Pūrva-bhāga: Invocation, Purāṇa Lakṣaṇas, and the Kurma–Indradyumna Upadeśa (Samanvaya of Hari–Hara–Śrī)
पूर्वभाग
The First Part
ဗိဘာဂ ၁ သည် ကူရ္မပုရာဏကို ရိုးရာ မင်္ဂလာစာရဏနှင့် နိုင်မိဿာရဏ္ယ တောအတွင်းရှိ ဖရိမ်းဇာတ်လမ်းဖြင့် ဖွင့်လှစ်သည်။ ရှင်သန်တော်မူသော ရှင်ရဟန်းများက စူတ ရောမဟရ္ရှဏအား ဗျာသ၏ ပုရာဏ သံဟိတာကို ဆက်လက်ဟောကြားပေးရန် တောင်းဆိုကြပြီး၊ ဓမ္မ၏ အစဉ်အလာကို ထိန်းသိမ်းစေသည်။ ထို့နောက် ပုရာဏ၏ အဓိက လက္ခဏာများ—စရ္ဂ (ဖန်ဆင်းခြင်း)၊ ပရတိစရ္ဂ (ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း)၊ ဝံသ (မျိုးရိုး)၊ မန္ဝန္တရ (မနုခေတ်)၊ ဝံသာနုစရိတ (မင်းဆက်နှင့် သမိုင်း)—ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြပြီး၊ ကူရ္မပုရာဏကို မဟာပုရာဏ ၁၈ ပါးအတွင်း တည်နေရာချကာ အတွင်းပိုင်း သံဟိတာခွဲခြားမှုကိုလည်း ရှင်းလင်းသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် သမုဒ္ဒရမထန (ပင်လယ်ကို လှုပ်ခတ်ကာ အမృతရှာခြင်း) သို့ ပြောင်းလဲပြီး၊ ဗိဿဏုသည် ကူရ္မအဝတားအဖြစ် မန္ဒရတောင်ကို ထမ်းဆောင်ကာ ကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့သည်။ ထိုအကြောင်းအရာမှတဆင့် သရီ/လက္ခမီကို ဗိဿဏု၏ မာယာ-ရှက္တိ (ပရကൃတိ၊ တြိဂုဏာတ్మိကာ) ဟု သဘောတရားဖော်ထုတ်ကာ၊ မာယာသည် မောဟဖြစ်စေသော်လည်း ဗိဝေကရှိသူအတွက် မောက္ခသို့ လမ်းဖွင့်ပေးနိုင်ကြောင်း သင်ကြားသည်။ ဓမ္မဘက်တော်သား အင်ဒြဒျုမနသည် ဘုရားကရုဏာဖြင့် ဉာဏကို ရရှိပြီး၊ ဝර්ဏာශ්ရမအခြေပြု ပူဇော်မှု၊ ကర్మယောဂ၊ နှင့် သုံးမျိုးသော ဘာဝနာတို့ကို သင်ယူကာ နိဒ္ဒွယ သမાધိသို့ တက်လှမ်းသည်။ ထူးခြားသည့် သမန်ဝယမှာ နာရာယဏကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်အတူ မဟေရှဝရကို ဉာဏနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်ဟူသော အမိန့်ကို တပြိုင်နက်တည်း ထည့်သွင်းကာ၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ၊ ရှိုင်ဝ၊ ရှာက္တ စကားလုံးများကို ဝေဒန္တ မောက္ခသဘောတရားအတွင်း ပေါင်းစည်းထားခြင်းဖြစ်သည်။
Adhyayas in Purva Bhaga
Adhyaya 1
Invocation, Purāṇa Lakṣaṇas, Kurma at the Samudra-manthana, and Indradyumna’s Liberation Teaching (Iśvara-Gītā Prelude)
ဤအধ্যာယသည် နာရာယဏ၊ နရ၊ စရස්ဝတီတို့အား နမස්ကာရဖြင့် စတင်ပြီး နိုင်မိရှာရဏ္ယ၌ ရှိသော ရှင်တော်များက ဗျာသမှ ဆက်ခံရသော ကူර්မပုရာဏကို စူတ ရောမဟာရှဏအား ဟောကြားရန် တောင်းဆိုသည်။ စူတသည် ပုရာဏလက္ခဏာ ၅ ပါးကို သတ်မှတ်ကာ မဟာပုရာဏ ၁၈ ပါးကို စာရင်းပြု၍ ကူර්မပုရာဏကို အတွင်းသံဟိတာခွဲခြားချက်များရှိသည့် အဓိကပုရာဏဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် နို့ပင်လယ် မန္ထနာသို့ ပြောင်းလဲကာ ဝိෂ္ဏုသည် မန္ဒရတောင်ကို ထောက်ရန် ကူර්မရূপကို ခံယူပြီး ရှင်တော်များက သီရိ၏ အတ္တသဘောကို မေးမြန်းသည်။ ဝိෂ္ဏုက သီရိ/လက္ခမီသည် မိမိ၏ မာယာ-ရှက္တိ (ပရကృతိ၊ တြိဂုဏာတ္မိကာ) ဖြစ်၍ ကမ္ဘာကို မိုဟ်စေကာ ပြန်လည်သိမ်းယူသော်လည်း အတ္တဗိဝေကရှိသော ဘက္တများက ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ထို့ပြင် မာယာကို ကျော်ဖြတ်သူ အိန္ဒြဒျုမနကို မိတ်ဆက်ကာ သီရိမှတဆင့်နှင့် နာရာယဏ၏ တိုက်ရိုက်ပေါ်ထွန်းမှုဖြင့် သင်ကြားမှုရပြီး ကရုဏာပေးသော ဉာဏ်ကို ရရှိကြောင်း ဆိုသည်။ ဘုရားသည် ဝර්ဏာශ්ရမ စည်းကမ်း၊ ကర్మယောဂ၊ သုံးမျိုးသော ဘာဝနာကို ညွှန်ကြားပြီး ဉာဏ်နှင့် ဘက္တိဖြင့် မဟေရှဝရကို ပူဇော်ရန် အထူးညွှန်ကာ ဝိෂ္ဏု-ရှိဝ သဟဇာတကို ထူထောင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖရိမ်သို့ ပြန်လာကာ ရှင်တော်များက သင်ကြားချက်အပြည့်အစုံကို နားထောင်လိုကြသဖြင့် စူတက ရသာတလ၌ ကူර්မဟောကြားခဲ့သမျှကို ဆက်လက်ပြောမည်ဟု ကတိပြု၍ စර්ဂ/ပရတိစර්ဂ၊ မန္ဝန္တရ၊ မြေဗေဒ၊ တီရ္ထနှင့် ဝရတများသို့ ဆက်သွားရန် ခင်းကျင်းသည်။
Adhyaya 2
Cosmic Manifestation, Mahāmāyā’s Mandate, Varṇāśrama-Dharma, and the Unity of the Trimūrti
အဓ್ಯಾಯ ၁ ၏အဆုံးမှ ဆက်လက်၍ ကုရ္မဘုရားသည် အဓ್ಯಾಯ ၂ ကို ရှင်ရသီတို့၏ ကောင်းကျိုးမေးခွန်းကို ဖြေကြားခြင်းဖြင့် စတင်ကာ ဤသင်ခန်းစာများကို ယခင်က မင်းအိန္ဒြဒျုမနအား ဟောကြားခဲ့ကြောင်း သတိပေးသည်။ “ပုရာဏ” ကို ပုဏ္ဏားပေးသော သာသနာတော်ဖွင့်ဟချက်ဟု သတ်မှတ်ပြီး မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော ဓမ္မကို ထုတ်ဖော်ပြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် စကြဝဠာဖွားမြင်ခြင်းသို့ လှည့်ကာ နာရာယဏတော်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိနေပြီး ယောဂနိဒ္ဒရာမှ နိုးထလာသဖြင့် ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ဘြဟ္မာ၏ ဒေါသမှ ရုဒြ (ရှီဝ) ပေါ်လာပြီး၊ သရီ (လက္ခမီ) သည် နာရာယဏီ—မဟာမာယာနှင့် မပျက်မယွင်း မူလပရကൃတိ အဖြစ် ထင်ရှားသည်။ ဘြဟ္မာ၏ တောင်းဆိုချက်အရ နာရာယဏီကို “မောဟ” အဖြစ် ဖန်ဆင်းမှုကို ချဲ့ထွင်စေရန် ခန့်အပ်သော်လည်း၊ ဉာဏယောဂင်၊ သမာဓိပြုသော ဘြာဟ္မဏ၊ သစ္စာရှိ ဘက္တ၊ ဘုရား၏ အမိန့်တော်နှင့် ကိုက်ညီသူတို့ကို မလှည့်ဖြားရဟု အမိန့်ပေးကာ ဝိညာဉ်ရေး ကာကွယ်ခံနိုင်မှု၏ စည်းမျဉ်းကို ထူထောင်သည်။ စိတ်မွေး ရသီများ၊ ဝဏ္ဏ ၄ မျိုး၊ အစမရှိ ဝေဒဟူသော ဝါက် (Vāk) တို့ဖြင့် ဖန်ဆင်းမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်ပြီး၊ ဝေဒနှင့် ဆန့်ကျင်သော သင်တန်းစာများကို အမှောင်သို့ ဦးတည်စေသည်ဟု ဝေဖန်သည်။ ကာလတိုးလာသဖြင့် အဓမ္မ မြင့်တက်ရာမှ ဝဏ္ဏ-အာရှရမ ဓမ္မတာဝန်များ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၏ အရေးကြီးမှု၊ ဓမ္မမှ မောက္ခသို့ အဆုံးသတ်သော ပုရုෂာဓာတ် အဆင့်လိုက်ကို စနစ်တကျ ချမှတ်သည်။ ပြဝတ္တိ–နိဝတ္တိ ယောဂကို ရှင်းလင်းကာ နိဝတ္တိကို လွတ်မြောက်ရေးဟု ချီးမြှောက်ပြီး၊ စကြဝဠာဆိုင်ရာ သီလဂုဏ်များနှင့် သေပြီးနောက် ရောက်ရာအနေအထားများကို ဖော်ပြသည်။ “ယောဂင်တို့အတွက် အာရှရမတစ်ခုတည်းရှိသလား” ဟု မေးမြန်းရာတွင် သမာဓိအခြေပြု သန့်ရှင်းသော စွန့်လွှတ်မှုအပြင် အာရှရမ ၅ မရှိကြောင်း ရှင်းပြပြီး အာရှရမတိုင်း၏ အမျိုးအစားများနှင့် ယောဂင်အမျိုးအစားများကို ခွဲခြားသည်။ နိဂုံးတွင် ဘြဟ္မာဖန်ဆင်း၊ ဝိෂ္ဏုထိန်းသိမ်း၊ ရှီဝပျက်သိမ်း (ပရလယ) ဟု ဆိုသော်လည်း အမြင့်ဆုံးသစ္စာ၌ ဝိෂ္ဏုနှင့် မဟာဒေဝ မကွာခြားကြောင်း သမနွယကို ထင်ရှားစေပြီး၊ သမာဓိအာရုံ ၃ မျိုးနှင့် သာသနာရေး အမှတ်အသားများ (လင်္ဂ/တိရိပုဏ္ဍရ၊ တိရိရှူလ အမှတ်၊ တီလက) ကို သင်ကြားကာ မိမိသတ်မှတ်ဓမ္မကို ဘက္တိဖြင့် လိုက်နာ၍ အမရမောက္ခကို ရယူရန် အမိန့်တော်ချသည်။
Adhyaya 3
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
ယခင်အခန်းတွင် ဝဏ္ဏ ၄ မျိုးနှင့် အာရှ్రమ ၄ မျိုးကို သင်ကြားပြီးနောက် ရှင်တော်များက အာရှ్రమဓမ္မကို အစဉ်လိုက်ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြသည်။ သခင်ကူර්မသည် ပုံမှန်အဆင့်စဉ်—ဗြဟ္မစရိယ၊ ဂೃಹಸ್ಥ၊ ဝါနပရസ്ഥ၊ ယတိ/သံန്യാസ—ကို ဖော်ပြပြီး “မှန်ကန်သောအကြောင်း” ရှိမှသာ ခြွင်းချက်ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအကြောင်းများမှာ တရားသိမြင်မှု၊ ခွဲခြားသဘောပေါက်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော ဝိုင်ရာဂျယ (အလိုမက်မှုကင်းခြင်း) ဖြစ်သည်။ ဂೃಹস্থ၏ တာဝန်များ—အိမ်ထောင်ရေး၊ ယဇ္ဉာ၊ သားသမီး—ကို ရှင်းလင်းသော်လည်း ဝိုင်ရာဂျယ အလွန်ပြင်းထန်လျှင် ရိုးရာပူဇော်ပွဲများ မပြည့်စုံသေးသော်လည်း ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အာရှ్రమများအကြား ပြန်လှန်မသွားရမည့် စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် သင်ကြားချက်သည် အပြင်ပန်းအမိန့်စနစ်မှ အတွင်းပိုင်းကယ်တင်ရေးသို့ လှည့်ကာ စွန့်လွှတ်ခြင်း၏ အခြေခံမှာ ဝိုင်ရာဂျယ ဖြစ်ကြောင်း၊ အကျိုးဖလကို မကပ်မိဘဲ လုပ်သော ကမ္မသည် လွတ်မြောက်ရေးဖြစ်ကြောင်း၊ အမြင့်ဆုံးမှာ ကမ္မနှင့် အကျိုးဖလအားလုံးကို ဗြဟ္မန်/ဣရှွရထံ အပ်နှံပူဇော်ခြင်း (ဗြဟ္မာရ္ပဏ) ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ သန့်စင်သော ကမ္မမှ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု ဖြစ်ပေါ်ပြီး ထိုငြိမ်းချမ်းမှုမှ ဗြဟ္မန်သိမြင်မှု ဖြစ်လာသည်။ ဉာဏ်နှင့် စည်းကမ်းရှိသော ကမ္မ ပေါင်းစည်းခြင်းက ယောဂအမှန်နှင့် နိဿကမ္မယကို ပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် ဇီဝန်မုက္တိနှင့် အမြင့်ဆုံးအတ္တ (မဟေရှွရ/ပရမေရှွရ) ထဲသို့ လုံးဝဝင်ရောက်ခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ အခန်းသည် ဤပေါင်းစည်းထားသော အမိန့်ကို လေးစားလိုက်နာခြင်းကသာ ဝိညာဉ်ရေး စိဒ္ဓိ၏ အခြေခံဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုကာ နောက်အခန်းများအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 4
Prākṛta Sṛṣṭi and Pralaya: From Pradhāna to Brahmāṇḍa; Trimūrti Samanvaya
အာရှ్రమ ၄ မျိုးအကြောင်း (အဓ್ಯಾಯ ၃ အဆုံး) သင်ကြားပြီးနောက် ရှင်တော်များက ကမ္ဘာဦးဖြစ်ပေါ်မှု၊ ပျက်လယ်မှု (ပရလယ) နှင့် အမြင့်ဆုံးအုပ်စိုးရှင်ကို မေးမြန်းကြသည်။ နာရာယဏသည် သရီကူර්မ အဖြစ် ဖြေကြား၍ မဟေရှဝရ/ပရမေရှဝရကို မမြင်ရသော၊ အနန္တ၊ အတွင်းနေထိုင်အုပ်စိုးသူ (အန္တర్యာမင်) ဟု သတ်မှတ်သည်။ ပရကൃത ပရလယကို ဘြဟ္မာ၏ “ည” အတွင်း ဂုဏ်သုံးပါး တည်ငြိမ်ညီမျှသည့် အခြေအနေဟု ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ယောဂသတ္တိဖြင့် သခင်သည် ပရကృతိနှင့် ပုရုෂကို လှုပ်ရှားစေကာ မဟတ်၊ ထို့နောက် အဟင်ကာရ သုံးမျိုး၊ မန၊ တန်မာထရများနှင့် မဟာဘူတ ၅ ပါး၏ အဆင့်ဆင့် ပေါ်ပေါက်မှုနှင့် အပြန်အလှန် စိမ့်ဝင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ တတ္တဝများသည် တစ်ခုချင်း မဖန်တီးနိုင်သဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ ဘြဟ္မာဏ္ဍ (ကမ္ဘာဥ) ကို ဖွဲ့တည်ပြီး အတွင်း၌ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ/ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာသည်; ဥ၏ အလွှာ ၇ ထပ်နှင့် ကမ္ဘာဖွဲ့စည်းပုံကိုလည်း ဆိုသည်။ နိဂုံးတွင် တစ်ပါးတည်းသော အမြင့်ဆုံးသည် ဖန်တီးရာတွင် ဘြဟ္မာ (ရာဇသ)၊ ထိန်းသိမ်းရာတွင် ဝိෂ္ဏု (သတ္တဝ)၊ ပျက်လယ်ရာတွင် ရုဒ္ရ (တမသ) ဟု ထင်ရှားပေါ်လာသော်လည်း ဂုဏ်မဲ့အဖြစ် မပြောင်းလဲကြောင်း တရားသဘောတစ်ရပ်တည်းဖြင့် စုစည်းပြသည်။ နောက်အခန်းတွင် ရှင်းမည့် ဘြာဟ္မီ စೃಷ್ಟိ (ဘြဟ္မာမွေးဖန်တီးမှု) သို့ ကူးပြောင်းကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 5
Time-Reckoning (Kāla-gaṇanā): Yugas, Manvantaras, Kalpas, and Prākṛta Pralaya
ကူර්မအဝတာရ၏ သင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဒွိဇများအစုအဝေးအား ဤအধ্যာယတွင် ကမ္ဘာဗေဒအကျဉ်းချုပ်မှ အချိန်တွက်ချက်မှုကို တိတိကျကျ ဖော်ပြသည်။ နိမေෂ၊ ကာෂ္ဌာ၊ ကလာ၊ မုဟူရ္တ စသည့် အလွန်သေးငယ်သော ယူနစ်များမှ စ၍ လူ့လ၊ လူ့နှစ်သို့ တိုးတက်ကာ၊ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ နေ့ည (အယန) နှင့် စန္ဓျာ၊ စန္ဓျာံရှ ပါဝင်သော စတုရ်ယုဂ စက်ဝန်းကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့ပြင် ယုဂများကို မနွန္တရအတွင်း (စတုရ်ယုဂ ၇၁ ကြိမ်) ထည့်သွင်းကာ မနွန္တရများကို ဘြဟ္မာ၏ နေ့ (ကလ္ပ) အတွင်း ယုဂစက်ဝန်း ၁၀၀၀ ဖြင့် တည်ဆောက်၍ မနုများ အစဉ်အဆက်က ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်သည့် စနစ်ကို ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘြဟ္မာ၏ ၁၀၀ နှစ် အတိုင်းအတာအဆုံး၌ တတ္တဝများအားလုံး ပရကృతိသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သည့် ပရာကృత ပရတိသံချာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘြဟ္မာ၊ နာရာယဏ၊ ဣရှာန တို့တောင် ကာလ၏ အာဏာဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ ပျောက်ကွယ်ကြောင်း သာသနာတရားအဖြစ် ပြောသည်။ ယခုကာလကို ဘြဟ္မာ၏ နောက်ပိုင်း ပရာအာဓ္ဓအတွင်းဟု သတ်မှတ်ကာ လက်ရှိကလ္ပကို ဝါရာဟ ကလ္ပ (မတိုင်မီ ပာဒ္မ ကလ္ပ) ဟု အမည်ပေး၍ နောက်အধ্যာယတွင် ဝါရာဟကလ္ပ၏ အသေးစိတ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဟု ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 6
Cosmic Night, Nārāyaṇa as Brahmā, and the Varāha Raising of the Earth
ယခင်အခန်း၏ အဆုံးစာတမ်းကို ပိတ်ပြီးနောက်၊ ဇာတ်ကြောင်းသည် ပရလယအခြေအနေသို့ လှည့်သွားသည်—လှုပ်ရှားမှုနှင့် ခွဲခြားမှုမရှိသော အမှောင်တစ်လွှာ မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်ခုသာ ရှိသည်။ ထိုအခြေအနေမှ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာပြီး အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ် နာရာယဏဟု သတ်မှတ်ကာ၊ ကမ္ဘာရေများပေါ်တွင် ယောဂနိဒ္ဒရာဖြင့် အိပ်စက်နေသူဟု ဖော်ပြသည်။ “နာရာယဏ” ဟူသော အမည်၏ အဓိပ္ပါယ်ကို (နာရာ=ရေများ၊ အယန=နားနေရာ) ရှင်းလင်းပြီး၊ ကမ္ဘာည (ယုဂတစ်ထောင်အတိုင်းအတာ) ပြီးဆုံးသည့်အခါ သခင်သည် ဘြဟ္မာလုပ်ငန်းကို ခံယူကာ ဖန်ဆင်းခြင်းအသစ်၏ ကိရိယာအကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။ မြေကြီးရေထဲမြုပ်နေသည်ကို တွေ့သဖြင့် ပရာဇာပတိက ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ ဝရာဟာရုပ်ကို ထင်ရှားစေပြီး ရသာတလသို့ ဆင်းကာ သွားတံပေါ်တွင် မြေကြီးကို မြှောက်တင်သည်။ စိဒ္ဓများနှင့် ဘြဟ္မရ္ဓိများက ဟရီကို နိရ္ဂုဏနှင့် သဂုဏ သဘောတရားများ—ဘြဟ္မန်၊ ပရမာတ္မန်၊ မာယာ၊ မူလပရကృతိ၊ ဂုဏများနှင့် အဝတာရများ—ပေါင်းစည်းသည့် စတုတ္ထာဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ပုရာဏ၏ သဟဇာတကို ပြသသည်။ မြေကြီးတည်ငြိမ်ပြီးနောက် သခင်သည် မြေမျက်နှာပြင်ကို ပြင်ညီစေ၍ တောင်တန်းများကို နေရာချကာ မီးလောင်သွားသော လောကများကို ပြန်လည်ဖန်ဆင်းရန် စိတ်တော်မူသဖြင့် နောက်အခန်းသို့ ဆက်လက်ဦးတည်သည်။
Adhyaya 7
Nine Creations (Sarga), Guṇa-Streams of Beings, and Brahmā’s Progeny in Cyclic Time
ယခင်အধ্যာယ၏ ကမ္ဘာဖွဲ့စည်းမှုသို့ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်သိမ်းကာ သီရိကူရ္မက ကလ္ပအစတွင် ဖန်ဆင်းခြင်းသည် တမသ်အောက်၌ ဖုံးကွယ်သည့် မျိုးစေ့သဏ္ဍာန်အဖြစ် ပထမဦးစွာ ပေါ်ထွန်းကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် သတ္တဝါများကို “စရိုတ” (srotas) ဟူသော စီးကြောင်းများဖြင့် ခွဲခြားကာ မလှုပ်မရှား အဓိကဖန်ဆင်းခြင်း (mukhya-sarga)၊ တိရစ္ဆာန်လောက အလျားလိုက်စီး (tiryak-srotas)၊ ဒေဝတား အထက်သို့စီး (ūrdhva-strotas)၊ လူသား အောက်သို့စီး (arvāk-srotas) နှင့် ပရာကృత အစောပိုင်းအဆင့်များ (mahat, tanmātra, aindriya/vaikārika) ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မွေး ဥရှီများသည် ဝိရာဂျာကြောင့် ဖန်ဆင်းမှု ရပ်တန့်စေ၍ မာယာကြောင့် ဗြဟ္မာ မောဟဖြစ်သော်လည်း နာရာယဏက ဝင်ရောက်ကူညီသည်။ ဗြဟ္မာ၏ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဒေါသမှ နီလာလိုဟိတ ရုဒ္ရ ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ရှင်ကရာသည် မရဏပုဂ္ဂိုလ်မျိုးဆက် ဖန်ဆင်းရန် ငြင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာသည် ကာလခွဲခြားမှုများ၊ အုပ်စိုးအင်အားများ၊ ပရာဇာပတိများနှင့် အတန်းလေးမျိုး (ဒေဝ၊ အဆုရ၊ ပိတೃ၊ လူ) ကို တမသ်၊ သတ္တဝ၊ ရဇသ် အလွန်အကျွံဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများမှ ထုတ်ဖော်သည်။ နိဂုံးတွင် စက်ဝိုင်းတိုင်း သတ္တဝါများသည် ယခင်သဘောထားကို ပြန်လည်ထပ်တလဲလဲ ဆောင်ရွက်ကြပြီး၊ ဓာတೃနှင့် မဟေရှဝရက ဝေဒသံကို အခြေခံ၍ လုပ်ငန်းတာဝန်၊ အမည်နှင့် ရိတုအခမ်းအနားများကို သတ်မှတ်ကြောင်း ဖော်ပြကာ နောက်အধ্যာယသို့ ဆက်လက်တည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 8
Tāmasa Sarga, the Androgynous Division of Brahmā, and the Lineages of Dharma and Adharma
ယခင်အခန်း၏ ဖန်ဆင်းမှုအဆုံးမှ ဆက်လက်၍ ကူර්မပုရာဏက ပြောသည်မှာ ဘြဟ္မာဖန်ဆင်းသစ်သတ္တဝါများ မျိုးပွားမတိုးတက်သဖြင့် ဘြဟ္မာစိတ်ပူကာ ဘုဒ္ဓိ (buddhi) ဟူသော ဆုံးဖြတ်နိုင်သော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့နောက် တာမသ (tāmasa) သဘောတရားက ရဇသနှင့် သတ္တဝကို ဖုံးကွယ်နေကြောင်း မြင်၍ ရဇသသည် သတ္တဝနှင့် ပေါင်းကာ တာမသကို တိုက်ထုတ်သဖြင့် မျိုးပွားနိုင်ရန် အပြန်အလှန်ဖြည့်ဆည်းသော အတွဲတစ်စုံ ပေါ်လာသည်။ အဓမ္မနှင့် အကြမ်းဖက်မှု တိုးလာသော် ဘြဟ္မာသည် အမှောင်ရုပ်ကို စွန့်ပယ်ကာ တောက်ပသောရုပ်ကို ယူပြီး အထီး/အမ ခွဲကာ ဝိရာဇ/ဝိရာဋ နှင့် သတရူပါကို ဖန်ဆင်းသည်။ ထို့နောက် စွာယမ္ဘုဝ မနွန္တရ ဗంశစဉ်သို့ ပြောင်း၍ မနုနှင့် သတရူပါ၊ သားများ ပရိယဝရတနှင့် ဥတ္တာနပါဒ၊ ဒက္ခနှင့် ရုစိတို့မှတဆင့် အိမ်ထောင်ရေးများက ဖန်ဆင်းမှုကို ချဲ့ထွင်သည့်အကြောင်းကို ဆိုသည်။ ဒက္ခ၏ သမီးများကို ရေတွက်ဖော်ပြပြီး ဓမ္မသည် သူတို့နှင့် လက်ထပ်ကာ သီလဂုဏ်များကို ပုဂ္ဂိုလ်ရূপဖြစ်စေ၍ အကျိုးရှိသော သားစဉ်မြေးဆက်များ ပေါ်ထွန်းစေသည်။ အပြန်ဘက်တွင် အဓမ္မမှ ဟိံသာ၊ မုသာ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ နရက၊ မရဏ၊ ရောဂါ၊ ဝမ်းနည်းမှုတို့ ပေါ်လာပြီး ဒုက္ခအမှတ်အသားရှိသည့် ūrdhvaretas ဟု ဖော်ပြသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ဤသည်ကို တာမသဖန်ဆင်းမှုဟု ခေါ်သော်လည်း ဓမ္မကို ထိန်းညှိပေးရန် အလုပ်လုပ်ကာ ကမ္ဘာ-လူမှု စည်းကမ်းတည်တံ့မှုသို့ စာတမ်းကို ဆက်လက်ခေါ်ဆောင်သည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 9
Brahmā’s Lotus-Birth, the Sealing of the Cosmic Womb, and the Epiphany of Parameśvara (Hari–Hara Samanvaya)
ယခင်အခန်းတွင် Mahat နှင့် တတ္တဝများမှ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီးနောက် ရှင်တော်များက ကူර්မအဖြစ်ရှိသော ဗိဿဏုကို မေးမြန်းကြသည်—Śambhu ကို ဘြဟ္မာ၏ သားဟု ခေါ်ရခြင်းနှင့် ဘြဟ္မာသည် ကြာပန်းမှ မွေးဖွားခြင်းတို့ကို မည်သို့ညှိနှိုင်းရမည်နည်း။ ကူර්မက pralaya အချိန်တွင် လောကသုံးပါးသည် အမှောင်ထုကြီးထဲက မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်စင်းအဖြစ် လုံးဝမြုပ်နှံသွားပြီး Nārāyaṇa သည် Śeṣa ပေါ်တွင် yoganidrā ဖြင့် အနားယူနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ နာဘီမှ အနံ့သင်းသော ကြာပန်းကြီး ပေါက်ထွက်လာ၍ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းသည်; နှစ်ဦးစလုံး စကြဝဠာအဓိကဖြစ်ကြောင်း အပြန်အလှန်ဆိုကြပြီး “ကိုယ်ထဲဝင်ကြည့်ခြင်း” သဘောတရားဖြင့် ဗိဿဏု၏ အတိုင်းမသိအကျယ်အဝန်းကို ပြသသည်။ ဘြဟ္မာက နာဘီမှ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ကာ Padmayoni အဖြစ် ပြန်ပေါ်လာသော်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှု တက်လာပြီး ဗိဿဏုက ဘြဟ္မာ၏ မောဟကို Parameśvarī ၏ māyā ကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် Śiva သည် ဟရအဖြစ် တြိသူလကိုင်ကာ စကြဝဠာအလှဆင်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဗိဿဏုက ထိုသူကို Pradhāna နှင့် Puruṣa ၏ အရှင် Mahādeva၊ အချိန်အဖြစ် ဖန်ဆင်း-ထိန်းသိမ်း-ဖျက်သိမ်းသူဟု သတ်မှတ်သည်။ Śaiva ဒർശနကို ရရှိသော ဘြဟ္မာသည် Śiva ထံ ခိုလှုံကာ သီချင်းတော်ဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး အကျိုးတော်များကြောင့် ဘြဟ္မာ၏ ဖန်ဆင်းရေးတာဝန်ကို တည်မြဲစေကာ Śiva နှင့် ဗိဿဏုသည် အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့၍ prakṛti/puruṣa၊ māyā/īśvara အဖြစ် အပြန်အလှန်ဖြည့်ဆည်းသည့် မခွဲမခွာတစ်တည်းဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆင့် ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဘက္တိနှင့် ယောဂဉာဏ်အပေါ် မူတည်သော မဒွိတ ညှိနှိုင်းမှုအောက်တွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ခင်းကျင်းထားသည်။
Adhyaya 10
Madhu–Kaiṭabha, Nārāyaṇa’s Yoga-Nidrā, Rudra’s Manifestation, and the Aṣṭamūrti–Trimūrti Teaching
ယခင်အခန်းအဆုံးမှ ဆက်လက်၍ စကြဝဠာသခင်၏ နာဘီမှ ပေါက်လာသော ပဒုမပေါ်တွင် ဘြဟ္မာ ထိုင်နေသည်။ မဓုနှင့် ကိုင်ဋဘဟာ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အဆုရာများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာရာ ဘြဟ္မာ၏ တိုက်တွန်းချက်အရ နာရာယဏ (ဝိෂ္ဏု) က သူတို့ကို နှိမ်နင်းသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာကို ဆင်းလာရန် ခေါ်ယူကာ ဝိုင်ရှ္ဏဝီ အိပ်စက်အင်အား (ယောဂနိဒြာ) လှုပ်ရှားသဖြင့် ဘြဟ္မာသည် ဝိෂ္ဏုထဲသို့ စုပ်ယူဝင်ရောက်သည်။ နာရာယဏ၏ ယောဂအိပ်စက်ခြင်းသည် အဒွိတ ဘြဟ္မန်ကို သိမြင်ခြင်းသို့ ရောက်စေပြီး မနက်အရုဏ်တက်ချိန်တွင် ဘြဟ္မာသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ထိန်းသိမ်းသဘောဖြင့် ဖန်ဆင်းမှုကို စတင်သည်။ ပထမ စိတ်မွေး ရှင်တော်များက လောကီဖန်ဆင်းမှုကို ငြင်းပယ်သဖြင့် ဘြဟ္မာ၏ မောဟနှင့် ဒေါသမှ မျက်ရည်များ ပေါက်ဖွားကာ ဘူတနှင့် ပရေတာများ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ကြမ်းတမ်းစွာ ပေါ်ထွက်လာသော ရုဒြာကို ဘြဟ္မာက အမည်၊ ရုပ်သဏ္ဌာန် (အဋ္ဌမူရတိ)၊ မဟာဒေဝ၏ မိဖုရားများ၊ သားများနှင့် စကြဝဠာတည်နေရာများကို ခန့်အပ်ပေးသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာက မဟာဒေဝကို ဘြဟ္မန်၊ ကာလ၊ ဝေဒ၏ အနှစ်သာရနှင့် အတွင်းအုပ်စိုးရှင်ဟု ချီးမွမ်းသည့် စတုတ္တရကြီး တစ်ပုဒ် လာသည်။ ရှိဝက ဘြဟ္မာအား ဒိဗ္ဗယောဂ၊ အာဏာပိုင်မှု၊ ဘြဟ္မန်အခြေပြု စိတ်နေစိတ်ထားနှင့် ဝိုင်ရာဂျာကို ပေးကာ ဂုဏသုံးပါးကြောင့် တစ်ပါးတည်းသော သခင်က သုံးမျိုးပေါ်ထွက်သည့် တြိမူရတိ သဟဇာတကို သင်ကြားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ဘြဟ္မာသည် ထပ်မံဖန်ဆင်း၍ မဟာပိတೃ ၉ ပါးကို ဖန်တီးကာ နောက်လာမည့် ကောစမောလောဂျီ အကြောင်းအရာများအတွက် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 11
Devī-tattva, Śakti–Śaktimān doctrine, Kāla–Māyā cosmology, and Māheśvara Yoga instruction
သဗ္ဗဣသိများရှေ့၌ သခင်ကူရ္မ၏ သဒ္ဓမ္မဟောကြားမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပြီး၊ ဤအဓျာယသည် ကမ္ဘာဦးပုံရိပ်ဖြင့် စတင်သည်။ ဗြဟ္မာ၏ တပဿာကြောင့် ရုဒြာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ပုရုသ–ပရကృతి (ယောက်ျား–မိန်းမ) သဘောတရား ခွဲခြားကာ ရုဒြာ ၁၁ ပါးကို ခန့်အပ်သည်။ ထို့နောက် ဒေဝီ၏ ဆင်းသက်မှု—စတီ၊ နောက်ပိုင်း ပါရဝတီ—ကို ဖော်ပြပြီး၊ ဒေဝီသည် မဟေရှဝရီဖြစ်၍ သင်္ကရာ၏ အတ္တနှင့် မခွဲမပြတ် တစ်ရပ်တည်းဖြစ်ကြောင်း တည်ထောင်သည်။ ဣသိများ၏ မေးမြန်းမှုအပေါ် ကူရ္မသည် လျှို့ဝှက်မြင့်မားသော သင်ခန်းစာကို ပေးသည်—ဒေဝီသည် အပိုင်းမရှိ တစ်ပါးတည်းသော အလုံးစုံပြန့်နှံ့သည့် သက္တိ (ဗျောမ) ဖြစ်ပြီး ဥပါဓိများအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ကာ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ဉာဏ်ပညာ၊ တည်ထောင်မှု၊ ပြန်လည်သိမ်းယူမှု အဖြစ် ထင်ရှားသည်။ ကာလ (အချိန်) ကို ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် ပရလယ၏ အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် မြှင့်တင်ပြီး၊ မာယာကို သခင်၏ အင်အားအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ လောကကို မောဟအတွင်း လှည့်ပတ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ ဟိမဝန်၏ မြင်ကွင်းတွင် ဒေဝီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အာဏာရှင်ရုပ်နှင့် ကြာပန်းကဲ့သို့ နူးညံ့သော ရုပ်ကို တွေ့မြင်ကာ၊ ဝေဒ၊ သာံခယ၊ ယောဂ၊ ပုရာဏ စနစ်များတစ်လျှောက် ဒေဝီ၏ နာမနှင့် ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းသည့် သီချင်းကြီးတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပေါ်သည်။ နိဂုံးတွင် ဒေဝီသည် ဣရှွရ၌သာ တစ်ခုတည်းသော အားကိုးရာယူရန် သင်ကြားပြီး၊ ဓမ္မနှင့် ဝဏ္ဏာရှရမအတွက် ဝေဒကို တစ်ခုတည်းသော အာဏာအဖြစ် အတည်ပြုကာ၊ အခြားလမ်းစဉ်များကို မောဟဖြစ်စေသော လွဲမှားမှုဟု ဝေဖန်သည်။ ထို့ပြင် သမาธိ၊ ကမ္မယောဂ၊ ဘက္တိ၊ မောက္ခဉာဏ်တို့၏ လမ်းများကို ဖော်ပြ၍ မပြန်လည်ရောက်လာခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ နောက်အကြောင်းအရာအဖြစ် ဘೃဂုနှင့် မူလဣသိများမှ စတင်သော မျိုးရိုးနှင့် ဖန်ဆင်းလိုင်းများကို ကြိုတင်ညွှန်ပြကာ အဆုံးသတ်သည်။
Adhyaya 12
Genealogies from Dakṣa’s Daughters: Ṛṣi Lines, Agni-Forms, Pitṛ Classes, and the Transition to Manu’s Progeny
ဤအခန်းသည် ယခင်မျိုးရိုးအပိုင်းကို ပိတ်သိမ်းပြီး စူတ၏ပြောကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဒက္ခ၏သမီးမျိုးရိုးများနှင့် ဆက်စပ်သော မျိုးဆက်အရေးကြီးများကို ခြေရာခံဖော်ပြသည်။ လက္ရှ္မီကို ဘ္ရိဂုနှင့် ချျာတီမှ မွေးဖွားသည်ဟု ဆိုပြီး၊ ဓာတာနှင့် ဝိဓာတာတို့သည် အာယတိနှင့် နိယတိမှတစ်ဆင့် မေရုမိသားစုနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖြင့် ချိတ်ဆက်ကာ ပရာဏနှင့် မೃကဏ္ဍုကို မွေးဖွားစေပြီး မာရ္ကဏ္ဍေယသည် မೃကဏ္ဍုမှ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ထို့နောက် ရှိသီမျိုးဆက်များ (ပုလဟ—ခ္ရှမာမှ; အတြိ—အနသူယာမှ၊ ဆိုမ၊ ဒုရ္ဝာသ၊ ဒတ္တာတြေယ၊ စ္မရ္တိ) နှင့် လနှင့်ဆိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ (စိနီဝါလီ၊ ကုဟူ၊ ရာကာ၊ အနုမတီ) ကို ရေတွက်ဖော်ပြသည်။ နောက်တစ်ဖန် ယဇ္ဉာကမ္ဘာဗေဒသို့ လှည့်ကာ အဂ္ဂိကို ရှင်းလင်းသည်—စွာဟာ၏ မီးသုံးပါး ပာဝက၊ ပဝမာန၊ သုစိ တို့ကို မူလနှင့် လုပ်ဆောင်ချက်အလိုက် ခွဲခြားပြီး ရုဒြသဘာဝနှင့် တပသီတို့၏ ယဇ္ဉာတွင် ပါဝင်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော မီးမျိုးရိုးကို ပိုမိုချဲ့ထွင်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ပိတೃတို့ကို အဂ္နိရှ္ဝာတ္တ နှင့် ဘာရ္ဟိရှဒ ဟူ၍ ခွဲကာ၊ စွဓာမှ မေနာနှင့် ဝိုင်တရဏီ ပေါ်ထွန်းသည်။ မေနာ၏ မျိုးရိုးသည် ဟိမဝတ်နှင့် ဂင်္ဂါသို့ ချိတ်ဆက်ကာ ဒေဝီ၏ ယောဂသက္တိသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဒက္ခသမီးမျိုးဆက်များကို ပြီးစီးပြီးနောက် မနု၏ မျိုးဆက်ဖန်တီးမှုကို ရှင်းလင်းမည်ဟု အကြောင်းအရာပြောင်းလဲသည့် အညွှန်းဖြင့် မန္ဝန္တရ အစီအစဉ်သို့ ဆက်သွားသည်။
Adhyaya 13
Svāyambhuva Lineage to Dakṣa; Pṛthu’s Devotion; Pāśupata Saṃnyāsa; Dakṣa–Satī Episode
ယခင်အခန်းအဆုံးမှ ဆက်လက်၍ စူတာသည် စွာယမ္ဘူဝ-မနု၏ ဖန်ဆင်းပွားဆက်စဉ်ကို ဆက်ပြောသည်။ ဥတ္တာနပါဒမှ ဓြုဝကို မွေးဖွားပြီး၊ ဆက်စဉ်အဆုံးတွင် ပရိထု (ဝိန်ယ) မင်းကြီးထိ ရောက်ကာ သတ္တဝါတို့အကျိုးအတွက် မြေမိခင်ကို “နို့ညှစ်” သကဲ့သို့ သယံဇာတကို ထုတ်ယူပေးသူဟု ချီးမြှောက်သည်။ ထို့ပြင် ဟရီသည် ပေါရာဏိက စူတာအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဖော်ပြ၍ ပေါရာဏာရွတ်ဆိုခြင်းကို ဓမ္မဝတ္တရားအဖြစ် အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် ရာဇာအုပ်ချုပ်မှုမှ သံဃာသန့်ရှင်းသော စံန്യാസသို့ ပြောင်းကာ မင်းမျိုးတစ်ဦး (ရှိခဏ္ဍန/စုရှီလ) သံသရာကို စွန့်၍ ဟိမဝန္တာ (မန္ဒာကိနီ၊ ဓမ္မပဒ) သို့ ရောက်ပြီး ဝေဒမှ ပေါက်ဖွားသော စတုတိများဖြင့် ရုဒ္ရ-ရှီဝကို ပူဇော်ကာ ပာရှုပတ ဂုရု ရွေတားရှွတရထံမှ စံန്യാസဝိဓိနှင့် မောက္ခအတွက် မန္တရကို ဒိက္ခာခံယူသည်။ နောက်တဖန် မျိုးဆက် (ဟဝိရ္ဓာန → ပရာချီနဗရ္ဟိෂ → ပရာစေတသ ၁၀ ဦး → ဒက္ခ) သို့ ပြန်လာပြီး၊ ဒက္ခနှင့် ရုဒ္ရ၏ ပဋိပက္ခ၊ စတီ၏ မိမိကိုယ်မီးရှို့ခြင်း၊ ပါရဝတီ၏ ရှီဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်း၊ ရုဒ္ရ၏ ကျိန်စာတို့ဖြင့် အဆုံးသတ်ကာ မျိုးဆက်ကောသမောလောဂျီကို သက်ဝင်ယုံကြည်မှုနှင့် ပြန်လည်ညီညွတ်ရေး (ရှိုင်ဝ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဟဇာတ) ဖြင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်အခန်းများတွင် မနွန္တရသမိုင်းနှင့် ဘက္တိ၊ အပြစ်၊ တပဿ၏ အကျိုးဆက်များသို့ ဆက်လက် ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 14
Dakṣa-yajña-bhaṅgaḥ — Dadhīci’s Teaching and the Destruction of Dakṣa’s Sacrifice
ယခင်အধ্যာယာအဆုံးမှ ဆက်လက်၍ နိုင်မိဿာရဏျာရှိ ရှင်တော်များက စူတာအား ဝိုင်ဝသွတ-မန်ဝန္တရ၏ မူလနှင့် ရှိဝ၏ ကျိန်စာနောက် ဒက္ခာ၏ အဖြစ်အပျက်ကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတာက ဂင်္ဂါဒွာရ၌ ဒက္ခာက ယဇ္ဈာကို ပြန်လည်ကျင်းပရာ ရှိဝမပါဘဲ ဒေဝတားများ ရောက်လာကြသော်လည်း ဒဓီချီက ရှင်ကရာကို ယဇ္ဈာအပိုင်းမပေးခြင်းကို စိန်ခေါ်ကြောင်း ပြောသည်။ ဆွေးနွေးမှုသည် သဘောတရားသို့ တက်လှမ်းကာ အမြင့်ဆုံးဘုရားကို အပြင်ပန်းရုပ်ပုံသင်္ကေတများဖြင့် မလျှော့ချနိုင်ကြောင်း၊ နာရာယဏနှင့် ရုဒြသည် အချိန်၏ အနှစ်သာရနှင့် ယဇ္ဈာအတွင်းသက်သေတော်အဖြစ် တစ်ပါးတည်းဟု ဖော်ပြသည်။ တမစ်နှင့် မာယာကြောင့် မျက်ကွယ်နေသော ဒက္ခာဘက်က မနာခံသဖြင့် ဒဓီချီက ရန်လိုသော ဗြာဟ္မဏများကို ကလိယုဂ၌ “ဗေဒပြင်ပ” လမ်းစဉ်သို့ လှည့်မည်ဟု ကျိန်စာတင်သည်။ ဒေဝီက ယခင်အပြစ်ပြုမှုကို သတိရကာ ယဇ္ဈာပျက်စီးစေလိုသဖြင့် ရှိဝက ဝီရဘဒြ (ဘဒြကာလီနှင့် ရုဒြတပ်များ) ကို ထုတ်ပေါ်စေကာ ယဇ္ဈာကွင်းကို ဖျက်ဆီး၍ ဒေဝတားများကို အရှက်ခွဲပြီး ဝိෂ္ဏု၏ တိုးဝင်မှုကိုပါ တားဆီးသည်။ ဘြဟ္မာက ကြားဝင်ပြီး ရှိဝက ပေါ်ထွန်းကာ ချီးမွမ်းခံရပြီး ယဇ္ဈာအားလုံးတွင် မိမိကို ပူဇော်ရမည်ဟု သင်ကြားကာ ဒက္ခာကို ဘက္တိသို့ ညွှန်ပြ၍ ကလ္ပအဆုံး၌ ဂဏေရှအဖြစ် ဖြစ်မည့် အနာဂတ်ကို ပေးတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာက ဝိෂ္ဏုနှင့် ရုဒြ၏ အဒွိတတရားကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီး အပြစ်တင်စကားကို သတိပေးကာ နောက်အধ্যာယာတွင် ဒက္ခာ၏ မျိုးဆက်နှင့် သမီးများ၏ ဝంశကഥာသို့ ဆက်သွားသည်။
Adhyaya 15
Dakṣa’s Progeny, Nṛsiṃha–Varāha Avatāras, and Andhaka’s Defeat (Hari–Hara–Śakti Synthesis)
ယခင်ကမ္ဘာဖွဲ့စည်းမှုအကြောင်းဆက်လက်ပြီး စူတာသည် ဒက္ခ၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ဖန်ဆင်းမှုကို ပြောသည်။ စိတ်ဖြင့်ဖန်ဆင်းမှု မပွားနိုင်သဖြင့် လင်မယားပေါင်းစည်းကာ မျိုးဆက်ပွားခြင်း စတင်သည်။ ဒက္ခ၏ သမီးများနှင့် သူတို့၏ အိမ်ထောင်ရေး (ဓမ္မ၊ ကာရှျယပ၊ စောမ စသည်) ကို စာရင်းပြုကာ၊ ဓမ္မ၏ ဇနီးများမှ ဗိရှ္ဝေဒေဝ၊ သာဓျ၊ မရုတ်၊ ဝါစု ၈ ပါးတို့ကဲ့သို့ နတ်အုပ်စုများ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းနှင့် ထင်ရှားသော မျိုးဆက်များကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကာရှျယပ၏ မျိုးရိုးသို့ ပြောင်း၍ ဒိတိမှ ဟိရဏ္ယကသိပုနှင့် ဟိရဏ္ယာක්ෂ ပေါ်လာသည်။ ဟိရဏ္ယကသိပု၏ အာနုဘော်ကြောင့် နတ်များ ဖိနှိပ်ခံရသဖြင့် အထက်သို့ တောင်းပန်ကြပြီး ဘြဟ္မာသည် နို့ပင်လယ်၌ ဟရီကို ချီးမွမ်းကာ ဗိෂ္ဏုကို အလုံးစုံ၏ ဘုရားနှင့် အတွင်းအတ္တမန်ဟု ဆိုသည်။ ဗိෂ္ဏုသည် နရစിംဟ အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ဟိရဏ္ယကသိပုကို သတ်ပြီး၊ နောက်တဖန် ဟိရဏ္ယာක්ෂ၏ ဖိနှိပ်မှုကြောင့် ဝရာဟ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ ရသာတလမှ မြေကို ကယ်တင်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ဓာတ်ဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာအဖြစ် ပရာဟ္လာဒ၏ ဘက္တိသည် မလေးစားမှုကြောင့် ဘြာဟ္မဏ၏ ကျိန်စာခံရ၍ မောဟနှင့် ပဋိပက္ခ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် विवेक ပြန်လည်ရကာ ဟရီ၌ အားကိုးရာ ပြန်ရသည်—သံစ్కာရ၊ မောဟနှင့် ဘက္တိ ပြန်လည်ထူထောင်မှုကို ပြသည်။ နောက်ဆုံး အန္ဓက ဇာတ်ဝင်ခန်းသို့ ဝင်၍ အန္ဓက၏ ဥမာကို လိုလားမှုကြောင့် ရှိဝသည် ကာလဘဲရဝ အဖြစ် ထိန်းသိမ်းကာ တိုက်ပွဲများတွင် ဂဏများ၊ မာတೃကာများနှင့် ဗိෂ္ဏု၏ ကူညီသော ပုံသဏ္ဍာန်များ ပါဝင်သည်။ အဓိက သဘောတရားမှာ သခင်သည် မိမိကို နာရာယဏနှင့် ဂေါရီဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖော်ပြကာ အဓွယတရားကို သင်ကြားပြီး အဖွဲ့ခွဲဝါဒကို သတိပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အန္ဓကသည် တြိရှူလ်ပေါ်တွင် ထိုးတင်ခံရကာ သန့်စင်ပြီး ရုဒြကို နာရာယဏနှင့် ဘြဟ္မန်ဟု တူညီကြောင်း ဝేదာန္တ သီချင်းဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ဂဏအဖြစ် ချီးမြှင့်ခံရသည်။ အခန်းသည် ဘဲရဝ၏ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်တော်ကို ထင်ရှားစေပြီး ကာလ၊ မာယာနှင့် ကမ္ဘာကို ထောက်ပံ့သော နာရာယဏ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်အတည်ပြုကာ နောက်အခန်းများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 16
Virocana–Bali, Aditi’s Tapas, and the Vāmana–Trivikrama Episode
အန္ဓကကိုနှိမ်နင်းပြီးနောက် အဆုရမျိုးဆက်ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် ကုရ္မဘုရားက ပရဟ္လာဒ၏သား ဝိရောစနသည် သုံးလောကကို ထူးခြားသည့် ဓမ္မနည်းလမ်းဖြင့် အုပ်ချုပ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဝိષ્ણု၏အမိန့်ဖြင့် စနတ်ကုမာရ မလာ၍ ဒိုင်တျာတို့၏ ဓမ္မတရားကို ချီးမွမ်းကာ အလွန်လျှို့ဝှက်သော ဓမ္မကို အတ္တမဉာဏအဖြစ် သင်ကြားပေးသည်။ ဝိရောစနသည် စွန့်လွှတ်၍ နိုင်ငံကို ဘလိထံ အပ်နှံသည်။ ဘလိက အိန္ဒြကို အနိုင်ယူသဖြင့် ဒေဝတို့သည် ဝိષ્ણုထံ ခိုလှုံကြပြီး အဒိတိသည် ဝါစုဒေဝကို နှလုံးပန်းကန်တွင် သမဓိထားကာ ပြင်းထန်သော တပသကို ဆောင်ရွက်သည်။ ဝိષ્ણုသည် ပေါ်ထွန်း၍ အချိန်၊ နရသിംဟ၊ ရှေရှ၊ ကာလ-ရုဒြဟု အမည်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်များ ပေါင်းစည်းသည့် စတုတ္ထများကို လက်ခံကာ (ရှမ္ဘု/ရှီဝဟုလည်း ခေါ်ဆို) သူမ၏သားအဖြစ် မွေးဖွားမည်ဟု ကောင်းချီးပေးသည်။ ဘလိမြို့တွင် အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပေါ်လာသော် ပရဟ္လာဒက ဒေဝကာကွယ်ရေးအတွက် ဝိષ્ણုဆင်းသက်မည်ကို ဖော်ပြကာ လက်အောက်ခံရန် အကြံပေးသည်။ ဘလိသည် ခိုလှုံသော်လည်း ဓမ္မကာကွယ်မှုကို ဆက်လက်ပြုသည်။ ဝိષ્ણုသည် ဥပေန္ဒြအဖြစ် မွေးဖွားကာ ဝေဒပညာနှင့် သင့်တော်သော အကျင့်ကို ပြသပြီးနောက် ဘလိ၏ ယဇ္ဉတွင် ဝာမနအဖြစ် လာ၍ မြေသုံးခြေလှမ်း တောင်းသည်။ ထရီဝိက్రమအဖြစ် မြေ၊ အလယ်လောက၊ ကောင်းကင်ကို ခြေလှမ်းသုံးချက်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ ကမ္ဘာအကာအရံကို ထိုးဖောက်၍ ဂင်္ဂါမြစ် ဆင်းသက်လာသည်—ဗြဟ္မာက အမည်ပေးသည်။ ဘလိက ကိုယ်တိုင်ကို ပူဇော်ရာ ဝိષ્ણုက ပာတာလသို့ ပို့ကာ ပရလယတွင် နောက်ဆုံးပေါင်းစည်းမည်ဟု ကတိပေးပြီး အိန္ဒြ၏ အာဏာကို ပြန်လည်ထူထောင်သည်။ ကမ္ဘာသည် ဘက္တိ၏ «မဟာယောဂ» ကို ချီးမွမ်းကာ ပရဟ္လာဒ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဘလိ၏ ဆက်လက်ဘက္တိနှင့် ယဇ္ဉနည်းလမ်းသို့ ကူးပြောင်းစေသည်။
Adhyaya 17
Bāṇa’s Śiva-bhakti and the Genealogy of Kaśyapa’s Descendants (Manvantara Lineages)
ပူရဗ္ဘဂ၏ ကမ္ဘာဗေဒနှင့် မျိုးရိုးဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည့် ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဘလီ၏သား ဘာဏကို အင်အားကြီး အဆုရာအဖြစ် မိတ်ဆက်ပြီး၊ သင်္ကရ (ရှီဝ) အပေါ် အလွန်ပြင်းထန်သော ဘက္တိရှိသော်လည်း အိန္ဒြနှင့် ဒေဝများကို ဖိနှိပ်နေခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဒေဝများက မဟာဒေဝထံ တောင်းပန်ရာ၊ မဟာဒေဝသည် ကစားသဘောဖြင့် မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ဘာဏ၏ မြို့ကို မီးရှို့သော်လည်း ဘာဏသည် ရုဒြထံ ခိုလှုံကာ လင်္ဂကို အခြေခံသည့် ပူဇော်မှုကြောင့် ရှီဝ၏ အာဏာတော်နှင့် ဘက္တိ၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို အဆုရာတောင် ခံစားနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ထို့နောက် ဒနု၏ သားများ (တာရာ၊ သမ္ဘာရ စသည်)၊ စုရသာ၏ မြွေမျိုးနှင့် ခေါင်းများစွာရှိ လေယာဉ်သတ္တဝါများ၊ အရိဋ္ဌာ၏ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ကဒြု၏ နာဂများ (အနန္တမှ စ) နှင့် တာမ္ရာ၏ သမီးခြောက်ဦးတို့ကို စနစ်တကျ စာရင်းပြုသည်။ ထို့ပြင် စုရဘီ၏ နွားမျိုးရိုးများ၊ အီရာ၏ အပင်အပေါက်ဖန်ဆင်းမှု၊ ခသာမှ ယက္ခ/ရာက္ခသ မူလကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဝိနတာ၏ သား ဂရုဍနှင့် အရုဏသည် တပဿ၏ အကျိုးဖြင့် ကမ္ဘာလောကတာဝန်များရရှိကြောင်း—ဂရုဍသည် ဝိෂ္ဏု၏ ဝါဟန၊ အရုဏသည် ရုဒြ၏ ကရုဏာဖြင့် စူရ്യ၏ ရထားမောင်း—ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် မန်ဝန္တရာအဆုံး၌ ဤဇာတ်ကြောင်းများကို နားထောင်ခြင်းသည် အပြစ်ပျောက်ကင်းစေကြောင်းနှင့် ယုဂစက်ဝန်းတိုင်းတွင် Devapraharaṇa များ ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ပရလယ-ပြန်လည်ထူထောင်မှု သဘောတရားနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။
Adhyaya 18
Genealogies of Kaśyapa and Pulastya; Rise of Brahmavādin Lines and Rākṣasa Branches
ယခင်အခန်း (၁၇) အဆုံးမှ ဆက်လက်၍ စူတာသည် ကာရှျယပ၏ တပဿ (အာစီတပ) ကို ဖော်ပြသည်။ ဖန်ဆင်းမှု ဆက်လက်တည်တံ့စေရန် ဂိုထရ-ခွဲများကို တည်ထောင်လို၍ တပဿပြုရာမှ ဝတ္စရ နှင့် အစိတ ဟူသော ဓမ္မဓာတ်မြင့်မားသည့် သားနှစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာပြီး နိုင်ဓြုဝ၊ ရိုင်ဘျ၊ ရိုင်ဘျများ၊ စုမေဓာမှတဆင့် ကုဏ္ဍပါယိနများ၊ အစိတမှ ဒေဝလ စသည့် ဗြဟ္မဝါဒင် မျိုးရိုးများ ပေါက်ဖွားကာ ကာရှျယပ မျိုးခွဲ သုံးခု—ရှာဏ္ဍိလျ၊ နိုင်ဓြု၊ ဝါရိုင်ဘျ—ဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ပုလတ်စျ၏ မျိုးဆက်ကို အီလဝီလာနှင့် ဝိශ්ရဝတ်မှတဆင့် ပြောင်း၍ ဇနီးများနှင့် သားသမီးများကို ရေတွက်ရာတွင် ကုဗေရ (ဝိုင်ශ්ရဝဏ) ကဲ့သို့ ရာဇ-ဒေဝ လမ်းကြောင်းနှင့် ရာဝဏ၊ ကုမ္ဘကရဏ၊ ရှူရ္ပဏခာ၊ ဝိဘီရှဏ စသည့် ရက္ခသ လမ်းကြောင်းတို့ကို တပြိုင်နက် ဖော်ပြသည်။ တပဿအားဖြင့် အင်အားရပြီး ရုဒြကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သော ပေါလတ်စျ ရက္ခသများလည်း ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် ပုလဟ၏ တိရစ္ဆာန်နှင့် ဝိညာဉ်မျိုးဆက်များ၊ ကရတု၏ သားမရှိခြင်း၊ ဘൃဂုမှ စုကရ ပေါ်ထွန်းခြင်းတို့ကို ဆိုပြီး ဒက္ခ–နာရဒ အပြစ်တင်-ကျိန်စာ အဖြစ်အပျက်မှတဆင့် ဝသိဋ္ဌ မျိုးရိုး (ရှက္တိ၊ ပရာရှရ၊ ဝျာသ) နှင့် စုက၏ မျိုးဆက်များကို ဆက်ကာ အဆုံးတွင် ကာရှျယပမှ ဆင်းသက်သော ရာဇဝင်သို့ ကူးပြောင်းမည်ဟု ညွှန်ပြ၍ ပုရာဏ လှိုင်းစီးကို ထိန်းထားသည်။
Adhyaya 19
Sūrya-vaṃśa Genealogy and the Supremacy of Tapas: Gāyatrī-Japa, Rudra-Darśana, and Śatarudrīya Upadeśa
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ကမ္ဘာဦးကာလမှ စည်းကမ်းတကျ လူ့သမိုင်းသို့ ရွေ့လျားလာကာ၊ စူရျ၏ မယားများနှင့် သားသမီးများကို ရေတွက်ပြပြီး မနုမှ အိက္ခ္ဝာကုနှင့် ဆက်တိုက်မင်းများကို မာန္ဓာတೃနှင့် နောက်ဆက်ခံများအထိ နေရောင်မင်းဆက် (Sūrya-vaṃśa) ကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် မင်းတစ်ပါးက သာသနာတရားနှင့် ကိုက်ညီသော သားတော်ကို လိုလားသဖြင့် နာရာယဏ/ဝါစုဒေဝကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြားခံရပြီး ဘက္တိသည် မင်းဆက်နှင့် ဓမ္မကို မွေးဖွားစေကြောင်း ပြသသည်။ ထို့နောက် အောင်မြင်သော စစ်အောင်ပွဲနှင့် အရှွမေဓယဇ္ဉ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မင်း-ရိရှီတစ်ပါးက ယဇ္ဉ၊ တပස්၊ သို့မဟုတ် သံယာသ (စွန့်လွှတ်ခြင်း) တို့ထဲမှ အမြင့်ဆုံးကောင်းကျိုးကို မေးမြန်းသည်။ ရိရှီများက အတူတကွ သဘောတူ၍ ယဇ္ဉနှင့် ဂೃಹස්ථဓမ္မသည် တောဝင်ဘဝသို့ ရင့်ကျက်စေသော်လည်း တပස්သည် သာသနာကျမ်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်ကာ မောက္ခသို့ ခေါ်ဆောင်ကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကြေညာသည်။ မင်းသည် အာဏာကို သားတော်ထံ လွှဲပြောင်းကာ ဝဏ္ဏစည်းကမ်းအတိုင်း အုပ်ချုပ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းပြီး ဂါယတ္ရီ-ဇပကို ရှည်လျားစွာ ပြုလုပ်သဖြင့် ဘြဟ္မာ၏ အသက်ရှည်ပေးသော အာနုဂြဟကို ရသည်။ ထပ်မံတပස්ပြုရာတွင် ရုဒ္ရကို အර්ဓနာရီဣශ්ဝရ/နီလကဏ္ဌ အဖြစ် ဒർശနရကာ၊ သတရုဒ္ရိယ-ဇပနှင့် ပြာသုံးစွဲမှုကို ဥပဒေသခံပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘြဟ္မာလောကနှင့် နေရောင်ဝိုင်းမှတဆင့် မဟေရှဝရထံ တက်ရောက်ကာ၊ နားထောင်ခြင်း၏ အကျိုး (śravaṇa-phala) ကို ကတိပြု၍ ဓမ္မ-ယောဂ ပေါင်းစည်းမှုဆိုင်ရာ နောက်ဇာတ်လမ်းအတွက် လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Adhyaya 20
Ikṣvāku-vaṃśa (Genealogy) culminating in Rāma; Setu-liṅga Māhātmya; Continuation through Kuśa and Lava
ဤအခန်းသည် ပုရာဏသမိုင်းစဉ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ တ్రိဓန్వာမှ စဂရ၊ ဘဂီရထအထိ အိက္ခ္ဝာကူ မျိုးရိုးကို ရေတွက်ကာ၊ သီဝ၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် ဂင်္ဂါဒေဝီ ဆင်းသက်လာမှုကို ထင်ရှားစေသည်။ မျိုးရိုးသည် ရဂု၊ ဒဿရထ၊ ရာမထိ ဆက်ကာ ရာမယဏ အဓိကဖြစ်ရပ်များ—စီတာ၏ စွယံဝရနှင့် လေးချိုးခြင်း၊ ကေကေယီ၏ အပေးအယူကြောင့် ရာမတောထွက်ခြင်း၊ စီတာဖမ်းဆီးခံရခြင်း၊ စုဂရీవနှင့် မိတ်ဖက်ခြင်း၊ ဟနုမာန်၏ သံတမန်ခရီး၊ လင်္ကာသို့ တံတားတည်ခြင်းနှင့် ရာဝဏသေဆုံးခြင်း—ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် စေတုတွင် ရာမသည် လင်္ဂတည်၍ မဟာဒေဝကို ပူဇော်ရာ သီဝသည် ပါရဝတီနှင့် ပေါ်ထွန်းကာ အပေးအယူများပေးသည်—ဒർശနနှင့် ပင်လယ်ရေချိုးခြင်းက အပြစ်ပျောက်စေ၊ ထိုနေရာတွင် ပြုသော ကర్మကဏ္ဍများ မပျက်မယွင်းဖြစ်၊ ကမ္ဘာတည်သရွေ့ သီဝသည် ထိုနေရာတွင် တည်နေမည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် ရာမ၏ ဓမ္မတရားပြည့်စုံသော အုပ်ချုပ်မှု၊ အရှွမေဓနှင့် ဆက်စပ်သော သင်္ကရပူဇော်မှု၊ ကုရှနှင့် လဝမှတစ်ဆင့် မျိုးရိုးဆက်လက်မှုနှင့် အိက္ခ္ဝာကူ မျိုးရိုးကို နားထောင်ခြင်း၏ ဖလကို ကတိပြု၍ နောက်ထပ် သာသနာ/မင်းဆက်ကဏ္ဍသို့ ချိတ်ဆက်သည်။
Adhyaya 21
Genealogies from Purūravas to the Haihayas; Jayadhvaja’s Vaiṣṇava Resolve, Sage-Adjudication, and the Slaying of Videha
မင်းဆက်ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် ရောမဟာရှဏသည် အိုင်လ ပူရူရဝသမှ အာယု၊ နဟုရှ၊ ယယာတိသို့ လဆက်ကို ချိတ်ဆက်ပြောကြားပြီး ယယာတိက ယဒု၊ တုရဝသု၊ ဒြုဟျု၊ ပူရုတို့အား နိုင်ငံခွဲဝေပေးခြင်းဖြင့် ဓမ္မရာဇသဘော၏ နိုင်ငံရေးပုံစံကို တည်ထောင်သည်။ ထို့နောက် ယာဒဝ/ဟိုင်းဟယ လိုင်းမှ ကာတ္တဝီရျ အာర్జုန (သဟသ္ရဗာဟု) နှင့် မျိုးဆက်များသို့ ဆင်းသက်ကာ မင်းညီအစ်ကိုများအကြား ရုဒြကို အဓိကပူဇော်မလား၊ ဝိෂ္ဏုကို အဓိကပူဇော်မလား ဆိုသည့် သဘောတရားပဋိပက္ခ ပေါ်ပေါက်သည်။ ဤအငြင်းပွားမှုကို သတ္တဝ–ရာဇသ–တမသ ဂုဏသဘောဖြင့် ရှင်းလင်းပြီး သတ္တရိရှီတို့ထံ အဆုံးအဖြတ်တောင်းရာ၌ အိဋ္ဌဒေဝတာကို လက်ခံသော်လည်း မင်းတို့အတွက် အထူးသဖြင့် ဝိෂ္ဏု (နှင့် အိန္ဒြ) ကို အုပ်စိုးတော်မူသော ဒေဝတာဟု သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဒါနဝ ဝိဒေဟ တိုက်ခိုက်လာသည့်အခါ ဂျယဓွဇက နာရာယဏကို သတိရ၍ စက္ကရ ပေါ်ထွန်းကူညီခြင်းရပြီး ရန်သူကို အနိုင်ယူသည်။ နောက်တစ်ဖန် ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ဝိष္ဏု၏ အထက်မြတ်မှု၊ ဝဏ္ဏာශ්ရမ ဓမ္မနှင့် အလိုဆန္ဒကင်းစင်မှုဖြင့် ပူဇော်နည်းကို သင်ကြားကာ အခြားညီအစ်ကိုများက ရုဒြယဇ္ဉများ ပြုလုပ်ကြသည်။ အဆုံးတွင် နားထောင်သူတို့ သန့်စင်၍ ဝိष္ဏုလောကသို့ တက်ရောက်မည်ဟု ဖလश्रုတိ ထင်ရှားစွာ ကြေညာပြီး နောက်တစ်ဆင့် မှန်ကန်သော ပူဇော်မှုနှင့် စည်းကမ်းရှိသော ဘက္တိသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 22
Durjaya, Urvaśī, and the Expiation at Vārāṇasī (Genealogy and Sin-Removal through Viśveśvara)
ယခင်အခန်းပြီးနောက် စူတာသည် မင်းဆက်မှတ်တမ်းကို Jayadhvaja မှ Tālajaṅgha နှင့် Yādava မျိုးခွဲများတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖော်ပြကာ Vītihotra မျိုးရိုးကို Ananta နှင့် Durjaya အထိ တည်ဆောက်ပြသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာဆန်သောဇာတ်လမ်းသို့ ပြောင်းလဲသည်။ Durjaya သည် Kāliṇdī မြစ်ကမ်းတွင် အပစရာ Urvaśī ကို ချစ်မောကာ အကြိမ်ကြိမ်ကပ်ငြိသွားသည်။ မြို့တော်သို့ပြန်လာသောအခါ ပတိဝြတားဇနီးသည် သူ၏အတွင်းအရှက်ကို သိမြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သန့်စင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေကာ Kaṇva ရှင်တော်ထံ prāyaścitta တောင်းစေသည်။ နောက်တစ်ဖန်ကျရောက်မှုကို Gandharva ၏ပန်းကုံးကို အကြမ်းဖက်လုယူခြင်းနှင့် အလိုမပြည့်လမ်းလျှောက်လှည့်လည်ခြင်းတို့ဖြင့် သင်္ကေတပြကာ ထပ်မံချုပ်ငြိမှုသို့ ရောက်ပြီးနောက် သတိပြန်လည်ကာ တပစ် (tapas) ကို ရှည်ကြာစွာ ပြုလုပ်သည်။ Kaṇva သည် သူ၏တပစ်ကို နှစ်သက်၍ အဆုံးအဖြတ်ကုထုံးအဖြစ် Vārāṇasī သို့ ဘုရားဖူးသွားရန်၊ Gaṅgā တွင် ရေချိုးရန်၊ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃများအား ပူဇော်ရန်၊ Viśveśvara-liṅga ကို darśana ပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ Durjaya သန့်စင်ကာ ပြန်လည်အုပ်ချုပ်ပြီး Supratīka ကို မွေးဖွားကာ နောက်တစ်ဆက် Kroṣṭu မျိုးရိုးသို့ ဇာတ်ကြောင်းကူးပြောင်း하며 နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်ဖျက်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။
Adhyaya 23
Genealogies of Yadus and Vṛṣṇis; Navaratha’s Refuge to Sarasvatī; Rise of Sāttvata Tradition; Prelude to Kṛṣṇa-Balarāma Incarnation
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ပုရာဏသမိုင်းဆက်ကူးမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ မင်းဆက်နှင့် မျိုးနွယ်စဉ်ရှည်လျားစွာကို တိုးချဲ့ကာ ယာဒဝ/ဝೃṣṇိ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်စေသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မပုံပြင်သို့ လှည့်ကာ ရာက္ခသတစ်ကောင်၏ လိုက်လံနှိပ်စက်မှုကြောင့် မင်း နဝရထ သည် စရஸဝတီက ကာကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်မြင့်မြတ်အဘိုဒ်ကို တွေ့ပြီး၊ သူမကို ဝါစာ၊ ယောဂဓာတ်၊ စကြဝဠာမူလအဖြစ် ချီးမွမ်းသည့် စတုတ္ထဖြင့် ခိုလှုံသည်။ ရန်သူကို တောက်ပသော ကာကွယ်ရှင်က ဖျက်ဆီးပြီးနောက် နဝရထသည် မြို့တော်၌ စရஸဝတီပူဇော်ပွဲကို တည်ထောင်ကာ မင်းအာဏာကို ဘက္တိနှင့် သက္တိနှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် မျိုးနွယ်စဉ်သို့ ပြန်သွားကာ နာရဒ၏ ညွှန်ကြားမှုအောက်တွင် စတ္တဝတ သည် ဝါစုဒေဝကို ဗဟိုထားသော သာသနာရေးကျမ်းကို ဖြန့်ချိ၍ «စတ္တဝတ» ထုံးတမ်းကို စတင်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သင်္ကရ္ရှဏ (ဗလရာမ) နှင့် ကృష్ణ (ဝါစုဒေဝ) မွေးဖွားခြင်းသို့ ဆုံစည်းကာ ဝိષ્ણု၏ အဝတာရ၊ ဒေဝီ၏ ယောဂနိဒြာအဖြစ် ကೌသိကီ၊ နှင့် ရှိဝ၏ ကောင်းချီးပေးသူအခန်းကဏ္ဍတို့ကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ကృష్ణက ရုဒြကို သားအဖြစ် ရယူရန် တပသျာပြုမည်ကို ကြိုတင်ညွှန်းကာ နောက်အဓ್ಯಾಯသို့ ဆက်သွားစေသည်။
Adhyaya 24
Viṣṇu at Upamanyu’s Āśrama: Pāśupata Tapas, Darśana of Śiva, and Boons from Devī
ယခင်အধ্যာယာအဆုံးပြီးနောက် စူတာက အဖြစ်အပျက်အသစ်ကို ဆက်ပြောသည်။ ဘဂဝန် ဟೃṣīကေရှ (ဗိဿနု/ကృష్ణ) သည် ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံသူဖြစ်သော်လည်း သားတော်ရရန် ပြင်းထန်သော တပစ်ကို ဆောင်ရွက်ကာ ရှင်ဥပမန်ယူ၏ ယောဂီအာရှရမ်သို့ သွားရောက်သည်။ အာရှရမ်ကို တီရ္ထအဖြစ် ဗေဒသဘောတရားပြည့်ဝသည့် ပတ်ဝန်းကျင်—ရိရှီများ၊ အဂ္နိဟောတရ ဆောင်ရွက်သူများ၊ ရုဒြ-ဇပ အစေတစ်များ၊ ဂင်္ဂါရေ၏ သန့်စင်စီးဆင်းမှုနှင့် ဖော်ဒ်များ—ဖြင့် ဖော်ပြကာ သန့်မြေဓာတ်နှင့် သာသနာအောင်မြင်မှုကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဥပမန်ယူက ဗိဿနုကို ဝါစာ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေခံအဖြစ် လက်ခံပြီး၊ သီဝကို မြင်နိုင်ခြင်းသည် ဘက္တိနှင့် ပြင်းထန်သော တပစ်ကြောင့်ဟု သင်ကြားကာ ပာရှုပတ ဝရတနှင့် ယောဂစည်းကမ်းကို ပေးအပ်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုသည် ရုဒြ-ဇပနှင့် မီးခိုးပြာလိမ်း အစေတစ်ကျင့်စဉ်ကို ဆောင်ရွက်ရာမှ သီဝသည် ဒေဝီနှင့်အတူ ဒေဝတားများ၊ ဂဏများ၊ ပုရောဟိတ်ရိရှီများ ဝန်းရံလျက် ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ကൃഷ്ണက သီဝကို ဂုဏသုံးပါး၏ မူလ၊ အတွင်းအလင်း၊ ဒွိတမရှိသော အားကိုးရာဟု ချီးမွမ်းသည့် စတုတ္တရကို ရွတ်ဆိုကာ ဟရီ-ဟရ သဟဇာတကို ပြသသည်။ သီဝနှင့် ဒေဝီက အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် မခွဲခြားနိုင်မှုကို အတည်ပြုပြီး ပရသဒ်ပေးသည်။ ကృష్ణက သီဝဘက္တိရှိသော သားတော်ကို တောင်းဆို၍ ခွင့်ပြုရရှိကာ သုံးပါးတော်သည် ကိုင်လာသသို့ ဆက်လက်သွားရာ နောက်အကြောင်းအရာကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 25
Adhyāya 25 — Liṅga-māhātmya (The Chapter on the Liṅga): Hari’s Śiva-Worship and the Fiery Pillar Theophany
ဤအধ্যာယသည် ဟရိ–ဟရ သဟဇာတကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ ကృష్ణသည် ကိုင်လာသ၌ သာယာစွာ နေထိုင်ရာတွင် ဒေဝတားများနှင့် အပျိုမိန်းမများသည် သူ၏ အလှနှင့် မာယာကြောင့် မူးမောလှုပ်ရှားကြသည်။ လီလာရှည်ပြီးနောက် ဒွာရကာတွင် ခွဲခွာဝေဒနာ ဖြစ်ပေါ်လာ၍ ဂရုဍသည် ဒိုင်တျာနှင့် ရက္ခသများမှ မြို့ကို ကာကွယ်ကာ နာရဒ၏ သတင်းကြောင့် ကృష్ణ ပြန်လာသည်။ ဒွာရကာသို့ ပြန်ရောက်သော် နန်းတော်အလှပြင်မှ ဓမ္မကျင့်စဉ်သို့ ပြောင်းလဲကာ နေ့လယ် နေဘုရားပူဇော်ခြင်း၊ တර්ပဏ၊ လင်္ဂအတွင်း ဘူတေရှကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် ရှင်ရဟန်းများကို အစာကျွေးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်သည်။ မာရကဏ္ဍေယက “အမြင့်ဆုံး ကృష్ణသည် မည်သူကို ပူဇော်သနည်း” ဟု မေးရာ ကృష్ణက အီရှာန (ရှီဝ) ကို ပူဇော်သည်ဟု ဖြေပြီး လင်္ဂပူဇော်ခြင်း၏ ကြောက်ရွံ့မှုဖျက်သိမ်းသော ကုသိုလ်ကို သင်ကြားသည်။ လင်္ဂကို မဖော်ပြနိုင်သော မပျက်စီးသော အလင်းဟု ရှင်းပြကာ ဘြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့၏ မူလအငြင်းပွားမှုကို အနန္တ မီးလင်္ဂက ဖြေရှင်းပြီး ရှီဝ၏ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းမှု၊ အပေးအယူနှင့် လင်္ဂပူဇော်မှု တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖလရှရုတိ—ဖတ်ကြား/နားထောင်ခြင်းက အပြစ်ဖယ်ရှားပြီး နေ့စဉ် ဇပကို ညွှန်ကြားသည်။
Adhyaya 26
Kṛṣṇa’s Departure, Kali-yuga Dharma, and the Prohibition of Śiva-Nindā (Hari–Hara Samanvaya)
ဤအধ্যာယတွင် မင်းဆက်နှင့် အဝတာရဇာတ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ကృష్ణ၏ သားမြေး (စాంబ၊ အနိရုဒ္ဓ) ကို ချုပ်ချယ်ဖော်ပြကာ အဆုရများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကမ္ဘာကို ပြန်လည်စီမံတည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို သတိရစေသည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးပညာဖြင့် မိမိ၏ အထွတ်အမြတ် နေရာသို့ ထွက်ခွာမည်ဟု ကృష్ణက ဆုံးဖြတ်သည်။ ဘೃဂုနှင့် ရှင်ပညာရှိများ ဒွာရကာသို့ ရောက်လာရာ ရာမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကృష్ణက ဂုဏ်ပြုကာ ကလိယုဂ ပေါ်ထွန်းပြီး သီလကျဆင်းမည်ဟု ကြိုတင်ဟောကြားသည်။ ပုဏ္ဏားတို့၏ အကျိုးအတွက် ကယ်တင်သော ဓမ္မပညာကို ဖြန့်ဝေရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ ဘုရားကို တစ်ကြိမ်တည်း သတိရခြင်းက ကလိမှ ဖြစ်သော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း၊ နေ့စဉ် ဝေဒပုံစံ ပူဇော်ခြင်းက အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်စေကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် Hari–Hara သဟဇာတကို ထင်ရှားစွာ သင်ကြား၍ နာရာယဏကို ဘက်တော်ထားသော ဘက္တိကို အတည်ပြုသော်လည်း မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို မုန်းတီးခြင်း၊ နိန္ဒာပြုခြင်းကို တားမြစ်ကာ ထိုသို့ပြုသူများအတွက် ရိတု၊ တပ၊ ဉာဏ်တို့ အကျိုးမရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှီဝကို ဆန့်ကျင်၍ ကျိန်စာခံ မျိုးရိုးများကို ရှောင်ရန် ဆိုပြီး ရှင်ပညာရှိများ ထွက်ခွာကာ ကൃഷ്ണက မိမိမျိုးနွယ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသည်။ ဖလश्रုတိအဖြစ် ဖတ်သူ၊ နားထောင်သူတို့ ဘုန်းကံရမည်ဟု ကတိပေးကာ «နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း» ဟု ဆက်လက်မေးမြန်းရန် လမ်းဖွင့်သည်။
Adhyaya 27
Yuga-Dharma: The Four Ages, Decline of Dharma, and the Rise of Social Order
ကృష్ణသည် အမြင့်ဆုံးအဘောသို့ ထွက်ခွာပြီးနောက်၊ အာర్జုနသည် နောက်ဆုံးအခမ်းအနားများကို ပြီးစီးကာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲလျက် လမ်းပေါ်တွင် ဗျာသကို တွေ့ပြီး အညွှန်းကို တောင်းခံသည်။ ဗျာသက ကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ ရောက်လာမည်ဟု ကြေညာကာ ကလိခေတ်တွင် အပြစ်ပျောက်ကင်းရာ အကောင်းဆုံး အားကိုးရာဟု ဆိုသော ဝါရာဏသီသို့ ထွက်ခွာမည်ဟု ပြောသည်။ အာర్జုန၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဗျာသက ယုဂဓမ္မကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်—ယုဂလေးခေတ်နှင့် အဓိက အကျင့်များ (ကృతတွင် ဓျာန, တ్రేతာတွင် ဉာဏ, ဒွာပရတွင် ယဇ్ఞ, ကလိတွင် ဒါန) နှင့် ယုဂအလိုက် အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတားများကို ဆိုပြပြီး၊ ယုဂအားလုံးတွင် ရုဒြ၏ ပူဇော်မှုသည် တစ်သမတ်တည်း အရေးကြီးကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မသည် ခြေလေးချောင်းမှ ခြေတစ်ချောင်းသို့ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းသွားပုံနှင့် လူသားဘဝ အခြေအနေပြောင်းလဲပုံကို ရှင်းပြသည်—ကൃതတွင် သဘာဝညီညွတ်မှု; တ్రేతာတွင် ဆန္ဒပြည့် “အိမ်သစ်ပင်” ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်ကာ လောဘတက်လာခြင်း၊ အပူအအေး အပြင်းအထန် ခံရခြင်းကြောင့် အဝတ်အစား၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ စိုက်ပျိုးရေးသို့ လှည့်သွားခြင်း။ လူမှုရေးပဋိပက္ခများ တိုးလာသဖြင့် ဘြဟ္မာက က్షတ္တရိယ၊ ဝဏ္ဏာရှ్రమ နှင့် အဟിംသာယဇ్ఞကို စီမံတည်ထောင်သည်။ ဒွာပရတွင် သဒ္ဓါနည်းလမ်းများ ကွဲပြားလာပြီး ဝေဒခွဲခြားမှု ပျံ့နှံ့ကာ၊ စိတ်ပျက်မှုမှ ဝိုင်ရာဂျ၊ ခွဲခြားသိမြင် ဉာဏတို့ ပေါ်ပေါက်လာသည် (ရာဇသ-တမသ အလယ်တွင်)။ အဆုံးတွင် ဒွာပရ၌ ဓမ္မ မတည်ငြိမ်လာပြီး ကလိ၌ နီးပါး ပျောက်ကွယ်မည်ကို ထပ်မံဆိုကာ၊ ကျဆင်းသည့် အခြေအနေတွင် ဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းနည်း အညွှန်းအတွက် အခြေခံထားသည်။
Adhyaya 28
Kali-yuga Doṣas, the Supremacy of Rudra as Refuge, and the Closure of the Manvantara Teaching
ယခင်အခန်းပြီးဆုံးမှုမှ ဆက်လက်သင်ကြားရာတွင် ဗျာသက တိရှျ/ကလိယုဂ၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြသည်—လူမှုရေးနှင့် ဝေဒပူဇာအခမ်းအနားများ ရှုပ်ထွေးပျက်စီးခြင်း၊ အစာခေါင်းပါးမှု၊ မိုးခေါင်ခြင်း၊ ရောဂါဘေးတို့ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှုတိုးလာခြင်း၊ ဝေဒပညာလေ့လာမှုနှင့် śrauta-smārta အကျင့်များ အားနည်းလာခြင်း။ ဝဏ္ဏာအာရှရမ စည်းကမ်းပျက်ကွက်မှု—ဒွိဇတို့၏ မကောင်းမှု၊ ရိတုအခမ်းအနားများ ရောထွေးခြင်း၊ အပြင်ပန်းသံဃာဆန်သော်လည်း အတွင်းက ဗလာဖြစ်သော ဘာသာရေး—တို့ကို ကာလ၏ ဆုတ်ယုတ်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ကယ်တင်ရာအချက်သို့ လှည့်ကာ ရုဒြ/မဟာဒေဝကို ကလိယုဂတွင် တစ်ပါးတည်းသော သန့်စင်ပေးသူ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော အရှင်ဟု ကြေညာပြီး နမസ്കာရ၊ ဓ్యာန၊ ဒါနတို့ကို အထူးထိရောက်ဟု ဆိုသည်။ ရှိဝကို ကောစမစ်နှင့် ယောဂီအရပ်အမြင်များဖြင့် ချီးမွမ်းသော စတုတိရှည်လျားတစ်ပုဒ် ပါဝင်ပြီး သံသရာမှ ကယ်တင်သူအဖြစ် တင်ပြသည်။ ထို့နောက် မနွန္တရတစ်ခုနှင့် ကလ္ပတစ်ခုကို သိလျှင် စက်ဝန်းအားလုံး၏ ပုံစံကို နားလည်နိုင်ကြောင်း ကောစမဗေဒသင်ခန်းစာသို့ ချဲ့ထွင်သည်။ အဆုံးတွင် အာర్జုန၏ မလျော့သော ဘက္တိ၊ ဗျာသ၏ အာသီသ၊ နှင့် ဗျာသသည် ဗိෂ္ဏု၏ ပေါ်ထွန်းမှုဟု အတည်ပြုခြင်းတို့ဖြင့် သင်ကြားမှု၏ အာဏာကို ချိတ်ဆက်ကာ နောက်ထပ် ဓမ္မ-ဘက္တိ သင်ကြားမှု ဆက်လက်ရန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 29
Avimukta-Māhātmya — Vyāsa in Vārāṇasī and Śiva’s Secret Teaching of Liberation
ဗာရာဏသီ (ကာရှီ) သို့ရောက်လာသော ဗျာသသည် ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းပေါ်ရှိ ဝိශ්ဝေရှ్వరကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီး အဲဒီနေရာရှိ ရှင်တော်များက ဂုဏ်ပြုကြသည်။ သူတို့က မဟာဒေဝအပေါ် အခြေခံပြီး အပြစ်ဖျက် မောက္ခဓမ္မကို တောင်းဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဇိုင်မိနီက ဓျာန၊ ဓမ္မ၊ စာင်ခယ-ယောဂ၊ တပသ၊ အဟിംသာ၊ သတ္တျ၊ သံန്യാസ၊ ဒါန၊ တီရ္ထ၊ အင်ဒြိယနိဂ္ဂဟ စသည့် လမ်းစဉ်များအကြား အလေးပေးမှုကို ဆုံးဖြတ်ပေးရန်နှင့် ပိုမိုနက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ပြရန် မေးမြန်းသည်။ ဗျာသက ရှေးဟောင်းဗျာဒိတ်ကို ပြန်လည်ဆိုသည်—မေရုတောင်ပေါ်တွင် ဒေဝီက အီශ්ဝရကို “ဘုရားကို မြန်မြန်မြင်နိုင်ရန်” မေးရာ၊ ရှီဝက အမြင့်ဆုံးလျှို့ဝှက်ချက်မှာ အဝိမုက္တ (ကာရှီ) ဖြစ်ကြောင်း၊ အကောင်းဆုံး က్షೇತ್ರ ဖြစ်၍ ကမ္မသည် မပျက်မယွင်း၊ အပြစ်ကုန်ခမ်းပြီး လူမှုရေးအရ ပယ်ချခံရသူများတောင် လွတ်မြောက်နိုင်ကြောင်း ဖြေသည်။ ကာရှီတွင် သေဆုံးခြင်းက နရကကို တားဆီးပြီး အမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ပေးကြောင်း၊ အခြားတီရ္ထများကို ဖော်ပြသော်လည်း ကာရှီကို အထက်တန်းထားကာ ဂင်္ဂါ၏ ထူးခြားသန့်ရှင်းအာနိသင်နှင့် ကာရှီတွင် ပြည့်စုံသည့် ဓမ္မကိစ္စများ၏ ရှားပါးမှုကို အလေးပေးသည်။ သင်ခန်းစာသည် မဟာဒေဝက အသက်ဆုံးခါနီးတွင် ပေးသော တာရက-ဗြဟ္မ မန္တရနှင့် အဝိမုက္တ၏ အမှန်တရားကို ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း ဗြူမဓျ၊ နာဘိ၊ ဟృဒ၊ မူර්ဓန် စသည့် ဗဟိုများတွင် တည်စေသော ယောဂအတွင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ နောက်ဆုံး ဗျာသသည် တပည့်များနှင့်အတူ ကာရှီကို လှည့်လည်ကာ မောက္ခဆိုင်ရာ သင်ကြားမှုကို နောက်အခန်းများသို့ ဆက်လက်မည်ဟု ပြောသည်။
Adhyaya 30
Oṅkāra-Liṅga and the Secret Pañcāyatana Liṅgas of Kāśī: Kṛttivāseśvara-Māhātmya
Sūta သည် Om နှင့် Pāśupata ဒဿန၏ ပြယုဂ်ဖြစ်သော Oṅkāra-Liṅga သို့ Vyāsa ၏ ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ ဤကျမ်းသည် Vārāṇasī ရှိ လျှို့ဝှက် Liṅga ငါးခု (Pañcāyatana) ကို ဖော်ပြထားပြီး Śiva ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ သိရှိနိုင်သည်။ Śiva သည် ဆင်နတ်ဆိုးကို သတ်ပြီး ၎င်း၏အရေခွံကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည့် Kṛttivāseśvara ၏ မူလအစကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာ၌ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ဘဝတစ်ခုတည်းတွင် လွတ်မြောက်မှု (Moksha) ကို အာမခံပါသည်။
Adhyaya 31
Kapardeśvara at Piśācamocana — Liberation of a Piśāca and the Brahmapāra Hymn
ယခင်အခန်းအဆုံးမှ ဆက်လက်ကူးပြောင်း၍ စူတာသည် တီရ္ထယာတရာကို ဆက်ပြောသည်။ ရှင်ပညာရှိများသည် ဆရာကို ဂုဏ်ပြုပြီးနောက် ပိသာစမောစန ဟုခေါ်သော ဖော်ဒ်၌ မပျက်မယွင်း လိင်္ဂ ကပာဒေရှ္ဝရ (ရှီဝ “ရှူလင်”) ကို သွားရောက်ဖူးမြင်ကြသည်။ ရေချိုး၍ ပိတೃတရားရည်လောင်းပူဇော်ပြီးနောက် ဘုရားကျောင်းအနီးတွင် ကျားတစ်ကောင်က မျောက်မတစ်ကောင်ကို သတ်သည့် အန္တရာယ်သဘောရှိသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ပြသည့် ဖြစ်ရပ်ကို မြင်ကြသည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်မီးတောက်သကဲ့သို့ တောက်ပသော သာသနာတော်ပေါ်ထွန်းမှု၊ ဒေဝတားအဖော်အပါနှင့် ပန်းမိုးကျခြင်းတို့ ပေါ်လာကာ ဤနေရာ၏ အလွန်ထူးကဲသော အာနုဘော်ကို ပြသသည်။ အံ့ဩသဖြင့် ဇိုင်မိနီနှင့် ပညာရှိများက အကျူတ/ဗျာသကို ကပာဒေရှ္ဝရ၏ မဟာတ္မိယကို မေးကြသည်။ ဆရာက အပြစ်ပျက်စီးခြင်း၊ အတားအဆီးဖယ်ရှားခြင်း၊ ခြောက်လအတွင်း ယောဂသိဒ္ဓိရခြင်း စသည့် တီရ္ထဖလကို ပြောပြီး ဥပမာတစ်ပုဒ်သို့ ပြောင်းသည်။ တပသီ သင်္ကုကဏ္ဏသည် အစာငတ်နေသော ပိသာစတစ်ကောင်ကို တွေ့ရာ၌ ၎င်းက ဝါရာဏသီရှိ ဝိရှ္ဝေရှ္ဝရကို တစ်ခါဖူးမြင်ခဲ့သော်လည်း ပူဇော်မှုနှင့် ဒါနကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ကပာဒေရှ္ဝရကို ရေချိုးသတိရရန် ညွှန်ကြားသဖြင့် ပိသာစသည် သမာဓိဝင်ကာ တောက်ပသော ဒေဝရုပ်သို့ ပြောင်းလဲပြီး ရုဒ္ရ တောက်ပနေသော ဝေဒရုပ် မဏ္ဍလသို့ ရောက်သည်။ ထို့နောက် သင်္ကုကဏ္ဏက “ဗြဟ္မပါရ” ဟုခေါ်သော ဗေဒန္တသဘော စတုတ္တရကို ဆုတောင်းကာ အဒွိတ လိင်္ဂသည် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ-အာနန္ဒအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး သူလည်း ထိုအတွင်းသို့ လျော်ဝင်သွားသည်။ နိဂုံးတွင် နေ့စဉ် နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်း၏ အကျိုးကို ကတိပြု၍ ပညာရှိများက ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ပူဇော်ရန် ဆုံးဖြတ်ကာ နောက်တစ်ဆင့် တီရ္ထသင်ကြားမှုကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 32
Mādhayameśvara-māhātmya — Vyāsa at Mandākinī and the Pāśupata Vision
သန့်ရှင်းသော တီရ္ထခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် စူတာက ကပာဒေရှအနီးတွင် နေထိုင်ပြီးနောက် ဗျာသသည် မဓျမေရှွရကို မြင်ရန် ခရီးထွက်သွားကြောင်း ပြောသည်။ သန့်စင်မှုနှင့် ရှင်ရဟန်းများ စောင့်ရှောက်ရာ မဏ္ဍာကိနီမြစ်၌ ဗျာသသည် ရေချိုး(စ్నာန)ပြီး ဒေဝ၊ ရှိ၊ ပိတೃတို့အား ပူဇော်ကာ ပန်းဖြင့် ဘဝ/ဣရှာန(ရှီဝ)ကို ဝတ်ပြုသည်။ ဘသ္မလိမ်းခြင်း၊ ဝေဒသံတော်ဖတ်ခြင်း၊ “အောံ” ကို စိတ်တည်ခြင်းနှင့် ဘြဟ္မစရိယကို ထိန်းသိမ်းသော ပာရှုပတ သဒ္ဓါရှင်များက ဗျာသကို သိမြင်ကာ ဂုဏ်ပြုကြသည်။ အမည်အထောက်အထားကို အနည်းငယ်မေးမြန်းရာမှ ဗျာသသည် ဝေဒစီစဉ်သူဖြစ်ပြီး ရှီဝ၏ အစိတ်အပိုင်းကြောင့် စုက ပေါ်ထွန်းလာရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ထို့နောက် ဗျာသသည် ရွေးချယ်ထားသော ယောဂီများအား လျှို့ဝှက်မြင့်မြတ်သော သင်ခန်းစာကို ပေးပြီး သန့်ရှင်းသော အလင်းရောင် ပေါ်ထွန်းကာ ရှင်ရဟန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ယောဂအောင်မြင်မှု ချက်ချင်းရရှိခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ သူသည် မဓျမေရှ၏ မဟာတ్మကို သင်ပေးရာတွင် ရုဒ္ဒရများနှင့်အတူ ရှီဝနှင့် ဒေဝီတို့ ဤနေရာ၌ ပျော်ရွှင်ကြောင်း၊ ကృష్ణသည် ယခင်က ဤနေရာတွင် ပာရှုပတ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းကာ နီလလောဟိတ၏ ကောင်းချီးကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် တီရ္ထဖလများ—ဘရဟ္မဟတ္ယာအပါအဝင် အပြစ်ပျက်စီးခြင်း၊ သေပြီးနောက် မြင့်တက်ခြင်း၊ အခမ်းအနားများဖြင့် မျိုးဆက် ၇ ဆက် သန့်စင်ခြင်းနှင့် ဂြဟဏကာလ ကုသိုလ် တိုးပွားခြင်း—ကို ဖော်ပြပြီး ဗျာသသည် မဟေရှွရကို ဆက်လက်ဝတ်ပြုကာ နောက်ထပ် တီရ္ထသင်ကြားမှုအတွက် အခြေခံထားသည်။
Adhyaya 33
Vārāṇasī (Avimukta) Māhātmya and the Catalogue of Guhya-Tīrthas
ယခင်အধ্যာယာပြီးနောက် စူတာက ဘဂဝန်ဗျာသ (ပါရာရှရိယ) သည် ဇိမိနီတို့ကဲ့သို့ ရှင်ပညာရှိများနှင့်အတူ guhya-tīrtha များနှင့် āyatana များသို့ ဘုရားဖူးခရီးထွက်သွားပုံကို ရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် Prayāga နှင့် ထိုထက်ပင် မင်္ဂလာကြီးဟု ဆိုသော နေရာများအပါအဝင် အဂ္နိ၊ ဝါယု၊ ယမ၊ သောမ၊ စူရျ၊ ဂေါရီ စသည့် ဒေဝတားအင်အားများနှင့် ဆက်နွယ်သော tīrtha များကို ရှည်လျားစွာ စာရင်းပြုထားသည်။ ထို့နောက် Brahma-tīrtha တွင် ရှေးဟောင်း လိင်္ဂတစ်ခုကို အခြေခံ၍ ဗိဿနုက ဒိဗ္ဗလိင်္ဂကို တည်ထောင်ကာ ရှိုင်ဝ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ ညီညွတ်မှုကို အတူတကွ ရိုသေမှုဖြင့် ထင်ရှားစေသည်။ Avimukta (ကာရှီ/ဝါရာဏသီ) သို့ ပြန်လာသော ဗျာသသည် snāna၊ ပူဇာ၊ အစာရှောင်၊ śrāddha နှင့် piṇḍa ပူဇာများကို ဆောင်ရွက်ပြီး နောက်တော်တော်များကို ပြန်လွှတ်ကာ tri-sandhyā ရေချိုး၊ ဆွမ်းခံ၊ brahmacarya ဖြင့် စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်သည်။ ဆွမ်းခက်ခဲလာသဖြင့် ဒေါသထွက်ရာမှ မဟာဒေဝီ Śivā ပေါ်ထွန်း၍ ဆွမ်းပေးကာ ဒေါသကို သတိပေးပြီး လဆန်း/လဆုတ် ၁၄ ရက်နှင့် ၈ ရက်တွင် ပွဲတော်ဝင်ခွင့်ကို စည်းကမ်းဖြင့် ခွင့်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် Avimukta ၏ မဟာတန်ခိုးကို နားထောင်/ရွတ်ဆိုခြင်းက အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်စေကြောင်း ကြေညာပြီး မြစ်ကမ်းနှင့် ဘုရားကျောင်းများတွင် ဘိုးဘွားနှင့် ဒေဝတား ရိတုများကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ရန် ညွှန်ကြားကာ japa နှင့် သန့်ရှင်းမှုကို မောက္ခသို့ တိုက်ရိုက်သွားရာ လမ်းဟု သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 34
Prayāga-māhātmya — The Greatness of Prayāga and the Discipline of Pilgrimage
အဝိမုက္တကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် (အဓ್ಯಾಯ ၃၃ အဆုံး) ရှင်တော်များက စူတာအား ပရယာဂ၏ မဟာတ్మျကို ရှင်းပြရန် တောင်းဆိုကြသည်။ စူတာက စစ်ပြီးနောက် ဝမ်းနည်းနေသော ယုဓိဋ္ဌိရအား မာရကဏ္ဍေယက သင်ကြားသည့်အတိုင်း ပြန်လည်ပြောပြသည်။ အကြမ်းဖက်မှု၏ အပြစ်မှ လွတ်မြောက်လိုသော မင်းသည် သန့်စင်နည်းကို မေးမြန်းရာ မာရကဏ္ဍေယက ပရယာဂကို အပြစ်ဖျက်အမြင့်ဆုံး တီရ္ထဟု မြှင့်တင်ကာ ပရဇာပတိ၏ နယ်မြေ၊ ဗြဟ္မာနှင့် ရုဒ္ရ တို့က အုပ်စိုးပြီး ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာကို ဒေဝတားများက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ကယ်တင်မှုအဆင့်လိုက် လုပ်ရပ်များ—ဒർശန၊ နာမကီရ္တန၊ စမရဏ၊ တီရ္ထ၏ မြေ၊ ရေကို ထိတွေ့ခြင်း—ကို ရှင်းလင်းကာ ဆုံရာတွင် သေဆုံးခြင်း၏ အထူးသန့်စင်မှုနှင့် သေပြီးနောက် လမ်းကြောင်းများ (စွဗဂ္ဂ၊ ဗြဟ္မလောက၊ မင်းအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) ကို ဆိုသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မကာကွယ်မှုအဖြစ် တီရ္ထနယ်မြေတွင် အလှူလက်ခံခြင်းကို အပြစ်တင်ကာ အထူးသဖြင့် မြေ/ရွာ လက်ခံခြင်းကို တားမြစ်ပြီး တီရ္ထများတွင် သတိထားရန် တိုက်တွန်းသည်။ အဆုံးတွင် ဒါနကို ချီးမွမ်းကာ အထူးသဖြင့် အလှဆင်ထားသော နို့ပေးနွားကို လှူခြင်းသည် ရုဒ္ရလောကတွင် ရေရှည်ဂုဏ်သိက္ခာ ရစေကြောင်း ပြောပြီး နောက်ထပ် တီရ္ထနှင့် အကျင့်အကြံ ဆွေးနွေးမှုများသို့ ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 35
Prayāga–Gaṅgā Tīrtha-māhātmya and Rules of Pilgrimage (Yātrā-vidhi)
တီရ္ထဓမ္မအကြောင်း ပုရာဏသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ မာရ္ကဏ္ဍေယက ယာတြာ၏ အစဉ်အလာနှင့် စည်းကမ်းကို သင်ပြပြီး ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာ ပရယာဂကို အထူးသန့်ရှင်းရာအဖြစ် ထားသည်။ အစပိုင်းတွင် ယာတြာဆိုင်ရာ သီလကန့်သတ်ချက်များကို ချမှတ်ကာ လောဘ သို့မဟုတ် ပြသလိုစိတ်ဖြင့် ယာဉ်စီးသွားလာခြင်းကို အကျိုးမရှိဟု ရှုတ်ချပြီး (ဥပမာ ပရယာဂသို့ နွား/အောက်စ်စီးထွက်ခြင်းကဲ့သို့) အန္တရာယ်ရှိသော လုပ်ရပ်များသည် အပြစ်ကြီးကာ တာပဏကို ဘိုးဘွားများ မလက်ခံကြောင်း သတိပေးသည်။ ထို့နောက် ပရယာဂ၏ အထွတ်အထိပ်ကို ဖော်ပြ၍ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးခြင်းနှင့် အဘိသေကသည် ရာဇသူယ/အရှ္ဝမေဓ စသည့် ကြီးမားသော ရှရောတ ယဇ္ဉများနှင့် တူညီကြောင်း၊ မရေတွက်နိုင်သော တီရ္ထများ၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဆုံရာတွင် သေဆုံးခြင်းသည် ယောဂီ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်စေကြောင်း ဆိုသည်။ နီးစပ်ရာ အောက်တီရ္ထနှင့် က္ၑေတရများ (နာဂနေရာများ၊ ပရတိဋ္ဌာန၊ ဟံသ-ပရပတန၊ ဥရဝသီကမ်း၊ သန္ဓျာ-ဝဋ၊ ကိုဋိတီရ္ထ) ကို ဝရတစည်းကမ်းနှင့် အကျိုးဖလများနှင့်တကွ စာရင်းပြုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂင်္ဂါစတုတိဖြင့် ဂင်္ဂါကို တြိပထဂါဟု ချီးမွမ်းကာ ဂင်္ဂါဒွာရ၊ ပရယာဂနှင့် သမုဒ္ဒရာဆုံရာတို့တွင် အထူးရှားပါး၍ ကလိယုဂတွင် အမြင့်ဆုံး၊ အပြစ်ဖျက်၍ နရကကို ပယ်ဖျက်ပေးသော နောက်ဆုံးခိုလှုံရာဟု သတ်မှတ်သည်။
Adhyaya 36
Prayāga-māhātmya and Ṛṇa-pramocana-tīrtha — Māgha-snāna, Austerities, and Release from Debts
ယခင်အခန်း၏ပိတ်သိမ်းအမှတ်အသားနောက်တွင် မာရ္ကဏ္ဍေယသည် မာဃလ၏ ပရယာဂ၏သန့်ရှင်းမြတ်နိုးမှုကို ချီးမွမ်းကာ ဂင်္ဂါ–ယမုနာ ဆုံရာကို အပြစ်ကင်းစင်စေသော တီရ္ထအဖြစ် ဖော်ပြပြီး အထူးသဖြင့် နွားလှူ (go-dāna) ကဲ့သို့ မဟာဒါနများနှင့်တူ သို့မဟုတ် ပိုမိုသော ကုသိုလ်ရှိကြောင်း ဆိုသည်။ အန္တရဝေဒီ (မြစ်နှစ်စင်းကြားဒေသ) တွင် ပြုလုပ်သည့် တပသ်နှင့် ရိတုအကျင့်များ၊ kārṣāgni ဟုခေါ်သော စည်းကမ်းတစ်ရပ်ကိုပါ ရေတွက်ကာ ၎င်းတို့၏အကျိုးကို ကယ်တင်ရေးစက်ဝိုင်းပုံစံဖြင့် ပြသည်—စောမလောက၊ အိန္ဒြလောကသို့ မြင့်တက်ခြင်း၊ ထို့နောက် ကျဆင်းခြင်း၊ သာသနာတရားကိုလိုက်နာသော ဘုရင်အဖြစ် ပြန်မွေးခြင်း၊ သာယာခံစားခြင်း၊ ထို့နောက် တီရ္ထတစ်ခုတည်းသို့ ပြန်လာကာ ကုသိုလ်တိုးပွား၍ သန့်စင်ခြင်း။ ဆုံရာတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ခေါင်းအောက်ထား၍ စီးရေသောက်ခြင်း၊ ငှက်များအတွက် ကိုယ်ကိုပင် လှူဒါန်းခြင်းတို့က တပသ်နှင့် တီရ္ထတို့ ပေါင်းစည်းလျှင် အပြစ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကန့်သတ်မှုကို ဝိညာဉ်ရေးနှင့် လူမှုရေးကောင်းမြတ်မှုသို့ ပြောင်းလဲစေကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပရယာဂတောင်ဘက်၊ ယမုနာမြစ်မြောက်ကမ်းရှိ Ṛṇa-pramocana ကို မိတ်ဆက်ကာ တစ်ညနေထိုင်၍ ရေချိုးရုံဖြင့် အကြွေးလွတ်မြောက်ပြီး စူရျလောကသို့ ရောက်ကာ အကြွေးကင်းလွတ်မှု တည်မြဲကြောင်း ကတိပြုသည်။
Adhyaya 37
Yamunā–Gaṅgā Tīrtha-Māhātmya: Agni-tīrtha, Anaraka, Prayāga, and the Tapovana of Jāhnavī
မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ ယုဓိဋ္ဌိရအား တီရ္ထအကြောင်း ဟောကြားမှုကို ဆက်လက်တင်ပြကာ ဤအဓျာယသည် မြောက်အိန္ဒိယ မြစ်ဝန်းကျင်နေရာများ၏ သာသနာတော်မြေပုံကို ပိုမိုသန့်ရှင်းမြတ်နိုးစေသည်။ ယမုနာကို နေမင်း၏ သမီးဟု ချီးမွမ်းပြီး ဂင်္ဂါနှင့် မူလဆက်နွယ်ကြောင်း ပြောကာ၊ အဝေးကနေတောင် အမည်ကို သတိရ၍ စတုတ္ထာနာပြုလျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ဆိုသည်။ ယမုနာတောင်ဘက်ကမ်းရှိ အဂ္နိ-တီရ္ထနှင့် အနောက်ဘက်ရှိ ဓမ္မရာဇ၏ အနာရကတွင် ရေချိုးခြင်း၊ ကုသိုလ်ကိစ္စများ (အထူးသဖြင့် ကృష్ణ-ပက္ခ စတုရ္ဒသီနေ့တွင် ဓမ္မရာဇသို့ တရ္ပဏ ပြုခြင်း) သည် အပြစ်ကြီးများမှ လွတ်မြောက်စေပြီး ကောင်းကင်ဘုံရောက်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ပရယာဂ၏ ကျယ်ပြန့်သော တီရ္ထကွန်ယက်ကို ရှင်းလင်းကာ ဂင်္ဂါ (ဇာဟ္နဝီ) ကို လောကအမျိုးမျိုးရှိ တီရ္ထအားလုံး၏ အခြေခံမက်ထရစ်အဖြစ် ပြန်လည်တင်မြှောက်သည်။ ဂင်္ဂါ စီးဆင်းရာတိုင်းသည် တပောဝနနှင့် စိဒ္ဓိ-က்ஷೇತ್ರ ဖြစ်ပြီး၊ မဟေရှဝရသည် ဒေဝီနှင့်အတူ ဝဋေရှဝရအဖြစ် တည်ရှိရာနေရာသည် သဘာဝတီရ္ထဟု ကြေညာသည်။ အဆုံးတွင် လျှို့ဝှက်စောင့်ထိန်းရန်နှင့် သင့်လျော်သူများသာ သင်ကြားရန် အမိန့်ပေးကာ၊ နေ့စဉ် နားထောင်/ဖတ်ရွတ်လျှင် သန့်ရှင်းမှု၊ အပြစ်ကင်းစင်မှုနှင့် ရုဒ္ဒရလောက ရောက်ခြင်းကို ပေးသည်ဟု ဖလश्रုတိ ဆိုသည်။
Adhyaya 38
Dvīpa-Varṣa Vibhāga and the Priyavrata–Agnīdhra Lineage (Cosmic Geography and Royal Succession)
ယခင်အခန်းအဆုံးတွင် နိုင်မိရှာတောရှိ ရှင်သီလဝါဒများက စူတာအား ကမ္ဘာမဏ္ဍလ၏ အတိအကျဖော်ပြချက်—ဒွီပများ၊ သမုဒ္ဒရာများ၊ တောင်တန်းများ၊ မြစ်များနှင့် ကောင်းကင်အဆင့်စဉ်—ကို မေးမြန်းကြသည်။ စူတာသည် ဗိဿနုကို ပူဇော်အာရုံပြုကာ စွာယမ္ဘူဝ မနု၏ သား ပရိယဝရတကို ရှင်းပြပြီး၊ သူ၏ သားများကို ဒွီပ ၇ ခု၏ မင်းများအဖြစ် တင်မြှောက်ကာ အာဏာပိုင်မှုကို ကောစမစ်တာဝန်အဖြစ် ထူထောင်သည်။ ထို့နောက် ဒွီပမင်းများနှင့် အမည်ပေးထားသော ဝရ္ଷ ၇ ခုကို ရေတွက်ကာ၊ ဇမ္ဗူဒွီပ၌ အဂ္နီဓြ၏ အုပ်ချုပ်မှုနှင့် မေရုတောင်ပတ်လည် ဝရ္ෂ ၉ ခွဲ၏ တည်နေရာများကို ဖော်ပြသည်။ မြေပုံဖော်ပြချက်မှ ဓမ္မသို့ ပြောင်းကာ အချို့ဒေသများတွင် ဒွိဇများ၏ မုက္ခသည် ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမတို့က စည်းမျဉ်းထားသော စွဝဓမ္မအားဖြင့် ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မင်းဆက်သမိုင်းသို့ ဝင်ကာ နာဘ္ဟိမှ ရ္ဋ္သဘကို မွေးဖွားပြီး၊ ရ္ဋ္သဘသည် မင်းဘဝကို စွန့်လွှတ်၍ ပာရှုပတသဘောတရားနှင့် ဆင်တူသော သဘောပေါက်မှုကို ရရှိကာ မင်းဘဝမှ ယောဂသို့ သွားရာလမ်းကို မော်ဒယ်ပြသည်။ မင်းဆက်သည် ဘာရတနှင့် နောက်ဆက်တွဲ မင်းများထံ ဆက်လက်သွားကာ နောက်အခန်းများအတွက် ကောစမစ်ဖော်ပြချက်နှင့် တရားမျှတသော အုပ်ချုပ်မှု–သံဃာသဘော မုက္ခကို ချိတ်ဆက်ရန် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 39
Measure of the Three Worlds, Planetary Spheres, and Sūrya as the Root of Trailokya
ပုရာဏ၏ ကမ္ဘာဗေဒဖော်ပြချက်ကို ဆက်လက်၍ စူတာသည် ရှင်ရသီတို့အား တြိလောက၏ အကျယ်အဝန်းနှင့် ကမ္ဘာဥ၏အတွင်းမှ လောကများ တက်လှမ်းလာသည့် အဆင့်ဆင့်ကို အကျဉ်းချုပ်ပြောကြားသည်။ ဘူရ္လောကကို နေ၊ လ၏ ရောင်ခြည်ရောက်ရာအတိုင်း သတ်မှတ်ပြီး၊ ဘူဝရ္လောကသည် အကျယ်တူကာ၊ စွဗဂ္ဂသည် ဓြုဝအထိ မြင့်တက်၍ လေများနှင့် ၎င်းတို့၏ ခွဲခြားမှုများ လည်ပတ်နေသည်။ ထို့နောက် ယောဇနာအလိုက် ကောင်းကင်အလွှာများကို နေ၊ လ၊ နက္ခတ်ဝိုင်း၊ ဗုဓ၊ သုကြ၊ မင်္ဂလ၊ ဗြဟ္စပတိ၊ သနိ၊ သပ္တရ္ရှိများနှင့် နောက်ဆုံး ဓြုဝကို အလင်းဝိုင်း၏ တည်ငြိမ်သော အချက်အချာအဖြစ် ဖော်ပြပြီး၊ နာရာယဏသည် ထိုနေရာ၌ ဓမ္မအဖြစ် တည်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ နေရထားနှင့် ကာလ၏ဘီးပုံရိပ်က ကမ္ဘာလှုပ်ရှားမှုကို ပြက္ခဒိန်စနစ်နှင့် ဝေဒမီတာများ (မြင်း ၇ ကောင်) နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် စူရျကို တြိလောကလုံးကို ရောင်ခြည်ဖြင့် ပြည့်နှက်စေသော အမြစ်နှင့် အလင်းအဖြစ် မြှောက်တင်ကာ၊ အာဒိတျများကို လုပ်ဆောင်ရေး အစိတ်အပိုင်းများဟု သတ်မှတ်၍ နောက်တစ်ဆင့် ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 40
Sūrya’s Celestial Car: Ādityas, Ṛṣis, Gandharvas, Apsarases, Nāgas, and the Two-Month Cosmic Cycle
ပုရာဏသဘောတရားအရ ကမ္ဘာလောကကို စီမံခန့်ခွဲသည့် အစဉ်အလာကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ စူတာက နေမင်း၏ ရထားကို တက်စီး၊ ပြင်ဆင်၊ လိုက်ပါကာကွယ်သော ဒေဝတော်အဖွဲ့ကို ရှင်းပြသည်။ အာဒိတျ ၁၂ ပါးကို စာရင်းပြု၍ ရာသီအလိုက် အစီအစဉ်တကျ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြသဖြင့် နေမင်း၏ အင်အားသည် စည်းကမ်းရှိသော ဒေဝဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ထိန်းသိမ်းခံရကြောင်း ဖော်ထုတ်သည်။ ရှင်ရသီများက ဝေဒမီတာများဖြင့် နေကို ချီးမွမ်းကြပြီး ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္සරများက Ṣaḍja မှ စတင်သည့် သံစဉ်အစီအစဉ်နှင့် ရာသီတော်တန်ဍဝ အကများဖြင့် ဂီတနတ်ပူဇော်ကြသည်။ ရထားမောင်းနှင့် အထောက်အကူများက ကြိုးနှင့် ကိရိယာများကို စီစဉ်တပ်ဆင်ကြပြီး နာဂများက သခင်ကို ထမ်းပိုးကာ ရာက္ခသများနှင့် အခြားအဖွဲ့များလည်း အစီအစဉ်တကျ လိုက်ပါသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါများတောင် စည်းကမ်းအောက်တွင် ပါဝင်ကြောင်း ပြသည်။ ဘာလခိလျာများက နေထွက်မှ နေဝင်အထိ လိုက်ပါကာကွယ်၍ အပူပေးခြင်း၊ မိုးရွာစေခြင်း၊ အလင်းပေးခြင်း၊ လေတိုက်စေခြင်းနှင့် မကောင်းကံကို ဖယ်ရှားခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းဟု ချီးမြှောက်ခံရသည်။ နိဂုံးတွင် မဟာဒေဝ/မဟေရှဝရကို ဘာနု (နေမင်း) နှင့် တစ်ပါးတည်းဟု သတ်မှတ်ကာ နေကို ပရာဇာပတိနှင့် ဝေဒရုပ်သဘောဟု အတည်ပြု၍ ရှိုင်ဝ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဟဇာတကို ချိတ်ဆက်ကာ ယုဂကာလအလိုက် ကာကွယ်ရေးနှင့် အတွင်းတည်ရှိမှု သဘောတရားသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 41
Solar Rays, Planetary Nourishment, Dhruva-Bondage of the Grahas, and the Lunar Cycle
ယခင်အဓ್ಯಾಯ၏အဆုံးတွင် မဟာဒေဝကို ကာလ (အချိန်) နှင့် စကြဝဠာအစီအစဉ်ကို စီမံသတ်မှတ်သူဟု ချီးမြှောက်ထားသကဲ့သို့၊ ဤအဓ್ಯಾಯတွင် အာဒိတျ (နေ) ကို ကောင်းကင်၏ လည်ပတ်အ축အဖြစ်ထား၍ နက္ခတ္တဗေဒဆိုင်ရာ နည်းပညာကျသော ကောစမောလောဂျီကို ရှင်းလင်းသည်။ နေရောင်ခြည်၏ အဓိက ရေဒီများကို ရေတွက်ကာ ဂြဟများ (ဗုဒ္ဓ၊ သုကြ၊ မင်္ဂလာ၊ ဗြဟ္မစပတိ၊ စနိ) ကို အာဟာရပေးခြင်းနှင့် ရာသီအကျိုးသက်ရောက်မှု—အပူ၊ မိုး၊ အအေး—တို့ကို သတ်မှတ်၍ အသက်ရှင်ရေးနှင့် ယဇ္ဈာပူဇာ စီးပွားရေးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထို့နောက် လစဉ် နေ၏ အုပ်စိုးဒေဝတားများ (ဝရုဏ၊ ပူရှန်၊ အံရှ၊ ဓာတೃ၊ အိန္ဒြ၊ စဝိတೃ၊ ဝိဝသွာန်၊ ဘဂ၊ ပရ္ဇန်ယ၊ တွဝရှ္ဍṛ၊ မိတ္တရ၊ ဝိෂ္ဏု) ကို ဖော်ပြပြီး ရေဒီအရေအတွက်နှင့် ရာသီအရ နေရောင်အရောင်တို့နှင့် ဆက်စပ်စေသည်။ နေ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ ဂြဟ ၈ ပါး၊ ဓရုဝကို လေကြိုး (ပရဝဟ-ဝါယု) ဖြင့် ချည်နှောင်ထားပုံနှင့်၊ ဒေဝများက ဆိုမကို “သောက်” သဖြင့် လကွယ်လပြည့် ဖြစ်ပေါ်ကာ နေရေဒီတစ်စင်းက ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးပုံကို ရှင်းပြသည်။ အဆုံးတွင် ဂြဟရထားများကို ဖော်ပြပြီး ဓရုဝကို ကောင်းကင်လည်ပတ်မှု၏ တည်ငြိမ်သော အချက်အချာဟု ထပ်မံအတည်ပြုကာ နောက်ထပ် ကောစမောလောဂျီ သို့မဟုတ် ဓမ္မဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများအတွက် အခြေခံမော်ဒယ်ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 42
Cosmic Realms Above Dhruva, the Pātālas Below, and the Foundation of Pralaya (Ananta–Kāla)
ယခင်အခန်း၏ အဆုံးသတ်အမှတ်အသားမှ ဆက်လက်၍ စူတာသည် ကမ္ဘာဗေဒကို ဆက်ရှင်းပြကာ ဓြုဝမှ အထက်သို့ မဟာရ္လောက၊ ဇနလောက၊ တပောလောက၊ စတျလောက/ဗြဟ္မလောက တို့၏ အတိုင်းအတာနှင့် နေထိုင်သူ ရှင်ရသီ–ဒေဝတားများကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် နေရာဖော်ပြမှုမှ ကယ်တင်ရေးသဘောသို့ ပြောင်းကာ တပဿီနှင့် ယောဂီတို့သည် “တံခါးတစ်ခုတည်း” ဖြင့် အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ကြပြီး ဗိဿဏုသည်လည်း ရှင်ကရ (သိဝ) ဖြစ်ကြောင်းကို သဟဇာတ (samanvaya) အဖြစ် ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ ဗြဟ္မာမြို့အထက်တွင် မီးဝိုင်းကာ တောက်ပသော ရုဒြလောကကို ပညာရှိတို့ စိတ်တည်စွာ တွေးမြင်ကြပြီး ကာမမရှိသော ဗြဟ္မစရိယာများနှင့် မဟာဒေဝကို သဒ္ဓါပြု၍ ဗြဟ္မကို ကြေညာသူများသာ ဝင်ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပာတားလများ (မဟာတလမှ စ၍) သို့ ဆင်းကာ အရောင်အဆင်း၊ နာဂ၊ အသူရ၊ မင်းများနှင့် အလှအပကို ဖော်ပြပြီး အောက်တွင် နရကများ ရှိကြောင်းကိုလည်း ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာအခြေခံသို့ ရောက်ကာ အနန္တ/ရှေရှသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ရုပ်သဘောဖြစ်ပြီး ကာလာဂ္နိရုဒြ/အချိန်မီးမှ အချိန် (ကာလ) ပေါ်ထွက်၍ ပရလယတွင် စကြဝဠာကို ပြန်လည်သိမ်းယူကြောင်း ဖော်ပြကာ နောက်အခန်းများ၏ ပျက်လဲမှု၊ အချိန်နှင့် ကမ္မလောက စီမံခန့်ခွဲမှု ဆွေးနွေးချက်များကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 43
Bhūrloka-Vyavasthā — The Seven Dvīpas, Seven Oceans, and the Meru-Centered Order of Jambūdvīpa
ယခင်က ဘြဟ္မာဏ္ဍ၏ ဒေသ ၁၄ ခွဲခြားမှုကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် စူတသည် မဟာကာယဖွဲ့စည်းပုံမှ မြေပေါ်ဘုရားသန့်မြေဖြစ်သော ဘူရ္လောက၏ “တည်ငြိမ်သေချာသော အကောင့်” သို့ ပြောင်းလဲတင်ပြသည်။ အခန်းတွင် ဒွီပ ၇ ခု—ဂျမ္ဗူကို အဓိကထား၍ ပလက္ရှ၊ ရှာလ္မလ၊ ကုရှ၊ ကရောဉ္စ၊ ရှာက၊ ပုရှ္ကရ—နှင့် ပတ်လည်ဝိုင်းနေသော သမုဒ္ဒရာ ၇ ခုကို အကျယ်အဝန်း တဖြည်းဖြည်းကြီးလာသည့် အစီအစဉ်ဖြင့် ဖော်ပြသည် (ဆားရေ၊ ကြံရည်၊ အရက်၊ ဂျီ၊ ဒိန်ချဉ်ရည်၊ နို့၊ ချိုရေ)။ ဂျမ္ဗူဒွီပကို အလယ်ဗဟိုတွင်ထားပြီး ရွှေမေရုတောင်ကို မြေကြီးပန်းကန်၏ အချိုးအကွေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ အမြင့်၊ မြေအောက်အနက်၊ အကျယ်တို့ကို တိတိကျကျ တိုင်းတာဖော်ပြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် ဝရ္ရှများကိုလည်း တောင်ဘက်တွင် ဘာရတ၊ ကိမ္ပုရုရှ၊ ဟရိဝရ္ရှ; မြောက်ဘက်တွင် ရာမယက၊ ဟိရဏ္ယမယ၊ ဥတ္တရကုရု; အရှေ့ဘက်တွင် ဘဒြာရှွ; အနောက်ဘက်တွင် ကေတုမာလ; အလယ်တွင် အီလာဝြတ ဟု စီစဉ်ဖော်ပြပြီး မန္ဒရ၊ ဂန္ဓမာဒန၊ ဝိပုလ၊ စုပာရ္ရှွ တောင်တန်းများကို ထောက်တိုင်တောင်များအဖြစ် ထည့်သွင်းသည်။ မေရုအနီးဝန်းကျင်ကို တောအုပ်များ၊ ရေကန်များနှင့် သန့်ရှင်းသော တောင်တန်းများစာရင်းကြီးဖြင့် ပိုမိုသန့်မြတ်စေကာ နောက်ဆုံးတွင် စိဒ္ဓများနှင့် ရှင်ရဟန်းများက ဘြဟ္မသဘော၌ တည်ငြိမ်သော ယောဂသမာဓိဖြင့် နေထိုင်ကြသည့် ပုံရိပ်ကို ဖော်ထုတ်ပြီး နောက်အခန်းများတွင် မြေပြင်သန့်မြေဗေဒနှင့် ဓမ္မ-ဝိညာဉ်ရေး အဓိပ္ပါယ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြရန် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 44
Meru-Topography: Cities of Brahmā and the Dikpālas; Descent of Gaṅgā; Varṣa-Lotus and Boundary Mountains
မေရုကိုဗဟိုထားသော ကမ္ဘာဗေဒဖော်ပြချက်ကို ဆက်လက်၍ စူတက မေရုတောင်အထက်ရှိ ဗြဟ္မာ၏ မြင့်မြတ်သော မြို့တော်နှင့် ဦးတည်ရာအလိုက် စီရင်ထားသော သန့်ရှင်းရာဌာနများ၊ ကောင်းကင်မြို့တော်များကို ရှင်းပြသည်။ ဗြဟ္မာအနီးတွင် ရောင်တောက်သော သမ္ဘူ၏ နေရာ၊ အရှေ့ဘက်တွင် အိန္ဒြာ၏ အမရာဝတီ၊ တောင်ဘက်တွင် အဂ္နိ၏ တေဇောဝတီ၊ ထပ်တောင်ဘက်တွင် ယမ၏ သံယမနီ၊ အနောက်ဘက်တွင် နိရ္ရတိ၏ ရက္ခ္ဆိုဝတီ၊ အနောက်ကွာတစ်ဝန်းတွင် ဝရုဏ၏ သုဒ္ဓဝတီ၊ မြောက်ဘက်တွင် ဝါယု၏ ဂန္ဓဝတီ၊ စောမ၏ ကာန္တိမတီနှင့် ရောက်ရန်ခက်ခဲသော သင်္ကရာမြို့ (ယရှောဝတီ) တွင် ဣရှာန၏ သာသနာတော်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနေရာများသည် သီလနှင့် မောက္ခလမ်းကြောင်းအလိုက် သက်ဆိုင်ရာ အကျိုးရလဒ်များရှိ၍ ဝေဒသိသူနှင့် ယဇ္ဉာပြုသူ၊ ဇပနှင့် အဟုတိပူဇာပြုသူ၊ သစ္စာတည်သူ၊ တမသဂုဏ်လိုက်သူ၊ မနာလိုမှုကင်းစွာ တီရ္ထဝန်ဆောင်သူ၊ ပရာဏာယာမ လေ့ကျင့်သူတို့သည် သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ ရောက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဂင်္ဂါမြစ်သည် ဗိဿနု၏ ခြေဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်၍ လစက်ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးကာ ဗြဟ္မာမြို့သို့ ဆင်းသက်ပြီး စီတာ၊ အာလကာနန္ဒာ၊ သုစက္ခုစ်၊ ဘဒြာ ဟူသော မြစ်လေးစင်းအဖြစ် ခွဲကာ ဝရ္ရှများမှတစ်ဆင့် သမုဒ္ဒရာများသို့ စီးဆင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မေရုကို ဝန်းရံသည့် ကြာပန်းပုံသဏ္ဍာန် ကမ္ဘာဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ဝရ္ရှများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်သော နယ်နိမိတ်တောင်တန်းများကို ရေတွက်ဖော်ပြကာ နောက်ပိုင်း ပိုမိုအသေးစိတ်သော ပထဝီနှင့် ကမ္ဘာဗေဒသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 45
Jambūdvīpa Varṣas, Bhārata as Karmabhūmi, and the Sacred Hydro-Topography of Dharma
အဓ್ಯಾಯ ၄၄ အဆုံးကော်လိုဖွန်ပြီးနောက် စူတာသည် ပုရာဏက ကောသမိုဂရဖီကို ဆက်လက်ဖော်ပြကာ ဇမ္ဗူဒွီပရှိ ဝර්ṣa များအတွင်း လူသားအခြေအနေများ—အသားအရောင်၊ အစားအစာအလေ့အထ၊ နှင့် အံ့ဖွယ်အသက်တမ်းရှည်မှု—ကို ကေတုမာလ၊ ဘဒြာရှွ၊ ရမ်ယက၊ ဟိရဏ္မယ၊ ကုရု၊ ကിംပုရုṣ၊ ဟရိဝර්ṣ၊ အီလာဝෘတ နှင့် စန္ဒြဒွီပ စသည့်ဒေသများအလိုက် စိစစ်တင်ပြသည်။ ထို့နောက် အမြဲတမ်းဘက္တိရှိ၍ ကြောက်ရွံ့မှုမရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုကင်းသော အကောင်းမြတ်ဝර්ṣ များမှ ဘာရတဝර්ṣ သို့ လှည့်ကာ၊ ဝර්ဏာအမျိုးမျိုး၊ အလုပ်အကိုင်ကွဲပြားမှု၊ အသက်တမ်းကန့်သတ်မှုတို့ကြောင့် ဘာရတကို ကမ္မဘူမိ—ယဇ్ఞ၊ စစ်ပွဲ၊ ကုန်သွယ်ရေးတို့ဖြင့် ဓမ္မကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးရသော မြေ—ဟု သတ်မှတ်သည်။ အခန်းသည် ဘာရတ၏ အဓိကတောင်တန်းများနှင့် ဟိမဝတ်၊ ဝိန္ဓျ၊ သဟျ၊ မလယ၊ သုက္တိမတ်၊ ဥက္ษဝတ် တို့မှ ပေါက်ဖွားသည့် သန့်စင်ပေးသော မြစ်များကို အကျယ်တဝင့် စာရင်းပြုကာ၊ ထိုရေကြောင်းတလျှောက် နေထိုင်သော လူမျိုးစုများကိုပါ ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ယုဂလေးပါးသည် ဘာရတနှင့် အထူးသက်ဆိုင်ကြောင်း ခွဲခြားပြပြီး၊ ကിംပုရုṣ မှစသော ဝර්ṣ ၈ ခုသည် ဆာလောင်မှု၊ ပင်ပန်းမှု၊ ဝမ်းနည်းမှုကင်းသော်လည်း ဘာရတသည် ပြောင်းလဲတိုးတက်စေသော ကမ္မ၏ میدان ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုကာ နောက်ထပ် သဒ္ဓာနှင့် မောက္ခသဘောတရားဆိုင်ရာ သင်ကြားမှုသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 46
Divine Abodes on the Mountains — A Sacred Survey of Jambūdvīpa (Kailāsa to Siddha Realms)
ပုရာဏက ကမ္ဘာဗေဒဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် စူတာသည် ဇမ္ဗူဒွီပနှင့် ဆက်နွယ်သော မြင့်မြတ်သည့် တောင်တန်းဒေသကို သက်ရှိသကာရတရားမြေပြင်အဖြစ် ဖော်ညွှန်းပြီး ဒေဝတားများ၊ စိဒ္ဓများ၊ ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ယောဂီကြီးများ နေထိုင်ရာဟု ဆိုသည်။ အစတွင် ကြည်လင်သည့် ကောင်းကင်ဗိမာန်များနှင့် ဘူတေရှ/ရှီဝအား နေ့စဉ်ပူဇော်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီး၊ ထို့နောက် ကိုင်လာသနှင့် မန္ဒာကိနီမြစ်သို့ တိုးချဲ့ကာ မြစ်ရေများနှင့် ကြာပန်းပြည့်ရေကန်များကို သန့်ရှင်းမှုနှင့် ကုသိုလ်၏ အရင်းအမြစ်ဟု ချီးမြှောက်သည်။ ထို့နောက် ဗိဿနုနှင့် လက္ခမီ၊ အိန္ဒြာနှင့် သာစီ၊ ဘြဟ္မာနှင့် သာဝိတြီ၊ ဒုရ္ဂါကို မဟေရှဝရီအဖြစ်၊ ဂရုဍသည် ဗိဿနုကို စိတ်တည်ငြိမ်စွာ သမ္မာဓိပြုနေခြင်း၊ ထို့ပြင် ဝိဒ္ယာဓရ၊ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ အပ္ဆရာ၊ ယက္ခ၊ ရာက္ခသ မြို့များကို အစဉ်လိုက် ဖော်ပြသည်။ ယောဂအာရှရမ်များ (အထူးသဖြင့် ဇိုင်ဂီရှဝျနှင့် တပည့်များ) သည် အတွင်းစည်းကမ်းကို အခြေခံကာ ခေါင်းထိပ်၌ အီရှာနကို သမ္မာဓိပြုရန် သင်ကြားထားသည်။ နိဂုံးတွင် စိဒ္ဓလင်္ဂများနှင့် အာရှရမ်များ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင် များပြားကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဇမ္ဗူဒွီပ၏ အကျယ်အဝန်းကို စုစည်းကာ နောက်ထပ် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြန့်သည့် ကမ္ဘာဗေဒ/ဓမ္မဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသို့ ဆက်သွားရန် ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 47
Sapta-dvīpa Cosmography and the Vision of Śvetadvīpa–Vaikuṇṭha
ပုရာဏာအလိုက် ကမ္ဘာလောကမြေပုံဖော်ပြမှုကို ဆက်လက်ပြု၍ စူတာသည် ဇမ္ဗူဒွီပကို ကျော်လွန်ကာ အကျယ်အဝန်းနှစ်ဆတိုးသည့် ကျွန်းမဟာဒွီပများနှင့် တစ်ခုချင်းစီကို ဝန်းရံသည့် သမုဒ္ဒရာမျိုးစုံကို ရှင်းလင်းသည်။ ပလက္ခဒွီပတွင် ကုလပရဝတတောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၊ ဓမ္မတရားအေးချမ်းမှု၊ စောမကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် စောမ-သာယုဇျနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သာလ္မလီ၊ ကုရှ၊ ကရောဉ္စ၊ သာကဒွီပတို့ကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြပြီး တစ်ခုချင်းစီတွင် တောင် ၇ ခု၊ အဓိကမြစ် ၇ စင်း၊ လူမျိုး/ဝဏ္ဏများနှင့် အဓိကဘက်တော်ပူဇော်မှု—ဝါယု၊ ဗြဟ္မာ၊ ရုဒ္ဒရ(မဟာဒေဝ)၊ စူရ്യ—တို့ရှိကာ သာရူပျ၊ သာလောကတာနှင့် ကရုဏာကြောင့် နီးကပ်ရခြင်းတို့ကဲ့သို့ အဆင့်လိုက်အကျိုးများကို ပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နို့သမုဒ္ဒရာ(ခ္ရှီရောဒ)က ဝန်းရံထားသော ရွှေတဒွီပတွင် ရောဂါ၊ ကြောက်ရွံ့မှု၊ လောဘ၊ လိမ်လည်မှုကင်းပြီး ယောဂ၊ မန္တရ၊ တပသ၊ ဉာဏတို့ဖြင့် နာရာယဏကို အလေးအနက်ထား၍ ဆည်းကပ်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် နာရာယဏပုရ/ဝိုင်ကွဏ္ဌ၏ သာယာမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြကာ ဟရီသည် ရှေရှပေါ်တွင် အိပ်စက်၍ သရီ(လက္ခ္မီ)သည် ခြေတော်အနီးတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုပြီး၊ စကြဝဠာသည် နာရာယဏမှ ပေါ်ထွန်း၍ သူ့အတွင်းတည်ကာ ပရလယတွင် သူ့ထံပြန်ဝင်သည်—သူတစ်ပါးမရှိသော အမြင့်ဆုံးဂမနာတည်ရာဟု သတ်မှတ်ကာ နောက်ပိုင်း သာသနာရေးနှင့် ယောဂဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသို့ ချဉ်းကပ်စေသည်။
Adhyaya 48
Puṣkara-dvīpa, Lokāloka, and the Measure of the Brahmāṇḍa (Cosmic Egg)
ဤအধ্যာယသည် ပုရာဏက ကမ္ဘာမြေပုံဖော်ပြမှုကို ဆက်လက်တင်ပြ၍ Śāka-dvīpa ထက် နှစ်ဆကျယ်သော Puṣkara-dvīpa ကို ချိုမြိန်ရေသမုဒ္ဒရာဖြင့် ဝန်းရံထားသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ စက်ဝိုင်းပုံ တစ်ခုတည်းသော လက်စွပ်တောင် Manasottara ကို မိတ်ဆက်ပြီး ဒွီပအတွင်း အမည်ခွဲခြားမှု (Mānasya ဒေသနှင့် တောင်ပတ်လည်ခရိုင်; Mahāvīta/Dhātakīkhaṇḍa) ကို ဆိုသည်။ ထို့နောက် ပထဝီမှ သာသနာသို့ ပြောင်းကာ ကိုးကွယ်ထိုက်သော အချက်အချာအဖြစ် nyagrodha သစ်ပင်ကြီးကို ထားပြီး Brahmā ၏ ရှိနေမှုနှင့် Śiva၊ Nārāyaṇa တို့၏ နေရာတော်ကို အတည်ပြုကာ နတ်များနှင့် ယောဂီရိရှီများက ကိုးကွယ်သော Hari-Hara (တစ်ဝက် Hara တစ်ဝက် Hari) သို့ အထွတ်အထိပ်ရောက်စေသည်။ ထို့နောက် ရွှေရောင်နယ်မြေ နှင့် Lokāloka တောင်ကို ဖော်ပြကာ အလင်းရောင်ကမ္ဘာနှင့် အမှောင်အဝန်းကြား အကန့်အသတ်ကို သတ်မှတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် Pradhāna/Prakṛti အမတမှ ကမ္ဘာဥ (brahmāṇḍa) မရေမတွက် ပေါ်ထွန်းပြီး တစ်လုံးစီတွင် လောက ၁၄ ခုနှင့် အုပ်စိုးနတ်များ ပါဝင်ကြောင်း ဆိုသည်။ ဤသည်က ကမ္ဘာဖော်ပြမှုအပိုင်းကို ပိတ်ပြီး Avyakta ကို Brahman ဟု မြင်ခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံးဘုရား၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့မှုသို့ ဦးတည်ကာ နောက်တစ်ခန်းတွင် ကမ္ဘာဗေဒကို သာမန်ဖော်ပြချက်မဟုတ်ဘဲ သမားတော်သိမြင်မှုအဖြစ် ဖတ်ရှုရန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 49
Manvantaras, Indras, Saptarṣis, and the Seven Sustaining Manifestations; Vyāsa as Nārāyaṇa
ကမ္ဘာစီမံခန့်ခွဲမှုဆိုင်ရာ ပုရာဏသဘောတရားကို ဆက်လက်ဖော်ပြရာတွင် ရှင်ပညာရှိတို့က မန္ဝန္တရများ (အတိတ်နှင့် အနာဂတ်) နှင့် ဒွာပါရယုဂ၌ ဗျာသ၏ ပေါ်ထွန်းမှုများကို ချုပ်ချုပ်တင်ပြရန် တောင်းဆိုကြပြီး ကလိယုဂ၌ ဓမ္မကို ဗေဒခွဲခြားခြင်းနှင့် အဝတာရများဖြင့် မည်သို့ ထိန်းသိမ်းသနည်းကို အထူးအာရုံစိုက်သည်။ စူတက ပထမ မနု ၆ ပါးကို ရေတွက်ကာ ယခုကာလကို မနု ၇ ပါးမြောက် ဝိုင်ဝစွဝတ မန္ဝန္တရဟု သတ်မှတ်ပြီး မန္ဝန္တရတစ်ခုစီအတွက် ဒေဝဂဏများ၊ အင်ဒြာနှင့် စပ္တဋ္ဌိ ၇ ပါးကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် အုပ်ချုပ်ရေးကမ္ဘာဗေဒမှ အဝတာရသီအိုလောဂျီသို့ လှည့်ကာ မန္ဝန္တရတိုင်းတွင် ဘဂဝန်သည် ထိန်းသိမ်းသော အံရှ (aṃśa) ကို ပေါ်ထွန်းစေပြီး ဝိုင်ဝစွဝတကာလ၌ ဝာမနအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ လောကသုံးပါး၏ အာဏာကို အင်ဒြာထံ ပြန်လည်စီစဉ်ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ကေရှဝ/နာရာယဏသည် ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဖျက်သိမ်းသူဖြစ်၍ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေကြောင်းနှင့် လေးမျိုးပုံစံ—ဝာစုဒေဝ၊ သင်္ကရ္ရှဏ/ရှေရှ (အချိန်အဖြစ်)၊ ပရဒျုမန၊ အနိရုဒ္ဓ—ဖြင့် ဂုဏသဘောအလိုက် လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ကృష్ణ-ဒွိပာယန ဗျာသကို နာရာယဏကိုယ်တိုင်ဟု သတ်မှတ်ကာ အစမရှိသော ပရမတ္ထကို သိမြင်သူတစ်ဦးတည်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြီး ကမ္ဘာဗေဒ၊ ဗေဒခွဲခြားခြင်းနှင့် ကယ်တင်ရေးဉာဏ်ကို ချိတ်ဆက်ကာ နောက်ထပ် ဒဿနသင်ကြားမှုသို့ အခြေခံတည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 50
Lineage of Vyāsas, Division of the Veda, and Vāsudeva/Īśāna as the Veda-Known Supreme
သုတ္တကာလက ဓမ္မနှင့် ဝေဒဗျာဒိတ်ကို အခေတ်အဆက် ထိန်းသိမ်းပုံကို ဆက်လက်ပြောကြား၍ မန္ဝန္တရများနှင့် ဒွာပရယုဂ်စက်ဝန်းများအတွင်း ဝေဒကို စီမံခွဲဝေပုံနှင့် ဗျာသများ၏ ဆက်စပ်စဉ်ဆက်ကို ရှင်းပြကာ ပရာရှရ၏သား ကృష్ణ ဒွိပာယန ဗျာသအထိ ရောက်စေသည်။ ဗျာသ၏ အာဏာသည် မျိုးရိုးသာမက ကရုဏာတော်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး အီရှာနကို ပူဇော်ကာ စာမ္ဗ (ရှီဝ) ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဝေဒစီမံသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ပိုင်လ (ရိဂ်), ဝိုင်ရှမ္ပါယန (ယဇုရ်), ဇိုင်မိနိ (သာမ), စုမန္တု (အထರ್ವ), နှင့် အီတိဟာသ–ပုရာဏအတွက် သုတ္တတို့ထံ သင်ကြားခွဲဝေသည့် ပညာရေးစနစ်နှင့် စာတုရဟောတရ ပုရောဟိတ်စနစ်၏ ရိတုအကြောင်းတရားကို ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် အိုံကာရသည် ဘြဟ္မန်မှ ပေါ်ထွန်း၍ ဝေဒတို့က သင်ကြားသည့် အမြင့်ဆုံးသည် ဝာစုဒေဝဖြစ်ကြောင်း၊ မဟာဒေဝသည် ဝေဒရုပ်သဘောဖြစ်ကြောင်း ဆိုကာ ဟရီ–ဟရ သဟဇာတကို ထင်ရှားစေပြီး ရွတ်ဖတ်ခြင်းထက် ကျော်လွန်သော ဝေဒန္တသိမြင်မှုသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 51
Incarnations of Mahādeva in Kali-yuga (Vaivasvata Manvantara) and the Nakulīśa Horizon
ဒွာပါရယုဂ၌ ဗျာသအဝတားများကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ စူတာသည် ဝိုင်ဝသွတ မန္ဝန္တရအတွင်း ကလိယုဂ၌ မဟာဒေဝ၏ ပေါ်ထွန်းမှုများကို စာရင်းသစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဖော်ပြသည်။ အစတွင် သမ္ဘူသည် ဟိမဝန္တတောင်ထိပ် (ချဂလာ) တွင် ရွှေတအဖြစ် ပေါ်လာ၍ တောက်ပပြီး ဝေဒပညာပြည့်စုံသော ဗြာဟ္မဏ ရှင်သန်သူများက သင်တန်းသား/နမူနာအဖြစ် ထွန်းကားလာသည်။ ထို့နောက် ရွှေတနှင့် ဆက်နွယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ၊ သန့်ရှင်းရာနေရာများနှင့် အမည်ခေါ်အမည်တော်များကို အစဉ်လိုက် ရေတွက်ကာ ဝိုင်ဝသွတ မန္ဝန္တရအတွင်း ရှိုင်ဝအဝတား စုစုပေါင်း ၂၈ ပါးဟု ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်း ကလိယုဂ အဆုံးတွင် ဘုရားသည် တီရ္ထတစ်ခု၌ နကူလီရှဝရအဖြစ် ကိုယ်ထင်ရှားပေါ်လာ၍ ပါရှုပတ သင်ကြားမှုနှင့် ဆရာ-တပည့် ဆက်ခံစဉ်ကို တည်မြဲစေသည်။ တပည့်/ရိရှီစာရင်းများက တပသ်၊ ယောဂ၊ ဗြဟ္မဝိဒျာနှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ဝေဒစည်းကမ်းနှင့် ဓမ္မကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းကို အလေးပေးသည်။ အဆုံးတွင် အနာဂတ် မနုများ (သာဝර්ဏ) ကို ခန့်မှန်းဖော်ပြပြီး ရေချိုးပြီးနောက်၊ ဘုရားကျောင်း သို့မဟုတ် မြစ်ကမ်းတွင် ဖတ်ကြား/နားထောင်ခြင်း၏ အကျိုးကို ချီးမွမ်းကာ နာရာယဏနှင့် ကူර්မအဖြစ် ဗိෂ္ဏုအား နမස්ကာရဖြင့် ပိတ်သိမ်းသည်။
Frequently Asked Questions
It establishes Purāṇic authority and outlines a mokṣa-oriented synthesis (samanvaya): Śrī as Viṣṇu’s Māyā-Śakti, liberation through jñāna and Karma-yoga within Varnāśrama, and the instruction to worship Maheśvara through knowledge and devotion while taking Nārāyaṇa as the supreme refuge.
Adhyāya 1 contains an Ishvara-Gita-like discourse where the Lord defines the supreme Brahman, explains vibhūti, cause–effect (avyakta–jagat), pravṛtti (divine cosmic activity), and prescribes threefold bhāvanā and Karma-yoga leading to non-dual realization.
Śrī is presented as Viṣṇu’s own supreme power—Māyā/Prakṛti constituted of the three guṇas—by which the universe is projected and withdrawn; yet she does not prevail over those who worship the Supreme through jñāna and consecrated action.