Adhyaya 21

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे विशो ऽध्यायः रोमहर्षण उवाच ऐलः पुरूरवाश्चाथ राजा राज्यमपालयत् / तस्य पुत्रा बभूवुर्हि षडिन्द्रसमतेजसः

ဤသို့ «သရီကူර්မပုရာဏ» ခြောက်ထောင်ဂါထာ စံဟိတာ၏ ပူရဝိဘာဂ၌ အခန်း (၂၁) တွင် ရောမဟရ္ṣဏ က ဆိုသည်— «အိုင်လ ပုရူရဝါ သည် နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ကာ ကာကွယ်ခဲ့၏။ အမှန်တကယ် သူ၌ အင်ဒြာနှင့် တူညီသော တေဇောဓာတ်ရှိသည့် သားတော် ခြောက်ပါး ရှိ၏»။

Verse 2

आयुर्मायुरमावायुर्विश्वायुश्चैव वीर्यवान् / शतायुश्च श्रुतायुश्च दिव्याश्चैवोर्वशीसुताः

အာယု၊ မာယု၊ အမာဝာယု၊ သတ္တိရှိသော ဝိශ්ဝာယု၊ ထို့ပြင် ရှတားယု၊ သြုတာယု နှင့် ဒိဗ္ယ—ဤသူတို့သည် အမှန်တကယ် ဥရဝသီ၏ သားတော်များ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 3

आयुषस्तनया वीराः पञ्चैवासन् महौजसः / स्वर्भानुतनयायां वै प्रभायामिति नः श्रुतम्

အကြားအမြင်အရ၊ အာယုရှ (Āyuṣa) တွင် သတ္တိကြီးသော သူရဲကောင်းသားငါးယောက် ရှိကြောင်း၊ ထိုသူတို့သည် စွမ်းအားမဟာရှိ၍ စွဝರ್ಭာနု (Svarbhānu) ၏ သမီး ပရဘ္ဟာ (Prabhā) မှ မွေးဖွားကြောင်း ကြားသိရသည်။

Verse 4

नहुषः प्रथमस्तेषां धर्मज्ञो लोकविश्रुतः / नहुषस्य तु दायादाः षडिन्द्रोपमतेजसः

သူတို့အနက် ပထမဦးဆုံးမှာ နဟုရှ (Nahusha) ဖြစ်၍ ဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ လောကတစ်ဝှမ်း ကျော်ကြားသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နဟုရှ၏ အမွေဆက်ခံသူများမှာ ခြောက်ဦးရှိပြီး တစ်ဦးချင်းစီ၏ တေဇောဓာတ်သည် အိန္ဒြ (Indra) နှင့် တူညီသကဲ့သို့ တောက်ပကြသည်။

Verse 5

उत्पन्नाः पितृकन्यायां विरजायां महाबलाः / यतिर्ययातिः संयातिरायातिः पञ्चको ऽश्वकः

ပိတೃများ၏ သမီး ဝိရာဇာ (Virajā) မှ မဟာဗလရှိသော သားများ မွေးဖွားလာကြသည်—ယတိ (Yati)၊ ယယာတိ (Yayāti)၊ သံယာတိ (Saṁyāti)၊ အာယာတိ (Āyāti) နှင့် ပဉ္စက (Pañcaka) (အရှ္ဝက Aśvaka ဟုလည်း ခေါ်သည်)။

Verse 6

तेषां ययातिः पञ्चानां महाबलपराक्रमः / देवयानीमुखनसः सुतां भार्यामवाप सः / शर्मिष्ठामासुरीं चैव तनयां वृषपर्वणः

သူတို့ငါးယောက်အနက် ယယာတိ (Yayāti) သည် အင်အားနှင့် ရဲရင့်မှု မဟာရှိသူဖြစ်၍၊ ဥရှနစ်/ရှုကရ (Śukra, Uśanas) ၏ သမီး ဒေဝယာနီ (Devayānī) ကို ဇနီးအဖြစ် လက်ခံခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အဆုရ မိန်းကလေး ရှර්မိဋ္ဌာ (Śarmiṣṭhā) ကိုလည်း လက်ခံခဲ့ပြီး၊ သူမသည် ဝೃષပರ್ವန် (Vṛṣaparvan) ၏ သမီးဖြစ်သည်။

Verse 7

यदुं च तुर्वसुं चैव देवयानी व्यजायत / द्रुह्युं चानुं च पूरुं च शर्मिष्ठा चाप्यजीजनत्

ဒေဝယာနီ (Devayānī) မှ ယဒု (Yadu) နှင့် တုర్వಸು (Turvasu) ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှර්မိဋ္ဌာ (Śarmiṣṭhā) သည်လည်း ဒြုဟျု (Druhyu)၊ အနု (Anu) နှင့် ပူရု (Pūru) ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။

Verse 8

सो ऽभ्यषिञ्चदतिक्रम्य ज्येष्ठं यदुमनिन्दितम् / पुरुमेव कनीयासं पितुर्वचनपालकम्

မင်းသည် အပြစ်ကင်းသော အကြီးသား ယဒုကို ကျော်လွန်၍ ရာဇာဘိသေကကို ပြုလုပ်ကာ၊ ဖခင်၏ အမိန့်ကို သစ္စာရှိစွာ ထိန်းသိမ်းသူ အငယ်သား ပူရုကိုသာ အဘိသေက ချီးမြှင့်하였다။

Verse 9

दिशि दक्षिणपूर्वस्यां तुर्वसुं पुत्रमादिशत् / दक्षिणापरयो राजा यदुं ज्येष्ठं न्ययोजयत् / प्रतीच्यामुत्तारायां च द्रुह्युं चानुमकल्पयत्

တောင်အရှေ့ဘက် အရပ်၌ မင်းသည် သားတုရ္ဝသုကို ခန့်အပ်하였다။ တောင်အနောက်ဘက် ဒေသ၌ အကြီးသား ယဒုကို တာဝန်ပေး하였다။ ထို့ပြင် အနောက်နှင့် မြောက်ဘက် အရပ်တို့၌ ဒြုဟျုကိုလည်း သင့်တော်စွာ ခွဲဝေ ခန့်အပ်하였다။

Verse 10

तैरियं पृथिवी सर्वा धर्मतः परिपालिता / राजापि दारसहितो नवं प्राप महायशाः

သူတို့ကြောင့် ဤကမ္ဘာမြေတစ်ပြင်လုံးကို ဓမ္မအတိုင်း စောင့်ရှောက်ကာကွယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မဟာဂုဏ်သတင်းရှိသော မင်းသည် မိဖုရားနှင့်အတူ စည်းစိမ်နှင့်ဂုဏ်ရည်၏ အဆင့်သစ်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 11

यदोरप्यभवन् पुत्राः पञ्च देवसुतोपमाः / सहस्त्रजित् तथाज्येष्ठः क्रोषटुर्नालो ऽजितोरघुः

ယဒု၌လည်း နတ်သားတို့နှင့်တူသော သားငါးယောက် မွေးဖွားလာ하였다—သဟස්တြဇစ်၊ ထို့ပြင် အကြီးဆုံး က္ရိုးရှဋု၊ နာလ၊ အဇိတ၊ နှင့် ရဃု တို့ဖြစ်သည်။

Verse 12

सहस्त्रजित्सुतस्तद्वच्छतजिन्नाम पार्थिवः / सुताः शतजितो ऽप्यासंस्त्रयः परमधार्मिकाः

သဟස්တြဇစ်၌လည်း ထိုနည်းတူ သားတစ်ယောက် ရှိ၍၊ ရှင်ဘုရင်အမည်မှာ ရှတဇစ် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ရှတဇစ်၌လည်း ဓမ္မကို အလွန်အမင်း လိုက်နာသူ သားသုံးယောက် ရှိ하였다။

Verse 13

हैहयश्च हयश्चैव राजा वेणुहयः परः / हैहयस्याभवत् पुत्रो धर्म इत्यभिविश्रुतः

ဟဲဟယ မင်းနှင့် ဟယ မင်းတို့ရှိကြပြီး၊ ထင်ရှားသော မင်းကြီး ဝေဏုဟယ လည်းရှိ၏။ ဟဲဟယ မှ သားတော်တစ်ပါး မွေးဖွား၍ «ဓမ္မ» ဟူသော အမည်ဖြင့် ကျော်ကြားလေ၏။

Verse 14

तस्य पुत्रो ऽभवद् विप्रा धर्मनेत्रः प्रतापवान् / धर्मनेत्रस्य कीर्तिस्तु संजितस्तत्सुतो ऽभवत्

ဗြာဟ္မဏတို့အို၊ သူ၏သားတော်မှာ အာနုဘော်ကြီး၍ သတ္တိပြင်းသော ဓမ္မနေထရ ဖြစ်၏။ ဓမ္မနေထရ မှ ကီရ္တိ မွေးဖွားပြီး၊ ထိုကီရ္တိ၏သားမှာ စံဇိတ ဖြစ်လေ၏။

Verse 15

महिष्मान् संजितस्याभूद् भद्रश्रेण्यस्तदन्वयः / भद्रश्रेण्यस्य दायादो दुर्दमो नाम पार्थिवः

စံဇိတ မှ မဟိષ္မာန် မွေးဖွား၍၊ ထိုမျိုးဆက်တွင် ဘဒြရှ္ရေဏျ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဘဒြရှ္ရေဏျ ၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ ဒုရ္ဒမ ဟူသော မင်း ဖြစ်လေ၏။

Verse 16

दुर्दमस्य सुतो धीमान् धनको नाम वीर्यवान् / धनकस्य तु दायादाश्चत्वारो लोकसम्मताः

ဒုရ္ဒမ ၏သားတော်မှာ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝ၍ သတ္တိရှိသော ဓနက ဖြစ်၏။ ဓနက တွင် လူထုက ချီးမွမ်းလက်ခံသော အမွေဆက်ခံသူ လေးဦး ရှိလေ၏။

Verse 17

कृतवीर्यः कृताग्निश्च कृतवर्मा तथैव च / कृतौजाश्च चतुर्थो ऽभूत् कार्तवीर्योर्ऽजुनो ऽभवत्

ကృతဝီရျ၊ ကృతာဂ္နိ၊ ထို့အတူ ကృతဝರ್ಮာ ရှိကြပြီး၊ စတုတ္ထမှာ ကృతောဇာ ဖြစ်၏။ ကာရ္တဝီရျ မှ အာర్జုန (ကာရ္တဝီရျ အာర్జုန) မွေးဖွားလေ၏။

Verse 18

सहस्त्रबाहुर्द्युतिमान् धनुर्वेदविदां वरः / तस्य रामो ऽभवन्मृत्युर्जामदग्न्यो जनार्दनः

သဟသ္ရဗာဟုသည် တောက်ပမြင့်မြတ်၍ မြားပစ်ပညာ (ဓနုဝေဒ) ကို သိသူတို့အနက် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူ့အတွက် ရာမ—ဇာမဒဂ္နျ၊ ဇနာရ္ဒန—သည် မရဏတော်တည်း။

Verse 19

तस्य पुत्रशतान्यासन् पञ्च तत्र महारथाः / कृतास्त्रा बलिनः शूरा धर्मात्मानो नमस्विनः

သူ့တွင် သားတော်များ ရာနှင့်ချီရှိ၏။ ထိုအထဲမှ မဟာရထီ ငါးပါးသည် လက်နက်အတ္ထရာကို ကျွမ်းကျင်၍ အင်အားကြီး သတ္တိရှိ၊ ဓမ္မစိတ်ပြည့်ဝကာ ဂုဏ်ပြုနမස්ကာရ ခံထိုက်သူများဖြစ်၏။

Verse 20

शूरश्च शूरसेनश्च धृष्णः कृष्णस्तथैव च / जयध्वजश्च बलवान् नारायणपरो नृपः

ရှူရနှင့် ရှူရစေန ဟူသော မင်းများရှိသကဲ့သို့၊ ဓೃෂ္ဏ နှင့် ကೃෂ္ဏ လည်းရှိ၏။ ထို့ပြင် အင်အားကြီးသော ဇယဓွဇ မင်းသည် နာရာယဏကို အထူးပူဇော်သက်ဝင်သူဖြစ်၏။

Verse 21

शूरसेनादयः सर्वे चत्वारः प्रथितौजसः / रुद्रभक्ता महात्मानः पूजयन्ति स्म शङ्करम्

ရှူရစေနတို့မှ စ၍ လေးဦးလုံးသည် အင်အားကြီးမား၍ နာမည်ကျော်ကြားသော မဟာတ္မာများဖြစ်ပြီး၊ ရုဒြကို ချစ်ခင်ကိုးကွယ်သူများကာ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို အမြဲပူဇော်ကြ၏။

Verse 22

जयध्वजस्तु मतिमान् देवं नारायणं हरिम् / जगाम शरणं विष्णुं दैवतं धर्मतत्परः

သို့သော် ဇယဓွဇ မင်းသည် အကြံဉာဏ်ပညာရှိ၍ ဓမ္မ၌ တည်ကြည်ကာ၊ ဟရီ—နာရာယဏ၊ ဝိෂ္ဏု—ထံသို့သာ အားကိုးခိုလှုံသွားပြီး၊ ထိုဘုရားကို မိမိ၏ တစ်ပါးတည်းသော အဓိကဒေဝတအဖြစ် ထားရှိ၏။

Verse 23

तमूचुरितरे पुत्रा नायं धर्मस्तवानघ / ईश्वराराधनरतः पितास्माकमभूदिति

ထို့နောက် အခြားသားများက ပြောကြသည်– «အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤသည်မှာ သင်၏ဓမ္မမဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ဖခင်သည် အီရှ္ဝရ (Īśvara) ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၌ အမြဲတမ်း အလေးအနက်ထားသူ ဖြစ်ခဲ့သည်»။

Verse 24

तानब्रवीन्महातेजा एष धर्मः परो मम / विष्णोरंशेन संभूता राजानो यन्महीतले

တောက်ပကြီးမားသူက သူတို့အား ပြောသည်– «ဤသည်မှာ ငါ၏ အမြင့်ဆုံးဓမ္မ ဖြစ်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ မင်းများသည် ဗိဿ္ဏု (Viṣṇu) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်မှ မွေးဖွားလာကြသည်»။

Verse 25

राज्यं पालयतावश्यं भगवान् पुरुषोत्तमः / पूजनीयो यतो विष्णुः पालको जगतो हरिः

နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်သူအတွက် အမြင့်မြတ်သော ပုရုရှိုတ္တမ (Puruṣottama) ဘုရားသခင်ကို မဖြစ်မနေ အထောက်အကူပြု အရှင်အဖြစ် ထားရမည်။ ဟရီ (Hari) သည် ကမ္ဘာလောက၏ ကာကွယ်သူဖြစ်သဖြင့် ဗိဿ္ဏု (Viṣṇu) ကို ပူဇော်ထိုက်သည်။

Verse 26

सात्त्विकी राजसी चैव तामसी च स्वयंभुवः / तिस्त्रस्तु मूर्तयः प्रोक्ताः सृष्टिस्थित्यन्तहेतवः

စွဝယံဘူ (ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော အရှင်) သည် သတ္တဝိက၊ ရာဇသိက၊ တာမသိက ဟူသော ပုံသဏ္ဌာန် သုံးမျိုးရှိကြောင်း ဆိုကြပြီး၊ ထိုသုံးမျိုးသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ အကြောင်းရင်းများဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 27

सत्त्वात्मा भगवान् विष्णुः संस्थापयति सर्वदा / सृजेद् ब्रह्मा रजोमूर्तिः संहरेत् तामसो हरः

သတ္တဝါသဘောရှိသော ဘဂဝန် ဗိဿ္ဏု (Bhagavān Viṣṇu) သည် အမြဲတမ်း လောကကို ထောက်ပံ့တည်မြဲစေသည်။ ရဇောမూర్తိဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြု၏။ တာမသဘောဖြစ်သော ဟရ (ဟရာ/ရှီဝ) သည် ပျက်သုဉ်းရာတွင် ပြန်လည်သိမ်းယူသည်။

Verse 28

तस्मान्महीपतीनां तु राज्यं पालयतामयम् / आराध्यो भगवान् विष्णुः केशवः केशिमर्दनः

ထို့ကြောင့် နိုင်ငံကို ထိန်းသိမ်းကာကွယ်သော မင်းများအတွက် ဤသည်ပင် သင့်လျော်သော လမ်းဖြစ်သည်။ ကေသဝ၊ ကေသီကို သတ်သော အရှင် ဗိဿနု ဘုရားကို အမြင့်ဆုံး အာရాధနာအဖြစ် ပူဇော်ရမည်။

Verse 29

निशम्य तस्य वचनं भ्रातरो ऽन्ये मनस्विनः / प्रोचुः संहारकृद् रुद्रः पूजनीयो मुमुक्षुभिः

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်သော အခြားညီအစ်ကိုများက ပြန်ဆိုကြသည်– “ပျက်စီးခြင်းကို ဆောင်ရွက်သော ရုဒြာကို လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရှာဖွေသူများက ပူဇော်ရမည်။”

Verse 30

अयं हि भगवान् रुद्रः सर्वं जगदिदं शिवः / तमोगुणं समाश्रित्य कल्पान्ते संहरेत् प्रभुः

အမှန်တကယ် ဤဘုရား ရုဒြာသည် ရှိဝတော်တည်းဟူ၍ ဤလောကအလုံးစုံပင် ဖြစ်၏။ တမောဂုဏ်ကို အားထားကာ ကလ္ပအဆုံး၌ အရှင်သည် စကြဝဠာကို ပြန်လည်ပျက်သိမ်းတော်မူ၏။

Verse 31

या सा घोरतरा मूर्तिरस्य तेजामयी परा / संहरेद् विद्यया सर्वं संसारं शूलभृत् तया

သူ၏ အလွန်တောက်ပ၍ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမြင့်မြတ်သည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်—သန့်ရှင်းသော တေဇောဖြင့် ပြည့်ဝသော ထိုရုပ်—ထိုသက္ကရာဇ်ဗိဒ္ဓာ (သိမြင်ပညာ) အားဖြင့် သုံးမြှားကိုင် အရှင်သည် သံသရာအလုံးစုံကို ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်စေတော်မူ၏။

Verse 32

ततस्तानब्रवीद् राजा विचिन्त्यासौ जयध्वजः / सत्त्वेन मुच्यते जन्तुः सत्त्वात्मा भगवान् हरिः

ထို့နောက် မင်းကြီး ဇယဓွဇသည် စဉ်းစားပြီး သူတို့အား မိန့်တော်မူသည်– “သတ္တဝဂုဏ်အားဖြင့် သတ္တဝါသည် လွတ်မြောက်၏။ အကြောင်းမူကား ဘုရား ဟရီသည် သတ္တဝသဘောတရားတည်း။”

Verse 33

तमूचुर्भ्रातरो रुद्रः सेवितः सात्त्विकैर्जनैः / मोचयेत् सत्त्वसंयुक्तः पूजयेशं ततो हरम्

ထို့နောက် ညီအစ်ကိုတို့က ဆိုကြသည်– «ရုဒ္ဒရ (Rudra) ကို စတ္တဝိက သဘောရှိသူများက ပူဇော်ကြသည်။ စတ္တဝနှင့် ပေါင်းစည်းသောအခါ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဣရှ (Śiva) ကို အရင်ပူဇော်ပြီး နောက်မှ ဟရီ (Viṣṇu) ကို ပူဇော်သင့်သည်»။

Verse 34

अथाब्रवीद् राजपुत्रः प्रहसन् वै जयध्वजः / स्वधर्मो मुक्तये पन्था नान्यो मुनिभिरष्यते

ထို့နောက် မင်းသား ဂျယဓွဇ (Jayadhvaja) သည် ပြုံးလျက် ပြောသည်– «ကိုယ်ပိုင် သတ်မှတ်ထားသော တာဝန် (svadharma) သည် မုက္ခသို့ သွားရာလမ်းဖြစ်၏။ မုနိတို့က အခြားလမ်းကို မအတည်ပြုကြ»။

Verse 35

तथा च वैष्णवी शक्तिर्नृपाणां देवता सदा / आराधनं परो धर्मो पुरारेरमितौजसः

ထို့ကြောင့် ဗိုင်ရှ္ဏဝီ သက္တိ (Vaiṣṇavī śakti) သည် မင်းတို့အတွက် အမြဲတမ်း အုပ်စိုးသည့် ဒေဝတာဖြစ်၏။ အမြင့်ဆုံးသော ဓမ္မသည် တြိပုရ အဆုရကို ဖျက်ဆီးသော အနန္တအာနုဘော်ရှိသည့် ပရမေရှ္ဝရကို ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 36

तमब्रवीद् राजपुत्रः कृष्णो मतिमतां वरः / यदर्जुनो ऽस्मज्जनकः स्वधर्मं कृतवानिति

ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာရှိသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံး မင်းသား ကృష్ణ (Kṛṣṇa) က ပြောသည်– «အာရ္ဇုန (Arjuna) သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘိုးဘွားဖြစ်၍ ကိုယ်ပိုင် svadharma ကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သောကြောင့်ပင်»။

Verse 37

एवं विवादे वितते शूरसेनो ऽब्रवीद् वचः / प्रमाणमृषयो ह्यत्र ब्रूयुस्ते यत् तथैव तत्

အငြင်းပွားမှု ပြင်းထန်လာသော်လည်း ရှူရသေန (Śūrasena) က ဤစကားကို ပြောသည်– «ဤနေရာတွင် မုနိ-ရိရှီတို့သည် အာဏာပိုင် အထောက်အထားဖြစ်ကြ၏။ သူတို့က အမှန်ဟု ကြေညာသမျှသည် အမှန်တကယ် အဲဒါပဲ ဖြစ်သည်»။

Verse 38

ततस्ते राजशार्दूलाः पप्रच्छुर्ब्रह्मवादिनः / गत्वा सर्वे सुसंरब्धाः सप्तर्षोणां तदाश्रमम्

ထို့နောက် ကျားကဲ့သို့သော မင်းတို့သည် စိတ်အားထက်သန်၍ အားမာန်ပြင်းပြကာ အားလုံးပေါင်း၍ သတ္တရ္ဓိ (ဧကရာသီ) မုနိတို့၏ အာရှရမ်သို့ သွားရောက်ပြီး ဗြဟ္မဝါဒင်—သမ္မာတရားကို ဟောပြောသူတို့ကို မေးမြန်းကြ၏။

Verse 39

तानब्रुवंस्ते मुनयो वसिष्ठाद्या यथार्थतः / या यस्याभिमता पुंसः सा हि तस्यैव देवता

ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌတို့အပါအဝင် မုနိတို့သည် အမှန်တကယ်အတိုင်း ပြောကြား၏—“လူတစ်ဦး၏ စိတ်နှလုံး၌ အလွန်ချစ်ခင်၍ ရွေးချယ်ထားသော ဘုရားတစ်ပါးရှိလျှင် ထိုဘုရားတစ်ပါးပင် သူ၏ အိဋ္ဌဒေဝတာ (နှစ်သက်ရာဘုရား) ဖြစ်လာသည်။”

Verse 40

किन्तु कार्यविशेषेण पूजिताश्चेष्टदा नृणाम् / विशेषात् सर्वदा नायं नियमो ह्यन्यथा नृपाः

သို့ရာတွင် လုပ်ငန်းတစ်ရပ်ကို အထူးသဖြင့် ပြီးမြောက်စေရန်လိုသည့်အခါ လူတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကြိုးပမ်းမှုအတိုင်း ထိုဒေဝတားတို့ကို ပူဇော်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစည်းကမ်းသည် အမြဲတမ်း တင်းကျပ်မနေဘဲ၊ အထူးကိစ္စများတွင် မတူကွဲပြားနိုင်သည်၊ မင်းတို့ရေ။

Verse 41

नृपाणां दैवतं विष्णुस्तथैव च पुरन्दरः / विप्राणामग्निरादित्यो ब्रह्मा चैव पिनाकधृक्

မင်းတို့အတွက် အဓိကဒေဝတားမှာ ဗိဿဏုဖြစ်၍ ထို့အတူ ပုရန္ဒရ (အိန္ဒြ) လည်းဖြစ်သည်။ ဗြာဟ္မဏတို့အတွက်မူ အဂ္နိ၊ အာဒိတျ (နေမင်း)၊ ဗြဟ္မာ နှင့် ပိနာကကိုင်ဆောင်သူ (ရှီဝ) တို့ကိုလည်း ရိုသေဘုရားပူဇော်ရသည်။

Verse 42

देवानां दैवतं विष्णुर्दानवानां त्रिशूलभृत् / गन्धर्वाणां तथा सोमो यक्षाणामपि कथ्यते

ဒေဝတို့အတွက် အဓိကဒေဝတားမှာ ဗိဿဏုဖြစ်၏။ ဒာနဝတို့အတွက်မူ တြိရှူလကိုင်ဆောင်သူ (ရှီဝ) ဖြစ်၏။ ဂန္ဓဗ္ဗတို့အတွက် စိုးမ (စန္ဒြ) ဖြစ်ပြီး၊ ယက္ခတို့အတွက်လည်း ထိုသို့ အုပ်စိုးဒေဝတား သတ်မှတ်ထားသည်ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 43

विद्याधराणां वाग्देवी साध्यानां भगवान्रविः / रक्षसां शङ्करो रुद्रः किंनराणां च पार्वती

ဝိဒ္ဓာဓရတို့အတွက် အုပ်စိုးသည့်ဒေဝီမှာ ဝါဂ္ဒေဝီ (စကား၏ဒေဝီ) ဖြစ်၏။ သာဓျတို့အတွက် မင်္ဂလာရှိသော နေမင်း ရဝိ ဖြစ်၏။ ရာက္ခသတို့အတွက် သင်္ကရာ—ရုဒြ ဖြစ်၏။ ကိန္နရတို့အတွက် ပါရဝတီ ဖြစ်၏။

Verse 44

ऋषीणां दैवतं ब्रह्मा महादेवश्च शूलभृत् / मनूनां स्यादुमा देवी तथा विष्णुः सभास्करः

ရိရှီတို့အတွက် အုပ်စိုးသည့်ဒေဝတာမှာ ဘြဟ္မာ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ပြင် သုံးခွံကိုင် မဟာဒေဝလည်း ဖြစ်၏။ မနုတို့အတွက် အုပ်စိုးသည့်ဒေဝီမှာ ဥမာ ဖြစ်၏။ ထို့အတူ အုပ်စိုးသည့်အရှင်မှာ ဗိဿဏု နှင့် ဘာස්ကရ (နေမင်း) တို့ ဖြစ်၏။

Verse 45

गृहस्थानां च सर्वे स्युर्ब्रह्मा वै ब्रह्मचारिणाम् / वैखानसानामर्कः स्याद् यतीनां च महेश्वरः

ဂೃಹಸ್ಥတို့အတွက် ဒေဝတားအားလုံးသည် တည်ရှိနေသကဲ့သို့ မှတ်ယူရ၏။ ဗြဟ္မစာရီတို့အတွက် အုပ်စိုးသည့်ဒေဝတာမှာ ဘြဟ္မာ တကယ်ပင် ဖြစ်၏။ ဝိုင်ခာနသ အစက်တစ်တို့အတွက် နေမင်း အရ္က သည် အုပ်စိုးသည်ဟု ဆို၏။ ယတိ (သံဃာဝင်လျှော့ချသူ) တို့အတွက် မဟေရှ్వర (ရှီဝ) သည် အရှင် ဖြစ်၏။

Verse 46

भूतानां भगवान् रुद्रः कूष्माण्डानां विनायकः / सर्वेषां भगवान् ब्रह्मा देवदेवः प्रजापतिः

သတ္တဝါတို့အတွင်း မင်္ဂလာရှိသော အရှင်မှာ ရုဒြ ဖြစ်၏။ ကူෂ္မာဏ္ဍတို့အတွင်း အုပ်စိုးသူမှာ ဝိနာယက ဖြစ်၏။ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မင်္ဂလာရှိသော အရှင်မှာ ဘြဟ္မာ—ဒေဝဒေဝ၊ ပရဇာပတိ (မျိုးဆက်၏အရှင်) ဖြစ်၏။

Verse 47

इत्येवं भगवान् ब्रह्मा स्वयं देवो ऽभ्यभाषत / तस्माज्जयध्वजो नूनं विष्ण्वाराधनमर्हति

ဤသို့ မင်္ဂလာရှိသော အရှင် ဘြဟ္မာ—ကိုယ်တိုင် ဒေဝတားဖြစ်သူ—က မိမိတိုင် ပြောကြားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် “ဇယဓ္ဝဇ သည် ဗိဿဏုအား အာရာဓနာပြုရန် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်၏” ဟု ဆို၏။

Verse 48

तान् प्रणम्याथ ते जग्मुः पुरीं परमशोभनाम् / पालयाञ्चक्रिरे पृथ्वीं जित्वा सर्वरिपून् रणे

ထိုသူတို့ကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် အလွန်တင့်တယ်လှပသော မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာကြ၏။ စစ်ပွဲ၌ ရန်သူအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်စောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 49

ततः कदाचिद् विप्रेन्द्रा विदेहो नाम दानवः / भीषणः सर्वसत्त्वानां पुरीं तेषां समाययौ

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ၌၊ ဗြဟ္မဏအမြတ်တို့ရေ၊ ဗိဒေဟ ဟူသော ဒါနဝတစ်ဦးသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလျက် သူတို့၏ မြို့တော်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 50

दंष्ट्राकरालो दीप्तात्मा युगान्तदहनोपमः / शूलमादाय सूर्याभं नादयन् वै दिशो दश

စွယ်ဖေါ်ထွက်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ်တောက်ပလျက် ယုဂအဆုံး၏ မီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နေကဲ့သို့ တောက်လောင်သော တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဟိန်းဟောက်၍ ဒిశတစ်ဆယ်ကို တုန်လှုပ်စေ၏။

Verse 51

तन्नादश्रवणान्मर्त्यास्तत्र ये निवसन्ति ते / तत्यजुर्जोवितं त्वन्ये दुद्रुवुर्भयविह्वलाः

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အသံကို ကြားသော် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သော လူသားတို့အနက် အချို့သည် အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်သွားကြ၍ အခြားအချို့သည် ကြောက်ရွံ့လှုပ်ရှားကာ ထွက်ပြေးကြ၏။

Verse 52

ततः सर्वे सुसंयत्ताः कार्तवीर्यात्मजास्तदा / युयुधुर्दानवं शक्तिगिरिकूटासिमुद्गरैः

ထို့နောက် ထိုအခါ ကာတ္တဝီရျ၏ သားတော်အပေါင်းတို့သည် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ပြင်ဆင်ကာ ဒါနဝကို တိုက်ခိုက်ကြ၏။ လှံ၊ တောင်ထိပ်ကဲ့သို့သော လက်နက်များ၊ ဓားနှင့် တုတ်မောင်းတို့ဖြင့် ထိုးနှက်ကြ၏။

Verse 53

तान् सर्वान् दानवो विप्राः शूलेन प्रहसन्निव / वारयामास घोरात्मा कल्पान्ते भैरवो यथा

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထို ဒာနဝသည် ကြောက်မက်ဖွယ်စိတ်ရှိ၍ တြိရှူလဖြင့် အားလုံးကို တားဆီးကာ ရယ်သကဲ့သို့၊ ကလ္ပအဆုံး၌ ဘဲရဝကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 54

शूरसेनादयः पञ्च राजानस्तु महाबलाः / युद्धाय कृतसंरम्भा विदेहं त्वभिदुद्रुवुः

ထို့နောက် သူရသေနတို့မှ စ၍ အင်အားကြီးမားသော မင်းငါးပါးသည် စစ်ပွဲအတွက် စိတ်အားထက်သန်ကာ ဗိဒေဟပြည်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်ကြ၏။

Verse 55

शूरो ऽस्त्रं प्राहिणोद् रौद्रं शूरसेनस्तु वारुणम् / प्राजापत्यं तथा कृष्णो वायव्यं धृष्ण एव च

သူရသည် ရုဒြအာစတြကို ပစ်လွှတ်၏။ သူရသေနသည် ဝရုဏအာစတြကို ပစ်၏။ ထို့အတူ ကృష్ణသည် ပရာဇာပတိအာစတြကို ထုတ်လွှတ်၍ ဓೃෂ္ဏသည် ဝါယုအာစတြကို လွှတ်၏။

Verse 56

जयध्वजश्च कौबेरमैन्द्रमाग्नेयमेव च / भञ्जयामास शूलेन तान्यस्त्राणि स दानवः

ထို့နောက် ဂျယဓွဇ ဒာနဝသည် ကೌဘေရအာစတြ၊ အိန္ဒြအာစတြနှင့် အဂ္နိအာစတြတို့ကိုပါ တြိရှူလဖြင့် ခွဲဖျက်ကာ ထိုမစ်ဆိုင်များကို ပျက်စီးစေ၏။

Verse 57

ततः कृष्णो महावीर्यो गदामादाय भीषणाम् / स्पृष्ट्वा मन्त्रेण तरसा चिक्षेप न ननाद च

ထို့နောက် မဟာသူရဲ ကృష్ణသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ဂဒါကို ကိုင်ယူ၍ မန္တရဖြင့် ထိကာ အလွန်မြန်စွာ ပစ်လွှတ်သော်လည်း အော်ဟစ်သံ မထွက်စေခဲ့။

Verse 58

संप्राप्य सा गादास्योरो विदेहस्य शिलोपमम् / न दानवं चालयितुं शशाकान्तकसंनिभम्

ထိုဂဒါသည် ဝိဒေဟ ဒೈတျ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိခိုက်သော်လည်း ကျောက်ကဲ့သို့ ခိုင်မာ၍ မိစ္ဆာသတ္တဝါကို မလှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့၊ သူ၏တည်ကြည်မှုသည် မကွေးမညွတ်သော ချွန်ထက်မှုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 59

दुद्रुवुस्ते भयग्रस्ता दृष्ट्वा तस्यातिपौरुषम् / जयध्वजस्तु मतिमान् सस्मार जगतः पतिम्

သူ၏အလွန်ထူးကဲသော သတ္တိဗလကို မြင်၍ ကြောက်လန့်သဖြင့် သူတို့သည် ထွက်ပြေးကြ၏။ သို့သော် ဉာဏ်ရှိသော ဇယဓွဇသည် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ လောက၏အရှင်ကို သတိရလေ၏။

Verse 60

विष्णुं ग्रसिष्णुं लोकादिमप्रमेयमनामयम् / त्रातारं पुरुषं पूर्वं श्रीपतिं पीतवाससम्

ကျွန်ုပ်သည် ဝိෂ္ဏုကို အားကိုးခိုလှုံ၏—အရာအားလုံးကို စုပ်ယူသည့် အရှင်၊ လောကတို့၏ အစဉ်အလာမူလ၊ တိုင်းတာမရ၊ ရောဂါကင်းစင်သူ။ ကယ်တင်ရှင်၊ ပထမပုရုရှ၊ သရီ၏ အဖော်၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံတော်ကို ဝတ်ဆင်သူ။

Verse 61

ततः प्रादुरभूच्चक्रं सूर्यायुतसमप्रभम् / आदेशाद् वासुदेवस्य भक्तानुग्रहकारणात्

ထို့နောက် စက္ကရသည် နေတစ်သောင်းတောက်ပသကဲ့သို့ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဗာစုဒေဝ၏ အမိန့်တော်ကြောင့်၊ ဘက္တတို့ကို ကရုဏာပြုရန် အကြောင်းတရားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 62

जग्राह जगतां योनिं स्मृत्वा नारायणं नृपः / प्राहिणोद् वै विदेहाय दानवेभ्यो यथा हरिः

နာရာယဏကို—လောကတို့၏ မူလအမြစ်နှင့် အရင်းအမြစ်—သတိရ၍ မင်းသည် တာဝန်ကို ကိုင်စွဲကာ၊ ဟရီကဲ့သို့ပင် ဒာနဝတို့ကို တိုက်ရန် ဝိဒေဟသို့ အမိန့်ပို့လေ၏။

Verse 63

संप्राप्य तस्य घोरस्य स्कन्धदेशं सुदर्शनम् / पृथिव्यां पातयामास शिरो ऽद्रिशिखराकृति

ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူ၏ ပခုံးပိုင်းသို့ ရောက်သော်၊ တောက်ပသော လက်နက်၏ ထိုးခတ်မှုကြောင့် တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော သူ၏ ခေါင်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ လှဲချလိုက်သည်။

Verse 64

तस्मिन् हते देवरिपौ शीराद्या भ्रातरो नृपाः / समाययुः पुरीं रम्यां भ्रातरं चाप्यपूजयन्

နတ်တို့၏ ရန်သူကို သတ်ပြီးနောက်၊ ရှီရာတို့ အပါအဝင် မင်းညီအစ်ကိုများသည် လှပသော မြို့တော်သို့ စုပေါင်းရောက်လာကာ မိမိတို့၏ အစ်ကိုကိုလည်း သင့်တော်သကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုပူဇော်ကြသည်။

Verse 65

श्रुत्वाजगाम भगवान् जयध्वजपराक्रमम् / कार्तवीर्यसुतं द्रष्टुं विश्वामित्रो महामुनिः

ဂျယဓွဇ၏ သတ္တိဗလကို ကြားသိသော်၊ မဟာမုနိ ဗိශ්ဝာမိတ္တရသည် ကာတ်တဗီရျ၏ သားကို တွေ့မြင်လို၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

Verse 66

तमागतमथो दृष्ट्वा राजा संभ्रान्तमानसः / समावेश्यासने रम्ये पूजयामास भावतः

သူရောက်လာသည်ကို မြင်သော် မင်းသည် စိတ်နှလုံး၌ ရိုသေကြည်ညိုမှုဖြင့် လှုပ်ရှားကာ လှပသော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီး စိတ်မှန်ကန်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 67

उवाच भगवान् घोरः प्रसादाद् भवतो ऽसुरः / निपातितो मया संख्ये विदेहो दानवेश्वरः

ဘဂဝန် ဂေါရက မိန့်တော်မူသည်—“အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်၊ ဒာနဝတို့၏ အရှင် အဆုရ ဗိဒေဟကို စစ်မြေ၌ ငါက လှဲချနိုင်ခဲ့သည်။”

Verse 68

त्वद्वाक्याच्छिन्नसंदेहो विष्णुं सत्यपराक्रमम् / प्रपन्नः शरणं तेन प्रसादो मे कृतः शुभः

သင်၏ဝစနာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏သံသယတို့ ပြတ်တောက်သွား၏။ အမှန်တရားမလွဲသော သတ္တိတော်ရှိသည့် ဗိဿဏုထံသို့ ကျွန်ုပ် ခိုလှုံဝင်ရောက်၏; ထိုအပ်နှံခြင်းကြောင့် မင်္ဂလာသော ကရုဏာတော်သည် ကျွန်ုပ်အပေါ် သက်ရောက်လာ၏။

Verse 69

यक्ष्यामि परमेशानं विष्णुं पद्मदलेक्षणम् / कथं केन विधानेन संपूज्यो हरिरीश्वरः

ကျွန်ုပ်သည် အမြတ်ဆုံးအရှင်—ပဒ္မပွင့်ကဲ့သို့ မျက်စိတော်ရှိသော ဗိဿဏုကို ပူဇော်လို၏။ ဟရီအရှင်ကို မည်သို့ မည်သည့်ဝိဓိဖြင့် ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်နည်း။

Verse 70

को ऽयं नारायणो देवः किंप्रभावश्च सुव्रत / सर्वमेतन्ममाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

“ဤ နာရာယဏ သခင်သည် မည်သူနည်း။ အို သုဝရတ၊ သူ၏ အာနုဘော်နှင့် မဟာတန်ခိုးသည် မည်သို့နည်း။ ကျွန်ုပ်၌ အလွန်ကြီးသော စူးစမ်းလိုစိတ် ပေါ်လာသဖြင့် အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြပါ။”

Verse 71

विश्वामित्र उवाच यतः प्रवृत्तिर्भूतानां यस्मिन् सर्वमिदं जगत् / स विष्णुः सर्वभूतात्मा तमाश्रित्य विमुच्यते

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်—သတ္တဝါအားလုံး၏ ဖြစ်ပေါ်ခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားမှုတို့သည် မည်သူထံမှ စတင်လာသနည်း၊ ဤကမ္ဘာလောက အားလုံးသည် မည်သူ၌ တည်နေသနည်း—ထိုသူသည် ဗိဿဏု၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမဖြစ်၏။ သူ့ထံ ခိုလှုံလျှင် လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 72

स्ववर्णाश्रमधर्मेण पूज्यो ऽयं पुरुषोत्तमः / अकामहतभावेन समाराध्यो न चान्यथा

ဤ ပုရုရှောတ္တမ အမြတ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ကို မိမိ၏ ဝဏ္ဏနှင့် အာရှရမ ဓမ္မအတိုင်း ပူဇော်ရမည်။ ဆန္ဒကာမကြောင့် မထိခိုက်သော စိတ်ဖြင့်သာ အမှန်တကယ် အာရాధနာပြုရမည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။

Verse 73

एतावदुक्त्वा भगवान विश्वामित्रो महामुनिः / शूराद्यैः पूजितो विप्रा जगामाथ स्वमालयम्

ဤမျှကို မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ အလွန်မြတ်သော မဟာမုနိ ဝိශ්ဝာမိတ္တရ ဘုရားသခင်သည်၊ ရှူရာတို့နှင့် အခြားသူတို့က ပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသဖြင့်၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ထို့နောက် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 74

अथ शूरादयो देवमयजन्त महेश्वरम् / यज्ञेन यज्ञगम्यं तं निष्कामा रुद्रमव्ययम्

ထို့နောက် ရှူရာတို့နှင့် အခြားသူတို့သည် မဟေရှ్వర—ရုဒ္ဒရ အပြောင်းအလဲမရှိသော အမရဘုရား—ကို ယဇ္ဉဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။ ယဇ္ဉဖြင့်သာ ရောက်နိုင်သော ထိုဘုရားကို ကိုယ်ကျိုးမလိုသော စိတ်ဖြင့် ပူဇော်ကြ၏။

Verse 75

तान् वसिष्ठस्तु भगवान् याजयामास सर्ववित् / गौतमो ऽत्रिरगस्त्यश्च सर्वे रुद्रपरायणाः

ထို့နောက် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ဘုရားသဘောရှိသည့် ဝသိဋ္ဌ မဟာရိရှီသည် သူတို့အတွက် ယဇ္ဉများကို ဆောင်ရွက်ပေး၏။ ဂေါတမ၊ အတြိ၊ အဂஸ္တျ တို့လည်း ရုဒ္ဒရကိုသာ အားထားအပ်နှံသူများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 76

विश्वामित्रस्तु भगवान् जयध्वजमरिन्दमम् / याजयामास भूतादिमादिदेवं जनार्दनम्

ထို့နောက် ဘုရားသဘောရှိသော ဝိශ්ဝာမိတ္တရ မုနိသည် ရန်သူနှိမ်နင်းသူ ဇယဓွဇ ကို ဘူတအာဒီ၊ အာဒိဒေဝ ဖြစ်သော ဇနာရ္ဒန ကို ရည်ညွှန်း၍ ယဇ္ဉပြုစေ၏။

Verse 77

तस्य यज्ञे महायोगी साक्षाद् देवः स्वयं हरिः / आविरासीत् स भगवान् तदद्भुतमिवाभवत्

ထိုယဇ္ဉအတွင်း၌ မဟာယောဂီ ဖြစ်သော ဟရီ ဘုရားသည် ကိုယ်တိုင်ပင် တိုက်ရိုက် ထင်ရှားပေါ်လာ၏။ ထိုဘုရား၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် အံ့ဩဖွယ် အဖြစ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 78

य इमं शृणुयान्नित्यं जयध्वजपराक्रमम् / सर्वपापविमुक्तात्मा विष्णुलोकं स गच्छति

ဤ ဂျယဓ္ဝဇ၏ သူရဲကောင်းသတ္တိကို ဖော်ပြသော ပုံပြင်ကို နေ့စဉ်နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ကာ ဗိဿဏုလောကသို့ ရောက်၏။