शिवतेजसः समुद्रे बालरूपप्रादुर्भावः (Śiva’s Tejas Manifesting as a Child in the Ocean)

Verse 1

व्यास उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ ब्रह्मपुत्र नमोस्तु ते । श्रुतेयमद्भुता मेऽद्य कथा शंभोर्महात्मनः

வ்யாசர் கூறினார்— அனைத்தையும் அறியும் பிரம்மபுத்திரனே ஸனத்குமாரா, உமக்கு வணக்கம். இன்று மகாத்மாவான சம்பு (சிவன்) பற்றிய இந்த அதிசயக் கதையை நான் கேட்டேன்.

Verse 2

क्षिप्ते स्वतेजसि ब्रह्मन्भालनेत्रसमुद्भवे । लवणांभसि किं ताताभवत्तत्र वदाशु तत्

ஓ பிராமணரே! நெற்றிக்கண்ணிலிருந்து தோன்றிய தன் ஒளியால் எரியும் அந்த அக்கினி உப்புக் கடலில் எறியப்பட்டபோது, அங்கே என்ன நிகழ்ந்தது, அன்பரே? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

सनत्कुमार उवाच । शृणु तात महाप्राज्ञ शिवलीलां महाद्भुताम् । यच्छ्रुत्वा श्रद्धया भक्तो योगिनां गतिमाप्नुयात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—ஓ மஹாப்ராஜ்ஞனே, சிவனின் மஹாத்புத லீலையை கேள். அதை பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் கேட்டால் பக்தன் யோகிகளின் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 4

अथो शिवस्य तत्तेजो भालनेत्रसमुद्भवम् । क्षिप्तं च लवणाम्भोधौ सद्यो बालत्वमाप ह

அப்போது சிவபெருமானின் நெற்றிக் கணிலிருந்து தோன்றிய அந்தத் தீவிர ஒளி உப்புக் கடலில் எறியப்பட்டது; உடனே அது குழந்தை வடிவம் பெற்றது।

Verse 5

तत्र वै सिंधुगंगायाः सागरस्य च संगमे । रुरोदोच्चैस्स वै बाल सर्वलोक भयंकरः

அங்கே சிந்து, கங்கை ஆகியவற்றின் கடல் சங்கமத்தில் அந்தக் குழந்தை உரத்த குரலில் அழுதது; அது எல்லா உலகங்களுக்கும் அச்சமளித்தது।

Verse 6

रुदतस्तस्य शब्देन प्राकंपद्धरणी मुहुः । स्वर्गश्च सत्यलोकश्च तत्स्वनाद्बधिरीकृतः

அவன் அழுகையின் ஒலியால் பூமி மீண்டும் மீண்டும் நடுங்கியது; அந்த முழக்கத்தால் ஸ்வர்க்கமும் சத்தியலோகமும் கூட செவிடானதுபோல் ஆனது।

Verse 7

बालस्य रोदनेनैव सर्वे लोकाश्च तत्रसुः । सर्वतो लोकपालाश्च विह्वलीकृतमानसाः

அந்த தெய்வக் குழந்தையின் அழுகையாலேயே எல்லா உலகங்களும் கலங்கின; எங்கும் உள்ள லோகபாலர்கள் மனம் பதறி மயங்கினர்.

Verse 8

किं बहूक्तेन विप्रेन्द्र चचाल सचराचरम् । भुवनं निखिलं तात रोदनात्तच्छिशोर्विभो

மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும், ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அந்த வல்லமைமிக்கக் குழந்தையின் அழுகையால், ஓ தாதா, அசையும் அசையாத அனைத்தும் உடைய முழு பிரபஞ்சமும் நடுங்கியது.

Verse 9

अथ ते व्याकुलास्सर्वे देवास्समुनयो द्रुतम् । पितामहं लोकगुरुं ब्रह्माणं शरणं ययुः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களுடன் கலங்கி, விரைவாக உலககுருவும் பிதாமகனுமான பிரம்மாவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 10

तत्र गत्वा च ते देवा सुनयश्च सवासवाः । प्रणम्य च सुसंस्तुत्य प्रोचुस्तं परमेष्ठिनम्

அங்கே சென்று, அந்த தேவர்கள் நல்லறிவுடையோர்களும் இந்திரனும் உடன், வணங்கி நன்றாகப் புகழ்ந்து, அந்த பரமேஷ்டி (படைப்பாளன்)ிடம் உரைத்தனர்.

Verse 11

देवा ऊचुः । लोकाधीश सुराधीश भयन्नस्समुपस्थितम् । तन्नाशय महायोगिञ्जातोयं ह्यद्भुतो रवः

தேவர்கள் கூறினர்—ஓ உலகாதீசா, ஓ சுராதீசா! எம்மேல் பயம் வந்து முன்னே நின்றது. ஓ மகாயோகி, அதை நீக்குவாயாக; இந்த அதிசய முழக்கம் உண்மையிலே எழுந்தது.

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां ब्रह्मा लोकपितामहः । गंतुमैच्छत्ततस्तत्र किमेतदिति विस्मितः

சனத்குமாரர் கூறினார்—அவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகர் பிரம்மா வியப்புற்றார்; “இது என்ன?” என்று எண்ணி அங்கே செல்ல விரும்பினார்.

Verse 13

ततो ब्रह्मा सुरैस्तातावतरत्सत्यलोकतः । रसां तज्ज्ञातुमिच्छन्स समुद्रमगमत्तदा

அப்போது பிரம்மா தேவர்களுடன் சத்யலோகத்திலிருந்து இறங்கினார். அந்த நிகழ்வின் தத்துவ-ரசத்தை அறிய விரும்பி, அன்றே கடலினை நோக்கிச் சென்றார்.

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे जलं धरवधोपाख्याने जलंधरोत्पत्तिविवाहवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவமஹாபுராணத்தின் இரண்டாம் ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், ஜலந்தர வத உபாக்யானத்தில் ‘ஜலந்தரனின் பிறப்பும் திருமணமும்’ எனப் பெயருடைய பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.

Verse 15

आगतं विधिमालोक्य देवरूप्यथ सागरः । प्रणम्य शिरसा बालं तस्योत्संगे न्यवेशयत्

தெய்வரூபத்தில் வந்த விதாதா பிரம்மாவைக் கண்டு சாகரன் தலைவணங்கி வணங்கினான்; அந்தக் குழந்தையை எடுத்துத் மெதுவாக பிரம்மாவின் மடியில் அமர்த்தினான்।

Verse 16

ततो ब्रह्माब्रवीद्वाक्यं सागरं विस्मयान्वितः । जलराशे द्रुतं ब्रूहि कस्यायं शिशुरद्भुतः

அப்போது வியப்பால் நிறைந்த பிரம்மா சாகரனை நோக்கி— “ஓ நீர்த்தொகையே! விரைவாகச் சொல்; இந்த அதிசயக் குழந்தை யாருடையது?” என்று கூறினார்।

Verse 17

सनत्कुमार उवाच । ब्रह्मणो वाक्यमाकर्ण्य मुदितस्सागरस्तदा । प्रत्युवाच प्रजेशं स नत्वा स्तुत्वा कृतांजलिः

சனத்குமாரர் கூறினார்— பிரம்மாவின் சொற்களைக் கேட்ட சாகரன் மகிழ்ந்தான். பின்னர் பிரஜாபதியை வணங்கி, புகழ்ந்து, கைகூப்பி பதிலளித்தான்।

Verse 18

समुद्र उवाच । भो भो ब्रह्मन्मया प्राप्तो बालकोऽयमजानता । प्रभवं सिंधुगंगायामकस्मात्सर्वलोकप

சமுத்திரன் கூறினான்— ஓ பிரம்மனே! எனக்குத் தெரியாமலே இந்தக் குழந்தை என்னிடம் வந்தடைந்தது. கடலும் கங்கையும் சங்கமிக்கும் இடத்தில் திடீரெனத் தோன்றினான்— ஓ அனைத்துலோகக் காவலனே!

Verse 19

जातकर्मादिसंस्कारान्कुरुष्वास्य जगद्गुरो । जातकोक्तफलं सर्वं विधातर्वक्तुमर्हसि

ஓ உலககுருவே! இவருக்கு ஜாதகர்மம் முதலான பிறப்பு-சடங்குகளைச் செய்யுங்கள். மேலும் ஓ விதாதா பிரம்மா! புதிதாகப் பிறந்தவனுக்குச் செய்யப்படும் இச்சடங்குகளால் உண்டாகும் பலன்களை முழுமையாக அருளிச் சொல்லுங்கள்.

Verse 20

सनत्कुमार उवाच । एवं वदति पाथोधौ स बालस्सागरात्मजः । ब्रह्माणमग्रहीत्कण्ठे विधुन्वंतं मुहुर्मुहुः

சனத்குமாரர் கூறினார்— சமுத்திரம் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருக்கையில், கடலின் புதல்வனான அந்த இளைஞன் பிரம்மாவின் கழுத்தைப் பிடித்து மீண்டும் மீண்டும் குலுக்கியான்.

Verse 21

विधूननं च तस्यैवं सर्वलोककृतो विधेः । पीडितस्य च कालेय नेत्राभ्यामगमज्जलम्

இவ்வாறு அனைத்துலோகங்களையும் படைக்கும் விதாதா பிரம்மா குலுக்கப்பட்டு கலங்கினார். மேலும் துன்புற்ற காளேய அசுரனின் இரு கண்களிலிருந்தும் நீர் (கண்ணீர்) வழிந்தது.

Verse 22

कराभ्यामब्धिजातस्य तत्सुतस्य महौजसः । कथंचिन्मुक्तकण्ठस्तु ब्रह्मा प्रोवाच सादरम्

அந்த மாபெரும் வலிமை கொண்ட, கடலில் பிறந்தவனின் மகனின் இரு கைகளிலிருந்தும் பிரம்மா எப்படியோ தன் கழுத்தை விடுவித்தார். கழுத்து விடுபட்டதும் பிரம்மா மரியாதையுடன் உரைத்தார்.

Verse 23

ब्रह्मोवाच । शृणु सागर वक्ष्यामि तवास्य तनयस्य हि । जातकोक्तफलं सर्वं समाधानरतः खलु

பிரம்மா கூறினார்—ஓ சாகரா, கேள்; உன் இந்த மகனின் ஜாதகத்தில் கூறப்பட்ட எல்லாப் பலன்களையும் நான் உறுதியாக, தெளிவான தீர்மானத்துடன் விளக்குகிறேன்।

Verse 24

नेत्राभ्यां विधृतं यस्मादनेनैव जलं मम । तस्माज्जलंधरेतीह ख्यातो नाम्ना भवत्वसौ

இவன் தன் கண்களாலேயே என் நீரைத் தடுத்து வைத்ததால், இங்கே இவன் ‘ஜலந்தரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெறட்டும்।

Verse 25

अधुनैवैष तरुणस्सर्वशास्त्रार्थपारगः । महापराक्रमो धीरो योद्धा च रणदुर्मदः

இப்போதே இந்த இளைஞன் எல்லா சாஸ்திரங்களின் பொருள்களிலும் தேர்ந்தவன். அவன் மாபெரும் பராக்கிரமம் உடையவன், திடமுள்ள வீரன்; போர்க்களத்தில் அஞ்சாதவனாக, தீவிர நம்பிக்கையுடன் நிற்பவன்।

Verse 26

भविष्यति च गंभीरस्त्वं यथा समरे गुहः । सर्वजेता च संग्रामे सर्वसंपद्विराजितः

நீ எதிர்காலத்தில் ஆழ்ந்த மன உறுதியும் திடமான சங்கல்பமும் உடையவனாவாய்—போரில் குகன் (கார்த்திகேயன்) போல. சமரில் நீ அனைத்தையும் வெல்வாய்; எல்லாச் செல்வமும் திருவும் அணிந்து ஒளிர்வாய்.

Verse 27

दैत्यानामधिपो बालः सर्वेषां च भविष्यति । विष्णोरपि भवेज्जेता न कुत श्चित्पराभवः

அந்த பாலன் தைத்தியர்களின் அதிபதியாகவும், அனைவரிலும் முதன்மையானவனாகவும் ஆகுவான். விஷ்ணுவின்மேலும் வெற்றி பெறுவான்; எந்தத் திசையிலிருந்தும் அவனுக்கு தோல்வி இல்லை.

Verse 28

अवध्यस्सर्वभूतानां विना रुद्रं भविष्यति । यत एष समुद्भूतस्तत्रेदानीं गमिष्यति

ருத்ரனைத் தவிர அவன் எல்லா உயிர்களுக்கும் அவத்யனாகி விடுவான். எந்த மூலத்திலிருந்து அவன் எழுந்தானோ, இப்போது மீண்டும் அங்கேயே செல்வான்।

Verse 29

पतिव्रतास्य भविता पत्नी सौभाग्यवर्द्धिनी । सर्वाङ्गसुन्दरी रम्या प्रियवाक्छीलसागरा

அவள் கணவனுக்கு ஒருமனப்பட்ட பத்தினியாக, கணவனின் சௌபாக்கியத்தை வளர்ப்பவளாக இருப்பாள். அவள் அனைத்தங்கங்களிலும் அழகியவள், மனம்கவரும் இனியவள்; இனிய மொழியும் நற்குணநடத்தையும் கொண்ட கடல்போல் இருப்பாள்.

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा शुक्रमाहूय राज्ये तं चाभ्यषेचयत् । आमंत्र्य सरितान्नाथं ब्रह्मांतर्द्धानमन्वगात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி பிரம்மா சுக்ரரை அழைத்து அரசாட்சிக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்தார். பின்னர் நதிகளின் நாதனிடம் விடைபெற்று பிரம்மா மறைந்தார்.

Verse 31

अथ तद्दर्शनोत्फुल्लनयनस्सागरस्तदा । तमात्मजं समादाय स्वगेहमगमन्मुदा

அப்போது அவனைப் பார்த்த மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்த கண்களுடன் சாகரன், தன் மகனைத் தழுவி எடுத்துக்கொண்டு, ஆனந்தத்துடன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 32

अपोषयन्महोपायैस्स्वबालं मुदितात्मकः । सर्वांगसुन्दरं रम्यं महाद्भुतसुतेजसम्

மகிழ்ந்த உள்ளத்துடன் அவன் சிறந்த முறைகளால் தன் குழந்தையைப் பேணிப் வளர்த்தான்—அவன் அனைத்தங்கங்களிலும் அழகியவன், மனம்கவரும் இனியவன், மிக அற்புதமான மங்களத் தேஜஸால் ஒளிர்வான்.

Verse 33

अथाम्बुधिस्समाहूय कालनेमिं महासुरम् । वृन्दाभिधां सुतां तस्य तद्भार्यार्थमयाचत

அப்போது அம்புதி மகாஅசுரன் காலநேமியை அழைத்து, அவனுடைய ‘விருந்தா’ என்னும் மகளை மனைவியாகக் கேட்டு வேண்டினான்।

Verse 34

कालनेम्यसुरो वीरोऽसुराणां प्रवरस्सुधीः । साधु येनेम्बुधेर्याञ्चां स्वकर्मनिपुणो मुने

முனிவரே! வீர அசுரன் காலநேமி அசுரர்களில் முதன்மையும் ஞானமும் உடையவன்; தன் யுக்திகளில் தேர்ந்து அம்புதியின் வேண்டுதலை முறையாக ஏற்றான்।

Verse 35

जलंधराय वीराय सागरप्रभवाय च । ददौ ब्रह्मविधानेन स्वसुतां प्राणवल्लभाम्

கடலில் பிறந்த வீர ஜலந்தரனுக்கு, பிரம்மாவின் விதிப்படி நியமிக்கப்பட்ட சடங்குகளுடன், உயிர்க்கினிய தன் மகளை திருமணமாக அளித்தான்।

Verse 36

तदोत्सवो महानासीद्विवाहे च तयोस्तदा । सुखं प्रापुर्नदा नद्योऽसुराश्चैवाखिला मुने

முனிவரே! அப்போது அவர்களின் திருமண விழா மிகப் பெருமையாக நடந்தது; ஆறுகளும் துணையாறுகளும், எல்லா அசுரர்களும் கூட இன்பம் பெற்றனர்।

Verse 37

समुद्रोऽति सुखं प्राप सुतं दृष्ट्वा हि सस्त्रियम् । दानं ददौ द्विजातिभ्योऽप्यन्येभ्यश्च यथाविधि

மகனை மணப்பெண்ணுடன் கண்ட சமுத்திரன் பேரானந்தம் அடைந்தான்; பின்னர் விதிப்படி இருபிறப்பாளர்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் தானம் வழங்கினான்।

Verse 38

ये देवैर्निर्जिताः पूर्वं दैत्याः पाताल संस्थिताः । ते हि भूमंडलं याता निर्भयास्तमुपाश्रिताः

முன்பு தேவர்களால் வெல்லப்பட்டு பாதாளத்தில் இருந்த தைத்தியர்கள் பூமண்டலத்துக்கு வந்தனர்; அஞ்சாமலாய் அவனையே சரணடைந்தனர்.

Verse 39

ते कालनेमिप्रमुखास्ततोऽसुरास्तस्मै सुतां सिंधुसुताय दत्त्वा । बभूवुरत्यन्तमुदान्विता हि तमाश्रिता देव विनिर्जयाय

அப்போது காலநேமி முதலிய அசுரர்கள் சிந்து-புதல்வனுக்கு தங்கள் மகளைக் கல்யாணமாக அளித்து மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தனர்; தேவர்களை முற்றிலும் வெல்ல அவனையே சரணடைந்தனர், ஓ தேவரே.

Verse 40

स चापि वीरोम्बुधिबालकोऽसौ जलंधराख्योऽसुरवीरवीरः । संप्राप्य भार्यामतिसुन्दरी वशी चकार राज्यं हि कविप्रभावात्

கடல்-புதல்வனான அந்த வீரன் ‘ஜலந்தரன்’ எனப் புகழ்பெற்று, அசுர வீரர்களில் முதன்மை ஆனான். மிக அழகிய மனைவியைப் பெற்றபின், கவி (சுக்ரர்) வல்லமையால் அரசை வசப்படுத்தினான்.