गाणपत्यदानकथा (Bāṇāsura Receives Gaṇapatya; Genealogical Prelude)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ श्राविता सुकथाद्भुता । भवतानुग्रहात्प्रीत्या शभ्वनुग्रहनिर्भरा

வியாசர் கூறினார்: ஓ சனத்குமாரரே, அனைத்தையும் அறிந்தவரே! உங்கள் அருளால் அன்புடன் நான் இந்த அதிசயமான, சிறந்த புனிதக் கதையை கேட்டேன்; இது சம்பு (சிவன்) அருளால் நிரம்பியது.

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामि चरितं शशिमौलिनः । गाणपत्यं ददौ प्रीत्या यथा बाणासुराय वै

இப்போது சந்திரமௌலியான ஆண்டவன் (சிவன்) அவர்களின் புனிதச் சரிதத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்—அவர் அருள்மகிழ்ச்சியால் பாணாசுரனுக்கு கணபத்யப் பதவியை எவ்வாறு அளித்தார் என்பதை.

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यासादरात्तां वै कथां शंभोः परात्मनः । गाणपत्यं यथा प्रीत्या ददौ बाणा सुराय हि

சனத்குமாரர் கூறினார்—வியாசரிடமிருந்து பக்தியுடன் பெற்ற பரமாத்மாவான சம்புவின் இந்தக் கதையை கேள்; அவர் அன்பினால் பாணாசுரனுக்கு மகத்தான கணபத்யப் பதவியை எவ்வாறு அளித்தார் என்பதை.

Verse 4

अत्रैव सुचरित्रं च शंकरस्य महाप्रभोः । कृष्णेन समरोप्यत्र शंभोर्बाणानुगृह्णतः

இங்கேயே மகாப்ரபு சங்கரரின் புனிதச் சரிதமும் உள்ளது—கிருஷ்ணன் ஏற்படுத்திய இப்போரில் சம்பு பாணனுக்கு அருள்புரிந்து அனுகிரகம் வழங்கினார்।

Verse 5

अत्रानुरूपं शृणु मे शिवलीलान्वितं परम् । इतिहासं महापुण्यं मनःश्रोत्रसुखावहम्

இப்போது என்னிடமிருந்து இங்கு ஏற்ற, சிவலீலையால் நிறைந்த உயர்ந்த வரலாற்றைக் கேள். இது மகாபுண்ணியமான இதிஹாசம்; மனத்துக்கும் செவிக்கும் இன்பம் தருவது.

Verse 6

ब्रह्मपुत्रो मरीचिर्यो मुनिरासीन्महामतिः । मानसस्सर्वपुत्रेषु ज्येष्ठः श्रेष्ठः प्रजापतिः

பிரம்மாவின் புதல்வன் மரீசி என்னும் முனிவர் பேரறிவுடையவர். மனத்தில் பிறந்த புதல்வர்களில் அவர் மூத்தவரும் சிறந்த பிரஜாபதியும் ஆவார்.

Verse 7

तस्य पुत्रो महात्मासीत्कश्यपो मुनिसत्तमः । सृष्टिप्रवृद्धकोऽत्यंतं पितुर्भक्तो विधेरपि

அவனுடைய மகன் மகாத்மா கஷ்யபன்; முனிவர்களில் சிறந்தவன். அவன் படைப்பை மிகுந்த அளவில் விரிவாக்கினான்; தந்தைக்கும் விதி (பிரம்மா)க்கும் உச்சமான பக்தியுடையவனாக இருந்தான்।

Verse 8

स्वस्य त्रयोदशमितादक्षकन्या स्सुशीलिकाः । कश्यपस्य मुनेर्व्यास पत्न्यश्चासन्पतिव्रताः

ஓ வ்யாசரே! தக்ஷனின் பதிமூன்று சுசீல மகள்கள் கஷ்யப முனிவரின் பதி விரதப் பரிசுத்த மனைவியராயினர்।

Verse 9

तत्र ज्येष्ठा दितिश्चासीद्दैत्यास्तत्तनयास्स्मृताः । अन्यासां च सुता जाता देवाद्यास्सचराचराः

அங்கே திதி மூத்தவளாய் இருந்தாள்; அவளுடைய புதல்வர்கள் ‘தைத்யர்’ எனப் புகழப்பட்டனர். பிற மனைவியரிடமிருந்து தேவர்கள் முதலியோர், முழு சராசரப் படைப்பு பிறந்தது।

Verse 10

ज्येष्ठायाः प्रथमौ पुत्रौ दितेश्चास्तां महाबलौ । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

மூத்தவளான திதியிடமிருந்து முதலில் இரண்டு மகாபலவான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—மூத்தவன் ஹிரண்யகசிபு; அதன் பின் இளையவன் ஹிரண்யாக்ஷன்।

Verse 11

हिरण्यकशिपोः पुत्राश्चत्वारो दैत्यसत्तमाः । ह्रादानुह्रादसंह्रादा प्रह्रादश्चेत्यनुक्रमात्

ஹிரண்யகசிபுவுக்கு நான்கு புதல்வர்கள்—தைத்யர்களில் சிறந்தோர்—வரிசையாக: ஹ்ராத, அனுஹ்ராத, ஸம்ஹ்ராத, மற்றும் ப்ரஹ்லாதன்।

Verse 12

प्रह्रादस्तत्र हि महान्विष्णुभक्तो जितेन्द्रियः । यं नाशितुं न शक्तास्तेऽभवन्दैत्याश्च केपि ह

அவர்களில் ப்ரஹ்லாதன் மகான்—விஷ்ணுபக்தன், ஜிதேந்திரியன். பல வழிகளில் முயன்றும் அந்த தைத்யர்கள் அவனை அழிக்க இயலவில்லை।

Verse 13

विरोचनः सुतस्तस्य महा दातृवरोऽभवत् । शक्राय स्वशिरो योऽदाद्याचमानाय विप्रतः

அவனுடைய மகன் விரோசனன் மகாதானி, சிறந்த தானவீரன் எனப் புகழ்பெற்றான்; சக்கிரன் (இந்திரன்) பிராமண வேடத்தில் யாசகனாய் வந்தபோது, அவன் தானமாகத் தன் தலையையே அர்ப்பணித்தான்।

Verse 14

तस्य पुत्रो बलिश्चासीन्महादानी शिवप्रियः । येन वामनरूपाय हरयेऽदायि मेदिनी

அவனுடைய மகன் பலி மகாதானி, சிவபிரிய பக்தன்; வாமன ரூபம் கொண்ட ஹரிக்குப் பூமியையே தானமாக அளித்தவன் அவனே।

Verse 15

तस्यौरसः सुतो बाणश्शिवभक्तो बभूव ह । मान्यो वदान्यो धीमांश्च सत्यसंधस्स हस्रदः

அவனிடமிருந்து அவனுடைய இயற்பிறந்த மகன் பாணன் பிறந்தான்; அவன் நிச்சயமாக சிவபக்தனானான். அனைவராலும் மதிக்கப்படுபவன், தானசீலன், அறிவாளி, சத்தியவிரதன், ஆயிரம் தானங்களை அளிப்பவன் எனப் புகழ்பெற்றான்।

Verse 16

शोणिताख्ये पुरे स्थित्वा स राज्यमकरोत्पुरा । त्रैलोक्यं च बलाञ्ज्जित्वा तन्नाथानसुरेश्वरः

சோணிதம் எனப்படும் நகரில் தங்கி அந்த அசுரேஸ்வரன் தன் அரசாட்சியை நிறுவினான். வலிமையால் மும்முலகங்களையும் வென்று, அங்குள்ள அதிபதிகளையும் அடக்கினான்।

Verse 17

तस्य बाणासुरस्यैव शिवभक्तस्य चामराः । शंकरस्य प्रसादेन किंकरा इव तेऽभवन्

சிவபக்தனான பாணாசுரனின் சாமரதாரிகள், சங்கரனின் அருளால் சிவனின் கிங்கரர்கள் போலவே சேவையில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 18

तस्य राज्येऽमरान्हित्वा नाभवन्दुःखिताः प्रजाः । सापत्न्यादुःखितास्ते हि परधर्मप्रवर्तिनः

அவன் ஆட்சியில் தேவர்களின் தலையீட்டை ஒதுக்கியபோதும் மக்கள் துயருறவில்லை. போட்டி-பகை முதலிய துன்பங்களால் வாடியவர்கள் உண்மையில் பரதர்மத்தில் ஈடுபட்டு தம் ஸ்வதர்மத்திலிருந்து வழுவியவர்களே।

Verse 19

सहस्रबाहुवाद्येन स कदाचिन्महासुरः । तांडवेन हि नृत्येनातोषयत्तं महेश्वरम्

ஒருமுறை அந்த மகாபல மஹாசுரன், தன் ஆயிரம் கரங்களின் நாதமய இசையுடன் தாண்டவ நடனம் ஆடி, மகேஸ்வரன் மகாதேவனை மகிழ்வித்தான்।

Verse 20

तेन नृत्येन संतुष्टस्सुप्रसन्नो बभूव ह । ददर्श कृपया दृष्ट्या शंकरो भक्तवत्सलः

அந்நடனத்தால் திருப்தியடைந்த சங்கரன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொண்டான். பக்தவத்சலனான ஆண்டவன் கருணைமிகு பார்வையால் அவனை நோக்கினான்.

Verse 21

भगवान्सर्वलोकेश्शशरण्यो भक्तकामदः । वरेण च्छंदयामास बालेयं तं महासुरम्

அனைத்து உலகங்களின் ஆண்டவனும், சரணடைந்தோர்க்கு அடைக்கலமும், பக்தர்களின் நியாயமான விருப்பங்களை நிறைவேற்றுவோனுமான பகவான் சிவன் வரம் அளித்து அந்த மகாசுரன் பாலேயனைத் திருப்திப்படுத்தினான்.

Verse 22

शंकर उवाच । बालेयः स महादैत्यो बाणो भक्तवरस्सुधीः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या नुनाव परमेश्वरम्

சங்கரர் கூறினார்: பலியின் மகனான அந்த மகாதைத்யன் பாணன்—பக்தியில் சிறந்தவன், ஞானமுடையவன்—பக்தியுடன் சங்கரரை வணங்கி பரமேஸ்வரனைப் புகழத் தொடங்கினான்।

Verse 23

बाणासुर उवाच । देवदेव महादेव शरणागतवत्सल । संतुष्टोऽसि महेशान ममोपरि विभो यदि

பாணாசுரன் கூறினான்: தேவர்களின் தேவனே, மகாதேவனே, சரணடைந்தவர்களை அருள்புரிவோனே! மகேசானே, எங்கும் நிறைந்த ஆண்டவனே—என்மேல் நீ திருப்தியாயிருந்தால்…

Verse 24

मद्रक्षको भव सदा मदुपस्थः पुराधिपः । सर्वथा प्रीतिकृन्मे हि ससुतस्सगणः प्रभो

பிரபுவே, நகராதிபதியே! நீ எப்போதும் என் காவலனாய் இருந்து, எனக்கு அருகில் தங்குவாயாக. உன் புதல்வர்களும் கணங்களும் உடன், எல்லாவிதத்திலும் எனக்கு மகிழ்ச்சியும் அருளும் அளிப்பாயாக।

Verse 25

सनत्कुमार उवाच । बलिपुत्रस्स वै बाणो मोहितश्शिवमायया । मुक्तिप्रदं महेशानं दुराराध्यमपि ध्रुवम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பலியின் புதல்வன் பாணன் சிவமாயையால் மயங்கினான். ஆயினும் மோட்சம் அருளும், அரிதில் ஆராதிக்கத்தக்க மகேசன் நிலைத்தவன்.

Verse 26

स भक्तवत्सलः शंभुर्दत्त्वा तस्मै वरांश्च तान् । तत्रोवास तथा प्रीत्या सगणस्ससुतः प्रभुः

பக்தவத்ஸலன் சம்பு அவனுக்கு அந்த வரங்களை அருளி, உள்ளம் மகிழ்ந்து அங்கேயே தங்கினார்—கணங்களுடனும் தம் புதல்வனுடனும் ஆண்டவன்.

Verse 27

स कदाचिद्बाणपुरे चक्रे देवासुरैस्सह । नदीतीरे हरः क्रीडां रम्ये शोणितकाह्वये

ஒருமுறை பாணபுரியில் ஹரன் (பகவான் சிவன்) தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்களுடன், ‘சோணித’ எனப்படும் அழகிய நதிக்கரையில் தெய்வீகக் களியாட்டம் செய்தான்.

Verse 28

ननृतुर्जहसुश्चापि गंधर्वासरसस्तथा । जेयुः प्रणेमुर्मुनय आनर्चुस्तुष्टुवुश्च तम्

கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் பேரானந்தத்தில் நடனமாடி மகிழ்ந்து சிரித்தனர். முனிவர்கள் “ஜயம்” என்று முழங்கி, வணங்கி, பூஜை செய்து, மிகுந்த திருப்தியுடன் பரமசிவனைப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 29

ववल्गुः प्रथमास्सर्वे ऋषयो जुहुवुस्तथा । आययुः सिद्धसंघाश्च दृदृशुश्शांकरी रतिम्

முதலில் எல்லா ரிஷிகளும் மகிழ்ச்சியில் குதித்து நடனமாடி, அதேபோல் அக்னியில் ஹவியை ஆஹுதியாகச் செலுத்தினர். பின்னர் சித்தர்களின் கூட்டம் வந்து, சங்கரன் மற்றும் அவரது சக்தியின் தெய்வீக ரதி-லீலையைத் தரிசித்தது.

Verse 30

कुतर्किका विनेशुश्च म्लेच्छाश्च परिपंथिनः । मातरोभिमुखास्तस्थुर्विनेशुश्च विभीषिका

பொய்யான வாதத்தில் வாழ்ந்த குதர்க்கிகள், மிலேச்ச கொள்ளையர்கள் மற்றும் பிற பகைமைப் பாதையோரர்கள் அழிந்தனர். மாத்ரிகைகள் பகைவரை எதிர்நோக்கி உறுதியாக நின்றனர்; அழிவும் அச்சமும் தரும் சக்திகளும் ஒழிந்தன.

Verse 31

रुद्रसद्भावभक्तानां भवदोषाश्च विस्तृताः । तस्मिन्दृष्टे प्रजास्सर्वाः सुप्रीतिं परमां ययुः

ருத்ரனிடம் சத்தியமான பக்தி கொண்டவர்களிலும் பரவியிருந்த பவதோஷங்கள் (சம்சாரக் குறைகள்) விரிவாக வெளிப்பட்டன. ஆயினும் அவரைத் தரிசித்தவுடன் எல்லா மக்களும் உச்சமான மகிழ்ச்சியும் ஆழ்ந்த நிறைவும் அடைந்தனர்.

Verse 32

ववल्गुर्मुनयस्सिद्धाः स्त्रीणां दृष्ट्वा विचेष्टितम् । पुपुषुश्चापि ऋतवस्स्वप्रभावं तु तत्र च

பெண்களின் விசித்திரமான அசைவுகளைக் கண்டு সিদ্ধ முனிவர்களும் உள்ளத்தில் கலங்கினர்; அங்கே பருவங்களும் தத்தம் தனித்த சக்தியை வெளிப்படுத்தி மேலும் தீவிரப்படுத்தின।

Verse 33

ववुर्वाताश्च मृदवः पुष्पकेसरधूसराः । चुकूजुः पक्षिसंघाश्च शाखिनां मधुलम्पटाः

மலர்த் தூளால் சாம்பல்நிறம் கொண்ட மென்மையான தென்றல் வீசியது; மரங்களின் தேனை விரும்பிய பறவைக் கூட்டங்கள் இனிமையாகக் கீச்சிட்டன।

Verse 34

पुष्पभारावनद्धानां रारट्येरंश्च कोकिलाः । मधुरं कामजननं वनेषूपवनेषु च

காடுகளிலும் தோட்டங்களிலும் மரங்கள் மலர்சுமையால் தாழ்ந்திருந்தன; குயில்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கூவின; எங்கும் ஆசையை எழுப்பும் இனிமை—வசந்தத்தின் மயக்கும் சுவை—பரவி இருந்தது।

Verse 35

ततः क्रीडाविहारे तु मत्तो बालेन्दुशेखरः । अनिर्जितेन कामेन दृष्टाः प्रोवाच नन्दिनम्

பின்னர் விளையாட்டு விருந்தில் பாலேந்துசேகரர் (சந்திரக்கலையணிந்த சிவன்) லீலையால் உவகைமிகுந்தார்; இன்னும் அடங்காத காமத்தை உணர்ந்து நந்தியிடம் உரைத்தார்।

Verse 36

चन्द्रशेखर उवाच । वामामानय गौरीं त्वं कैलासात्कृतमंडनाम् । शीघ्रमस्माद्वनाद्गत्वा ह्युक्त्वाऽकृष्णामिहानय

சந்திரசேகரர் கூறினார்—“கைலாசத்திலிருந்து அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கௌரியை, என் வாமையை, கொண்டு வா. இந்த வனத்திலிருந்து விரைந்து சென்று அகிருஷ்ணாவிடம் சொல்லி அவளையும் இங்கே அழைத்து வா.”

Verse 37

सनत्कुमार उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय गत्वा तत्राह पार्वतीम् । सुप्रणम्य रहो दूतश्शंकरस्य कृतांजलिः

சனத்குமாரர் கூறினார்—“அவன் ‘அப்படியே’ என்று உறுதி செய்து அங்கே சென்றான். பின்னர் தனிமையில் சங்கரனின் தூதன் பார்வதியிடம் உரைத்தான்; ஆழ்ந்து வணங்கி கைகூப்பி நின்றான்।”

Verse 38

नन्दीश्वर उवाच । द्रष्टुमिच्छति देवि त्वां देवदेवो महेश्वरः । स्ववल्लभां रूपकृतां मयोक्तं तन्निदेशतः

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—தேவி, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் உன்னைத் தரிசிக்க விரும்புகிறார். அவருடைய ஆணைப்படியே, அவரின் பிரியைக்கேற்ற அந்த வடிவத்தை நான் உனக்காக அமைத்தேன்.

Verse 39

सनत्कुमार उवाच । ततस्तद्वचनाद्गौरी मंडनं कर्तुमादरात् । उद्यताभून्मुनिश्रेष्ठ पतिव्रतपरायणा

சனத்குமாரர் கூறினார்—முனிவரே, அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், கணவனுக்கான பத்தினித் தர்மத்தில் நிலைத்த கௌரி, பக்தியுடன் தன்னை அலங்கரிக்கத் தயாரானாள்.

Verse 40

आगच्छामि प्रभुं गच्छ वद तं त्वं ममाज्ञया । आजगाम ततो नंदी रुद्रासन्नं मनोगतिः

“நான் வருகிறேன். ஆண்டவரிடம் சென்று, என் ஆணையின்படி இதைச் சொல்லு.” அப்போது நந்தி மனவேகம்போல் விரைந்து ருத்ரனின் அருகே சென்றடைந்தான்.

Verse 41

पुनराह ततो रुद्रो नन्दिनं परविभ्रमः । पुनर्गच्छ ततस्तात क्षिप्रमा नय पार्वतीम्

அப்போது உன்னத ஆண்டவரான, அசையாத ஆளுமையுடைய ருத்ரன் நந்தியிடம் மீண்டும் கூறினார்—“மகனே, மீண்டும் செல்; விரைவாக பார்வதியை அழைத்து வா.”

Verse 42

बाढमुक्त्वा स तां गत्वा गौरीमाह सुलोचनाम् । द्रष्टुमिच्छति ते भर्ता कृतवेषां मनोरमाम्

“அப்படியே” என்று கூறி அவன் சென்று அழகிய கண்களையுடைய கௌரியிடம் சொன்னான்—உன் கணவர், நீ தயார் செய்து அலங்கரித்த மனோகர ஆடையில் உன்னைப் பார்க்க விரும்புகிறார்.

Verse 43

शंकरो बहुधा देवि विहर्तुं संप्रतीक्षते । एवं पतौ सुकामार्ते गम्यतां गिरिनंदिनि

தேவி, சங்கரன் பலவிதமாக தெய்வக் க்ரீடையில் ஈடுபடக் காத்திருக்கிறார். உன் இறைவன் காதல் விருப்பால் துடிக்கின்றான்; மலைமகளே, அவரிடம் செல்.

Verse 44

क्सरोभिस्समग्राभिरन्योन्यमभिमंत्रितम् । लब्धभावो यथा सद्यः पार्वत्या दर्शनोत्सुकः

முழுமையாக பரஸ்பரம் பரிமாறிய மந்திரச் சைகைகளால் அவன் உடனே மனநிலையை மீட்டுக் கொண்டு, பார்வதியைத் தரிசிக்க ஆவலுற்றான்; அவன் உள்ளம் விரைவில் அவளின் சன்னிதிக்கே திரும்பியது.

Verse 45

अयं पिनाकी कामारिः वृणुयाद्यां नितंबिनीम् । सर्वासां दिव्यनारीणां राज्ञी भवति वै धुवम्

பினாகம் தாங்கிய காமாரியான பரமேசன் இந்த அழகிய இடுப்புடைய கன்னியைத் தேர்ந்தெடுப்பான்; அவள் நிச்சயமாக எல்லா தெய்வப் பெண்களிலும் அரசியாக விளங்குவாள்.

Verse 46

वीक्षणं गौरिरूपेण क्रीडयेन्मन्मथैर्गणैः । कामोऽयं हंति कामारिमूचुरन्योन्यमादताः

கௌரியின் வடிவம் கொண்டு, மன்மதக் கணங்களுடன் விளையாட்டாகக் கண்வீச்சு செய்தான். அப்போது அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர்— “இந்தக் காமம் காமாரியான சிவனையும் தாக்குகிறது” என்று கூறினர்.

Verse 47

स्प्रष्टुं शक्नोति या काचिदृते दाक्षायणी स्त्रियम् । सा गच्छेत्तत्र निश्शंकं मोहयेत्पार्वतीपतिम्

தாக்ஷாயணி (சதி) தவிர, அவரை அணுகி தொட முடியும் எந்தப் பெண்ணாயினும் அஞ்சாமல் அங்கே சென்று, பார்வதீபதி மகாதேவரை மயக்க முயல வேண்டும்.

Verse 48

कूष्मांडतनया तत्र शंकरं स्प्रष्टुमुत्सहे । अहं गौरीसुरूपेण चित्रलेखा वचोऽब्रवीत्

அங்கே கூஷ்மாண்டனின் மகள், “நான் சங்கரனைத் தொட முடியும்” என்று கூறினாள். அப்போது சித்ரலேகா, கௌரியின் அழகிய வடிவம் ஏற்று இவ்வாறு உரைத்தாள்.

Verse 49

चित्रलेखोवाच । यदधान्मोहिनीरूपं केशवो मोह नेच्छया । पुरा तद्वैष्णवं योगमाश्रित्य परमार्थतः

சித்ரலேகா கூறினாள்—முன்னொரு காலத்தில் கேசவன் மயக்க விருப்பத்தால் அல்ல; பரமார்த்தத்தின்படி வைஷ்ணவ யோகசக்தியைச் சார்ந்து மோகினி ரூபத்தைத் தாங்கினான்।

Verse 50

उर्वश्याश्च ततो दृष्ट्वा रूपस्य परिवर्तनम् । कालीरूपं घृताची तु विश्वाची चांडिकं वपुः

அப்போது ஊர்வசியின் ரூபமாற்றத்தைப் பார்த்து, க்ருதாசி காளி ரூபத்தைத் தாங்கினாள்; விஸ்வாசி சண்டிகையின் கடும் உடலை ஏற்றாள்।

Verse 51

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे ऊषा चरित्रवर्णनं शिवशिवाविवाहवर्णनं नामैकपंचाशत्तमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீசிவமகாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரசம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில் ‘ஊஷா சரித்ர வர்ணனம்’ மற்றும் ‘சிவ-சிவா (பார்வதி) திருமண வர்ணனம்’ எனப்படும் ஐம்பத்தொன்றாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।

Verse 52

मातॄणामप्यनुक्तानामनुक्ताश्चाप्सरोवराः । रत्नाद्रूपाणि ताश्चक्रुस्स्वविद्यासंयुता अनु

பெயரிடப்படாத மாத்ருகணங்களும், கூறப்படாத சிறந்த அப்சரஸ்களும் தத்தம் திவ்யவித்தைகளால் யுக்தராய், ரத்தினம் போன்ற வடிவங்களை அப்போது ஏற்றனர்।

Verse 53

ततस्तासां तु रूपाणि दृष्ट्वा कुंभां डनंदिनी । वैष्णवादात्मयोगाच्च विज्ञातार्था व्यडंबयत्

அவர்களின் வடிவங்களைப் பார்த்த கும்பாண்டநந்தினி, ஆத்மயோகத்தின் உள்ளுணர்வாலும் வைஷ்ணவ யுக்திகளின் அறிவாலும் அவர்களின் நோக்கை அறிந்து, அவர்களின் காட்டுகையைத் திறமையுடன் எதிர்த்தாள்।

Verse 54

ऊषा बाणासुरसुता दिव्ययोगविशारदा । चकार रूपं पार्वत्या दिव्यमत्यद्भुतं शुभम्

பாணாசுரனின் மகள் ஊஷா, திவ்யயோகத்தில் தேர்ந்தவளாய், பார்வதிக்காக மிக அதிசயமான, திவ்யமான, ஒளிமிகு, மங்களமான வடிவத்தை அமைத்தாள்।

Verse 55

महारक्ताब्जसंकाशं चरणं चोक्तमप्रभम् । दिव्यलक्षणसंयुक्तं मनोऽभीष्टार्थदायकम्

அவருடைய திருவடி மிகச் செந்நிறத் தாமரையை ஒத்ததாகக் கூறப்படுகிறது; அது உலகியலான மினுக்கற்றது. தெய்வீக இலக்கணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அந்தத் திருவடி, பக்தரின் மனவிருப்பங்களை நிறைவேற்றும்.

Verse 56

तस्या रमणसंकल्पं विज्ञाय गिरिजा ततः । उवाच सर्वविज्ञाना सर्वान्तर्यामिनी शिवा

அப்போது கிரிஜை, அவளின் காதலன் பற்றிய எண்ணத்தை அறிந்து கூறினாள்—அவள் சிவா; அனைத்தையும் அறிந்தவள்; எல்லோரின் உள்ளத்திலும் அந்தர்யாமியாக உறையும் ஆளுமை.

Verse 57

गिरिजोवाच । यतो मम स्वरूपं वै धृतभूषे सखि त्वया । सकामत्वेन समये संप्राप्ते सति मानिनि

கிரிஜை கூறினாள்—தோழியே, அழகிய ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளே, நீ என் சொரூபத்தையே ஏற்றுள்ளாய்; இந்நேரம் ஆசை எழுந்து, விதிக்கப்பட்ட காலமும் வந்து சேர்ந்துள்ளது—மாணினியே, கேள்।

Verse 58

अस्मिंस्तु कार्तिके मासि ऋतुधर्मास्तु माधवे । द्वादश्यां शुक्लपक्षे तु यस्तु घोरे निशागमे

கார்த்திக மாதத்தில்—அதேபோல் மாதவ (வைசாக) மாதத்தில், பருவநெறிகள் விதிக்கப்படும் போது—சுக்லபட்சத்தின் த்வாதசி நாளில், இரவின் அச்சமூட்டும் அணுகும்வேளையில் யார் (இந்தச் சடங்கை) செய்கிறாரோ…

Verse 59

कृतोपवासां त्वां भोक्ता सुप्तामंतःपुरे नरः । स ते भर्त्ता कृतो देवैस्तेन सार्द्धं रमिष्यसि

நீ நோன்பு இருந்து அந்தப்புரத்தில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு ஆண் உன்னை அவமதிப்பான். தேவர்கள் அவனையே உன் கணவராக நியமித்துள்ளனர்; அவனுடன் நீ தாம்பத்திய இன்பம் அனுபவிப்பாய்.

Verse 60

आबाल्याद्विष्णुभक्तासि यतोऽनिशमतंद्रिता । एवमस्त्विति सा प्राह मनसा लज्जितानना

நீ சிறுவயதிலிருந்தே விஷ்ணு பக்தி கொண்டவள்; எப்போதும் நிலைத்தும் சோர்வில்லாமலும் இருக்கிறாய். இதைக் கேட்ட அவள்—உள்ளத்தில் வெட்கம் கொண்டு முகம் தாழ்த்தி—“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று மனத்தில் சொன்னாள்.

Verse 61

अथ सा पार्वती देवी कृतकौतुकमण्डना । रुद्रसंनिधिमागत्य चिक्रीडे तेन शंभुना

அப்போது தேவி பார்வதி விழாக்கால அலங்காரங்களை அணிந்து ருத்ரனின் சன்னிதிக்கு வந்து, சம்புவுடன் மகிழ்ச்சியாய் விளையாடினாள்.

Verse 62

ततो रतांते भगवान्रुद्रश्चादर्शनं ययौ । सदारः सगणश्चापि सहितो दैवतैर्मुने

அப்போது ரதி நிறைவுற்ற பின், ஓ முனிவரே, பகவான் ருத்ரன் தம் துணைவியுடன், கணங்களுடன், கூடியிருந்த தேவர்களுடன் சேர்ந்து கண்மறைந்தார்।