Adhyaya 50

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकोनपञ्चाशो ऽध्यायः सूत उवाच अस्मिन् मन्वन्तरे पूर्वं वर्तमाने महान् विभुः / द्वापरे प्रथमे व्यासो मनुः स्वायंभुवो मतः

ဤသို့ဖြစ်၍ သီရိကူර්မပုရာဏ၌၊ ခြောက်ထောင်သလိုကာပါသော သံဟိတာ၌၊ ပူရဝဘားဂ၌၊ အခန်းအမှတ် လေးဆယ့်ကိုး စတင်၏။ စူတာက ဆိုသည်— «ဤမန်ဝန္တရ၌ ယခင်က အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော မဟာဝိဘု သခင်က သာသနာအစဉ်အလာကို စီမံတော်မူ၏; ဒွာပရယုဂ ပထမ၌ ဝျာသသည် စွာယမ္ဘူဝ မနုဟု သတ်မှတ်ကြ၏»။

Verse 2

बिभेद बहुधा वेदं नियोगाद् ब्रह्मणः प्रभोः / द्वितीये द्वापरे चैव वेदव्यासः प्रजापतिः

သခင် ဘြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အရ၊ တစ်ပါးတည်းသော ဝေဒကို အပိုင်းအခြား များစွာအဖြစ် ခွဲဝေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဒွာပရယုဂ ဒုတိယ၌ «ဝေဒဝျာသ» ဟုခေါ်သော ပရဇာပတိက ထိုခွဲဝေမှုကို ပြုလုပ်၏။

Verse 3

तृतीये चोशना व्यासश्चतुर्थे स्याद् बृहस्पतिः / सविता पञ्चमे व्यासः षष्ठे मृत्युः प्रकीर्तितः

တတိယ (မန်ဝန္တရ) တွင် ဥရှနာကို ဝျာသဟု ကြေညာကြ၏; စတုတ္ထတွင် ဘృဟஸပတိကို ဝျာသဟု ဆိုကြ၏။ ပဉ္စမတွင် သဝိတೃသည် ဝျာသဖြစ်၏; ဆဋ္ဌတွင် မృတ்யုကို ဝျာသဟု ချီးမြှောက်ကြ၏။

Verse 4

सप्तमे च तथैवेन्द्रो वसिष्ठश्चाष्टमे मतः / सारस्वतश्च नवमे त्रिधामा दशमे स्मृतः

သတ္တမတွင်လည်း အိန္ဒြာသည် ထိုနည်းတူ (အမည်ခံ၏)။ အဋ္ဌမတွင် ဝသိဋ္ဌကို (အိန္ဒြာဟု) မှတ်ယူကြ၏။ နဝမတွင် (အိန္ဒြာ) သာရသ္ဝတ ဖြစ်၏; ဒသမတွင် ထရိဓာမန်ဟု မှတ်မိကြ၏။

Verse 5

एकादशे तु त्रिवृषः शततेजास्ततः परः / त्रयोदशे तथा धर्मस्तरक्षुस्तु चतुर्दशे

ဧကာဒသမ (စက်ဝန်း) တွင် တြိဝೃષ ဖြစ်၏; ထို့နောက် သူ့အပြီး၌ သတတေဇာ ဖြစ်၏။ တြယောဒသမတွင် ဓမ္မ ဖြစ်၍၊ စတုર્દသမတွင် တရက္ရှု ဖြစ်၏။

Verse 6

त्र्यारुणिर्वै पञ्चदशे षोडशे तु धनञ्जयः / कृतञ्जयः सप्तदशे ह्यष्टादशे ऋतञ्जयः

အမှန်တကယ်ပင် ဆယ့်ငါးမြောက်အလှည့်တွင် တြျာရုဏိ ရှိ၏၊ ဆယ့်ခြောက်မြောက်တွင် ဓနဉ္ဇယ ဖြစ်၏။ ဆယ့်ခုနစ်မြောက်တွင် ကෘတဉ္ဇယ၊ ဆယ့်ရှစ်မြောက်တွင် ရ္တဉ္ဇယ ဖြစ်၏။

Verse 7

ततो व्यासो भरद्वाजस्तस्मादूर्ध्वं तु गौतमः / राजश्रवाश्चैकविंशस्तस्माच्छुष्मायणः परः

ထို့နောက် သူထံမှ ဗျာသ ပေါ်ထွန်း၍၊ ဗျာသထံမှ ဘရဒ္ဝါဇ ပေါ်ထွန်း၏။ ဘရဒ္ဝါဇမှ ဆက်လက်သော မျိုးဆက်၌ ဂေါတမ ပေါ်ထွန်း၏။ ဂေါတမမှ ဆက်စဉ်အတွင်း နှစ်ဆယ့်တစ်မြောက်ဖြစ်သော ရာဇရှရဝါ ပေါ်ထွန်းပြီး၊ ထို့နောက် ချုရှ္မာယဏ ဖြစ်၏။

Verse 8

तृणबिन्दुस्त्रयोविंशे वाल्मीकिस्तत्परः स्मृतः / पञ्चविशे तथा शक्तिः षड्विंशे तु पराशरः

နှစ်ဆယ့်သုံးမြောက်မျိုးဆက်တွင် တೃဏဗိန္ဒု ရှိ၏။ ထို့နောက် ဗာလ္မီကိ ကို မှတ်မိကြ၏။ နှစ်ဆယ့်ငါးမြောက်တွင်လည်း သက္တိ ရှိ၍၊ နှစ်ဆယ့်ခြောက်မြောက်တွင် ပရာရှရ ဖြစ်၏။

Verse 9

सप्तविंशे तथा व्यासो जातूकर्णो महामुनिः / अष्टाविंशे पुनः प्राप्ते ह्यस्मिन् वै द्वापरे द्विजाः / पराशरसुतो व्यासः कृष्णद्वैपायनो ऽभवत्

နှစ်ဆယ့်ခုနစ်မြောက် ဒွာပရတွင် မဟာမုနိ ဇာတူကဏ္ဏ သည် ဗျာသ ဖြစ်လာ၏။ ယခု ဤနှစ်ဆယ့်ရှစ်မြောက် ဒွာပရတွင်၊ အို ဒွိဇ ပညာရှိတို့၊ ဗျာသ သည် ပရာရှရ၏ သား—ကృష్ణ ဒွဲပါယန ဖြစ်၏။

Verse 10

स एव सर्ववेदानां पुराणानां प्रदर्शकः / पाराशर्यो महायोगी कृष्णद्वैपायनो हरिः

သူတစ်ဦးတည်းသာ ဝေဒအားလုံးနှင့် ပုရာဏ အားလုံးကို ထင်ရှားဖော်ပြ၍ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုသူ ဖြစ်၏—ပရာရှရ၏ သား၊ မဟာယောဂီ ကృష్ణ ဒွဲပါယန (ဗျာသ) သည် ဟရိ ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၏။

Verse 11

आराध्य देवमीशानं दृष्ट्वा साम्बं त्रिलोचनम् / तत्प्रसादादसौ व्यासं वेदानामकरोत् प्रभुः

အီရှာန (Īśāna) ဘုရားကို ပူဇော်ကာ၊ သုံးမျက်စိရှင် သမ္ဗ (Sāmba) — သီဝ (Śiva) ကို မြင်တွေ့ပြီး၊ ထိုသခင်၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုမဟာသူသည် ဝေဒများကို စီစဉ်တော်မူသော ဗျာသ (Vyāsa) ဖြစ်လာ하였다။

Verse 12

अथ शिष्यान् प्रिजग्राह चतुरो वेदपारगान् / जैमिनिं च सुमन्तुं च वैशम्पायनमेव च / पैलं तेषां चतुर्थं च पञ्चमं मां महामुनिः

ထို့နောက် မဟာမုနိသည် ဝေဒပညာကို ကျွမ်းကျင်သော တပည့်ငါးဦးကို လက်ခံတော်မူ၏—ဇိုင်မိနိ (Jaimini)၊ စုမန္တု (Sumantu)၊ ဝိုင်ရှမ္ပါယန (Vaiśampāyana)၊ စတုတ္ထအဖြစ် ပိုင်လ (Paila) နှင့် ပဉ္စမအဖြစ် ငါ့ကိုလည်း လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 13

ऋग्वेदश्रावकं पैलं जग्राह स महामुनिः / यजुर्वेदप्रवक्तारं वैशम्पायनमेव च

ထိုမဟာမုနိသည် ပိုင်လ (Paila) ကို ရိဂ္ဝေဒ (Ṛgveda) ကို ရွတ်ဖတ်ကာ ဆက်လက်ပို့ဆောင်သူအဖြစ် လက်ခံတော်မူပြီး၊ ထို့အတူ ဝိုင်ရှမ္ပါယန (Vaiśampāyana) ကို ယဇုရ္ဝေဒ (Yajurveda) ၏ ဆရာနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြသူအဖြစ် လက်ခံတော်မူ၏။

Verse 14

जैमिनिं सामवेदस्य श्रावकं सोन्वपद्यत / तथैवाथर्ववेदस्य सुमन्तुमृषिसत्तमम् / इतिहासपुराणानि प्रवक्तुं मामयोजयत्

သူသည် ဇိုင်မိနိ (Jaimini) ကို စာမဝေဒ (Sāmaveda) ၏ ရွတ်ဖတ်နှင့် ဆက်လက်ပို့ဆောင်သူအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူပြီး၊ အထာရ္ဝဝေဒ (Atharvaveda) အတွက် အထူးမြတ်သော ရှင်စုမန္တု (Sumantu) ကို ခန့်အပ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် အိတိဟာသနှင့် ပုရာဏများကို ရှင်းလင်းဟောကြားရန် ငါ့ကို တာဝန်ပေးတော်မူ၏။

Verse 15

एक आसीद्यजुर्वेदस्तं चतुर्धा व्यकल्पयत् / चातुर्हेत्रमभूद् यस्मिंस्तेन यज्ञमथाकरोत्

ယဇုရ္ဝေဒ (Yajurveda) သည် ယခင်က တစ်စုတည်းဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထို့နောက် လေးပိုင်းအဖြစ် စီစဉ်ခွဲခြားတော်မူ၏။ ထိုစီစဉ်မှုမှ စတုရ္ဟောတရ (cāturhotra) ဟူသော ယဇ္ဉပူဇော်ရေး ဘုန်းတော်ကြီးလေးမျိုးစနစ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ထိုစနစ်ဖြင့် ယဇ္ဉကర్మကို သင့်တော်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။

Verse 16

आध्वर्यवं यजुर्भिः स्यादृग्भिर्हेत्रं द्विजोत्तमाः / औद्गात्रं सामभिश्चक्रे ब्रह्मत्वं चाप्यथर्वभिः

အို ဒွိဇောတ္တမတို့၊ အဓ္ဝရ்யု၏ တာဝန်ကို ယဇုရ္ဝေဒဖြင့် ဆောင်ရွက်ရ၏။ ဟောတೃ၏ လုပ်ငန်းကို ဠိဂ္ဝေဒဖြင့်၊ ဥဒ္ဂာတೃ၏ လုပ်ငန်းကို သာမဝေဒဖြင့်၊ ထို့အတူ ဘြဟ္မန်ပုရောဟိတ်၏ ဘြဟ္မတ္တဝန်ကို အထර්ဝဝေဒဖြင့် ဆောင်ရွက်ရ၏။

Verse 17

ततः स ऋच उद्धृत्य ऋग्वेदं कृतवान् प्रभुः / यजूंषि च यजुर्वेदं सामवेदं च सामभिः

ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် ဠိချ် (Ṛc) မန္တရားများကို ထုတ်ယူ၍ ဠိဂ္ဝေဒကို စီစဉ်တော်မူ၏။ ထို့အတူ ယဇုစ် မန္တရားများမှ ယဇုရ္ဝေဒကို ဖွဲ့စည်းတော်မူပြီး၊ သာမန် သီချင်းများမှ သာမဝေဒကို ပုံဖော်တော်မူ၏။

Verse 18

एकविंशतिभेदेन ऋग्वेदं कृतवान् पुरा / शाखानां तु शतेनैव यजुर्वेदमथाकरोत्

ရှေးကာလ၌ သခင်ဘုရားသည် ဠိဂ္ဝေဒကို အပိုင်း ၂၁ မျိုးအဖြစ် စီမံခွဲခြားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ယဇုရ္ဝေဒကိုလည်း သာခါ (śākhā) တစ်ရာပြည့်အဖြစ် စုစည်းခွဲဝေတော်မူ၏။

Verse 19

सामवेदं सहस्त्रेण शाखानां प्रबिभेद सः / अथर्वाणमथो वेदं बिभेद नवकेन तु

သခင်ဘုရားသည် သာမဝေဒကို သာခါ (śākhā) တစ်ထောင်အဖြစ် ခွဲခြားတော်မူ၏။ ထို့အတူ အထර්ဝဝေဒကိုလည်း သာခါ ကိုးခုအဖြစ် ခွဲဝေတော်မူ၏။

Verse 20

भेदैरष्टादशैर्व्यासः पुराणं कृतवान् प्रभुः / सो ऽयमेकश्चतुष्पादो वेदः पूर्वं पुरातनात्

ဗျာသ မဟာရ္ရှိ အရှင်သည် ခွဲခြားမှု ၁၈ မျိုးဖြင့် ပုရာဏကို စီစဉ်တော်မူ၏။ ဤဓမ္မသင်္ခန်းသည် ယခင်က ရှေးအတိတ်မှ ဆက်လက်လာသော “ခြေတံ” လေးပါသော ဝေဒတစ်ပါးတည်း ဖြစ်ခဲ့၏။

Verse 21

ओङ्कारो ब्रह्मणो जातः सर्वदोषविशोधनः / वेदवेद्यो हि भगवान् वासुदेवः सनातनः

အိုံကာရသည် ဗြဟ္မန်မှ ပေါ်ပေါက်၍ အပြစ်အနာအဆာအားလုံးကို သန့်စင်ပယ်ဖျက်သည်။ ဝေဒတို့ဖြင့် သိရမည့် အနန္တကာလ ဘဂဝန် ဝါစုဒေဝသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 22

स गीयते परो वेदे यो वेदैनं स वेदवित् / एतत् परतरं ब्रह्म ज्योतिरानन्दमुत्तमम्

ထိုဘုရားကို ဝေဒတွင် အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ချီးမွမ်းသီဆိုကြသည်။ ထိုဘုရားကို အမှန်တကယ် သိသူသည် ဝေဒကို သိသူ ဖြစ်၏။ ဤသည်ကား အရာအားလုံးထက် မြင့်သော ဗြဟ္မန်—အမြင့်ဆုံး အလင်းနှင့် မလွန်ကဲသော အာနန္ဒ ဖြစ်၏။

Verse 23

वेदवाक्योदितं तत्त्वं वासुदेवः परं पदम् / वेदवेद्यमिमं वेत्ति वेदं वेदपरो मुनिः

ဝေဒဝါကျများက ကြေညာသော တတ္တဝသည် ဤသို့ပင်—ဝါစုဒေဝသည် အမြင့်ဆုံး အနေအထား (ပရမပဒ) ဖြစ်၏။ ဝေဒကို အလွန်လေးစားသည့် မုနိသည် ဝေဒဖြင့် သိရမည့် အမှန်တရား—ဝါစုဒေဝကို အမှန်တကယ် သိ၏။

Verse 24

अवेदं परमं वेत्ति वेदनिष्ठः सदेश्वरः / स वेदवेद्यो भगवान् वेदमूर्तिर्महेश्वरः / स एव वेदो वेद्यश्च तमेवाश्रित्य मुच्यते

ဝေဒ၌ တည်ကြည်၍ အရှင်အီရှ్వరကို ဆည်းကပ်သူသည် ဝေဒကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းသာမက ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံးကို သိလာ၏။ ဝေဒဖြင့် သိရမည့် ဘဂဝန် မဟာဒေဝ—ဝေဒကိုယ်တော် မဟေရှ్వర ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဘုရားတော်တစ်ပါးတည်းက ဝေဒလည်း ဖြစ်၍ သိရမည့်အရာလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားတော်ကိုသာ အားကိုးလျှင် လွတ်မြောက်၏။

Verse 25

इत्येदक्षरं वेद्यमोङ्कारं वेदमव्ययम् / अवेदं च विजानाति पाराशर्यो महामुनिः

ထို့ကြောင့် မဟာမုနိ ပါရာရှာရျယသည် သိရမည့် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာသည် အိုံကာရ—ဝေဒကိုယ်တိုင်၊ မယိုယွင်းသော ဝေဒ—ဟု နားလည်၏။ ထို့ပြင် အမှန်တကယ် ဝေဒသိမြင်ခြင်း၏ ပြင်ပရှိသော «မဝေဒ» ကိုလည်း သိ၏။