Adhyaya 31

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागेत्रिंशो ऽध्यायः सूत उवाच समाभाष्य मुनीन् धीमान् देवदेवस्य शूलिनः / जगाम लिङ्गं तद् द्रष्टुं कपर्देश्वरमव्ययम्

ဤသို့ဖြင့် သီရိကူර්မပုရာဏာ၏ ခြောက်ထောင်ဂါထာ စံဟိတာ၊ ပထမပိုင်း၌ သုံးဆယ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။ စူတက ပြောသည်—မုနိတို့အား ဂုဏ်ပြုစကားဆိုပြီးနောက် ပညာရှိသည်၊ ဒေဝဒေဝ သုလိန် (Śūlin) ၏ လိင်္ဂတော်ကို မြင်ရန်၊ အပျက်မရှိသော ကပရ္ဒေရှ္ဝရ (Kapardeśvara) ထံသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 2

स्नात्वा तत्र विधानेन तर्पयित्वा पितॄन् द्विजाः / पिशाचमोचने तीर्थे पूजयामास शूलिनम्

ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသော အခမ်းအနားအတိုင်း ရေချိုးပြီး၊ ပိတೃ (Pitṛ) များအား တర్పဏ (libation) ပူဇော်ကာ၊ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့သည် «ပိသာစမောစန» တီရ္ထ၌ သုလိန်—သုံးမြှားကိုင် ရှိဝ (Śiva) ကို ပူဇော်ကြ၏။

Verse 3

तत्राश्चर्यमपश्यंस्ते मुनयो गुरुणा सह / मेनिरे क्षेत्रमाहात्म्यं प्रणेमुर्गिरिशं हरम्

ထိုနေရာ၌ မုနိတို့သည် မိမိတို့၏ ဂုရုနှင့်အတူ အံ့ဩဖွယ် အကြောင်းအရာကို မြင်တွေ့ကြ၏။ ထိုက்ஷೇತ್ರ၏ မဟာတ္မ្យ (အာနုဘော်) ကို သိမြင်ကာ ဂိရိရှ (Girīśa) ဟရ (Hara) —ရှိဝ (Śiva) ထံ၌ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 4

कश्चिदभ्याजगामेदं शार्दूलो घोररूपधृक् / मृगीमेकां भक्षयितुं कपर्देश्वरमुत्तमम्

ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ထားသော ကျားတစ်ကောင်သည်၊ ကပရ္ဒေရှ္ဝရ (Kapardeśvara) အမြတ်ဆုံးသော သန့်ရှင်းရာသို့ ရောက်လာကာ၊ မိန်းမမြင်း (မृगी) တစ်ကောင်ကို ကိုက်စားရန် ရည်ရွယ်လာ၏။

Verse 5

तत्र सा भीतहृदया कृत्वा कृत्वा प्रदक्षिणम् / धावमाना सुसंभ्रान्ता व्याघ्रस्य वशमागता

ထိုနေရာ၌ သူမ၏နှလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ ပတ်လည်လှည့်ဝန်း (ပရဒက္ခိဏ) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုလုပ်၏။ ထို့နောက် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှား၍ ရှုပ်ထွေးစွာ ပြေးလွှားကာ ကျား၏အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွား၏။

Verse 6

तां विदार्य नखैस्तीक्ष्णैः शार्दूलः सुमहाबलः / जगाम चान्यं विजनं देशं दृष्ट्वा मुनीश्वरान्

ထို့နောက် အလွန်အင်အားကြီးသော ကျားသည် ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် သူမကို ခွဲဖောက်၍ ဆုတ်ဖြဲ၏။ မုနီဣရှွရ (သံဃာမဟာရသီ) များကို မြင်သော် အခြားတိတ်ဆိတ်သော အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 7

मृतमात्रा च सा बाला कपर्देशाग्रतो मृगी / अदृश्यत महाज्वाला व्योम्नि सूर्यसमप्रभा

ထိုမိန်းကလေး မೃဂီ သည် သေသွားသကဲ့သို့ ကပရ္ဒေရှ၏ ရှေ့တော်၌ လဲကျ၏။ ထို့နောက် ကောင်းကင်၌ နေရောင်တူသော တောက်ပမှုရှိသည့် မီးလောင်တောက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွန်းမြင်ရ၏။

Verse 8

त्रिनेत्रा नीलकण्ठा च शशाङ्काङ्कितमूर्धजा / वृषाधिरूढा पुरुषैस्तादृशैरेव संवृता

သူမသည် မျက်စိသုံးလုံးရှိ၍ လည်ချောင်းပြာ (နီလကဏ္ဌ) ဖြစ်ကာ ခေါင်းပေါ်၌ လမင်းအမှတ်အသားကို ဆောင်၏။ နွား (ဝೃಷ) ပေါ်စီးနင်းလျက်၊ ထိုသို့တူညီသော ဒေဝရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိ အဖော်အပါများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

Verse 9

पुष्पवृष्टिं विमुञ्चिन्ति खेचरास्तस्य मूर्धनि / गणेश्वरः स्वयं भूत्वा न दृष्टस्तत्क्षणात् ततः

ကောင်းကင်၌ လှုပ်ရှားသွားလာသော ဒေဝတားများသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပန်းမိုးကို သွန်းလောင်းကြ၏။ ထို့နောက် ဂဏေရှွရသည် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ထိုခဏမှစ၍ ထပ်မံ မမြင်ရတော့ချေ။

Verse 10

दृष्ट्वैतदाश्चर्यवरं जैमिनिप्रमुखा द्विजाः / कपर्देश्वरमाहात्म्यं पप्रच्छुर्गुरुमच्युतम्

ဤအံ့ဩဖွယ်အမြတ်ဆုံးကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊ ဇိုင်မိနိ ဦးဆောင်သော ဒွိဇ ရဟန်းပညာရှင်တို့သည် ဆရာ အချျုတ ထံ၌ ကပရဒေရှွရ၏ မဟာတ္မ្យကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 11

तेषां प्रोवाच भगवान् देवाग्रे चोपविश्य सः / कपर्देशस्य माहात्म्यं प्रणम्य वृषभध्वजम्

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်သည် နတ်တို့ရှေ့၌ ထိုင်နေ၍၊ နွားအလံတော်ကိုင်ဆောင်သော သီဝကို ဦးချပြီးနောက် ကပရဒေရှ၏ မဟာတ္မ្យကို ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 12

इदं देवस्य तल्लिङ्गं कपर्दोश्वरमुत्तमम् / स्मृत्वैवाशेषपापौघं क्षिप्रमस्य विमुञ्चति

ဤသည်မှာ ဘုရား၏ သန့်ရှင်းသော လင်္ဂ ဖြစ်၍ ကပရဒိုးရှွရ အမြတ်ဆုံးတော်မူ၏။ ၎င်းကို သတိရရုံဖြင့်ပင် အပြစ်အစုအဝေးအားလုံးမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်စေသည်။

Verse 13

कामक्रोधादयो दोषा वाराणसीनिवासिनाम् / विघ्नाः सर्वे विनश्यन्ति कपर्देश्वरपूजनात्

ဝါရာဏသီ နေထိုင်သူတို့အတွက် ကာမ၊ ကရောဓ စသည့် အပြစ်အနာအဆာများနှင့် အတားအဆီးအားလုံးသည် ကပရဒေရှွရ (သီဝ) ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးသွားကြသည်။

Verse 14

तस्मात् सदैव द्रष्टव्यं कपर्देश्वरमुत्तमम् / पूजितव्यं प्रयत्नेन स्तोतव्यं वैदिकैः स्तवैः

ထို့ကြောင့် ကပရဒေရှွရ အမြတ်ဆုံးတော်ကို အမြဲတမ်း ဒർശန ရယူရန် ကြိုးစားရမည်။ အားထုတ်၍ ပူဇော်ရမည်၊ ဝေဒိက စတဝများဖြင့် ချီးမွမ်းရမည်။

Verse 15

ध्यायतामत्र नियतं योगिनां शान्तचेतसाम् / जायते योगसंसिद्धिः सा षण्मासे न संशयः

စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သော ယောဂီတို့သည် ဤနေရာ၌ စည်းကမ်းတကျ တည်ကြည်စွာ သ meditation ပြုလျှင် ယောဂသိဒ္ဓိ ပေါ်ထွန်းလာမည်—ခြောက်လအတွင်း မသံသယရှိ။

Verse 16

ब्रह्महत्यादयः पापा विनश्यन्त्यस्य पूजनात् / पिशाचमोचने कुण्डे स्नातस्यात्र समीपतः

သူ့ကို ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ဗြဟ္မဏသတ်မှုကဲ့သို့သော အပြစ်များအစပြု၍ အပြစ်အကုန် ပျက်စီးသွားသည်—အထူးသဖြင့် ပိသာစမောစန ကုဏ္ဍ၌ ရေချိုးပြီး ဤသန့်ရှင်းရာဝန်းကျင်၌ နီးကပ်နေသူအတွက်။

Verse 17

अस्मिन् क्षेत्रे पुरा विप्रास्तपस्वी शंसितव्रतः / शङ्कुकर्ण इति ख्यातः पूजयामास शङ्करम् / जजाप रुद्रमनिशं प्रणवं ब्रह्मरूपिणम्

ဤသန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ရှေးကာလတုန်းက ဝတ်သစ္စာကို ကောင်းစွာထိန်းသိမ်းသော ဗြဟ္မဏ တပသီတစ်ဦးရှိ၍ «ရှင်ကူကဏ္ဏ» ဟု ကျော်ကြား하였다။ သူသည် ရှင်ကရ (ရှင်ကရာ) ကို ပူဇော်ကာ ရုဒ္ရမန်တရကို မရပ်မနား ဂျပပြု၏—အဲဒါက ဗြဟ္မန်၏ရုပ်သဘောဖြစ်သော ပရဏဝ «အိုမ်» ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 18

पुष्पधूपादिभिः स्तोत्रैर्नमस्कारैः प्रदक्षिणैः / उवास तत्र योगात्मा कृत्वा दीक्षां तु नैष्ठिकीम

ပန်း၊ နံ့သာနှင့် အခြားပူဇော်ပစ္စည်းများ၊ သီချင်းတော် (स्तोत्र) များ၊ နမസ്കာရ၊ ပရဒက္ခိဏာတို့ဖြင့် ယောဂစိတ်ရှိသူသည် နိဋ္ဌိက ဒိက္ခာကို ခံယူပြီး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်하였다။

Verse 19

कदाचिदागतं प्रेतं पश्यति स्म क्षुधान्वितम् / अस्थिचर्मपिनद्धाङ्गं निः श्वसन्तं मुहुर्मुहुः

တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် ဗိုက်ဆာဒဏ်ခံနေရသော ပရေတတစ်ကောင် ရောက်လာသည်ကို မြင်၏—အရိုးနှင့် အသားအရေတင်ကပ်ထားသကဲ့သို့ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများသာရှိပြီး—အသက်ရှုဟပ်ဟပ်ကို မကြာခဏ ထပ်ထပ်လုပ်နေသည်။

Verse 20

तं दृष्ट्वा स मुनिश्रेष्ठः कृपया परया युतः / प्रोवाच को भवान् कस्माद् देशाद् देशमिमंश्रितः

သူကိုမြင်သောအခါ မုနိအထူးမြတ်သည် အမြင့်မားသောကရုဏာမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလျက် မေးမြန်း၏—«သင်သည် မည်သူနည်း။ မည်သည့်ဒေသမှ လာသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဤမြေ၌ ခိုလှုံလာသနည်း»

Verse 21

तस्मै पिशाचः क्षुधया पीड्यमानो ऽब्रवीद् वचः / पूर्वजन्मन्यहं विप्रो धनधान्यसमन्वितः / पुत्रपौत्रादिभिर्युक्तः कुटुम्बभरणोत्सुकः

ထိုသူအား ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံနေရသော ပိသာစသည် စကားဆို၏—«အတိတ်ဘဝ၌ ငါသည် ဗြာဟ္မဏ ဖြစ်၍ ငွေကြေးနှင့် စပါးသီးနှံ ပြည့်စုံကာ သား၊ မြေး စသဖြင့် ဝန်းရံလျက် မိသားစုကို ထောက်ပံ့ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့၏»

Verse 22

न पूजिता मया देवा गावो ऽप्यतिथयस्तथा / न कदाचित् कृतं पुण्यमल्पं वा स्वल्पमेव वा

«ငါသည် ဒေဝတားတို့ကို မပူဇော်ခဲ့၊ နွားတို့နှင့် ဧည့်သည်တို့ကိုလည်း မဂုဏ်ပြုခဲ့။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို တစ်ခါမျှ မပြုခဲ့—ကြီးသော်လည်းကောင်း၊ အလွန်သေးငယ်သော်လည်းကောင်း မရှိခဲ့»

Verse 23

एकदा भगवान् देवो गोवृषेश्वरवाहनः / विश्वेश्वरो वाराणस्यां दृष्टः स्पृष्टे नमस्कृतः

«တစ်ကြိမ်တုန်းက ကောင်းကင်ဘုရားအရှင်—နွားကြီး (ဝೃષಭ) ကို စီးတော်မူသော၊ နွား၏အရှင်ဖြစ်သော ဗိශ්ဝေရှ్వర—ကို ဝါရာဏသီ၌ မြင်တွေ့ရ၏။ မြင်ပြီး ထိတွေ့ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်နမസ്കာရ ပြုခဲ့၏»

Verse 24

तदाचिरेण कालेन पञ्चत्वमहमागतः / न दृष्टं नन्मया घोरं यमस्य वदनं मुने

«အချိန်မကြာမီပင် ငါသည် ‘ဓာတ်ငါးပါးသို့ ပြန်လည်သွားခြင်း’ ဟူသော သေခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့၏။ သို့သော် မုနိရေ၊ ယမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကို ငါ မမြင်ခဲ့»

Verse 25

ईदृशीं योनिमापन्नः पैशाचीं क्षुधयान्वितः / पिपासयाधुनाक्रान्तो न जानामि हिताहितम्

ဤသို့သော ယောနိ—ပိသာစအဖြစ်သို့ ကျရောက်ပြီး ဆာလောင်မှုကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကာ ယခု ရေငတ်ခြင်းက လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် အကျိုးရှိအကျိုးမရှိကို မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။

Verse 26

यदि कञ्चित् समुद्धर्तुमुपायं पश्यसि प्रभो / कुरुष्व तं नमस्तुभ्यं त्वामहं शरणं गतः

အရှင်ဘုရား၊ ဤဒုက္ခမှ ကျွန်ုပ်ကို ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာကို မြင်ပါက ထိုအရာကို ပြုလုပ်ပေးပါ။ သင့်အား နမස්ကာရပါ၏—ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံတည်းသာ ခိုလှုံလာပါပြီ။

Verse 27

इत्युक्तः शङ्कुकर्णो ऽथ पिशाचमिदमब्रवीत् / त्वादृशो न हि लोके ऽस्मिन् विद्यते पुण्यकृत्तमः

ထိုသို့ ပြောဆိုခံရပြီးနောက် ရှင်ကူကဏ္ဏသည် ပိသာစအား ဤသို့ ဆို၏—“ဤလောက၌ သင်ကဲ့သို့သူ မရှိ၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို အထူးကောင်းစွာ ပြုသူလည်း မရှိပါ။”

Verse 28

यत् त्वया भगवान् पूर्वं दृष्टो विश्वेश्वरः शिवः / संस्पृष्टो वन्दितो भूयः को ऽन्यस्त्वत्सदृशो भुवि

သင်သည် ယခင်က ဘဂဝန် ရှိဝ—ဗိශ්ဝေရှဝရ၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ထပ်မံ ထိတွေ့ကာ ဝတ်ပြုခဲ့သဖြင့်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် သင်နှင့်တူသူ အခြားမည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 29

तेन कर्मविपाकेन देशमेतं समागतः / स्नानं कुरुष्व शीघ्रं त्वमस्मिन् कुण्डे समाहितः / येनेमां कुत्सितां योनिं क्षिप्रमेव प्रहास्यसि

ထိုကံ၏ အကျိုးပွားခြင်းကြောင့် သင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေ၍ ဤကန့်ဒ် (ကွန်ဒ) သန့်ရှင်းသော ရေကန်၌ အမြန် သန့်စင်ရေချိုးပါ။ ထိုကြောင့် ဤအညစ်အကြေးယောနိကို လျင်မြန်စွာ စွန့်လွှတ်နိုင်လိမ့်မည်။

Verse 30

स एवमुक्तो मुनिना पिशाचो दयालुना देववरं त्रिनेत्रम् / स्मृत्वा कपर्देश्वरमीशितारं चक्रे समाधाय मनो ऽवगाहम्

ကရုဏာရှိသော မုနိ၏ အမိန့်ကို ခံယူပြီးနောက် ပိသာစသည် ကပရ္ဒေရှ္ဝရ—အထွဋ်အမြတ် အီශ්ဝရ၊ သုံးမျက်စိရှိသော ဒေဝတို့၏ အထူးမြတ်တော်—ကို သတိရကာ စိတ်ကို စမာဓိ၌ တည်ငြိမ်စေပြီး နက်ရှိုင်းသော ဓ്യာနအဝဂါဟသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 31

तदावगाढो मुनिसंनिधाने ममार दिव्याभरणोपपन्नः / अदृश्यतार्कप्रतिमे विमाने शशाङ्कचिह्नाङ्कितचारुमौलिः

ထို့နောက် မုနိတို့၏ မျက်မှောက်တော်၌ပင် ထိုအခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွားရာ၊ ဒေဝီယ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော တောက်ပသည့် အရှင်တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာပြီး မမြင်ရသော ကြယ်များနှင့်တူသည့် ကောင်းကင်ဗိမာနပေါ်၌ ထိုင်လျက်၊ လမင်္ဂလာအမှတ်ပါသော လှပသည့် မော်လီ(မကွတ်)ကို ဆောင်ထားသည်။

Verse 32

विभाति रुद्रैरभितो दिवस्थैः समावृतो योगिभैरप्रमेयैः / सबालखिल्यादिभिरेष देवो यथोदये भानुरशेषदेवः

ထိုဒေဝတော်သည် ကောင်းကင်၌ နေထိုင်သော ရုဒြာတို့က အနားပတ်လည် ဝိုင်းရံထားပြီး မတိုင်းတာနိုင်သော ယောဂီတို့နှင့်အတူ ဘာလခိလျာ မုနိတို့စသည်ဖြင့် ဝန်းရံလျက် တောက်ပလင်းလက်သည်။ နေထွက်ချိန်၌ နေမင်းသည် ဒေဝတို့အလယ်၌ ရောင်ခြည်ထွန်းသကဲ့သို့ပင်။

Verse 33

स्तुवन्ति सिद्धा दिवि देवसङ्घा नृत्यन्ति दिव्याप्सरसो ऽभिरामाः / मुञ्चन्ति वृष्टिं कुसुमाम्बुमिश्रां गन्धर्वविद्याधरकिंनराद्याः

ကောင်းကင်ဘုံ၌ စိဒ္ဓတို့နှင့် ဒေဝအဖွဲ့တို့က ချီးမွမ်းသီဆိုကြပြီး၊ လှပသော ဒိဗ္ယအပ္စရာတို့က ကပြကြသည်။ ဂန္ဓဗ္ဗ၊ ဝိဒ္ယာဓရ၊ ကိန္နရ စသည်တို့က ပန်းနှင့်ရေ ရောနှောသည့် မိုးကို ချွတ်ချကြသည်။

Verse 34

संस्तूयमानो ऽथ मुनीन्द्रसङ्घै- रवाप्य बोधं भगवात्प्रसादात् / समाविशन्मण्डलमेतदग्र्यं त्रयीमयं यत्र विभाति रुद्रः

ထို့နောက် မုနိဧကရာဇ်တို့၏ အဖွဲ့က ချီးမွမ်းကြသဖြင့်၊ ဘဂဝန်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဗောဓိ(အသိဉာဏ်နိုးထ)ကို ရရှိပြီး၊ တ్రयी(ဝေဒသုံးပါး)ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော အထွဋ်အမြတ် မဏ္ဍလသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုနေရာ၌ ရုဒြာသည် ထင်ရှားသော တေဇောဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေသည်။

Verse 35

दृष्ट्वा विमुक्तं स पिशाचभूतं मुनिः प्रहृष्टो मनसा महेशम् / विचिन्त्य रुद्रं कविमेकमग्निं प्रणम्य तुष्टाव कपर्दिनं तम्

ပိသာစအခြေအနေကြောင့်ဒုက္ခရောက်နေသောအရှိန်ကို လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မြင်လျှင် မုနိသည် အတွင်းစိတ်၌ ဝမ်းမြောက်လှ၏။ မဟေရှ—ရုဒြ၊ ကဗိမြင်သူ၊ တစ်ပါးတည်းသော မီးကဲ့သို့သော အရှင်—ကို စိတ်၌တည်စေပြီး ဦးချကန်တော့ကာ ဆံထုံးရှင် ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 36

शङ्कुकर्ण उवाच कपर्दिनं त्वां परतः परस्ताद् गोप्तारमेकं पुरुषं पुराणम् / व्रजामि योगेश्वरमीशितार- मादित्यमग्निं कपिलाधिरूढम्

ရှင်္ကူကဏ္ဏက ပြောသည်—အို ကပရ္ဒိန်၊ အလွန်အထက်က အလွန်အထက်တော်မူသော အရှင်၊ တစ်ပါးတည်းသော ကာကွယ်ရှင်၊ ရှေးဦးပုရုಷ—သင်၌ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။ ယောဂ၏ အရှင်၊ အုပ်စိုးရှင်ကြီး၊ နေမင်းနှင့် မီးအဖြစ်လည်းကောင်း၊ ကပိလပေါ်၌ ထိုင်မြောက်တော်မူသော အရှင်အဖြစ်လည်းကောင်း သင်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ချဉ်းကပ်ပါ၏။

Verse 37

त्वां ब्रह्मपारं हृदि सन्निविष्टं हिरण्मयं योगिनमादिमन्तम् / व्रजामि रुद्रं शरणं दिवस्थं महामुनिं ब्रह्ममयं पवित्रम्

သင်—ရုဒြ—သည် ဘရဟ္မန်၏ အဆုံးမဲ့ကမ်းလွန်၊ နှလုံးအတွင်း၌ တည်နေသူ၊ ရွှေရောင် အာဒိယောဂီ ဖြစ်တော်မူ၏။ ကောင်းကင်၌ တည်သော မဟာမုနိ၊ ဘရဟ္မန်ပြည့်ဝ၍ အလွန်သန့်ရှင်းစေသော အရှင်ထံသို့ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။

Verse 38

सहस्त्रपादाक्षिशिरो ऽभियुक्तं सहस्त्रबाहुं नमसः परस्तात् / त्वां ब्रहामपारं प्रणमामि शंभुं हिरण्यगर्भाधिपतिं त्रिनेत्रम्

အို သမ္ဘု၊ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ခြေ၊ မျက်စိ၊ ခေါင်းတို့နှင့် ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်တို့ဖြင့် ပြည့်စုံ၍ နမസ്കာရထက်လွန်သော အရှင်—သင့်အား ကျွန်ုပ် ဦးချကန်တော့ပါ၏။ အဆုံးမဲ့ အမြင့်ဆုံး ဘရဟ္မန်၊ ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၏ အဓိပတိ၊ သုံးမျက်စိရှင်ကို ကျွန်ုပ် ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ပါ၏။

Verse 39

यतः प्रसूतिर्जगतो विनाशो येनावृतं सर्वमिदं शिवेन / तं ब्रह्मपारं भगवन्तमीशं प्रणम्य नित्यं शरणं प्रपद्ये

ကမ္ဘာလောက၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းသည် သင်ထံမှ ဖြစ်ပေါ်၏။ သင်—ရှီဝ—ကြောင့် ဤစကြဝဠာတစ်လုံးလုံး ပြည့်နှံ့လျက်ရှိ၏။ ထို ဘရဟ္မန်၏ ကမ်းလွန်ထက်လွန်သော ဘဂဝန် အီရှဝရကို ကျွန်ုပ် အမြဲဦးချကန်တော့၍ အစဉ်အမြဲ ခိုလှုံပါ၏။

Verse 40

अलिङ्गमालोकविहीनरूपं स्वयंप्रभं चित्पतिमेकरुद्रम् / तं ब्रह्मपारं परमेश्वरं त्वां नमस्करिष्ये न यतो ऽन्यदस्ति

အမှတ်အသားမရှိသော၊ အာရုံ၏အလင်းကိုလွန်သော ရုပ်သဘောရှိတော်မူပြီး၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော ချိတ်ပတိ (အသိဉာဏ်၏အရှင်) တစ်ပါးတည်းသော ရုဒ္ဒရကို ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။ သင်သည် ပရမေශ්ဝရ၊ ဗြဟ္မ၏ အခြားကမ်းပါးတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ သင်မှတပါး အခြားမရှိသဖြင့် သင်ကိုသာ နမಸ್ಕာရပြု၍ ပူဇော်မည်။

Verse 41

यं योगिनस्त्यक्तसबीजयोगा लब्ध्वा समाधिं परमार्थभूताः / पश्यन्ति देवं प्रणतो ऽस्मि नित्यं तं ब्रह्मपारं भवतः स्वरूपम्

ဗြဟ္မ၏ အခြားကမ်းပါးကိုလည်း လွန်သော၊ သင်၏ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဘောဖြစ်တော်မူသည့် ထိုဘုရားကို ကျွန်ုပ် အမြဲတမ်း ဦးညွှတ်ပါ၏။ ယောဂီတို့သည် အရာဝတ္ထုအထောက်အကူရှိသော “စေ့ပါယောဂ” ကိုပင် စွန့်လွှတ်၍ သမာဓိကို ရရှိကာ အမြင့်ဆုံး အမှန်တရားအဖြစ် ထိုဘုရားကို မြင်ကြပါသည်။

Verse 42

न यत्र नामादिविशेषकॢप्ति- र् न संदृशे तिष्ठति यत्स्वरूपम् / तं ब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यं स्वयंभुवं त्वां शरणं प्रपद्ये

အမည်စသည့် ခွဲခြားသတ်မှတ်မှုတို့ မပေါ်ပေါက်နိုင်သည့်၊ သာမန်မြင်ကွင်းဖြင့် မဖမ်းဆီးနိုင်သော အနှစ်သာရရှိသည့် ထိုအကန့်အသတ်လွန်သော ပရမဗြဟ္မကို ကျွန်ုပ် အမြဲ ဦးညွှတ်ပါ၏။ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းတော်မူသော အရှင်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်တစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုးခိုလှုံပါ၏။

Verse 43

यद् वेदवादाभिरता विदेहं सब्रह्मविज्ञानमभेदमेकम् / पश्यन्त्यनेकं भवतः स्वरूपं सब्रह्मपारं प्रणतो ऽस्मि नित्यम्

ဝေဒဝါဒတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူတို့သည် ကိုယ်ကာယမဲ့၍ ဗြဟ္မဗိဇ္ဈာနနှင့် တစ်တည်းတူသော၊ မခွဲမခြား တစ်ပါးတည်းသော အမှန်တရားကို—သင်၏ရုပ်သဘောကို—အမျိုးမျိုးအဖြစ် မြင်ကြပါသည်။ ဗြဟ္မာနှင့် “ဗြဟ္မ၏ဒိုမိန်း” ဟုခေါ်သမျှကိုလည်း လွန်သော သင်ကို ကျွန်ုပ် အမြဲ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 44

यतः प्रधानं पुरुषः पुराणो विवर्तते यं प्रणमन्ति देवाः / नमामि तं ज्योतिषि संनिविष्टं कालं बृहन्तं भवतः स्वरूपम्

ပဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရာဏ ပုရုෂ (ရှေးဟောင်း ကောစမစ်ပုဂ္ဂိုလ်) တို့ ပေါ်ထွန်းပြောင်းလဲလာရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ဒေဝတားတို့ ဦးညွှတ်ကြသည့် သင်ကို ကျွန်ုပ် နမസ്കာရပြုပါ၏။ အမြင့်ဆုံး အလင်းထဲ၌ တည်ရှိသော ကြီးမားသည့် ကာလ (အချိန်) သည် သင်၏ကိုယ်ပိုင်ရုပ်သဘော ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 45

व्रजामि नित्यं शरणं गुहेशं स्थाणुं प्रपद्ये गिरिशं पुरारिम् / शिवं प्रपद्ये हरमिन्दुमौलिं पिनाकिनं त्वां शरणं व्रजामि

အမြဲတမ်း ဂုဟေရှ (လျှို့ဝှက်အာရုံ၏ အရှင်) ထံသို့ ခိုလှုံသွား၏။ မလှုပ်မယှက်သော စ္ထာဏု—တောင်တန်းအရှင် ဂိရိရှ၊ တြိပုရကို ဖျက်သိမ်းသူထံ၌ ခိုလှုံ၏။ လမင်းကို မောက်တော်ပေါ်တင်ထားသော ဟရ၊ သီဝထံ၌ ခိုလှုံ၏။ ပိနာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော ပိနာကင်၊ သင်ထံသို့ ခိုလှုံလာ၏။

Verse 46

स्तुत्वैवं शङ्कुकर्णो ऽसौ भगवन्तं कपर्दिनम् / पपात दण्डवद् भूमौ प्रोच्चरन् प्रणवं परम्

ဤသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် ရှင်ကူကဏ္ဏသည် ကပရ္ဒင် (သီဝ) ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်ကာ တုတ်တံကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ အပြည့်အဝ ပရဏာမဖြင့် လဲကျ၍ အမြင့်မြတ်သော ပရဏဝ “အိုမ်” ကို အသံကြီးစွာ ရွတ်ဆို하였다။

Verse 47

तत्क्षणात् परमं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम् / ज्ञानमानन्दमद्वैतं कोटिकालाग्निसन्निभम्

ထိုခဏချင်းပင် သီဝ၏ အတ္တသဘောတရားဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး လိင်္ဂသည် ပေါ်ထွန်းလာ၍၊ အဒွైత—သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်နှင့် အာနန္ဒ၏ သဘောတရားဖြစ်ကာ၊ ကမ္ဘာပျက်ကွက်မှု အနန္တကာလမီးများကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိ하였다။

Verse 48

शङ्कुकर्णो ऽथ मुक्तात्मा तदात्मा सर्वगो ऽमलः / निलिल्ये विमले लिङ्गे तद्भुतमिवाभवत्

ထို့နောက် လွတ်မြောက်သော အတ္တရှိသည့် ရှင်ကူကဏ္ဏသည် “အဲဒါ” ၏ သဘောတရားတူ ဖြစ်လာ၍၊ အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့ကာ မစွန်းမကပ် သန့်ရှင်းလျက်ရှိ하였다။ သူသည် အပြစ်ကင်းသော လိင်္ဂထဲသို့ ပျော်ဝင်သွားပြီး၊ ထိုအရာသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 49

एतद् रहस्यमाख्यातं माहात्म्यं वः कपर्दिनः / न कश्चिद् वेत्ति तमसा विद्वानप्यत्र मुह्यति

ဤသည်မှာ ကပရ္ဒင် (သီဝ) ၏ မဟာတန်ခိုးအကြောင်း လျှို့ဝှက်တရားကို သင်တို့အား ငါဖော်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ အမှန်တကယ် မသိနိုင်; အမှောင်က ဖုံးလွှမ်းထားသဖြင့် ပညာရှိတောင် ဤနေရာ၌ စိတ်ရှုပ်ထွေးမောဟဖြစ်ရသည်။

Verse 50

य इमां शृणुयान्नित्यं कथां पापप्रणाशिनीम् / भक्तः पापविशुद्धात्मा रुद्रसामीप्यमाप्नुयात्

ဤအပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော သာသနာတော်ကထာကို နေ့စဉ် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်သူသည်—ဘက္တဖြစ်၍ အပြစ်ကင်းစင်သန့်ရှင်းသော စိတ်ဝိညာဉ်ရှိသဖြင့်—ရုဒြ (ရှီဝ) အနီးကပ်သို့ ရောက်နိုင်၏။

Verse 51

पठेच्च सततं शुद्धो ब्रह्मपारं महास्तवम् / प्रातर्मध्याह्नसमये स योगं प्राप्नुयात् परम्

သန့်ရှင်းသောသူသည် «ဗြဟ္မပါရ» ဟုခေါ်သော မဟာစတဝကို အစဉ်မပြတ် ရွတ်ဆိုလျှင်—အထူးသဖြင့် နံနက်နှင့် မွန်းတည့်အချိန်တို့၌—အမြင့်ဆုံး ယောဂကို ရရှိမည်။

Verse 52

इहैव नित्यं वत्स्यामो देवदेवं कपर्दिनम् / द्रक्ष्यामः सततं देवं पूजयामो ऽथ शूलिनम्

ဤနေရာ၌ပင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်အမြဲ နေထိုင်မည်။ နတ်တို့၏နတ်—ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို အမြဲမြင်တွေ့မည်၊ ထို့ပြင် သုံးချွန်လက်နက်ကိုင် သခင် (ရှူလိန်) ကို အစဉ်ပူဇော်မည်။

Verse 53

इत्युक्त्वा भगवान् व्यासः शिष्यैः सह महामुनिः / उवास तत्र युक्तात्मा पूजयन् वै कपर्दिनम्

ထိုသို့ မိန့်ဆိုပြီးနောက် အရှင်ဗျာသ မဟာမုနိသည် တပည့်တို့နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျက်—ယောဂ၌ စိတ်တည်ငြိမ်ကာ—ဆံပင်ချည်ထုံးကိုင်သော ကပရ္ဒိန် (ရှီဝ) ကို ပူဇော်လေ၏။