द्रः । तत्पीतशिष्टानि पिबन्प्रवृत्त्यै दिव्यानि पेयानि सुमानुषाणि

அவர்களிடையே விளையாடிய தானவர்களின் தலைவன், அவர்களின் மகிழ்ச்சியால் தானும் பேருவகை கொண்டான். அவர்கள் அருந்திய பின் மீந்த தெய்வீகப் பானங்களைத் தொடர்ச்சியாக அருந்தினான்—அவை உத்தம மனிதர்க்கும் உரியவை.

Verse 29

अन्यानि दिव्यानि तु यद्रसानि फलानि मूलानि सुगंधवंति । संप्राप्य यानानि सुवाहनानि मयेन सृष्टानि गृहोत्तमानि

மேலும் தெய்வீகச் சுவை நிறைந்த, மணமிகு கனிகளும் கிழங்குகளும் இருந்தன. சிறந்த வாகனங்களுடன் கூடிய அழகிய யானங்களும், மாயனால் உருவாக்கப்பட்ட மிகச் சிறந்த மாளிகைகளும் கிடைத்தன.

Verse 30

पुष्पार्घधूपान्नविलेपनैश्च सुशोभितान्यद्भुतदर्शनैश्च । संक्रीडमानस्य गतानि तस्य वर्षायुतानीह तथांधकस्य

மலர்அர்ப்பணம், அர்க்யம், தூபம், நைவேத்யம், மணமிகு உங்குவெண்ணெய் முதலியவற்றாலும், அதிசயக் காட்சிகளாலும் அவ்விடங்கள் ஒளிவிட்டன. இவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருந்த அந்தகனுக்குப் இங்கே எண்ணற்ற ‘வர்ஷாயுதங்கள்’—பத்தாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள்—கடந்து சென்றன.

Verse 31

जानाति किंचिन्न शुभं परत्र यदात्मनस्सौख्यकरं भवेद्धि । सदान्धको दैत्यवरस्स मूढो मदांधबुद्धिः कृतदुष्टसंगः

பரலோகத்திற்கு உண்மையில் நன்மையானது எது—அது தன் ஆத்மாவுக்கு இன்பம் தருவது எது—என்பதை அவன் அறியான். அசுரர்களில் சிறந்த அந்தகன் எப்போதும் மயக்கத்தில் இருந்தான்; அகந்தையால் அவன் அறிவு குருடானது, தீயோரின் சங்கத்தில் உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டான்।

Verse 32

ततः प्रमत्तस्तु सुतान्प्रधानान्कुतर्कवादैरभिभूय सर्वान् । चचार दैत्यैस्सहितो महात्मा विनाशयन्वैदिकसर्वधर्मान्

பின்னர் அவன் மயக்கமுற்று, குதர்க்க வாதங்களால் முதன்மையான புதல்வர்களையெல்லாம் அடக்கினான். தைத்யர்களுடன் அந்த மகாத்மா அலைந்து, வேதாதாரமான எல்லா தர்மக் கடமைகளையும் அழிக்க முயன்றான்.

Verse 33

वेदान्द्विजान्वित्त मदाभिभूतो न मन्यते स्माप्यमरान्गुरूंश्च । रेमे तथा दैवगतो हतायुः स्वस्यैरहोभिर्गमयन्वयश्च

செல்வ மயக்கத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவன் வேதங்களையும், இருபிறப்பாளர்களையும், தேவர்களையும், குருமார்களையும் மதிக்கவில்லை. விதிவசமாக ஆயுள் குறைந்தபோதும், இன்பங்களில் மூழ்கி நாட்களை கழித்து இளமையை வீணாக்கினான்.

Verse 34

ततः कदाचिद्गतवान्ससैन्यो बहुप्रयाता पृथिवीतलेऽस्मिन् । अनेकसंख्या अपि वर्षकोट्यः प्रहर्षितो मंदरपर्वतं तु

பின்னர் ஒருகாலத்தில் அவன் தன் படையுடன் இந்தப் பூமித்தளத்தில் வெகுதூரம் பயணித்தான். எண்ணற்ற கோடி ஆண்டுகள் கடந்தும் அவன் மகிழ்ச்சியுடன் மந்தர மலை நோக்கி சென்றான்.

Verse 35

स्वर्णोपमां तत्र निरीक्ष्य शोभां बभ्राम सैन्यैस्सह मानमत्तः । क्रीडार्थमासाद्य च तं गिरीन्द्रं मतिं स वासाय चकार मोहात्

அங்கே பொன்னொத்த ஒளிமிகு அழகைக் கண்டு, அகந்தை மயக்கத்தில் அவன் படையுடன் அலைந்தான். விளையாட்டிற்காக அந்த மலைமன்னனை அணைந்து, மயக்கத்தால் அங்கேயே தங்க முடிவு செய்தான்.

Verse 36

शुभं दृढं तत्र पुरं स कृत्वा मुदास्थितो दैत्यपतिः प्रभावात् । निवेशयामास पुनः क्रमेण अत्यद्भुतं मन्दरशैलसानौ

அங்கே நன்மையும் உறுதியும் கொண்ட கோட்டையூரை அமைத்து, தானவாதிபதி தன் வலிமையால் மகிழ்ந்தான். பின்னர் மந்தர மலைச்சரிவில் படிப்படியாக மிக அதிசயமான நகரை நிறுவினான்।

Verse 37

दुर्योधनो वैधसहस्तिसंज्ञौ तन्मंत्रिणौ दानवसत्तमस्य । ते वै कदाचिद्गिरिसुस्थले हि नारीं सुरूपां ददृशुस्त्रयोऽपि

தானவச் சிறந்தவனின் அமைச்சர்களான துர்யோதனன், வைதசன், ஹஸ்தி ஆகிய மூவரும் ஒருமுறை மலைத்தளத்தில் தங்கியபோது மிக அழகிய ஒரு பெண்ணைக் கண்டனர்.

Verse 38

ते शीघ्रगा दैत्यवरास्तु हर्षाद्द्रुतं महादैत्यपतिं समेत्य । ऊचुर्यथादृष्टमतीव प्रीत्या तथान्धकं वीरवरं हि सर्वे

அப்போது வேகமாகச் செல்லும் தலைசிறந்த தைத்தியர்கள் மகிழ்ச்சியால் திளைத்து, விரைவில் மகாதைத்தியாதிபதியை அணுகி, தாங்கள் கண்டதை அப்படியே மிகுந்த மகிழ்வுடன் வீரசிறந்த அந்தகனிடம் தெரிவித்தனர்.

Verse 39

मंत्रिणः ऊचुः । गुहांतरे ध्याननिमीलिताक्षो दैत्येन्द्र कश्चिन्मुनिरत्र दृष्टः । रूदान्वितश्चन्द्रकलार्द्धचूडः कटिस्थले बद्धगजेन्द्रकृत्तिः

அமைச்சர்கள் கூறினர்—ஓ தைத்தியேந்திரா! குகையின் உள்ளே தியானத்தில் கண்களை மூடியிருந்த ஒரு முனிவரை நாங்கள் கண்டோம். அவருடன் ருத்ரன் இருந்தான்—தலையில் அரைச்சந்திரக் கலையைத் தாங்கி, இடுப்பில் யானைமன்னனின் தோலைக் கட்டியவன்.

Verse 40

नागेन्द्रभोगावृतसर्वगात्रः कपालमालाभरणो जटालः । स शूलहस्तश्शरतूणधारी महाधनुष्मान्विवृताक्षसूत्रः

அவரது முழு உடலும் நாகேந்திரனின் சுருள்களால் மூடப்பட்டிருந்தது; அவர் கபாலமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஜடாதாரி. கையில் திரிசூலம், அம்புத் தூணீர், வலிமைமிகு வில்—ருத்ராட்ச மாலை வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

Verse 41

खड्गी त्रिशूली लकुटी कपर्दी चतुर्भुजो गौरतराकृतिर्हि । भस्मानुलिप्तो विलसत्सुतेजास्तपस्विवर्योऽद्भुतसर्ववेशः

அவர் வாள், திரிசூலம், லகுடம் ஏந்தி, சடைமுடியுடன், நான்கு கரங்களுடன், ஒளிவீசும் வெண்மையான வடிவில் தோன்றினார். திருநீறு பூசி, தெய்வீகத் தேஜஸால் பிரகாசித்து, தவசிகளில் முதன்மை—அற்புதன், விருப்பம்போல் எல்லா வேடங்களும் தரிப்பவன்.

Verse 42

तस्याविदूरे पुरुषश्च दृष्टस्स वानरो घोरमुखःकरालः । सर्वायुधो रूक्षकरश्च रक्षन्स्थितो जरद्गोवृषभश्च शुक्लः

அவருக்கு அருகில் ஒரு ஆண் காணப்பட்டான்—குரங்கு போன்ற தோற்றம், பயங்கரமும் கொடூரமும் ஆன முகம் உடையவன். எல்லா வகை ஆயுதங்களும் ஏந்தி, கரடுமுரடான கைகளுடன் காவலாய் நின்று, மாடுகளிடையே முதிர்ந்த காளைபோல், வெண்நிறத்தவன் இருந்தான்.

Verse 43

तस्योपविष्टस्य तपस्विनोपि सुचारुरूपा तरुणी मनोज्ञा । नारी शुभा पार्श्वगता हि तस्य दृष्टा च काचिद्भुवि रत्नभूता

அந்த தவசி அமர்ந்திருந்தபோது, அவன் தன் அருகில் ஒரு மங்களமான பெண்ணைக் கண்டான்—இளமை நிறைந்தவள், மனம் கவரும் அழகியவள். அவள் பூமியில் ரத்தினமாக வெளிப்பட்டதுபோல் தோன்றினாள்.

Verse 44

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे अंधकगाणपत्यलाभोपाख्याने दूतसंवादो नाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு திரு சிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், அந்தகனின் கணபத்ய-லாப உபாக்யானத்திற்குள் ‘தூத-சம்வாதம்’ எனப்படும் நாற்பத்துநான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 45

मान्या महेशस्य च दिव्यनारी भार्य्या मुनेः पुण्यवतः प्रिया सा । योग्या हि द्रष्टुं भवतश्च सम्यगानाय्य दैत्येन्द्र सुरत्नभोक्तः

அவள் மதிக்கத்தக்கவள்—தெய்வீகப் பெண்—புண்ணியமிக்க முனிவரின் அன்புத் துணைவி; மகேசனாலும் போற்றப்படுபவள். அவள் உன்னை முறையாகக் காணத் தகுதியுடையவள்; ஆகவே, ஹே தைத்யேந்திரா, ரத்தினங்களும் இன்பங்களும் அனுபவிப்பவனே, அவளை இங்கே கொண்டு வா।

Verse 46

सनत्कुमार उवाच । श्रुत्वेति तेषां वचनानि तानि कामातुरो घूर्णितसर्वगात्रः । विसर्जयामास मुनैस्सकाशं दुर्योधनादीन्सहसा स दैत्यः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்டவுடன், காமத்தால் கலங்கிய அந்த தைத்யன், உடல் முழுதும் நடுங்க, முனிவர்களின் அருகிலிருந்து துர்யோதனன் முதலியவர்களை திடீரென அனுப்பிவிட்டான்।

Verse 47

आसाद्य ते तं मुनिमप्रमेयं बृहद्व्रतं मंत्रिवरा हि तस्य । सुराजनीतिप्रवणा मुनीश प्रणम्य तं दैत्यनिदेशमाहुः

முனீஸ்வரரே! நன்னட்சி நெறியில் தேர்ந்த அந்த முதன்மை அமைச்சர்கள், மகாவிரதமும் அளவிடமுடியாதவருமான முனிவரை அணைந்து, அவரை வணங்கி, தைத்யராஜனின் ஆணையை அறிவித்தனர்।

Verse 48

मंत्रिण ऊचुः । हिरण्यनेत्रस्य सुतो महात्मा दैत्याधिराजोऽन्धकनामधेयः । त्रैलोक्यनाथो भवकृन्निदेशादिहोपविष्टोऽद्य विहारशाली

அமைச்சர்கள் கூறினர்—ஹிரண்யநேத்ரனின் மகாத்மையான மகன், ‘அந்தகன்’ எனப் பெயருடைய தைத்யாதிராஜன், பவனாகிய சிவனின் ஆணையால் மும்முலகின் நாதனாகி, இன்று இவ்வின்ப மண்டபத்தில் அமர்ந்திருக்கிறான்।

Verse 49

तन्मंत्रिणो वै वयमंगवीरास्तवोपकंठं च समागताः स्मः । तत्प्रेषितास्त्वां यदुवाच तद्वै शृणुष्व संदत्तमनास्तपस्विन्

நாங்கள் அவனுடைய அமைச்சர்களும் அங்கநாட்டின் வீரர்களும்; உம்மருகே வந்துள்ளோம். அவன் அனுப்பியதால், அவன் சொன்னதையே உமக்குச் சொல்கிறோம்—தபஸ்வியே, அமைந்த மனத்துடன் கேளும்।

Verse 50

त्वं कस्य पुत्रोऽसि किमर्थमत्र सुखोपविष्टो मुनिवर्य धीमन् । कस्येयमीदृक्तरुणी सुरूपा देया शुभा दैत्यपतेर्मुनीन्द्र

முனிவரே, ஞானியரே! நீ யாருடைய மகன்? எதற்காக இங்கே நிம்மதியாய் அமர்ந்திருக்கிறாய்? இத்தகைய அழகிய இளம்பெண் யாருடையவள்? முனீந்திரரே, அவளை தைத்யபதிக்கு மங்கள தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 51

क्वेदं शरीरं तव भस्मदिग्धं कपालमालाभरणं विरूपम् । तूणीरसत्कार्मुकबाणखड्गभुशुंडिशूलाशनितोमराणि

உன் உடல் இது என்ன வகை—திருநீறு பூசப்பட்டு, விகாரமாய், கபால மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது? மேலும் இந்த அம்புக்கூடங்கள், சிறந்த வில், அம்புகள், வாள், கதை, திரிசூலம், வஜ்ரம், ஈட்டிகள்—இவை யாவை?

Verse 52

क्व जाह्नवी पुण्यतमा जटाग्रे क्वायं शशी वा कुणपास्थिखण्डम् । विषानलो दीर्घमुखः क्व सर्पः क्व संगमः पीनपयोधरायाः

சடையின் உச்சியில் அந்த மிகப் புனிதமான ஜாஹ்னவி (கங்கை) எங்கே? இந்தச் சந்திரன் எங்கே—அல்லது இது சடல எலும்புத் துண்டமா? விஷத்தின் தீ எங்கே? நீண்ட முகமுடைய பாம்பு எங்கே? மேலும் பூரண மார்புடைய பெண்ணுடன் சேர்க்கை எங்கே சாத்தியம்?

Verse 53

जरद्गवारोहणमप्रशस्तं क्षमावतस्तस्य न दर्शनं च । संध्याप्रणामः क्वचिदेष धर्मः क्व भोजनं लोकविरुद्धमेतत्

முதிய காளையின் மேல் ஏறுதல் புகழத்தக்கதல்ல; தன்னை பொறுமையுள்ள தர்மவான் எனக் கூறுபவனைப் பார்க்கவும் தகாது. சந்த்யாவந்தன வணக்கம் எங்கே, உலகநெறிக்கு எதிரான இந்த உணவு எங்கே? இவை அனைத்தும் ஒழுக்கத்திற்கு முரண்.

Verse 54

प्रयच्छ नारीं सम सान्त्वपूर्वं स्त्रिया तपः किं कुरुषे विमूढ । अयुक्तमेतत्त्वयि नानुरूपं यस्मादहं रत्नपतिस्त्रिलोके

அந்தப் பெண்ணை மீட்டளி—அமைதியாக, சமாதான வார்த்தைகளுடன். மூடனே! பிறனுடைய மனைவியுடன் நீ எந்தத் தவம் செய்ய முயல்கிறாய்? இது உனக்குத் தகாதது, முறையல்ல; ஏனெனில் நான் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற ரத்னபதி.

Verse 55

विमुंच शस्त्राणि मयाद्य चोक्तः कुरुष्व पश्चात्तव एव शुद्धम् । उल्लंघ्य मच्छासनमप्रधृष्यं विमोक्ष्यसे सर्वमिदं शरीरम्

இன்று நான் ஆணையிட்டபடி உன் ஆயுதங்களை விட்டு விடு; பின்னர் உனக்கே உண்மையில் தூய்மையளிப்பதைக் செய். என் அசைக்க முடியாத கட்டளையை மீறினால், இந்த முழு உடலையும் நீ இழப்பாய்.

Verse 56

मत्वांधकं दुष्टमतिं प्रधानो महेश्वरो लौकिकभावशीलः । प्रोवाच दैत्यं स्मितपूर्वमेवमाकर्ण्य सर्वं त्वथ दूतवाक्यम्

அந்தகன் தீய நோக்கமுடையவன் என அறிந்து, உலகியலான நடத்தை பொருட்டு மனிதர்போன்ற பாவம் ஏற்ற முதன்மை மகேஸ்வரன், தூதன் சொற்களை முழுதும் கேட்டபின், முதலில் மென்மையான புன்னகையுடன் அந்த அசுரனிடம் கூறினார்.

Verse 57

शिव उवाच । यद्यस्मि रुद्रस्तव किं मया स्यात्किमर्थमेवं वदसीति मिथ्या । शृणु प्रभावं मम दैत्यनाथ न्याय्यं न वक्तुं वचनं त्वयैवम्

சிவன் கூறினார்—நான் உண்மையிலே உன் ருத்ரனாக இருந்தால், எனக்கு செய்ய வேண்டியது என்ன? ஏன் நீ பொய்யாக இவ்வாறு பேசுகிறாய்? ஓ தைத்யநாதா, என் மகிமையை கேள்; இத்தகைய சொற்களை உன் வாயால் கூறுதல் நியாயமல்ல.

Verse 58

नाहं क्वचित्स्वं पितरं स्मरामि गुहांतरे घोरमनन्यचीर्णम् । एतद्व्रतं पशुपातं चरामि न मातरं त्वज्ञतमो विरूपः

நான் எப்போதும் என் தந்தையை நினைவுகூரேன்; அவர் பயங்கரமான குகையின் உள்ளே தனித்தே வாழ்ந்தார். இதே பாசுபத விரதத்தையே நான் அனுசரிக்கிறேன்; தாயையும் நினைவுகூரேன்—நான் அறியாமையால் மூடப்பட்ட விகாரமானவன்.

Verse 59

अमूलमेतन्मयि तु प्रसिद्धं सुदुस्त्यजं सर्वमिदं ममास्ति । भार्या ममेयं तरुणी सुरूपा सर्वंसहा सर्वगतस्य सिद्धिः

இது அடிப்படையற்ற பற்றுதலே; ஆயினும் அது என்னுள் உறுதியாகப் பதிந்துள்ளது; ‘என்னுடையது’ எனக் கருதும் இவை அனைத்தையும் விடுதல் மிகக் கடினம். இளமையும் அழகும் கொண்ட இவள் என் மனைவி—எல்லாம் தாங்குபவள்; எங்கும் செல்லும் ஒருவனுக்குச் சித்தியாக நிறைவு தருபவள்.

Verse 60

एतर्हि यद्यद्रुचितं तवास्ति गृहाण तद्वै खलु राक्षस त्वम् । एतावदुक्त्वा विरराम शंभुस्तपस्विवेषः पुरतस्तु तेषाम्

“இப்போது உனக்கு எது விருப்பமோ, ஓ ராக்ஷசா, அதையே நிச்சயமாக எடுத்துக்கொள்.” இவ்வளவே கூறி, தவசி வேடம் தரித்த சம்பு அவர்கள் முன்னிலையில் மௌனமாயிருந்தார்.

Verse 61

सनत्कुमार उवाच । गंभीरमेतद्वचनं निशम्य ते दानवास्तं प्रणिपत्य मूर्ध्ना । जग्मुस्ततो दैत्यवरस्य सूनुं त्रैलोक्यनाशाय कृतप्रतिज्ञम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்த ஆழ்ந்த வாக்கை கேட்ட தானவர்கள் தலைவணங்கி அவரை வணங்கினர். பின்னர் மும்முலக அழிவைச் செய்ய உறுதி கொண்ட சிறந்த தைத்தியனின் மகனிடம் சென்றனர்.

Verse 62

बभाषिरे दैत्यपतिं प्रमत्तं प्रणम्य राजानमदीनसत्त्वाः । ते तत्र सर्वे जयशब्दपूर्वं रुद्रेण यत्तत्स्मितपूर्वमुक्तम्

அப்போது உறுதியான அமைச்சர்கள், தைத்தியர்களின் மதமயமான அரசனை வணங்கி உரைத்தனர். அங்கே அனைவரும் முதலில் ‘ஜயம்’ என முழங்கிப் பின்னர் ருத்ரன் மெல்லிய புன்னகையுடன் முன்பு கூறிய சொற்களை அப்படியே எடுத்துரைத்தனர்.

Verse 63

मंत्रिण उचुः । निशाचरश्चंचलशौर्यधैर्यः क्व दानवः कृपणस्सत्त्वहीनः । क्रूरः कृतघ्नश्च सदैव पापी क्व दानवः सूर्यसुताद्बिभेति

அமைச்சர்கள் கூறினர்—வீரமும் திடமும்ச் சஞ்சலமான அந்த நிசாசரன் எங்கே? கருணையற்ற, சத்துவமற்ற தானவன் எங்கே? கொடூரன், நன்றிகெட்டவன், எப்போதும் பாவி—அத்தகைய தானவன் சூரியபுத்திரனை ஏன் அஞ்ச வேண்டும்?

Verse 64

राजत्वमुक्तोऽखिलदैत्यनाथस्तपस्विना तन्मुनिना विहस्य । मत्वा स्वबुद्ध्या तृणवत्त्रिलोकं महौजसा वीरवरेण नूनम्

அரசாட்சிக்கு விடுவிக்கப்பட்ட எல்லா தைத்தியர்களின் தலைவன்—அந்த தவமுனிவனால் நகையாடப்பட்டபின்—தன் அகந்தை எண்ணத்தால், மிகுந்த ஒளிமிக்க வீரன் என்பதால், மும்முலகையும் புல்லெனக் கருதத் தொடங்கினான்.

Verse 65

क्वाहं च शस्त्राणि च दारुणानि मृत्योश्च संत्रासकरं क्व युद्ध । क्व वीरको वानरवक्त्रतुल्यो निशाचरो जरसा जर्जरांगः

நான் யார், இக்கொடுமையான ஆயுதங்கள் யாவை? மரணத்திற்கே அச்சம் தரும் இந்தப் போர் எது? குரங்கு முகம் போன்றவனாய், முதுமையால் சிதைந்த அங்கங்களுடன் இரவில் அலைவான் இந்த வீரகன் யார்?

Verse 66

क्वायं स्वरूपः क्व च मंदभाग्यो बलं त्वदीयं क्व च वीरुधो वा । शक्तोऽपि चेत्त्वं प्रयतस्व युद्धं कर्तुं तदा ह्येहि कुरुष्व किंचित्

உன் உயர்ந்த இயல்பு எங்கே, உன் துர்பாக்கிய நிலை எங்கே? உன் வலிமை எங்கே, நீ கொடிபோல் எங்கே? உண்மையில் ஆற்றல் இருந்தால் போரிட முயல்; இப்போது வா, சிறிதாவது செய்.

Verse 67

वज्राशनेस्तुल्यमिहास्ति शस्त्रं भवादृशां नाशकरं च घोरम् । क्व ते शरीरं मृदुपद्मतुल्यं विचार्य चैवं कुरु रोचते यत्

இங்கே இந்திரனின் வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதம் உள்ளது—பயங்கரம், உன்னைப் போன்ற வீரர்களை அழிக்க வல்லது. ஆனால் உன் உடல் மென்மையான தாமரை போன்றது; இதை எண்ணி உனக்குச் சரி எனத் தோன்றுவதையே செய்.

Verse 68

मंत्रिण ऊचुः । इत्येवमादीनि वचांसि भद्रं तपस्विनोक्तानि च दानवेश । युक्तं न ते तेन सहात्र युद्धं त्वामाह राजन्स्मयमान एव

அமைச்சர்கள் கூறினர்: “ஓ பாக்கியவானே, ஓ தானவாதிபதியே! தவசி இவ்வாறான மங்களமான சொற்களை உரைத்தார். அரசே, அவர் புன்னகையுடன், இங்கே அவருடன் போர் செய்வது உமக்கு உரியது அல்ல” என்று சொன்னார்.

Verse 69

विवस्तुशून्यैर्बहुभिः प्रलापैरस्माभिरुक्तैर्यदि बुध्यसे त्वम् । तपोभियुक्तेन तपस्विना वै स्मर्तासि पश्चान्मुनिवाक्यमेतत्

எங்களால் கூறப்பட்ட பல வெற்று, பயனற்ற புலம்பல்களால் நீ புரிந்து கொண்டால், பின்னர்—தவத்தால் கட்டுப்பட்ட உண்மையான தவசியாக ஆனபோது—இந்த முனிவரின் உபதேசத்தை நிச்சயம் நினைவுகூர்வாய்.

Verse 70

सनत्कुमार उवाच । ततस्स तेषां वचनं निशम्य जज्वाल रोषेण स मंदबुद्धिः । आज्यावसिक्तस्त्विव कृष्णवर्त्मा सत्यं हितं तत्कुटिलं सुतीक्ष्णम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட அந்த மந்தபுத்தி கோபத்தால் கொழுந்தெழுந்தான்; நெய் ஊற்றப்பட்ட கரும்புகை வழியுடைய தீ போல. நன்மைக்கான உண்மைச் சொலும் அவனுக்கு வளைந்ததும் மிகக் கூர்மையானதுமாகத் தோன்றியது.

Verse 71

गृहीतखड्गो वरदानमत्तः प्रचंडवातानुकृतिं च कुर्वन् । गंतुं च तत्र स्मरबाणविद्धस्समुद्यतोऽभूद्विप रीतदेवः

வரப்பிரசாதத்தின் மயக்கத்தில் மத்தனாய் வாளை பற்றிக் கொண்டு, கொடுங்காற்றின் வேகத்தைப் போல நடித்து, காமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்ட விபரீததேவன் அங்கே (போர்க்களத்திற்குச்) செல்லத் தயாராய் எழுந்தான்।