शुक्रस्य जठरस्थत्वं तथा मृत्युशमनी-विद्या (Śukra in Śiva’s belly and the death-subduing vidyā)

Verse 1

व्यास उवाच । तस्मिन्महति संग्रामे दारुणे लोमहर्षणे । शुक्रो दैत्यपतिर्विद्वान्भक्षितस्त्रिपुरारिणा

வ்யாசர் கூறினார்—அந்த மாபெரும், கொடிய, ரோமஞ்சமூட்டும் போரில் தைத்யர்களின் ஞானமிகு தலைவன் சுக்ரன், திரிபுராரியான பரமசிவனால் விழுங்கப்பட்டான்।

Verse 2

इति श्रुतं समासान्मे तत्पुनर्ब्रूहि विस्तरात । किं चकार महायोगी जठरस्थः पिनाकिनः

இதை நான் சுருக்கமாகக் கேட்டேன்; இப்போது விரிவாக மீண்டும் கூறுங்கள். பினாகம் தாங்கிய மகாயோகி பரமசிவன் வயிற்றினுள் தங்கியபோது என்ன செய்தான்?

Verse 3

न ददाह कथं शभोश्शुक्रं तं जठरानलः । कल्पान्तदहनः कालो दीप्ततेजाश्च भार्गवः

சம்புவின் அந்த விதையை வயிற்றுத் தீ எவ்வாறு எரிக்காமல் விட்டது? யுகாந்தத்தில் உலகை எரிக்கும் காலனும், ஒளிமிகு பார்கவனும் கூட அதை எரிக்க இயலவில்லை.

Verse 4

विनिष्क्रांतः कथं धीमाच्छंभोर्जठरपंजरात् । कथमाराधयामास कियत्कालं स भार्गवः

அந்த ஞானமிகு பார்கவன், சம்புவின் கூண்டு போன்ற வயிற்றிலிருந்து எவ்வாறு வெளியே வந்தான்? மேலும் எவ்விதமாக அவரை ஆராதித்தான், எத்தனை காலம்?

Verse 5

अथ च लब्धवान्विद्यां तां मृत्युशमनीं पराम् । का सा विद्या परा तात यथा मृत्युर्हि वार्यते

பின்னர் அவன் மரணத்தை அமைதிப்படுத்தும் அந்த பரம வித்யையைப் பெற்றான். அன்பரே! மரணம் உண்மையாகத் தடுக்கப்படும் அந்த உயர்ந்த வித்யை எது?

Verse 6

लेभेन्धको गाणपत्यं कथं शूला द्विनिर्गतः । देवदेवस्य वै शंभोर्मुनेर्लीलाविहारिणः

அந்தகன் கணபத்யம்—கணங்களின் தலைமைப் பதவியும் வல்லமையும்—எவ்வாறு பெற்றான்? மேலும் தேவர்களின் தேவனான சம்பு, முனிவனைப் போல லீலையாடும் சிவனின் சூலத்திலிருந்து இருவகை சூலம் எவ்வாறு வெளிப்பட்டது?

Verse 7

एतत्सर्वमशेषेण महाधीमन् कृपां कुरु । शिवलीलामृतं तात शृण्वत कथयस्व मे

ஓ மகாதீமான் முனிவரே, கருணை செய்து இதையெல்லாம் எதையும் விடாமல் முழுமையாகச் சொல்லுங்கள். தாதா, நான் பக்தியுடன் கேட்கிறேன்—சிவலீலையின் அமுதத்தை எனக்குக் கூறுங்கள்.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा व्यासस्यामिततेजसः । सनत्कुमारः प्रोवाच स्मृत्वा शिवपदांबुजम्

பிரம்மா கூறினார்—அளவற்ற ஒளியுடைய வியாசரின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்ட சனத்குமாரர், முதலில் பரமசிவனின் திருவடித் தாமரைகளை நினைத்து, பின்னர் பேசத் தொடங்கினார்.

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । शृणु व्यास महाबुद्धे शिवलीलामृतं परम् । धन्यस्त्वं शैवमुख्योसि ममानन्दकरः स्वतः

சனத்குமாரர் கூறினார்—மகாபுத்திமான் வியாசரே, சிவலீலையின் பரம அமிர்தத்தைச் செவிமடுக்க. நீர் பாக்கியவான்; சைவ பக்தர்களில் முதன்மை; இயல்பாகவே எனக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவர்.

Verse 10

प्रवर्तमाने समरे शंकरांधकयोस्तयोः । अनिर्भेद्यपविव्यूहगिरिव्यूहाधिनाथयोः

சங்கரன் மற்றும் அந்தகன் இடையே போர் தீவிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தபோது—அவர்கள் இருவரும் போர்வியூகங்களின் தலைவர்கள்; அவர்களின் அணிவகுப்புகள் உடைக்க முடியாத கோட்டைகளும் மலைப்பாங்கான வரிசைகளும் போல உறுதியானவை—போர் இடையறாது நீடித்தது.

Verse 11

पुरा जयो बभूवापि दैत्यानां बलशालिनाम् । शिवप्रभा वादभवत्प्रमथानां मुने जयः

முன்னர் வலிமைமிக்க தைத்யர்களுக்கே வெற்றி இருந்தது. ஆனால் சிவபிரபையின் பேராற்றலால், ஓ முனிவரே, பிரமத கணங்களுக்கே வெற்றி ஏற்பட்டது.

Verse 12

तच्छुत्वासीद्विषण्णो हि महादैत्योंधकासुरः । कथं स्यान्मे जय इति विचारणपरोऽभवत्

அதை கேட்ட மகாதைத்யன் அந்தகாசுரன் மிகுந்த மனச்சோர்வடைந்தான். பின்னர் “எனக்கு வெற்றி எவ்வாறு கிடைக்கும்?” என்று சிந்தனையில் முழுவதும் மூழ்கினான்.

Verse 13

अपसृत्य ततो युद्धादंधकः परबुद्धिमान् । द्रुतमभ्यगमद्वीर एकलश्शुक्रसन्निधिम्

பின்னர் போரிலிருந்து விலகி, மிகுந்த அறிவுடைய அந்தகன், ஓ வீரனே, விரைவாகத் தனியே சுக்ரரின் சன்னிதிக்கு சென்றடைந்தான்.

Verse 14

प्रणम्य स्वगुरुं काव्यमवरुह्य रथाच्च सः । बभाषेदं विचार्याथ सांजलिर्नीतिवित्तमः

தன் குருவான காவ்யரை (சுக்ராசாரியரை) வணங்கி, ரதத்திலிருந்து இறங்கி, அரசநீதி-தர்மங்களில் மிகுந்த விவேகமுடையவன் கைகூப்பி, சிந்தித்துப் பின்பு இவ்வாறு பேசினான்.

Verse 15

अंधक उवाच । भगवंस्त्वामुपाश्रित्य गुरोर्भावं वहामहे । पराजिता भवामो नो सर्वदा जयशालिनः

அந்தகன் கூறினான்: ஓ பகவனே! உம்மைச் சரணடைந்து நாங்கள் குருபாவத்தை ஏந்துகிறோம். எங்களுக்கு எப்போதும் தோல்வி வராதிருக்க; நாங்கள் என்றும் வெற்றியுடன் விளங்கட்டும்.

Verse 16

त्वत्प्रभावात्सदा देवान्समस्तान्सानुगान्वयम् । मन्यामहे हरोषेन्द्रमुखानपि हि कत्तृणान्

உமது மகிமையின் வலிமையால், அவர்களுடைய பரிவாரங்களுடன் கூடிய எல்லாத் தேவர்களையும் நாங்கள் எப்போதும் புல்லெனக் கருதுகிறோம்—ஹரி, இந்திரன் முதலியவர்களையும் கூட.

Verse 17

अस्मत्तो बिभ्यति सुरास्तदा भवदनुग्रहात् । गजा इव हरिभ्यश्च तार्क्ष्येभ्य इव पन्नगाः

உமது அருளால் அப்போது தேவர்கள் எங்களை அஞ்சுகின்றனர்—யானைகள் சிங்கங்களை அஞ்சுவது போலவும், பாம்புகள் கருடனை அஞ்சுவது போலவும்।

Verse 18

अनिर्भेद्यं पविव्यूहं विविशुर्दैत्य दानवाः । प्रमथानीकमखिलं विधूय त्वदनुग्रहात्

உமது அருளால் தைத்தியரும் தானவரும் உடைக்க முடியாத வஜ்ர-வியூகத்தில் புகுந்தனர்; முழு பிரமத கணத்தையும் குலைக்கச் செய்து சிதறடித்தனர்.

Verse 19

वयं त्वच्छरणा भूत्वा सदा गा इव निश्चलाः । स्थित्वा चरामो निश्शंकमाजावपि हि भार्गव

நாங்கள் உமது சரணடைந்து எப்போதும் மாடுகள் போல அசையாமல் நிலைத்திருக்கிறோம். ஓ பார்கவா, போர்க்களத்திலும் உறுதியாக நின்று அச்சமின்றி நடமாடுகிறோம்.

Verse 20

रक्षरक्षाभितो विप्र प्रव्रज्य शरणागतान् । असुराञ्छत्रुभिर्वीरैरर्दितांश्च मृतानपि

ஓ விப்ரரே, ‘காப்பாற்று, காப்பாற்று’ என்று மீண்டும் மீண்டும் அழுதபடி சரணடைந்தோர் அடைக்கலம் தேடி புறப்பட்டனர்—வீர பகைவரால் வதைக்கப்பட்டோர், அசுரர்களால் கொல்லப்பட்டோரும் உட்பட.

Verse 21

प्रथमैर्भीमविक्रांतैः क्रांतान्मृत्युप्रमाथिभिः । सूदितान्पतितान्पश्य हुंडादीन्मद्गणान्वरान्

பார்—அச்சுறுத்தும் வீரத்துடன் முன்னணியில் நிற்கும், மரணத்தைத் தரும் தாக்குதலாளர்களால், ஹுண்ட முதலிய என் சிறந்த கணங்கள் தாக்கப்பட்டு வீழ்ந்து கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 22

यः पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा । त्वया प्राप्ता वरा विद्या तस्याः कालोयमागतः

முன்னொரு காலத்தில் ஆயிரம் சரத்காலங்கள் வரை தானியத் தூளின் புகையை அருந்தியவன் யாரோ—உமக்கு வரமாகக் கிடைத்த அந்த உயர்ந்த வித்யையின் பலன் தரும் காலம் இப்போது வந்தடைந்தது.

Verse 23

अद्य विद्याफलं तत्ते सर्वे पश्यंतु भार्गव । प्रमथा असुरान्सर्वान् कृपया जीवयिष्यतः

இன்று, ஓ பார்கவா, உன் வித்யையின் பலனை அனைவரும் காணட்டும். கருணையால் பிரமதர்கள் எல்லா அசுரர்களின் உயிரையும் காப்பார்கள்.

Verse 24

सनत्कुमार उवाच । इत्थमन्धकवाक्यं स श्रुत्वा धीरो हि भार्गवः । तदा विचारयामास दूयमानेन चेतसा

சனத்குமாரர் கூறினார்—அந்தகனின் இவ்வார்த்தைகளை கேட்டும் உறுதியான பார்கவன் அமைதியாய் இருந்தான்; ஆனால் உள்ளம் எரிய, அப்போது ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 25

किं कर्तव्यं मयाद्यापि क्षेमं मे स्यात्कथं त्विति । सन्निपातविधिर्जीवः सर्वथानुचितो मम

“இப்போதும் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு நலன் எவ்வாறு உண்டாகும்?”—என்று எண்ணியபோது, இந்த நெருக்கடியில் உயிர் காக்கும் விதிமுறை எனக்கு முற்றிலும் பொருந்தாதது என்று உணர்ந்தேன்.

Verse 26

विधेयं शंकरात्प्राप्ता तद्गुणान् प्रति योजये । तद्रणे मर्दितान्वीरः प्रमथैश्शंकरानुगैः

சங்கரனிடமிருந்து பெற்ற ஆணையை, அவருடைய குணமும் திருவுள்ளமும் போல் நான் நிறைவேற்றுவேன். அந்தப் போரில் சங்கரனின் பக்த சேவகர்களான பிரமதர்கள் அந்த வீரனை நசுக்கினர்.

Verse 27

शरणागतधर्मोथ प्रवरस्सर्वतो हृदा । विचार्य शुक्रेण धिया तद्वाणी स्वीकृता तदा

சரணடைந்தவர்களைப் பாதுகாக்கும் தர்மத்தில் அவர் முதன்மையானவர். முழு இதயத்துடன், தூய விவேக புத்தியால் நன்கு ஆராய்ந்து, அச்சொற்களை அப்போது ஏற்றுக்கொண்டார்.

Verse 28

किंचित्स्मितं तदा कृत्वा सोऽब्रवीद्दानवाधिपम् । भार्गवश्शिवपादाब्जं सप्पा स्वस्थेन चेतसा

அப்போது சிறிது புன்னகை புரிந்து, பார்கவர் தானவர்களின் அதிபதியிடம் உரைத்தார். சிவபெருமானின் திருவடித் தாமரைகளை பக்தியுடன் வணங்கி, அமைதியான மனத்துடன் அவர் பேசினார்.

Verse 29

शुक्र उवाच । यत्त्वया भाषितं तात तत्सर्वं तथ्यमेव हि । एतद्विद्योपार्जनं हि दानवार्थं कृतं मया

சுக்ரர் கூறினார்—அன்புள்ளவனே, நீ சொன்னதெல்லாம் நிச்சயமாக உண்மையே. தானவர்களின் நலனுக்காகவே நான் இந்த வித்யையைப் பெற்றேன்.

Verse 30

दुस्सहं कणधूमं वै पीत्वा वर्षसहस्रकम् । विद्येयमीश्वरात्प्राप्ता बंधूनां सुखदा सदा

ஆயிரம் ஆண்டுகள் தாங்க இயலாத தானியத் துகள்களின் புகையைச் சகித்து இழுத்தபின், இந்த வித்யை எனக்கு ஈசுவரனிடமிருந்து கிடைத்தது; இது எப்போதும் உறவினர்க்கு இன்பம் அளிப்பது.

Verse 31

प्रमथैर्मथितान्दैत्यान्रणेहं विद्ययानया । उत्थापयिष्ये म्लानानि शस्यानि जलभुग्यथा

போரில் பிரமதர்கள் நசுக்கிய அந்த தைத்யர்களை நான் இவ்வித்யையால் மீண்டும் எழுப்புவேன்; நீர் வாடிய பயிர்களை மீண்டும் எழச் செய்வதுபோல।

Verse 32

निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुन रुत्थितान् । मुहूर्तेस्मिंश्च द्रष्टासि दैत्यांस्तानुत्थितान्निजान्

அவர்கள் காயமின்றி, வலியின்றி, தம் பழைய நிலையிலே—தூங்கி விழித்தெழுந்ததுபோல்—மீண்டும் எழுந்திருப்பார்கள்; இக்கணமே நீ உன் தானவர்களை எழுந்தவர்களாகக் காண்பாய்।

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्युक्त्वा सोधकं शुक्रो विद्यामावर्तयत्क विः । एकैकं दैत्यमुद्दिश्य स्मृत्वा विद्येशमादरात्

சனத்குமாரர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி, ஞானி சுக்ரர் சுத்திகரணச் சடங்கிற்காகத் தமது வித்யையைச் சுழற்றத் தொடங்கினார். பக்தியுடன் வித்யேசனை நினைத்து, ஒவ்வொரு தைத்யனையும் குறிவைத்து அந்த சக்தியைச் செலுத்தினார்.

Verse 34

विद्यावर्तनमात्रेण ते सर्वे दैत्यदानवाः । उत्तस्थुर्युगपद्वीरास्सुप्ता इव धृतायुधाः

அந்த வித்யையின் சுழற்சி மட்டும் போதுமானது; எல்லா தைத்ய-தானவ வீரர்களும் ஒரே நேரத்தில் எழுந்தனர்—தூக்கத்திலிருந்து விழித்த போர்வீரர்கள் போல, ஆயுதங்களைப் பிடித்தவாறே.

Verse 35

सदाभ्यस्ता यथा वेदास्समरे वा यथाम्बुदा । श्रदयार्थास्तथा दत्ता ब्राह्मणेभ्यो यथापदि

வேதங்கள் எப்போதும் பயிலப்படுவது போலவும், போர்க்கள நேரத்தில் மேகங்கள் திரளுவது போலவும், அதுபோலவே விதிப்படி உரிய வேளைகளில் நம்பிக்கையுடன் பிராமணர்களுக்கு தானங்கள் அளிக்கப்பட்டன.

Verse 36

उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा हुंडादींश्च महासुरान् । विनेदुरसुराः सर्वे जलपूर्णा इवांबुदाः

அவர்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றதைப் பார்த்தும், ஹுண்ட முதலிய மகா அசுரர்களையும் கண்டும், எல்லா அசுரரும் நீரால் நிரம்பிய மேகங்கள் போல் பேரொலியுடன் கர்ஜித்தனர்।

Verse 37

रणोद्यताः पुनश्चासन्गर्जंतो विकटान्रवान् । प्रमथैस्सह निर्भीता महाबलपराक्रमाः

அவர்கள் மீண்டும் போருக்கு ஆயத்தமாய் நின்று, கொடூரமான முழக்கங்களுடன் கர்ஜித்தனர். அஞ்சாது, பிரமதர்களுடன் சேர்ந்து முன்னேறினர்—மிகுந்த வலமும் வீரப் பராக்கிரமமும் உடையோர்.

Verse 38

शुक्रेणोज्जीवितान्दृष्ट्वा प्रमथा दैत्यदानवान् । विसिष्मिरे ततस्सर्वे नंद्याद्या युद्धदुर्मदाः

சுக்ரரால் தைத்ய-தானவர்கள் மீண்டும் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டதைப் பார்த்து, போர் அகந்தையால் மயங்கிய நந்தி முதலிய எல்லா பிரமதர்களும் வியப்புற்றனர்.

Verse 39

विज्ञाप्यमेवं कर्मैतद्देवेशे शंकरेऽखिलम् । विचार्य बुद्धिमंतश्च ह्येवं तेऽन्योन्यमब्रुवन्

இவ்வாறு இந்த முழுக் காரியமும் தேவேசன் சங்கரருக்கு அறிவிக்கப்பட்டது. பின்னர் அந்த ஞானிகள் சிந்தித்து, ஒருவரோடு ஒருவர் இவ்வாறு பேசினர்.

Verse 40

आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे । अमर्षितो भार्गवकर्म दृष्ट्वा शिलादपुत्रोऽभ्यगमन्महेशम्

பிரமதேஸ்வரர்களின் ஆணையின்கீழ் அந்த யுத்த-யாகம் அதிசயமாக நடைபெறுகையில், பார்கவனின் (பரசுராமன்) செயலைக் கண்டு சிலாதனின் புதல்வன் நந்தி கோபம் கொண்டு நேரே மகேசனை அணைந்தான்.

Verse 41

जयेति चोक्त्वा जययोनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम् । गणेश्वराणां रणकर्म देव देवैश्च सेन्द्रैरपि दुष्करं सत्

“ஜயம்!” என்று கூறி நந்தி, அந்த உக்கிரமான, பொன்னொளி போன்ற தூய பிரகாசமுடையவரிடம் சொன்னான்—“தேவா! கணேஸ்வரர்களின் இந்தப் போர்-செயல் உண்மையிலே கடினம்; இந்திரனுடன் கூடிய தேவர்களுக்கும் கூட.”

Verse 42

तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नस्संजीवतांस्तान्हि मृतान्विपक्षान् । आवर्त्य विद्यां मृतजीवदात्रीमेकेकमुद्दिश्य सहेलमीश

ஈசா! இன்று பார்கவன் செய்தது எங்களுக்குப் பயனற்றதாகிவிட்டது; ஏனெனில் இறந்திருந்த எதிரிப் படைவீரர்களையும் அவன் உயிர்ப்பிக்கிறான். மரித்தோர்க்கு உயிரளிக்கும் வித்யையை மீண்டும் அழைத்து, ஒருவரொருவராக எளிதில் எழுப்புகிறான்.

Verse 43

तुहुंडहुंडादिककुंभजंभविपा कपाकादिमहासुरेन्द्राः । यमालयादद्य पुनर्निवृत्ता विद्रावयंतः प्रमथांश्चरंति

துஹுண்ட, ஹுண்ட, கும்ப, ஜம்ப, விபாக, கபாக முதலிய மகா அசுரேந்திரர்கள் இன்று யமலோகத்திலிருந்து மீண்டும் திரும்பி, பிரமதர்களை விரட்டிக்கொண்டு அலைகின்றனர்।

Verse 44

यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनः पुनस्तान् । जयः कुतो नो भविता महेश गणेश्वराणां कुत एव शांतिः

இங்கே வீழ்த்தப்பட்ட அந்த முதன்மை தைத்யர்களை அவன் மீண்டும் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தால், ஓ மஹேசா! எங்களுக்கு வெற்றி எவ்வாறு? கணேஸ்வரர்களுக்கு அமைதி எங்கிருந்து?

Verse 45

सनत्कुमार उवाच । इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः । उवाच देवः प्रहसंस्तदानीं तं नंदिनं सर्वगणेशराजम्

சனத்குமாரர் கூறினார்—பிரமதர்களின் தலைவன் நந்தி இவ்வாறு சொன்னபோது, அந்த வேளையில் தேவர் (சிவன்) புன்னகையுடன் எல்லா கணங்களின் அரசன் நந்தியிடம் உரைத்தார்।

Verse 46

शिव उवाच । नन्दिन्प्रयाहि त्वरितोऽति मात्रं द्विजेन्द्रवर्यं दितिनन्दनानाम् । मध्यात्समुद्धृत्य तथा नयाशु श्येनो यथा लावकमंडजातम्

சிவன் கூறினார்—நந்தி! மிக விரைவாகச் செல். திதியின் புதல்வர்களின் நடுவிலிருந்து அந்தச் சிறந்த த்விஜேந்திரனைத் தூக்கி உடனே என்னிடம் கொண்டு வா; கூட்டத்திலிருந்து குஞ்சை பறிக்கும் கழுகுபோல்।

Verse 47

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे अंधकयुद्धे शुक्रनिगीर्णनवर्णनं नाम सप्तचत्वारिंशोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ சிவ மகாபுராணத்தின் இரண்டாம் பகுதியான ருத்ரஸம்ஹிதையின் ஐந்தாம் யுத்தகாண்டத்தில், அந்தக யுத்தப் பிரசங்கத்தில் ‘சுக்ரன் விழுங்கப்பட்டதன் வர்ணனை’ எனும் நாற்பத்தேழாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।

Verse 48

तं रक्ष्यमाणं दितिजैस्समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः । विक्षोभ्य दैत्यान्बलवाञ्जहार काव्यं स नन्दी शरभो यथेभम्

கயிறுகள், வாள்கள், மரங்கள், பாறைகள், மலைச்சரிவுகள் ஆகியவற்றை கையில் ஏந்திய திதி-பிறந்த அசுரர்கள் அவனைச் சுற்றிலும் காத்திருந்தாலும், வலிமைமிக்க நந்தி போரில் தைத்யர்களைச் சிதறடித்து, யானையை அடக்கும் கொடிய சரபம் போல, காவ்யன் (சுக்ராசார்யன்) என்பவனை வலுக்கட்டாயமாகக் கவர்ந்து சென்றான்।

Verse 49

स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम् । विमोचयिष्यंत इवानुजग्मुः सुरारयस्सिंहरवांस्त्यजंतः

அவனுடைய ஆடை சிதறி வழிந்தது, அணிகலன்கள் கழன்று விழுந்தன, தலைமுடி அவிழ்ந்தது—அவ்வாறு வலிமைமிக்கவன் அவனைப் பிடித்தான். தேவர்களின் பகைவர்கள் அவனை விடுவிப்பதுபோல் பின்தொடர்ந்து, சிங்கக் கர்ஜனையென முழங்கினர்।

Verse 50

दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपलकंपनानाम् । नंदीश्वरस्योपरि दानवेन्द्रा वर्षं ववर्षुर्जलदा इवोग्रम्

இடி-வஜ்ரம், திரிசூலம், வாள், பரசு, கனமான கதைகள், சக்கரம், கல் எறிகணைகள் எனப் போர்க்களம் நடுங்குமாறு தானவ அரசர்கள் நந்தீஸ்வரர் மீது கொடிய ஆயுதமழை பொழிந்தனர்—உக்கிர மேகங்கள் பெருமழை பொழிவதுபோல்।

Verse 51

तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा । आयात्प्रवृद्धेऽसुरदेवयुद्धे भवस्य पार्श्वे व्यथितारिपक्षः

அந்த பார்கவனை (சுக்ரரை) அணுகிய கணாதிராஜன், வாயிலிருந்து எழுந்த அக்னியால் நூற்றுக்கணக்கான ஆயுதங்களைச் சுட்டெரித்தான். பின்னர் அசுரர்-தேவர் போர் மேலும் தீவிரமானபோது, பகைவர்படையை வதைத்து, பவனாகிய சிவனின் அருகில் வந்து நின்றான்।

Verse 52

अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् । जग्राह शुक्रं स च देवदेवो यथोपहारं शुचिना प्रदत्तम्

அப்போது சுக்ராசார்யர் இவ்விஷயத்தை விரைவாக பகவான் பவ (சிவன்) அவர்களுக்கு அறிவித்தார். தேவர்களின் தேவன், தூய்மையுடன் அர்ப்பணித்த காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதுபோல், சுக்ரனையும் ஏற்றுக்கொண்டான்.

Verse 53

न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवीन्द्रम् । हाहारवस्तैरसुरैस्समस्तैरुच्चैर्विमुक्तो हहहेति भूरि

ஒரு சொல்லும் கூறாமல், பூதகணங்களின் காவலன் கவிஶிரேஷ்டனை பழுத்த கனியைப் போலத் தன் வாயில் எறிந்தான். அப்போது எல்லா அசுரரும் ‘ஹா! ஹா!’ என்று அலறினர்; மேலும் ‘ஹ ஹ ஹே’ எனப் பெருமளவில் உயர்ந்த அட்டஹாசம் வெடித்தெழுந்தது.