Adhyaya 22
Durjaya, Urvaśī, and the Expiation at Vārāṇasī (Genealogy and Sin-Removal through Viśveśvara)
ယခင်အခန်းပြီးနောက် စူတာသည် မင်းဆက်မှတ်တမ်းကို Jayadhvaja မှ Tālajaṅgha နှင့် Yādava မျိုးခွဲများတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖော်ပြကာ Vītihotra မျိုးရိုးကို Ananta နှင့် Durjaya အထိ တည်ဆောက်ပြသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာဆန်သောဇာတ်လမ်းသို့ ပြောင်းလဲသည်။ Durjaya သည် Kāliṇdī မြစ်ကမ်းတွင် အပစရာ Urvaśī ကို ချစ်မောကာ အကြိမ်ကြိမ်ကပ်ငြိသွားသည်။ မြို့တော်သို့ပြန်လာသောအခါ ပတိဝြတားဇနီးသည် သူ၏အတွင်းအရှက်ကို သိမြင်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ သန့်စင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေကာ Kaṇva ရှင်တော်ထံ prāyaścitta တောင်းစေသည်။ နောက်တစ်ဖန်ကျရောက်မှုကို Gandharva ၏ပန်းကုံးကို အကြမ်းဖက်လုယူခြင်းနှင့် အလိုမပြည့်လမ်းလျှောက်လှည့်လည်ခြင်းတို့ဖြင့် သင်္ကေတပြကာ ထပ်မံချုပ်ငြိမှုသို့ ရောက်ပြီးနောက် သတိပြန်လည်ကာ တပစ် (tapas) ကို ရှည်ကြာစွာ ပြုလုပ်သည်။ Kaṇva သည် သူ၏တပစ်ကို နှစ်သက်၍ အဆုံးအဖြတ်ကုထုံးအဖြစ် Vārāṇasī သို့ ဘုရားဖူးသွားရန်၊ Gaṅgā တွင် ရေချိုးရန်၊ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃများအား ပူဇော်ရန်၊ Viśveśvara-liṅga ကို darśana ပြုရန် ညွှန်ကြားပြီး ထိုကဲ့သို့ပြုလျှင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ Durjaya သန့်စင်ကာ ပြန်လည်အုပ်ချုပ်ပြီး Supratīka ကို မွေးဖွားကာ နောက်တစ်ဆက် Kroṣṭu မျိုးရိုးသို့ ဇာတ်ကြောင်းကူးပြောင်း하며 နားထောင်သူတို့အတွက် အပြစ်ဖျက်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकविशो ऽध्यायः सूत उवाच जयध्वजस्य पुत्रो ऽभूत् तालाजङ्घ इति स्मृतः / शतपुत्रास्तु तस्यासन् तालजङ्घाः प्रकीर्तिताः
ဤသို့ဖြင့် သီရိကူර්မပုရာဏ၊ ခြောက်ထောင်ရှ్లోက စံဟိတာ၊ ပူರ್ವဘာဂ၌ အခန်း ၂၁ ပြီးဆုံး၏။ စူတာကဆိုသည်– “ဂျယဓ္ဝဇ၏ သားမှာ တာလဇင်္ဃ ဟု မှတ်သားကြသည်။ ထိုသူ၌ သားတစ်ရာရှိ၍ တာလဇင်္ဃများ ဟု ကျော်ကြားသည်”။
Verse 2
तेषां ज्येष्ठो महावीर्यो वीतिहोत्रो ऽभवन्नृपः / वृषप्रभृतयश्चान्ये यादवाः पुण्यकर्मिणः
သူတို့အနက် အကြီးဆုံးမှာ မဟာသူရဲကောင်း ဗီတိဟောထရ မင်းဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဝೃષ မှစ၍ အခြားသူတို့လည်း ကုသိုလ်ကံပြုသော ယာဒဝများ ဖြစ်ကြသည်။
Verse 3
वृषो वंशकरस्तेषां तस्य पुत्रो ऽभवन्मधुः / मधोः पुत्रशतं त्वासीद् वृषणस्तस्य वंशभाक्
သူတို့အနက် ဝೃષ သည် မျိုးဆက်တည်ထောင်သူ ဖြစ်လာ၏။ သူ၏ သားမှာ မဓု ဖြစ်၏။ မဓု၌ သားတစ်ရာရှိပြီး ထိုအနက် ဝೃષဏ သည် မျိုးရိုးကို ဆက်ခံကာ မျိုးဆက်ကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်၏။
Verse 4
वीतिहोत्रसुतश्चापि विश्रुतो ऽनन्त इत्युत / दुर्जयस्तस्य पुत्रो ऽबूत् सर्वशास्त्रविशारदः
ထို့ပြင် ဗီတိဟောထရ၏ သားကို အနန္တ ဟု ကျော်ကြားကြ၏။ သူ၏ သားမှာ ဒုရ္ဇယ ဖြစ်ပြီး သာස්တရ အားလုံး၌ ကျွမ်းကျင်ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။
Verse 5
तस्य भार्या रूपवती गुणैः सर्वैरलङ्कृता / पतिव्रतासीत् पतिना स्वधर्मपरिपालिका
သူ၏ဇနီးသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ကုသိုလ်ဂုဏ်အပေါင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိသော ပတိဝြတာအဖြစ် နေထိုင်ကာ မိမိ၏ သာသနာဓမ္မကို ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ထိန်းသိမ်းလေ၏။
Verse 6
स कदाचिन्महाभागः कालिन्दीतीरसंस्थिताम् / अपश्यदुर्वशीं देवीं गायन्तीं मधुरस्वनाम्
တစ်ခါက ထိုမဟာဂုဏ်ရှိသူသည် ကာလိန္ဒီ (ယမုနာ) မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော ဒေဝီ ဥရဝရှီကို မြင်ရ၏။ သူမသည် အလွန်ချိုမြိန်သော အသံဖြင့် သီချင်းဆိုနေ၏။
Verse 7
ततः कामाहतमनास्तत्समीपमुपेत्य वै / प्रोवाच सुचिरं कालं देवि रन्तुं मयार्ऽहसि
ထို့နောက် ကာမကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော သူသည် သူမအနီးသို့ သွားကာ—“ဒေဝီ၊ အချိန်ကြာကြာ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ရန် သင် သဘောတူသင့်သည်” ဟု ပြောလေ၏။
Verse 8
सा देवी नृपतिं दृष्ट्वा रूपलावण्यसंयुतम् / रेमे तेन चिरं कालं कामदेवमिवापरम्
ထိုဒေဝီသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မင်းကို မြင်သော် သူနှင့်အတူ အချိန်ကြာကြာ ပျော်မြူးလေ၏—ကာမဒေဝ တစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။
Verse 9
कालात् प्रबुद्धो राजा तामुर्वशीं प्राह शोभनाम् / गमिष्यामि पुरीं रम्यां हसन्ती साब्रवीद् वचः
အချိန်ရောက်လာသော် မင်းသည် နိုးထလာ၍ တောက်ပလှသော ဥရဝရှီကို ပြော၏—“ကျွန်ုပ်သည် လှပသော မြို့တော်သို့ သွားမည်” ဟု။ သူမသည် ပြုံးလျက် ဤစကားတို့ဖြင့် ပြန်လည်ဆိုလေ၏။
Verse 10
न ह्यनेनोपभोगेन भवता राजसुन्दर / प्रीतिः संजायते मह्यं स्थातव्यं वत्सरं पुनः
အို ရုပ်ရည်လှပသော မင်းကြီး၊ သင်နှင့် ဤသို့သော အပျော်အပါးဖြင့် ကျွန်မ၏ စိတ်တွင် အမှန်တကယ်သော ချစ်ခင်မှု မပေါက်ဖွားပါ။ ထို့ကြောင့် သင်သည် နောက်တစ်နှစ် ထပ်မံ ခွဲနေသင့်သည်။
Verse 11
तामब्रवीत् स मतिमान् गत्वा शीघ्रतरं पुरीम् / आगमिष्यामि भूयो ऽत्र तन्मे ऽनुज्ञातुमर्हसि
ထိုပညာရှိသူက သူမအား ပြောသည်– “မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် သွားပြီးနောက် ဤနေရာသို့ ပြန်လာမည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အား ခွင့်ပြုပါ” ဟု။
Verse 12
तमब्रवीत् सा सुभगा तथा कुरु विशांपते / नान्ययाप्सरसा तावद् रन्तव्यं भवत् पुनः
ကံကောင်းသော အပ္စရာမက သူ့အား ပြောသည်– “ကောင်းပြီ၊ အို လူမျိုးတို့၏ အရှင်၊ ထိုသို့ ပြုလော့။ သို့သော် ထိုအချိန်အထိ အခြားအပ္စရာမနှင့် ထပ်မံ မပျော်ပါနှင့်” ဟု။
Verse 13
ओमित्युक्त्वा ययौ तूर्णं पुरीं परमशोभनाम् / गत्वा पतिव्रतां पत्नीं दृष्ट्वा बीतो ऽभवन्नृपः
“အိုမ်” ဟု ဆိုကာ အလွန်လှပသော မြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထိုသို့ သွားရောက်ပြီး ပတိဝရတာ (pativratā) အဖြစ် သစ္စာတည်သော မယားကို မြင်သောအခါ မင်းကြီးသည် ကြောက်ရွံ့လာ၏။
Verse 14
संप्रेक्ष्य सा गुणवती भार्या तस्य पतिव्रता / भीतं प्रसन्नया प्राह वाचा पीनपयोधरा
ဂုဏ်သီလပြည့်စုံသော ပတိဝရတာ မယားသည် သူ့ကို ကြည့်မြင်၍ ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို သိကာ စိတ်အေးချမ်းစေသော အသံဖြင့် မိမိခင်ပွန်းအား ပြောကြား하였다။
Verse 15
स्वामिन् किमत्र भवतो भीतिरद्य प्रवर्तते / तद् ब्रूहि मे यथा तत्त्वं न राज्ञां कीर्तये त्विदम्
အရှင်ဘုရား၊ ယနေ့ဤနေရာ၌ အရှင်၌ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့မှု ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ အမှန်တရားကို အတိအကျ ပြောကြားပါ; မင်းများကို ချီးမွမ်းရန်မဟုတ်၊ တတ္တဝါအရင်းအမြစ်ကို သိလို၍ မေးခြင်းဖြစ်သည်။
Verse 16
स तस्या वाक्यमाकर्ण्य लज्जावनतचेतनः / नोवाच किञ्चिन्नृपतिर्ज्ञानदृष्ट्या विवेद सा
သူမ၏စကားကို ကြားသော် မင်းကြီးသည် အရှက်ကြောင့် စိတ်နှိမ့်ကျ၍ မည်သည့်စကားမျှ မပြောခဲ့။ သို့သော် သူမသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်မြင်ကွင်းဖြင့် သူ၏အတွင်းအခြေအနေကို သိမြင်하였다။
Verse 17
न भेतव्यं त्वया स्वामिन् कार्यं पापविशोधनम् / भीते त्वयि महाराज राष्ट्रं ते नाशमेष्यति
အရှင်ဘုရား၊ ကြောက်ရန်မလိုပါ; လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ အပြစ်ကို သန့်စင်ခြင်းဖြစ်သည်။ မဟာမင်းကြီး၊ အရှင် ကြောက်ရွံ့သွားလျှင် သင့်နိုင်ငံသည် ပျက်စီးသို့ ရောက်လိမ့်မည်။
Verse 18
तदा स राजा द्युतिमान् निर्गत्य तु पुरात् ततः / गत्वा कण्वाश्रमं पुण्यं दृष्ट्वा तत्र महामुनिम्
ထို့နောက် ထွန်းလင်းတောက်ပသော မင်းကြီးသည် မိမိမြို့မှ ထွက်ခွာ၍ သန့်ရှင်းသော ကဏ္ဝအာရှရမ်သို့ သွားကာ ထိုနေရာ၌ မဟာမုနိကို တွေ့မြင်하였다။
Verse 19
निशम्य कण्ववदनात् प्रायश्चित्तविधिं शुभम् / जगाम हिमवत्पृष्ठं समुद्दिश्य महाबलः
ကဏ္ဝ၏ မိမိနှုတ်မှ မင်္ဂလာရှိသော ပရాయရှ္စိတ္တ နည်းလမ်းကို ကြားနာပြီးနောက် အင်အားကြီးသူသည် ဟိမဝန္တတောင်၏ မြင့်မားသော ကျောဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ထွက်ခွာ하였다။
Verse 20
सो ऽपश्यत् पथि राजेन्द्रो गन्धर्ववरमुत्तमम् / भ्राजमानं श्रिया व्योम्नि भूषितं दिव्यमालया
ထို့နောက် မင်းမြတ်သည် လမ်းပေါ်၌ အထူးမြတ်သော ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ပါးကို မြင်၏။ သူသည် ကောင်းကင်၌ သရဖူတောက်ပ၍ နတ်မော်လီကာဖြင့် အလှဆင်ထား၏။
Verse 21
वीक्ष्य मालाममित्रघ्नः सस्माराप्सरसां वराम् / उर्वशीं तां मनश्चक्रे तस्या एवेयमर्हति
မော်လီကာကို မြင်သော် ရန်သူဖျက်သူသည် အပ္စရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးကို သတိရ၏။ သူ၏စိတ်ကို ဥရဝသီပေါ်တွင် တည်စေ၍ “ဤမော်လီကာသည် သူမတစ်ဦးတည်းနှင့်သာ ထိုက်တန်သည်” ဟု တွေး၏။
Verse 22
सो ऽतीव कामुको राजा गन्धर्वेणाथ तेन हि / चकार सुमहद् युद्धं मालामादातुमुद्यतः
ထိုဘုရင်သည် ကာမတဏှာကြောင့် အလွန်လောင်ကျွမ်းလျက် ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် မော်လီကာကို ယူရန် ရည်ရွယ်ကာ စစ်ကြီးတစ်ပွဲကို တိုက်ခိုက်၏။
Verse 23
विजित्य समरे मालां गृहीत्वा दुर्जयो द्विजाः / जगाम तामप्सरसं कालिन्दीं द्रष्टुमादरात्
စစ်မြေပြင်၌ အနိုင်ရ၍ မော်လီကာကို ယူကာ မရှုံးနိုင်သူ ဒွိဇ ဒုရ္ဇယသည် ထိုအပ္စရာ ကာလိန္ဒီကို တွေ့မြင်လိုစိတ်ဖြင့် အလွန်အာရုံစိုက်ကာ သွား၏။
Verse 24
अदृष्ट्वाप्सरसं तत्र कामबाणाभिपीडितः / बभ्राम सकलां पृथ्वीं सप्तद्वीपसमन्विताम्
ထိုနေရာ၌ အပ္စရာကို မမြင်ရသဖြင့် ကာမဒေဝ၏ မြားတို့က နှိပ်စက်လျက် သူသည် စပ်တဒွီပပါဝင်သော ကမ္ဘာမြေတစ်လုံးလုံးကို လှည့်လည်သွားလာ၏။
Verse 25
आक्रम्य हिमवत्पार्श्वमुर्वशीदर्शनोत्सुकः / जगाम शैलप्रवरं हेमकूटमिति श्रुतम्
ဥရဝသီ (Urvaśī) ကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ဟိမဝန္တတောင်၏ ဘေးတောင်စောင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ တောင်တို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံး ဟေမကူဋ (Hemakūṭa) သို့ သွားလေ၏—ထုံးတမ်းအရ ကြားသိရသည်။
Verse 26
तत्र तत्राप्सरोवर्या दृष्ट्वा तं सिंहविक्रमम् / कामं संदधिरे घोरं भूषितं चित्रमालया
နေရာနေရာ၌ အပ്സရာတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့သည် စင်္ဟာကဲ့သို့ သတ္တိဗလရှိသူကို မြင်လျှင် အံ့ဖွယ်ပန်းမော်လီဖြင့် အလှဆင်ထားသော ထိုသူအပေါ် ပြင်းထန်သော ကာမဆန္ဒက တက်ကြွလာကြ၏။
Verse 27
संस्मरन्नुर्वशीवाक्यं तस्यां संसक्तमानसः / न पश्यति स्मताः सर्वागिरिशृङ्गाणिजग्मिवान्
ဥရဝသီ (Urvaśī) ၏ စကားကို သတိရလျက် သူမအပေါ် စိတ်ကပ်နေသောကြောင့် အခြားအရာအားလုံးကို မမြင်မိတော့ဘဲ တောင်ထိပ်များကိုပါ မမြင်ဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားလေ၏။
Verse 28
तत्राप्यप्सरसं दिव्यामदृष्ट्वा कामपीडितः / देवलोकं महामेरुं ययौ देवपराक्रमः
ထိုနေရာ၌ပင် တောက်ပသော အပ్సရာကို မမြင်ရသဖြင့် ကာမဝေဒနာဖြင့် နှိပ်စက်ခံရလျက် ဒေဝပရာကရမ (Deva-parākrama) သည် နတ်လောကသို့၊ မဟာမေရု (Mahāmeru) သို့ ဆက်လက်သွားလေ၏။
Verse 29
स तत्र मानसं नाम सरस्त्रैलोक्यविश्रुतम् / भेजे शृङ्गाण्यतिक्रम्य स्वबाहुबलभावितः
ထိုနေရာ၌ သုံးလောကလုံး၌ နာမည်ကြီးသော မာနသ (Mānasa) အမည်ရှိ ရေကန်သို့ ရောက်လေ၏။ တောင်ထိပ်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ကိုယ်ပိုင်လက်မောင်းဗလကို အားထား၍ ထိုကန်ကို ချဉ်းကပ်လေ၏။
Verse 30
स तस्य तीरे सुभगां चरन्तीमतिलालसाम् / दृष्टवाननवद्याङ्गीं तस्यै मालां ददौ पुनः
ထိုရေကမ်းပေါ်၌ မင်္ဂလာလှပသော မိန်းမတစ်ဦး လှည့်လည်နေ၍ စိတ်ဆန္ဒပြင်းထန်လျက်ရှိသည်ကို သူမြင်၏။ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ အပြစ်ကင်းစင်သော သူမကို မြင်ပြီး နောက်တစ်ဖန် ပန်းကုံးတစ်ကုံးကို ပေးအပ်하였다။
Verse 31
स मालया तदा देवीं भूषितां प्रेक्ष्य मोहितः / रेमे कृतार्थमात्मानं जानानः सुचिरं तया
ထို့နောက် ပန်းကုံးဖြင့် အလှဆင်ထားသော ဒေဝီကို မြင်လျှင် သူသည် မောဟိတဖြစ်၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွား၏။ သူမနှင့်အတူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပျော်မြူးကာ မိမိကိုယ်ကို ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံသည့်သူဟု ထင်မြင်하였다။
Verse 32
अथोर्वशी राजवर्यं रतान्ते वाक्यमब्रवीत् / किं कृतं भवता पूर्वं पुरीं गत्वा वृथा नृप
ထို့နောက် ရတိကစားပွဲအဆုံး၌ ဥရဝသီသည် မင်းတို့ထဲမှ အကောင်းဆုံးသော မင်းကြီးအား ပြောကြား၏— “အို မင်းကြီး၊ အရင်က မြို့သို့ အလဟသ သွားခဲ့၍ ဘာကို ပြုလုပ်အောင်မြင်ခဲ့သနည်း?”
Verse 33
स तस्यै सर्वमाचष्ट पत्न्या यत् समुदीरितम् / कण्वस्य दर्शनं चैव मालापहरणं तथा
သူသည် မိဖုရားက ပြောဆိုခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို သူမအား ပြန်လည်ပြောပြ၏— ကဏ္ဝရသီကို တွေ့မြင်ခြင်းနှင့် ပန်းကုံးကို ယူဆောင်သွားခြင်း အဖြစ်အပျက်တို့ကိုပါ။
Verse 34
श्रुत्वैतद् व्याहृतं तेन गच्छेत्याह हितैषिणी / शापं दास्यति ते कण्वो ममापि भवतः प्रिया
သူ၏စကားကို ကြားပြီး ကောင်းကျိုးလိုလားသော မိန်းမက “သွားပါ” ဟု ပြော၏။ ထို့ပြင် “ကဏ္ဝရသီသည် သင့်အား ကျိန်စာပေးလိမ့်မည်—ကျွန်မလည်း သင့်အတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်သော်လည်း” ဟု ထပ်မံဆို၏။
Verse 35
तयासकृन्महाराजः प्रोक्तो ऽपि मदमोहितः / न तत्यजाथ तत्पार्श्वं तत्र संन्यस्तमानसः
သူမက အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်၍ သတိပေးခဲ့သော်လည်း မဟာဘုရင်သည် အဟင်္ကာရနှင့် မောဟကြောင့် မူးဝေကာ သူမ၏ဘေးမှ မခွာခဲ့ပေ။ စိတ်သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲ၍ အပြည့်အဝ ကပ်လျက်ရှိ၏။
Verse 36
ततोर्वशी कामरूपा राज्ञे स्वं रूपमुत्कटम् / सुरोमशं पिङ्गलाक्षं दर्शयामास सर्वदा
ထို့နောက် စိတ်ကြိုက်ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သော ဥရဝသီသည် ဘုရင်ထံ၌ မိမိ၏ ထင်ရှားလှသော ရုပ်သွင်ကို အမြဲပြသလေ၏။ ရောမတက်ထောင်၍ မျက်လုံးသည် အဝါညိုရောင်ဖြစ်၏။
Verse 37
तस्यां विरक्तचेतस्कः स्मृत्वा कण्वाभिभाषितम् / धिङ्मामिति विनिश्चित्यतपः कर्तुं समारभत्
ထိုနေရာ၌ စိတ်သည် မောဟမှ လွတ်ကင်းလာသောအခါ ကဏ္ဝ ရှင်မဟာသီလ၏ စကားကို သတိရလေ၏။ “ငါ့အပေါ် အရှက်တရားပဲ!” ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ တပဿ (တပစ်) ကို စတင်ကျင့်သုံးလေ၏။
Verse 38
संवत्सरद्वादशकं कन्दमूलफलाशनः / भूय एव द्वादशकं वायुभक्षो ऽभवन्नृपः
ဘုရင်သည် ဆယ်နှစ်နှစ်ကာလအတွင်း ကန်ဒ၊ အမြစ်နှင့် အသီးတို့ကိုသာ စားသုံးခဲ့၏။ ထို့နောက် ထပ်မံ ဆယ်နှစ်နှစ်ကာလတွင် လေကိုသာ အာဟာရအဖြစ် မှီခိုသူ ဖြစ်လာ၏။
Verse 39
गत्वा कण्वाश्रमं भीत्या तस्मै सर्वं न्यवेदयत् / वासमप्सरसा भूयस्तपोयोगमनुत्तमम्
ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် ကဏ္ဝ အာရှရမ်သို့ သွားကာ ထိုရဟန်းမဟာသီလထံ အရာအားလုံးကို တင်ပြလေ၏—အပ်ဆရာသည် ထပ်မံလာ၍ နေထိုင်သကဲ့သို့၊ မိမိ၏ အထူးမြတ်သော တပဿနှင့် ယောဂသမယမ (ထိန်းချုပ်မှု) ကို စမ်းသပ်နေကြောင်းကိုပါ။
Verse 40
वीक्ष्य तं राजशार्दूलं प्रसन्नो भगवानृषिः / कर्तुकामो हि निर्बोजं तस्याघमिदमब्रवीत्
မင်းတို့အထဲက ကျားတော်ကဲ့သို့သော ရာဇာကို မြင်၍ ဘဂဝန်ရိရှီသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြစ်၏။ မင်း၏ အပြစ်ကို “မျိုးစေ့မကျန်” အဖြစ် ပြန်မပေါက်နိုင်အောင် ပြုလိုသဖြင့် ထိုစကားကို မိန့်တော်မူ၏။
Verse 41
गच्छ वाराणसीं दिव्यामीश्वराध्युषितां पुरीम् / आस्ते मोचयितुं लोकं तत्र देवो महेश्वरः
ဣရှ္ဝရ နေထိုင်ရာ မြို့တော်၊ သာယာမြင့်မြတ်သော ဝါရာဏသီသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ မဟေရှ္ဝရ (ဟရ) သည် လောကကို မောက္ခပေးရန် တည်ရှိတော်မူ၏။
Verse 42
स्नात्वा संतर्प्य विधिवद् गङ्गायान्देवताः पितॄन् / दृष्ट्वा विश्वेश्वरं लिङ्गङ्किल्बिषान्मोक्ष्यसे ऽखिलात्
ဂင်္ဂါမြစ်၌ ရေချိုးပြီး၊ ထုံးတမ်းအတိုင်း ဒေဝတားတို့နှင့် ပိတೃတို့ကို ပူဇော်ဆက်ကပ်၍ စိတ်ကျေနပ်စေကာ၊ ထို့နောက် ဗိශ්ဝေရှ္ဝရ လင်္ဂကို ဖူးမြင်လျှင် အပြစ်အားလုံးမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်မည်။
Verse 43
प्रणम्य शिरसा कण्वमनुज्ञाप्य च दुर्जयः / वाराणस्यां हरं दृष्ट्वा पापान्मुक्तो ऽभवत् ततः
ဒုရ္ဇယသည် ရှိရ်ဖြင့် ကဏ္ဝရိရှီအား ဦးချပြီး ခွင့်တောင်းကာ ထွက်ခွာ၏။ ထို့နောက် ဝါရာဏသီသို့ သွား၍ ထိုနေရာ၌ ဟရ (ရှီဝ) ကို ဖူးမြင်သဖြင့် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်လေ၏။
Verse 44
जगाम स्वपुरीं शुभ्रां पालयामास मेदिनीम् / याजयामास तं कण्वो याचितो घृणया मुनिः
သူသည် မိမိ၏ တောက်ပသော မြို့တော်သို့ ပြန်သွား၍ မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်လေ၏။ ထို့နောက် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် တောင်းပန်ခံရသော မုနိ ကဏ္ဝသည် သူ့အတွက် ယာဂယဇ္ဉ ပူဇော်ပွဲများကို အဓိကပုရောဟိတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေး၏။
Verse 45
तस्य पुत्रो ऽथ मतिमान् सुप्रतीक इति श्रुतः / बभूव जातमात्रं तं राजानमुपतस्थिरे
ထို့နောက် သူ၏သားတော်သည် မွေးဖွားလာ၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝကာ «သုပရတီက» ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားလေ၏။ မွေးဖွားချိန်တင်ပင် သူတို့သည် မင်းအဖြစ် သွားရောက်ကန်တော့၍ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ကြ၏။
Verse 46
उर्वश्यां च महावीर्याः सप्त देवसुतोपमाः / कन्या जगृहिरे सर्वा जन्धर्वदयिता द्विजाः
ထို့ပြင် ဥရဝသီ၌ အာနုဘော်ကြီးမားသော သမီးခုနစ်ဦး မွေးဖွားလာ၍ နတ်သားတော်များကဲ့သို့ ထင်ရှားလေ၏။ ထိုသမီးတို့အားလုံးကို ဂန္ဓဗ္ဗတို့ချစ်မြတ်နိုးသော ဒွိဇ ရှင်ရသီများက မင်္ဂလာဆောင်၍ ယူကြ၏။
Verse 47
एष व कथितः सम्यक् सहस्त्रजित उत्तमः / वंशः पापहरो नृणां क्रोष्टोरपि निबोधत
ဤသို့ဖြင့် အထွတ်အမြတ် သဟသ္ရဇစ် ကို မှန်ကန်စွာ ဖော်ပြပြီးလေပြီ။ ယခု ကရိုးෂ္ဌု ၏ မျိုးရိုးကိုလည်း သိမှတ်လော့—ဤမင်းဆက်သည် လူတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်ဟု ဆိုကြ၏။
Frequently Asked Questions
Desire-driven transgression leads to instability, but sin can be rendered “seedless” through a sequence of remorse, guided prāyaścitta, sustained tapas, and culminating tīrtha practice—especially Gaṅgā bathing and Viśveśvara-liṅga darśana at Vārāṇasī.
It is described as Īśvara’s own city where Maheśvara abides for world-liberation; ritual purity (snāna, tarpaṇa) paired with direct darśana of Viśveśvara functions as the decisive purifier that removes all sins.
After concluding Durjaya’s purification and succession (Supratīka), the text explicitly signals a transition: it has described Sahasrajit properly and now turns to the lineage of Kroṣṭu, continuing the dynastic framework.