Adhyaya 25

Verse 1

इति श्रीकूर्मपूराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्विशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रविश्य मेरुशिखरं कैलासं कनकप्रभम् / रराम भगवान् सोमः केशवेन महेश्वरः

ဤသို့ သီရိကူර්မပုရာဏ၌—ခြောက်ထောင်ဂါထာပါသော သံဟိတာ၊ ပူရ்வဘားဂ၌—အခန်း ၂၅ စတင်၏။ စူတာက ပြောသည်—မေရုတောင်ထိပ် ကိုင်လာသ၊ ရွှေရောင်တောက်ပရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သခင်ဆိုမ (မဟာဒေဝ မဟేశ్వర) သည် ကေရှဝ (ဗိဿနု) နှင့်အတူ ပျော်မြူးတော်မူ၏။

Verse 2

अपश्यंस्तं महात्मानं कैलासगिरिवासिनः / पूजयाञ्चक्रिरे कृष्णं देवदेवमथाच्युतम्

ကိုင်လာသတောင်၌ နေထိုင်သူတို့သည် ထိုမဟာအတ္မာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ကృష్ణ—ဒေဝဒေဝ၊ မပျက်မယွင်းသော အချျူတ—အား ပူဇော်ဝတ်ပြုကြ၏။

Verse 3

चतुर्बाहुमुदाराङ्गं कालमेघसमप्रभम् / किरीटिनं शार्ङ्गपाणि श्रीवत्साङ्कितवक्षसम्

လေးလက်တော်ရှိ၍ အင်္ဂါရပ်မြတ်သော သခင်ကို စိတ်၌ သမาธိပြုရမည်။ မိုးတိမ်မဲထူကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မကွတ်ဆောင်းကာ၊ လက်၌ ရှာရင်္ဂ ဓနုကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရင်ဘတ်၌ သရီဝတ္စ အမှတ်တံဆိပ်ရှိတော်မူ၏။

Verse 4

दीर्घबाहुं विशालाक्षं पीतवाससमच्युतम् / दधानमुरसा मालां वैजयन्तीमनुत्तमाम्

သူသည် မပျက်မယွင်းသော အချျူတကို မြင်၏—လက်တော်ရှည်၍ မျက်လုံးကျယ်၊ အဝတ်အစားအဝါရောင်ကို ဝတ်ဆင်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်၌ အထွတ်အထိပ် ဝိုင်ဇယန္တီ ပန်းကုံးကို ဆောင်ထားတော်မူ၏။

Verse 5

भ्राजमानं श्रिया दिव्यं युवानमतिकोमलम् / पद्माङ्घ्रिनयनं चारु सुस्मितं सुगतिप्रदम्

ဒေဝီယ သရေတော်နှင့် အလှတရားဖြင့် တောက်ပ၍ ယုဝတော်ကာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်။ ကြာပန်းကဲ့သို့သော ခြေတော်နှင့် မျက်လုံးတော်ရှိ၍ လှပကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးတော်မူပြီး အမြင့်ဆုံးသော သုဂတိကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 6

कदाचित् तत्र लीलार्थं देवकीनन्दवर्धनः / भ्राजमानः श्रीया कृष्णश्चचार गिरिकन्दरे

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုနေရာ၌ လီလာတော်အတွက်သာ ဒေဝကီ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသော ကృష్ణသည် မင်္ဂလာသရေဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ တောင်ဂူအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ하였다။

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसां मुख्या नागकन्याश्च कृत्स्नशः / सिद्धा यक्षाश्च गन्धर्वास्तत्र तत्र जगन्मयम्

ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့အနက် အထွတ်အမြတ်များ၊ နာဂကနျာတို့အားလုံး မကျန်မလွတ်၊ ထို့ပြင် စိဒ္ဓ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့သည် နေရာတိုင်း၌ စကြဝဠာ၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိကြသည်။

Verse 8

दृष्ट्वाश्चर्यं परं गत्वा हर्षादुत्फुल्लोचनाः / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि महात्मनः

အံ့ဩဖွယ် အမြင့်မြတ်ဆုံးကို မြင်တွေ့ကာ ဝမ်းမြောက်လွန်၍ မျက်လုံးများ ပွင့်လင်းတောက်ပသွားကြပြီး ထိုမဟာအတ္မာ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပန်းမိုးကို လွှတ်ချကြသည်။

Verse 9

गन्धर्वकन्यका दिव्यास्तद्वदप्सरसां वराः / दृष्ट्वा चकमिरे कृष्णं स्त्रस्तवस्त्रविभूषणाः

ကောင်းကင်ဂန္ဓဗ္ဗသမီးများနှင့် အပ္စရာတို့အနက် အထွတ်အမြတ်များသည် ကృష్ణကို မြင်သော် ကာမစိတ်ဖြင့် လှုပ်ရှားသွားကာ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများ လျော့လျားရွေ့လျားသွားကြသည်။

Verse 10

काश्चिद् गायन्ति विविधां गीतिं गीतविशारदाः / संप्रेक्ष्य देवकीसूनुं सुन्दर्यः काममोहिताः

သီချင်းပညာကျွမ်းကျင်သော လှပသည့် မိန်းကလေးအချို့သည် သံစဉ်မျိုးစုံကို သီဆိုကြပြီး ဒေဝကီ၏ သားတော်ကို မြင်ကြည့်သော် ကာမမောဟဖြင့် စိတ်လွဲသွားကြသည်။

Verse 11

काश्चिद्विलासबहुला नृत्यन्ति स्म तदग्रतः / संप्रेक्ष्य संस्थिताः काश्चित् पपुस्तद्वदनामृतम्

အချို့သည် လှပသည့် ကစားကွက်များဖြင့် သူ့ရှေ့တွင် ကပြကြ၏။ အချို့သည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်ကာ စူးစမ်းကြည့်၍ သူ၏ မျက်နှာတော်မှ အမృతရည်ကို သောက်သကဲ့သို့ ခံစားကြ၏။

Verse 12

काश्चिद् भूषणवर्याणि स्वाङ्गादादाय सादरम् / भूषयाञ्चक्रिरे कृष्णं कामिन्यो लोकभूषणम्

ချစ်မောနေသော မိန်းကလေးအချို့သည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အကောင်းဆုံး အလှဆင်ပစ္စည်းများကို လေးစားစွာ ဖြုတ်ယူကာ ကမ္ဘာလောက၏ အလှဆင်တော်မူသူ ကృష్ణကို အလှဆင်ပေးကြ၏။

Verse 13

काश्चिद् भूषणवर्याणि समादाय तदङ्गतः / स्वात्मानं बूषयामासुः स्वात्मगैरपि माधवम्

ဘက်တော်ကို ချစ်မြတ်နိုးသူအချို့သည် သူ၏ ကိုယ်တော်မှ အကောင်းဆုံး အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ယူကာ မိမိတို့ကိုယ်ကို အလှဆင်ကြ၏။ ထို့အပြင် မိမိတို့၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့်ပင် မာဓဝကိုလည်း အလှဆင်ကြ၏။

Verse 14

काश्चिदागत्य कृष्णस्य समीपं काममोहिताः / चुचुम्बुर्वदनाम्भोजं हरेर्मुग्धमृगेक्षणाः

အချို့သော မိန်းမများသည် ဆန္ဒကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ ကൃഷ്ണ၏ အနီးသို့ လာ၍ ဟရိ၏ ကြာပန်းကဲ့သို့သော မျက်နှာတော်ကို နမ်းကြ၏။ မျက်လုံးက မုဆိုးမကောင်ကဲ့သို့ နူးညံ့သော သူတို့သည် ချစ်မောမှုတွင် မူးယစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 15

प्रगृह्य काश्चिद् गोविन्दं करेण भवनं स्वकम् / प्रापयामासुर्लोकादिं मायया तस्य मोहिताः

အချို့သည် ဂోవိန္ဒကို လက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ မိမိတို့၏ အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။ သူ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ လောက၏ အရှင်ကိုပင် မိမိတို့ထဲက တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံကြ၏။

Verse 16

तासां स भगवान् कृष्णः कामान् कमललोचनः / बहूनि कृत्वा रूपाणि पूरयामास लीलया

ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ဘဂဝန် ကృష్ణသည် လီလာဖြင့် ရုပ်ပုံအမျိုးမျိုးကို ဆောင်ယူကာ ထိုမိန်းမတို့၏ ဆန္ဒများကို ပြည့်စုံစေတော်မူ၏။

Verse 17

एवं वै सुचिरं कालं देवदेवपुरे हरिः / रेमे नारायणः श्रीमान् मायया मोहयञ्जगत्

ဤသို့ အလွန်ရှည်လျားသောကာလတစ်လျှောက် ဒေဝဒေဝပုရ၌ ဟရီ—ဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းသော နာရာယဏ—သည် လီလာဖြင့် ပျော်မြူးနေကာ မာယာဖြင့် လောကကို မောဟဖြစ်စေတော်မူ၏။

Verse 18

गते बहुतिथे काले द्वारवत्यां निवासिनः / बभूवुर्विह्वला भीता गोविन्दविरहे जनाः

ကာလရှည်ကြာသွားသောအခါ ဒွာရဝတီမြို့နေသူတို့သည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ကြောက်ရွံ့လာကြပြီး၊ ဂోవိန္ဒနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် လူအများသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးလွှမ်းမိုးခဲ့ကြ၏။

Verse 19

ततः सुपर्णो बलवान् पूर्वमेव विसजितः / कृष्णेन मार्गमाणस्तं हिमवन्तं ययौ गिरिम्

ထို့နောက် အင်အားကြီးသော စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) သည် အစောကပင် ကృష్ణက လွှတ်ထားသူဖြစ်၍ ဟိမဝန္တ पर्वတသို့ သွားလေ၏; ကృష్ణသည် သူ့ကို ရှာဖွေရင်း လိုက်ပါသွား၏။

Verse 20

अदृष्ट्वा तत्र गोविन्दं प्रणम्य शिरसा मुनिम् / आजगामोपमन्युं तं पुरीं द्वारवतीं पुनः

အဲဒီနေရာ၌ ဂోవိန္ဒကို မတွေ့သဖြင့် သူသည် မုနိကို ခေါင်းချ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဥပမန်ယူသည် ဒွာရဝတီမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၏။

Verse 21

तदन्तरे महादैत्या राक्षसाश्चातिभीषणाः / आजग्मुर्द्वारकां शुभ्रां भीषयन्तः सहस्त्रशः

ထိုအချိန်တွင် အင်အားကြီး ဒိုင်တျာတို့နှင့် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ရာက္ခသတို့သည် တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဒွာရကာမြို့သို့ ထောင်ချီလာရောက်ကာ မြို့ကို ကြောက်လန့်စေ하였다။

Verse 22

स तान् सुपर्णो बलवान् कृष्णतुल्यपराक्रमः / हत्वा युद्धेन महता रक्षति स्म पुरीं शुभाम्

ထိုအခါ အင်အားကြီးသော စုပဏ္ဏ—ကృష్ణနှင့်တူညီသော ရဲရင့်စွမ်းအားရှိသူ—သည် ကြီးမားသော စစ်ပွဲဖြင့် သူတို့ကို သတ်ဖြတ်ကာ နောက်တဖန် မင်္ဂလာမြို့ကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်하였다။

Verse 23

एतस्मिन्नेव काले तु नारदो भगवानृषिः / दृष्ट्वा कैलासशिखरे कृष्णं द्वारवतीं गतः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားသဘောရှိသော ရှင်နာရဒ ရှင်ရသီသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ကృష్ణကို မြင်ပြီးနောက် ဒွာရဝတီ (ဒွာရကာ) သို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 24

तं दृष्ट्वा नारदमृषिं सर्वे तत्र निवासिनः / प्रोचुर्नारायणो नाथः कुत्रास्ते भगवान् हरिः

နာရဒ ရှင်ရသီကို မြင်သော် ထိုနေရာ၌ နေထိုင်သူအားလုံးက “အို နာရာယဏ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အရှင်—ဘဂဝန် ဟရီသည် ယခု ဘယ်မှာ တည်ရှိနေပါသနည်း” ဟု မေးမြန်းကြ하였다။

Verse 25

स तानुवाच भगवान् कैलसशिखरे हरिः / रमते ऽद्य महायोगीं तं दृष्ट्वाहमिहागतः

ထိုအခါ နာရဒက ပြောသည်– “ဟရီသည် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်ပေါ်၌ ရှိ၏။ ယနေ့ မဟာယောဂီသည် အာနန္ဒ၌ ပျော်မြူးနေ၏။ ထိုသူကို မြင်ပြီးနောက် ငါ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်” ဟု။

Verse 26

तस्योपश्रुत्य वचनं सुपर्णः पततां वरः / जगामाकाशगो विप्राः कैलासं गिरिमुत्तमम्

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) သည် ပျံသန်းသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ ကောင်းကင်သို့တက်ကာ၊ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ အထွတ်အထိပ် ကိုင်လာသ တောင်သို့ သွားရောက်လေ၏။

Verse 27

ददर्श देवकीसूनुं भवने रत्नमण्डिते / वरासनस्थं गोविन्दं देवदेवान्तिके हरिम्

သူသည် ဒေဝကီ၏သားတော်—ဂోవိန္ဒ (ဟရိ) ကို—ရတနာဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော မဟာဗိမာန်အတွင်း၌ အမြတ်ဆုံး ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို၊ ဒေဝတော်များနှင့် ဒေဝတော်တို့၏ အရှင်ရှင်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 28

उपास्यमानममरैर्दिव्यस्त्रीभिः समन्ततः / महादेवगणैः सिद्धैर्योगिभिः परिवारितम्

အမရဒေဝတော်များက အရပ်ရပ်မှ ပူဇော်နေကြပြီး၊ ဒိဗ္ယနတ်သမီးများက ဝန်းရံလျက်၊ မဟာဒေဝ၏ ဂဏများ—စိဒ္ဓများနှင့် ယောဂီအောင်မြင်သူများ—က ပတ်လည်ကာရံထားသည်ကို မြင်ရလေ၏။

Verse 29

प्रणम्य दण्डवद् भूमौ सुपर्णः शङ्करं शिवम् / निवेदयामास हरेः प्रवृत्तिं द्वारके पुरे

စုပဏ္ဏ (ဂရုဍ) သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တန်းကဲ့သို့ လဲကျ၍ ပရဏာမပြုကာ၊ မင်္ဂလာရှိသော ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး၊ ဒွာရကာမြို့၌ ဟရိ၏ လှုပ်ရှားမှုအကြောင်းကို တင်ပြလေ၏။

Verse 30

ततः प्रणम्य शिरसा शङ्करं नीललोहितम् / आजगाम पुरीं कृष्णः सो ऽनुज्ञातो हरेण तु

ထို့နောက် ကృష్ణသည် ခေါင်းချ၍ နီလလောဟိတ (အပြာနှင့် အနီရောင်) ရှင်ကရာကို ပရဏာမပြုကာ၊ ဟရိ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရရှိပြီးနောက် မြို့တော်သို့ ပြန်လည်လာရောက်လေ၏။

Verse 31

आरुह्य कश्यपसुतं स्त्रीगणैरभिपूजितः / वचोभिरमृतास्वादैर्मानितो मधुसूदनः

ကശ്യပ၏သားကို စီးနင်း၍ မဓုသူဒနသည် နတ်မိန်းမအစုအဝေးတို့က ရိုသေစွာ ပူဇော်ကန်တော့ကြပြီး အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော စကားများဖြင့် ချီးမြှောက်ခံရ၏။

Verse 32

वीक्ष्य यान्तममित्रघ्नं गन्धर्वाप्सरसां वराः / अन्वगच्छन् महोयोगं शङ्खचक्रगदाधरम्

ရန်သူသတ်သူ အမိတ္ရဃ္နကို ထွက်ခွာသွားသည်ကို မြင်ကြသော်၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် အပ္စရာတို့အနက် အထူးမြတ်သူများသည် မဟာယောဂီ၊ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်နောက်သို့ လိုက်ပါကြ၏။

Verse 33

विसर्जयित्वा विश्वात्मा सर्वा एवाङ्गना हरिः / ययौ स तूर्णं गोविन्दो दिव्यां द्वारवतीं पुरीम्

အင်္ဂနာအားလုံးကို ရိုသေစွာ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက်၊ ဟရီ—ဂိုဝိန္ဒ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမ—သည် တောက်ပသော ဒွာရဝတီ မြို့သို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 34

गते मुररिपौ नैव कामिन्यो मुनिपुङ्गवाः / निशेव चन्द्ररहिता विना तेन चकाशिरे

မုရာရိပု (ဗိဿနု) ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ မုနိပုင်္ဂဝ မဟာမုနိတို့လည်း မတောက်ပကြ၊ ချစ်လှုပ်ရှားသူ မိန်းမတို့လည်း မတောက်ပကြ—လမရှိသော ညကဲ့သို့—သူမရှိလျှင် မည်သူမျှ ရောင်လင်းမနိုင်။

Verse 35

श्रुत्वा पौरजनास्तूर्णं कृष्णागमनमुत्तमम् / मण्डयाञ्चक्रिरे दिव्यां पुरीं द्वारवतीं शुभाम्

ကృష్ణ၏ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော ရောက်လာမှုကို ချက်ချင်းကြားသိကြသော်၊ မြို့သူမြို့သားတို့သည် ကောင်းမြတ်သော ဒွာရဝတီ သာယာလှပသည့် နတ်မြို့ကို အလျင်အမြန် အလှဆင်ကြ၏။

Verse 36

पताकाभिर्विशालाभिर्ध्वजै रत्नपरिष्कृतैः / लाजादिभिः पुरीं रम्यां भूषयाञ्चक्रिरे तदा

ထိုအခါ သူတို့သည် ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော ကျယ်ဝန်းသည့် ပတാകာများနှင့် ဓွဇာတံခွန်များဖြင့် မြို့တော်အလှကို တင့်တယ်စေကာ၊ လာဇာ (အကြော်ဆန်) စသည့် မင်္ဂလာပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်လည်း အလှဆင်ကြ၏။

Verse 37

अवादयन्त विविधान् वादित्रान् मधुरस्वनान् / शङ्खान् सहस्त्रशो दध्मुर्वोणावादान् वितेनिरे

သူတို့သည် သာယာသောအသံဖြင့် တူရိယာမျိုးစုံကို တီးခတ်ကြ၏။ သင်္ခါကို ထောင်ပေါင်းများစွာ ဖ吹ကြပြီး၊ ဝီဏာတီးသံလည်း ပြည့်ဝစွာ ဆက်လက်ပြုလုပ်ကြ၏။

Verse 38

प्रविष्टमात्रे गोविन्दे पुरीं द्वारवतीं शुभाम् / अगायन् मधुरं गानं स्त्रियो यौवनशालिनः

ဂోవိန္ဒသည် မင်္ဂလာရှိသော ဒွာရဝတီမြို့သို့ ဝင်ရောက်သည့်ခဏချင်းပင်၊ ယောဝနပြည့်ဝသော မိန်းမငယ်တို့သည် သာယာချိုမြိန်သော သီချင်းများကို စတင်သီဆိုကြ၏။

Verse 39

दृष्ट्वा ननृतुरीशानं स्थिताः प्रासादमूर्धसु / मुमुचुः पुष्पवर्षाणि वसुदेवसुतोपरि

အိရှာနကို မြင်ကြသော်၊ အဆောင်အဦးမိုးခေါင်ပေါ်တွင် ရပ်နေသူတို့သည် ကခုန်ကြ၏။ ထို့နောက် ဝသုဒေဝ၏သား (သီရိကృష్ణ) အပေါ်သို့ ပန်းမိုးကို လွှတ်ချကြ၏။

Verse 40

प्रविश्य भवनं कृष्ण आशीर्वादाभिवर्धितः / वरासने महायोगी भाति देवीभिरन्वितः

ကృష్ణသည် နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် အာရှီဝါဒကောင်းချီးများကြောင့် အင်အားတိုးပွားကာ၊ အလှပသော အာသနပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် မဟာယောဂီအဖြစ် တောက်ပလင်းလက်၍ ဒေဝီတို့က ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 41

सुरम्ये मण्डपे शुभ्रे शङ्खाद्यैः परिवारितः / आत्मजैरभितो मुख्यैः स्त्रीसहस्त्रैश्च संवृतः

လှပတောက်ပသော မဏ္ဍပအတွင်း၌ သင်္ခနှင့် အခြားအဓိကအမှုထမ်းတို့က ဝန်းရံလျက်၊ အထင်ကရသားတော်များက လေးဘက်လုံးမှ ဝိုင်းကာ၊ မိန်းမထောင်ပေါင်းများစွာလည်း အနီးအနားတွင် စည်ကားလျက်ရှိ၏။

Verse 42

तत्रासनवरे रम्ये जाम्बवत्या सहाच्युतः / भ्राजते मालया देवो यथा देव्या समन्वितः

ထိုနေရာ၌ လှပသိမ်မွေ့သော အာသနအပေါ်တွင် အချျုတ (Acyuta) သည် ဇာမ္ဘဝတီနှင့်အတူ ထိုင်တော်မူ၏။ မာလာတော်ကို ဆင်မြန်းသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဒေဝီနှင့်အတူရှိသော ဒေဝတော်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 43

आजग्मुर्देवगन्धर्वा द्रष्टुं लोकादिमव्ययम् / महर्षयः पूर्वजाता मार्कण्डेयादयो द्विजाः

ဒေဝတော်များနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများသည် လောကတို့၏ အာဒိမူလဖြစ်သော မပျက်မယွင်း အရှင်ကို မြင်ဖူးရန် လာကြ၏။ ထို့ပြင် ရှေးကတည်းက မွေးဖွားလာသော မဟာရိရှီများ—မာကဏ္ဍေယနှင့် အခြား ဒွိဇများလည်း ရောက်လာကြ၏။

Verse 44

ततः स भगवान् कृष्णो मार्कण्डेयं समागतम् / ननामोत्थाय शिरसा स्वासनं च ददौ हरिः

ထို့နောက် ဘဂဝန် ကృష్ణသည် မာကဏ္ဍေယ ရောက်လာသည်ကို မြင်၍ ထ၍ ခေါင်းချကန်တော့တော်မူ၏။ ဟရီသည် မိမိ၏ အာသနကိုပင် ပေးအပ်တော်မူ၏။

Verse 45

संपूज्य तानृषिगणान् प्रणामेन महाभुजः / विसर्जयामास हरिर्दत्त्वा तदभिवाञ्छितान्

မဟာဗာဟု ဟရီသည် ထိုရိရှီအစုကို ပရဏာမဖြင့် သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုတော်မူ၏။ ထို့နောက် သူတို့လိုလားသမျှ အလိုတော်ပြည့်စုံစေသော အပေးအယူများကို ပေးတော်မူပြီး ပြန်လွှတ်တော်မူ၏။

Verse 46

तदा मध्याह्नसमये देवदेवः स्वयं हरिः / स्नात्वा शुक्लाम्बरो भानुमुपतिष्ठत् कृताञ्जलिः

ထို့နောက် နေ့လယ်အချိန်၌ ဒေဝဒေဝ ဟရိသည် ကိုယ်တိုင် ရေချိုးပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံဝတ်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ နေမင်းရှေ့၌ ရိုသေစွာ တည်နေ하였다။

Verse 47

जजाप जाप्यं विधिवत् प्रेक्षमाणो दिवाकरम् / तर्पयामास देवेशो देवेशो देवान् मुनिगणान् पितॄन्

နေမင်းကို ကြည့်ရှုလျက် သတ်မှတ်ထားသော ဂျပ်ကို နည်းလမ်းတကျ ရွတ်ဆို하였다။ ထို့နောက် ဒေဝရှင်တို့၏ ဒေဝရှင်သည် တර්ပဏ ပြု၍ ဒေဝများ၊ မုနိအစုများနှင့် ပိတೃများကို ကျေနပ်စေ하였다။

Verse 48

प्रविश्य देवभवनं मार्कण्डेयेन चैव हि / पूजयामास लिङ्गस्थं भूतेशं भूतिभूषणम्

ထို့နောက် ဒေဝဘဝန်သို့ ဝင်ရောက်၍ မာရ္ကဏ္ဍေယနှင့်အတူ လိင်္ဂအတွင်း တည်ရှိသော ဘူတေရှ—သတ္တဝါတို့၏ အရှင်—ကို ပူဇော်ကာ၊ ဘူတိ (သီလသတ္တိနှင့် ကောင်းချီး) ကို အလှဆင်အဖြစ် ထမ်းဆောင်သော အရှင်ကို ဂုဏ်ပြု하였다။

Verse 49

समाप्य नियमं सर्वं नियन्तासौ नृणां स्वयम् / भोजयित्वा मुनिवरं ब्राह्मणानभिपूज्य च

စည်းကမ်းအကျင့်အဝတ်အားလုံးကို ပြီးစီးစေပြီးနောက်၊ လူတို့၏ ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်သော အုပ်စိုးရှင်သည် မုနိအထူးမြတ်ကို ကိုယ်တိုင် ကျွေးမွေးကာ ဗြာဟ္မဏများကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다။

Verse 50

कृत्वात्मयोगं विप्रेन्द्रा मार्कण्डेयेन चाच्युतः / कथाः पौराणिकीः पुण्याश्चक्रे पुत्रादिभिर्वृतः

ဗြာဟ္မဏအထူးမြတ်တို့ရေ၊ အချျုတ (မပျက်မယွင်းသော အရှင်) သည် မာရ္ကဏ္ဍေယနှင့်အတူ အာတ္မယောဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ သားများနှင့် အခြားအဖော်အပါများ ဝိုင်းရံလျက် ပုရာဏကထာ ပုဏ္ဏမြတ်များကို ဟောကြား하였다။

Verse 51

अथैतत् सर्वमखिलं दृष्ट्वा कर्म महामुनिः / मार्कण्डेयो हसन् कृष्णं बभाषे मधुरं वचः

ထိုအခါ အမှုတော်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ မြင်တွေ့ပြီးနောက် မဟာမုနိ မာရကဏ္ဍေယသည် ပြုံးလျက် ကృష్ణအား ချိုမြိန်နူးညံ့သော စကားဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 52

मार्कण्डेय उवाच कः समाराध्यते देवो भवता कर्मभिः शुभैः / ब्रूहि त्वं कर्मभिः पूज्यो योगिनां ध्येय एव च

မာရကဏ္ဍေယ မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ ကုသိုလ်ကောင်းသော အလုပ်အကိုင်များဖြင့် မည်သည့် ဘုရားကို သေချာစွာ ပူဇော်ပန်ဆင်သနည်း။ ပြောပါ—အကျင့်နှင့် ကర్మများဖြင့် ပူဇော်ထိုက်သူသည် မည်သူနည်း၊ ယောဂီတို့၏ ဓ్యာနအာရုံ အမှန်တကယ်ဖြစ်သူသည် မည်သူနည်း။”

Verse 53

त्वं हि तत् परमं ब्रह्म निर्वाणममलं पदम् / भारावतरणार्थाय जातो वृष्णिकुले प्रभुः

သင်သည် အမှန်တကယ် အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်တော်၊ အညစ်အကြေးကင်းသော နိဗ္ဗာန်အခြေအနေ၊ သန့်ရှင်းသော အမြင့်ဆုံး အာဝါသဖြစ်၏။ အရှင်ဘုရား၊ မြေကြီး၏ ဝန်ကို လျော့ပါးစေရန်အတွက် သင်သည် ဝೃෂ္ဏိ မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားလာခဲ့၏။

Verse 54

तमब्रवीन्महाबाहुः कृष्णो ब्रह्मविदां वरः / शृण्वतामेव पुत्राणां सर्वेषां प्रहसन्निव

ထိုအခါ လက်တံကြီးမားသော ကൃഷ്ണသည် ဘြဟ္မဗေဒကို သိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍၊ သားတော်များအားလုံး နားထောင်နေစဉ်၊ ပြုံးသကဲ့သို့ဖြင့် သူ့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 55

श्रीभगवानुवाच भवता कथितं सर्वं तथ्यमेव न संशयः / तथापि देवमीशानं पूजयामि सनातनम्

ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူသည်– “သင်ပြောခဲ့သမျှ အားလုံးသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်၍ သံသယမရှိ။ သို့သော်လည်း ငါသည် ထာဝရသော ဣရှာန (Īśāna) ဘုရားကို ပူဇော်ကန်တော့၏။”

Verse 56

न मे विप्रास्ति कर्तव्यं नानवाप्तं कथञ्चन / पूजयामि तथापीशं जानन्नैतत् परं शिवम्

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ ငါ၌ လုပ်စရာကျန်သေးသည်ဟူ၍ မရှိ၊ မရရှိသေးသည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာလည်း မရှိ။ သို့သော်လည်း ငါသည် ထိုအရှင်ကို ပူဇော်၏—ထိုအရှင်သည် အမြင့်ဆုံး ရှိဝ (ပရမရှိဝ) ဖြစ်ကြောင်း သိလျက်။

Verse 57

न वै पश्यन्ति तं देवं मायया मोहिता जनाः / ततो ऽहं स्वात्मनो मूलं ज्ञापयन् पूजयामि तम्

မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော လူတို့သည် ထိုဒေဝကို အမှန်တကယ် မမြင်နိုင်ကြ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ငါ့အတ္တ၏ အရင်းမြစ်ကို သိစေလို၍ ထိုအရှင်ကို ပူဇော်၏။

Verse 58

न च लिङ्गार्चनात् पुण्यं लोकेस्मिन् भीतिनाशनम् / तथा लिङ्गे हितायैषां लोकानां पूजयेच्छिवम्

ဤလောက၌ ရှိဝလင်္ဂကို ပူဇော်ခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို မဖျောက်နိုင်သည့်အရာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် လောကတို့၏ အကျိုးအတွက် လင်္ဂ၌ ရှိဝကို ပူဇော်သင့်၏။

Verse 59

यो ऽहं तल्लिङ्गमित्याहुर्वेदवादविदो जनाः / ततो ऽहमात्ममीशानं पूजयाम्यात्मनैव तु

ဝေဒဝါဒကို သိသူတို့က “ငါ” ဟူသည်ပင် လင်္ဂ (အမြင့်ဆုံး အမှတ်အသား) ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ငါ့အတ္တအဖြစ် အီရှာန (ရှိဝ) ကို အတ္တတည်းဖြင့်ပင် ပူဇော်၏။

Verse 60

तस्यैव परमा मूर्तिस्तन्मयो ऽहं न संशयः / नावयोर्द्यिते भेदो वेदेष्वेवं विनिश्चयः

ငါသည် ထိုအရှင်၏ အမြင့်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ပင် ဖြစ်၍ သူ၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်ဝနေသည်—ဤအပေါ် သံသယမရှိ။ ငါတို့နှစ်ဦးအကြား ခွဲခြားမှု မရှိကြောင်းကို ဝေဒများ၌ ထင်ရှားစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

Verse 61

एष देवो महादेवः सदा संसारभीरुभिः / ध्येयः पूज्यश्च वन्द्यश्च ज्ञेयो लिङ्गे महेश्वरः

ဤဒေဝသည် မဟာဒေဝ ဖြစ်၏။ သံသာရ၏ ချည်နှောင်မှုကို ကြောက်ရွံ့သူတို့သည် အမြဲတမ်း သမาธိဖြင့် စိတ်တည်ကာ ပူဇော်၍ ဝန်ဒနာပြုရမည်။ မဟေရှဝရကို လင်္ဂအတွင်း၌ သိမြင်အောင် ရောက်ရမည်။

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच किं तल्लिङ्गं सुरश्रेष्ठ लिङ्गे संपूज्यते च कः / ब्रूहि कृष्ण विशालाक्ष गहनं ह्येतदुत्तमम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်– «အို နတ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ထိုလင်္ဂဟူသည် အဘယ်နည်း။ လင်္ဂအတွင်း၌ အပြည့်အဝ ဂုဏ်ပြု၍ ပူဇော်ခံရသူကား မည်သူနည်း။ အို မျက်လုံးကျယ်သော ကృష్ణ၊ ဤအမြင့်မြတ်သော အကြောင်းအရာသည် အလွန်နက်နဲ၏၊ ပြောပြပါ»။

Verse 63

अव्यक्तं लिङ्गमित्याहुरानन्दं ज्योतिरक्षरम् / वेदा महेस्वरं देवमाहुर्लिङ्गिनमव्ययम्

လင်္ဂဟူသည် အဗျက်တ (မထင်ရှားသော) အဖြစ်၊ အနန္ဒ၏ သဘာဝဖြစ်သော မပျက်စီးသော အလင်းတော်ဟု ဆိုကြ၏။ ဝေဒတို့သည် မဟေရှဝရ ဒေဝကို လင်္ဂင်—လင်္ဂကို ဆောင်ထားသော်လည်း လင်္ဂကိုလွန်သော မပြောင်းလဲသည့် အရှင်အဖြစ် ကြေညာကြ၏။

Verse 64

पुरा चैकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजङ्गमे / प्रबोधार्थं ब्रह्मणो मे प्रादुर्भूतः स्वयं शिवः

ရှေးကာလ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ်လုံးတည်းသော သမုဒ္ဒရာသာ ကျန်ရစ်၍ တည်ငြိမ်သည့်အရာနှင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံး ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ဗြဟ္မာကို နိုးကြားစေလို၍ ရှိဝသည် ကိုယ်တိုင် ငါ့ရှေ့၌ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့၏။

Verse 65

तस्मात् कालात् समारभ्य ब्रह्मा चाहं सदैव हि / पूजयावो महादेवं लोकानां हितकाम्यया

ထိုကာလမှစ၍ ဗြဟ္မာနှင့် ငါသည် လောကအပေါင်း၏ ကောင်းကျိုးကို ဆန္ဒပြုလျက် မဟာဒေဝကို အမြဲတမ်း ပူဇော်လာကြ၏။

Verse 66

मार्कण्डेय उवाच कथं लिङ्गमभूत् पूर्वमैश्वरं परमं पदम् / प्रबोधार्थं स्वयं कृष्ण वक्तुमर्हसि सांप्रतम्

မာရ္ကဏ္ဍေယက ပြောသည်— «အစဉ်အလာအစမှာ လိင်္ဂသည် မည်သို့ ပေါ်ပေါက်လာသနည်း၊ အရှင်တော်၏ အထွတ်အထိပ် သင်္ကေတ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အနေအထားဟူသည် မည်သို့နည်း။ ဉာဏ်နိုးကြားစေရန် အို ကృష్ణ၊ ယခု သင်ကိုယ်တိုင် မေတ္တာဖြင့် ရှင်းပြပါ»။

Verse 67

श्रीभगवानुवाच आसोदेकार्णवं घोरमविभागं तमोमयम् / मध्ये चैकार्णवे तस्मिन् शङ्खचक्रगदाधरः

ဘုရားရှင်က မိန့်တော်မူသည်— «ထိုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာရှိ၏—ခွဲခြားမထား၊ အမှောင်ဖြင့် ပြည့်နှက်၏။ ထိုတစ်ခုတည်းသော သမုဒ္ဒရာ၏ အလယ်၌ သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်တော် ရပ်တည်တော်မူ၏»။

Verse 68

सहस्त्रशीर्षा भूत्वाहं सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् सहस्त्रबाहुर्युक्तात्मा शयितो ऽहं सनातनः

အခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ ခြေတစ်ထောင်၊ လက်တစ်ထောင်ရှိသော စကြဝဠာရূপကို ခံယူ၍—ယောဂ၌ စိတ်တည်ငြိမ်၍ အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းနေသော—အနန္တတော်ဖြစ်သော ငါသည် အရာအားလုံး၏ အချိန်မရှိသော အခြေခံအဖြစ် အိပ်စက်တည်နေ၏။

Verse 69

एतस्मिन्नन्तरे दूरता पश्यमि ह्यमितप्रभम् / कोटिसूर्यप्रतीकाशं भ्राजमानं श्रियावृतम्

ထိုအကြား၌ ငါသည် အဝေးမှ အလွန်အမင်း တောက်ပသော အရှင်တော်ကို မြင်၏—ကောဋိနေသော နေများကဲ့သို့ တောက်လင်း၍—ရောင်ဝါထွန်းလင်းကာ သီရိ (Śrī) သော ဘုရားသခင့် ဂုဏ်တော်ဖြင့် ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။

Verse 70

चतुर्वरक्त्रं महायोगं पुरुषं काञ्चनप्रभम् / कृष्णाजिरधरं देवमृग्यजुः सामभिः स्तुतम्

ငါသည် ထိုဒေဝပုရုရှကို သမาธိပြု၏—မျက်နှာလေးပါး တောက်ပ၍ ရွှေရောင်တင့်တယ်သော မဟာယောဂီ—အနက်ရောင် သမင်အရေကို ဝတ်ဆင်ကာ ရိဂ်၊ ယဇု၊ သာမ ဝေဒသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းခံရသူ။

Verse 71

निमेषमात्रेण स मां प्राप्तो योगविदां वरः / व्याजहार स्वयं ब्रह्मा स्मयमानो महाद्युतिः

မျက်တစ်ခါပိတ်လောက်အချိန်အတွင်း ယောဂကိုသိမြင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသောသူသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာ၏။ ထို့နောက် မဟာတောက်ပသည့် အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်လက်၍ ပြုံးနေသော ဘြဟ္မာတော်မူက ကိုယ်တိုင် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 72

कस्त्वं कुतो वा किं चेह तिष्ठसे वह मे प्रभो / अहं कर्ता हि लोकानां स्वयंभूः प्रपितामहः

“သင်သည် မည်သူနည်း။ ဘယ်ကလာသနည်း၊ ဤနေရာ၌ အဘယ်ကြောင့် ရပ်နေသနည်း။ အရှင်ဘုရား၊ ငါ့ကို သယ်ဆောင်ပါ။ အကြောင်းမူကား ငါသည် လောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်—ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော စဝယမ္ဘူ (Svayambhū)၊ မဟာပရပိတာမဟ (Prapitāmaha) ဖြစ်၏။”

Verse 73

एवमुक्तस्तदा तेन ब्रह्मणाहमुवाच ह / अहं कर्तास्मि लोकानां संहर्ता च पुनः पुनः

ထိုအခါ ဘြဟ္မာတော်မူက ဤသို့ မိန့်တော်မူသဖြင့် ငါက ပြန်လည်ဆို၏—“ငါသည် လောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်၏၊ ထို့ပြင် အကြိမ်ကြိမ် ငါသည် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်သိမ်းယူဖျက်သိမ်းသူလည်း ဖြစ်၏။”

Verse 74

एवं विवादे वितते मायया परमेष्ठिनः / प्रबोधार्थं परं लिङ्गं प्रादुर्भूतं शिवात्मकम्

ဤသို့ အမြင့်ဆုံးအရှင်၏ မာယာအာဏာကြောင့် အငြင်းပွားမှု ပျံ့နှံ့သွားသောအခါ၊ သစ္စာကို နိုးကြားစေလို၍ ရှိဝသဘောတရားကို အနှစ်သာရအဖြစ်ထားသော အမြတ်ဆုံး လင်္ဂ (Liṅga) သည် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 75

कालानलसमप्रख्यं ज्वालामालासमाकुलम् / क्षयवृद्धिविनिर्मुक्तमादिमध्यान्तवर्जितम्

အချိန်၏ မီးလောင်တောက်ပမှုနှင့် တူ၍ မီးလျှံပန်းကုံးများဖြင့် ဝန်းရံတောက်လက်နေ၏။ ပျက်စီးခြင်းနှင့် တိုးပွားခြင်းမှ ကင်းလွတ်ပြီး အစ၊ အလယ်၊ အဆုံး မရှိသောအရာ ဖြစ်၏။

Verse 76

ततो मामाह भगवानधो गच्छ त्वमाशु वै / अन्तमस्य विजानीम ऊर्ध्वं गच्छे ऽहमित्यजः

ထို့နောက် ဘုရားသခင်မြတ်က ကျွန်ုပ်အား မိန့်တော်မူသည်—«သင် အောက်ဘက်သို့ အမြန်ဆင်းသွားလော့၊ ၎င်း၏ အဆုံးအကန့်ကို သိမြင်ကြစို့။ ငါ—အဇ (ဗြဟ္မာ)—သည် အထက်ဘက်သို့ တက်သွားမည်»။

Verse 77

तदाशु समयं कृत्वा गतावूर्ध्वमधश्च द्वौ / पितामहो ऽप्यहं नान्तं ज्ञातवन्तौ समाः शतम्

ထို့နောက် အချိန်တစ်ခုကို အမြန်သဘောတူကာ နှစ်ဦးသည် ထွက်ခွာကြသည်—တစ်ဦးက အထက်သို့၊ တစ်ဦးက အောက်သို့။ သို့သော် ကျွန်ုပ်နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့သည် နှစ်တစ်ရာကြာသော်လည်း ၎င်း၏ အဆုံးအကန့်ကို မသိနိုင်ကြ။

Verse 78

ततो विस्मयमापन्नौ भीतौ देवस्य शूलिनः / मायया मोहितौ तस्य ध्यायन्तौ विश्वमीश्वरम्

ထို့နောက် သုံးမြှားကိုင်ရှင် ဘုရား၏ အမှုထမ်းနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့သည် အံ့ဩခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် လွှမ်းမိုးခံရကြသည်။ သူ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ၊ ကမ္ဘာလောကကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော စကြဝဠာ၏ အီශ්ဝရကို စိတ်တည်၍ သမาธိပြုကြသည်။

Verse 79

प्रोच्चारन्तौ महानादमोङ्कारं परमं पदम् / प्रह्वाञ्जलिपुटोपेतौ शंभुं तुष्टुवतुः परम्

ထို့နောက် ကြီးမားသော သံလှိုင်းဖြင့် တုန်ခါသံထွက်သော «အောမ်» ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပဒကို အသံကျယ်ကျယ် ရွတ်ဆိုကြသည်။ ခေါင်းငုံ့၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလိဖြင့် ပေါင်းစည်းကာ အမြင့်မြတ်ဆုံး သမ္ဘု (Śambhu) ကို ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 80

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः / अनादिमलसंसाररोगवैद्याय शंभवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့ မိန့်ဆိုကြသည်—«အစမရှိသော မလိန်ကြောင့် မညစ်သန့်သည့် သံသရာရောဂါကို ကုသပေးသော ဆမ်ဘု (Śambhu) အား နမസ്കာရ။ ငြိမ်းချမ်းသော ရှီဝ (Śiva) အား နမস্কာရ။ လိင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသော ဗြဟ္မန်တော်ကိုလည်း နမস্কာရ»။

Verse 81

प्रलयार्णवसंस्थाय प्रलयोद्भूतिहेतवे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ပျက်ကွယ်ရာပင်လယ်၌ တည်နေသော၊ ပျက်ကွယ်ပြီးနောက် ပြန်လည်ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သော၊ ငြိမ်းချမ်းမင်္ဂလာရှိသော သီဝအား နမော။ ဗြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင် လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသော အရှင်အား နမော။

Verse 82

ज्वालामालावृताङ्गाय ज्वलनस्तम्भरूपिणे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

မီးလျှံမော်လီများဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါပတ်လည်ဝန်းရံထားသော၊ မီးတိုင်တန်းအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော သီဝအား နမော။ ငြိမ်းချမ်းသော အရှင်၊ လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ပေါ်လွင်သော ဗြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင်အား နမော။

Verse 83

आदिमध्यान्तहीनाय स्वबावामलदीप्तये / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

အစမရှိ၊ အလယ်မရှိ၊ အဆုံးမရှိသော သီဝအား နမော။ မိမိသဘာဝအလင်းရောင်သည် အညစ်အကြေးကင်းစင်စွာ တောက်ပသော အရှင်အား နမော။ ငြိမ်းချမ်းသော၊ လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသော ဗြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင်အား နမော။

Verse 84

महादेवाय महते ज्योतिषे ऽनन्ततेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

အလွန်ကြီးမြတ်သော မဟာဒေဝ၊ အလင်းတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ အဆုံးမဲ့တောက်ပသော အရှင်အား နမော။ ငြိမ်းချမ်းသော သီဝအား နမော။ လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသော ဗြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင်အား နမော။

Verse 85

प्रधानपुरुषेशाय व्योमरूपाय वेधसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ပဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရုရှ (ဝိညာဉ်) တို့၏ အရှင်၊ မိုးကောင်းကင်ကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းသော ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသည့် ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသအား နမော။ ငြိမ်းချမ်းသော သီဝအား နမော။ လင်္ဂရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသော ဗြဟ္မန်တော်ကိုယ်တိုင်အား နမော။

Verse 86

निर्विकाराय सत्याय नित्यायामलतेजसे / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ပြောင်းလဲမရှိသော၊ သစ္စာတရားဖြစ်သော၊ အနန္တနှင့် အညစ်မဲ့တောက်ပခြင်းရှိသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ငြိမ်းချမ်းတော်မူသော သီဝရှင်အား၊ လင်္ဂရုပ်ဖြစ်သော ဘြဟ္မန်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 87

वेदान्तसाररूपाय कालरूपाय धीमते / नमः शिवाय शान्ताय ब्रह्मणे लिङ्गमूर्तये

ဝေဒန္တ၏ အနှစ်သာရအဖြစ်တည်သော၊ အချိန်ကာလ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်အဖြစ်ထင်ရှားသော၊ ဉာဏ်ပညာတော်ကြီးသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ငြိမ်းချမ်းတော်မူသော သီဝရှင်အား၊ လင်္ဂရုပ်ဖြစ်သော ဘြဟ္မန်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 88

एवं संस्तूयमानस्तु व्यक्तो भूत्वा महेश्वरः / भाति देवो महायोगी सूर्यकोटिसमप्रभः

ဤသို့ ချီးမွမ်းသီချင်းများဖြင့် စံတော်ချီးမြှောက်ခံရစဉ် မဟေရှ္ဝရသည် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။ မဟာယောဂီဖြစ်သော ဒေဝတော်သည် နေတစ်ကိုဋိ၏ တောက်ပမှုနှင့်တူစွာ လင်းလက်တော်မူ၏။

Verse 89

वक्त्रकोटिसहस्त्रेण ग्रसमान इवाम्बरम् / सहस्त्रहस्तचरणः सूर्यसोमाग्निलोचनः

မျက်နှာပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာဖြင့် ကောင်းကင်တစ်လျှောက်ကို မျိုသောက်နေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။ လက်နှင့်ခြေ ထောင်ပေါင်းများစွာရှိပြီး မျက်စိတို့သည် နေ၊ လ၊ မီး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 90

पिनाकपाणिर्भगवान् कृत्तिवासास्त्रिशूलभृत् / व्यालयज्ञोपवीतश्च मेघदुन्दुभिनिः स्वनः

ဘဂဝန်သည် ပိနာကာဓနုကို လက်တွင်ကိုင်တော်မူ၍ အရေပြားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ တြိရှူလကို ဆောင်တော်မူ၏။ မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတအဖြစ် ဝတ်ဆင်ပြီး အသံတော်သည် မိုးတိမ်မုန်တိုင်း၏ ဒုန္ဒုဘိသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းတော်မူ၏။

Verse 91

अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ / पश्येतं मां महादेवं भयं सर्वं प्रमुच्यताम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်— «အို နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့၊ ငါသည် နှစ်သက်ပျော်ရွှင်၏။ ငါ့ကို—မဟာဒေဝကို—ကြည့်ရှုကြလော့၊ ကြောက်ရွံ့မှုအားလုံး လုံးဝကင်းစင်စေ»။

Verse 92

युवां प्रसूतौ गात्रेभ्यो मम पूर्वं सनातनौ / अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः / वामपार्श्वे च मे विष्णुः पालको हृदये हरः

«သင်တို့နှစ်ဦးသည် ငါ့ကိုယ်အင်္ဂါတို့မှ အရင်ဆုံး မွေးဖွားလာကြပြီး သဘာဝအားဖြင့် ထာဝရဖြစ်ကြ၏။ ငါ့ညာဘက်၌ လောကပိတামဟ ဘြဟ္မာရှိ၏၊ ငါ့ဘယ်ဘက်၌ ကာကွယ်သူ ဗိဿ္ဏုရှိ၏၊ ငါ့နှလုံးအတွင်း၌ ဟရ (ရှီဝ) ရှိ၏»။

Verse 93

प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यक् वरं दद्मि यथेप्सितम् / एवमुक्त्वाथ मां देवो महादेवः स्वयं शिवः / आलिङ्ग्य देवं ब्रह्माणं प्रसादाभिमुखो ऽभवत्

«သင်တို့နှစ်ဦးအပေါ် ငါသည် အမှန်တကယ် နှစ်သက်ပျော်ရွှင်၏။ သင်တို့လိုလားသမျှ အလိုတော်အတိုင်း ငါကောင်းချီးပေးမည်» ဟု မဟာဒေဝ—ရှီဝကိုယ်တိုင်—မိန့်တော်မူပြီးနောက် ဘြဟ္မာကို ဖက်လှုပ်ကာ ကရုဏာတော်သို့ မျက်နှာမူလေ၏။

Verse 94

ततः प्रहृष्टमनसौ प्रणिपत्य महेश्वरम् / ऊचतुः प्रेक्ष्य तद्वक्त्रं नारायणपितामहौ

ထို့နောက် နာရာယဏနှင့် ပိတামဟ (ဘြဟ္မာ) တို့သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ထံ ဦးချကန်တော့ကြ၏။ ထိုမျက်နှာတော်ကို ကြည့်ရှုကာ နှစ်ဦးလုံး ပြောကြားလေ၏။

Verse 95

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश्च नौ / भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि देव महेश्वरे

«အကယ်၍ သင်၏ကရုဏာတော် အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ငါတို့အား ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဘုရား မဟေရှ္ဝရ၊ သင်၌ ငါတို့၏ ဘက္တိသည် အစဉ်အမြဲ တည်မြဲပါစေ»။

Verse 96

ततः स भगवानीशः प्रहसन् परमेश्वरः / उवाच मां महादेवः प्रीतः प्रीतेन चेतसा

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဣဿာ—အမြင့်ဆုံး အရှင်—ပြုံး၍၊ ပျော်ရွှင်သော စိတ်နှလုံးဖြင့် ကျေနပ်တော်မူသော မဟာဒေဝသည် ငါ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 97

देव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते / वत्स वत्स हरे विश्वं पालयैतच्चराचरम्

ဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «မြေကြီး၏ အရှင်၊ ပျက်စီးခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဖန်ဆင်းခြင်းတို့၏ ကర్తာသည် သင်ပင်။ ချစ်သား—ချစ်သား၊ ဟရီရေ—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းလော့»။

Verse 98

त्रिधा भिन्नो ऽस्म्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुहराख्यया / सर्गरक्षालयगुणैर्निर्गुणो ऽपि निरञ्जनः

အို ဗိဿဏု၊ ငါသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းတို့၏ လုပ်ငန်းနှင့် ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ဟရ ဟူသော အမည်သုံးမျိုးဖြင့် ခွဲ၍ ခေါ်ဆိုခံရ၏။ သို့ရာတွင် အမှန်တကယ် ငါသည် နိရ္ဂုဏ၊ အညစ်အကြေးကင်း၍ မထိခိုက်မညစ်ညမ်းသော အရှင်ဖြစ်၏။

Verse 99

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् / भविष्यत्येष भगवांस्तव पुत्रः सनातनः

အို ဗိဿဏု၊ ဤမောဟကို စွန့်လွှတ်လော့။ ဤပိတామဟ (ဘြဟ္မာ) ကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းလော့။ ဤဘဂဝန်သည် သင်၏ ထာဝရ သားတော် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Verse 100

अहं च भवतो वक्त्रात् कल्पादौ घोररूपधृक् / शूलपाणिर्भविष्यामि क्रोधजस्तव पुत्रकः

ထို့ပြင် ငါလည်း ကလ္ပအစတွင် သင်၏ ပါးစပ်မှ ပေါ်ထွန်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ၊ သုံးခွံလက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်သော အရှင် ဖြစ်လာမည်။ ငါသည် သင်၏ အမျက်မှ မွေးဖွားသော သားတော် ဖြစ်၏။

Verse 101

एवमुक्त्वा महादेवो ब्रह्माणं मुनिसत्तम / अनुगृह्य च मां देवस्तत्रैवान्तरधीयत

ဤသို့မိန့်တော်မူပြီးနောက် မဟာဒေဝသည် မုနိအထွတ်အမြတ်၊ ဗြဟ္မာအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်ကိုလည်း ကရုဏာတော်ပေးပြီး၊ ထိုနေရာတင်ပင် ဘုရားရှင်သည် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 102

ततः प्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता / लिङ्ग तल्लयनाद् ब्रह्मन् ब्रह्मणः परमं वपुः

ထိုအချိန်မှစ၍ လောကအပေါင်းတို့တွင် လိင်္ဂပူဇာသည် ခိုင်မြဲစွာ တည်ထောင်လာ၏။ အို ဗြဟ္မန်၊ လိင်္ဂသည် အမှတ်အသားအဖြစ် ပြသကာ ရုပ်သဏ္ဌာန်အားလုံးကို အဘ္သိုလုတ်သို့ လျော်ကွယ်စေသဖြင့်၊ ဗြဟ္မန်၏ အမြင့်ဆုံးသော ကိုယ်တော်အဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရ၏။

Verse 103

एतल्लिङ्गस्य माहात्म्यं भाषितं ते मयानघ / एतद् बुध्यन्ति योगज्ञा न देवा न च दानवाः

အို အပြစ်ကင်းစင်သူ၊ ဤလိင်္ဂ၏ မဟာတန်ခိုးကို သင့်အား ငါကြေညာပြီးပြီ။ ဤအမှန်တရားကို ယောဂပညာကျွမ်းကျင်သူတို့သာ သိမြင်ကြပြီး၊ ဒေဝတားတို့လည်း မဟုတ်၊ ဒါနဝတို့လည်း မဟုတ်ကြ။

Verse 104

एतद्धि परमं ज्ञानमव्यक्तं शिवसंज्ञितम् / येन सूक्ष्ममचिन्त्यं तत् पश्यन्ति ज्ञान वक्षुषः

ဤသည်ပင် အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာဖြစ်၏—မပေါ်လွင်သော အဗျက္တ၊ «ရှီဝ» ဟု ခေါ်အပ်၏။ ထိုဉာဏ်၏ မျက်စိဖြင့် ပညာရှိတို့သည် အလွန်သိမ်မွေ့၍ စိတ်မမှီနိုင်သော အမှန်တရားကို မြင်ကြ၏။

Verse 105

तस्मै भगवते नित्यं नमस्कारं प्रकुर्महे / महादेवाय रुद्राय देवदेवाय लिङ्गिने

ထိုဘဂဝန်တော်အား ကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်မပြတ် နမസ്കာရပြုကြ၏—မဟာဒေဝ၊ ရုဒ္ဒရ၊ ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ လိင်္ဂကို ဆောင်ထားသော အရှင်တော်အား။

Verse 106

नमो वेदरहस्याय नीलकण्ठाय वै नमः / विभीषणाय शान्ताय स्थाणवे हेतवे नमः

ဝేద၏ လျှို့ဝှက်အနှစ်သာရတော်ထံ နမော; နီလကဏ္ဍ (လည်ပင်းပြာ) တော်ထံလည်း နမော။ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်တော်၊ ငြိမ်းချမ်းတော်ထံ နမော; မပြောင်းလဲသော စ္ထာဏုတော်နှင့် အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းတော်ထံ နမော။

Verse 107

ब्रह्मणे वामदेवाय त्रिनेत्राय महीयसे / शङ्कराय महेशाय गिरीशाय शिवाय च

အဘsolute ဘြဟ္မန်တော်ထံ နမော၊ ဝာမဒေဝတော်ထံ နမော၊ မျက်စိသုံးပါးတော်ထံ နမော၊ ကြီးမြတ်၍ ဂုဏ်တော်ထွန်းလင်းတော်ထံ နမော။ ရှင်ကရတော်၊ မဟေရှတော်၊ ဂိရိရှ (တောင်တော်၏ အရှင်) တော်နှင့် ရှီဝတော်ထံလည်း နမော။

Verse 108

नमः कुरुष्व सततं ध्यायस्व मनसा हरम् / संसारसागरादस्मादचिरादुत्तरिष्यसि

နမောကို အမြဲတမ်း ပြုလော့; စိတ်ဖြင့် ဟရ (ရှီဝ) ကို အစဉ်အမြဲ ဓ్యာနပြုလော့။ ဤ သံသရာပင်လယ်မှ မကြာမီပင် ကူးမြောက်လိမ့်မည်။

Verse 109

एवं स वासुदेवेन व्याहृतो मुनिपुङ्गवः / जगाम मनसा देवमीशानं विश्वतोमुखम्

ဝာစုဒေဝ၏ ဤသို့ မိန့်ကြားခြင်းကို ခံယူပြီးနောက်၊ မုနိအထွတ်အမြတ်သည် စိတ်ကို အတွင်းသို့ လှည့်ကာ စိတ်၏ အာနုဘော်တစ်ခုတည်းဖြင့် အီရှာန—မျက်နှာတော်သည် အရပ်ရပ်သို့ မျက်နှာမူသော ဘုရားထံ သွားရောက်လေ၏။

Verse 110

प्रणम्य शिरसा कृष्णमनुज्ञातो महामुनिः / जगाम चेप्सितं देशं देवदेवस्य शूलिनः

မဟာမုနိသည် ကృష్ణတော်ကို ခေါင်းချ၍ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး ခွင့်ပြုချက်ရသဖြင့်၊ ထို့နောက် မိမိလိုလားသော ဒေသသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏—ဘုရားတို့၏ဘုရား၊ သုံးချွန်လှံကို ကိုင်ဆောင်သော ရှူလိန်တော်၏ သန့်ရှင်းရာဒေသသို့။

Verse 111

य इमं श्रावयेन्नित्यं लिङ्गाध्यायमनुत्तमम् / शृणुयाद् वा पठेद् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ဤအထူးမြတ်သော “လင်္ဂအধ্যာယ” ကို နေ့စဉ် ဖတ်ကြားစေသူ၊ သို့မဟုတ် နားထောင်သူ၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်ဖတ်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 112

श्रुत्वा सकृदपि ह्येतत् तपश्चरणमुत्तमम् / वासुदेवस्य विप्रेन्द्राः पापं मुञ्चिति मानवः

ဗြာဟ္မဏအထက်မြတ်တို့ရေ၊ ဝါစုဒေဝအား အပ်နှံထားသော အထူးမြတ်သည့် တပသ္စရဏကို တစ်ကြိမ်သာ နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 113

जपेद् वाहरहर्नित्यं ब्रह्मलोके महीयते / एवमाह महायोगी कृष्णद्वैपायनः प्रभुः

မနက်နှင့် ညနေ နေ့စဉ် မပြတ် မန္တရဇပကို ပြုစေ; ထိုကြောင့် ဗြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်ထူးမြတ်စွာ ချီးမြှောက်ခံရ၏။ ဤသို့ မဟာယောဂီ၊ အရှင် ကృష్ణဒွೈပာယန (ဗျာသ) မိန့်တော်မူ၏။