Uttara-bhāga: Entry into Liberating Knowledge (Brahma-vidyā) and Śiva–Viṣṇu Samanvaya
उपरिभाग (उत्तरभाग)
The Second Part
ဤ ဥတ္တရ-ဘဂ (Upari-bhāga) သည် ကမ္ဘာဗေဒနှင့် မန်ဝန္တရ အစီရင်ခံချက်များမှ လှည့်ကာ သံသရာကို အဆုံးသတ်စေသော ဗြဟ္မဝိဒ္ယာ (Brahma-vidyā) သို့ ဝင်ရောက်စေသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းကို စွာယမ္ဘုဝ မနုမှ စ၍ ဗြဟ္မာဏ္ဍ၏ ချဲ့ထွင်မှုအထိ ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရှင်တော်များသည် “အလွန်မြင့်မြတ်သော အသိပညာ” ကို တောင်းခံကြသည်။ ထိုအသိပညာ၏ တစ်ခုတည်းသော အရာဝတ္ထုမှာ ဗြဟ္မန် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရားကို တိုက်ရိုက် သိမြင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဇာတ်ဘောင်သည် ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်—ဗျာသ မဟာရိရှီသည် ယဇ္ဉာ စတြာသို့ ရောက်လာ၍ ဂုဏ်ပြုလက်ခံခံရပြီး၊ ကုရ္မ အဗိဓမ္မ-ဗျာကရဏ စီးကြောင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လွတ်မြောက်ရေးဆိုင်ရာ ဒေဝသဘော အသိပညာကို ပို့ဆောင်မည်ဟု သဘောတူသည်။ ဤသင်ကြားချက်သည် သဒ္ဓါ၊ သင်ယူနားထောင်ခြင်း၊ စဉ်းစားသုံးသပ်ခြင်းနှင့် သမాధိတို့ဖြင့် အတ္တမသိမြင်မှုသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။ ဗျာသသည် ဘဒရိကာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော မူလမေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ စနတ်ကုမာရနှင့် ယောဂမဟာပညာရှင်များသည် နရ-နာရာယဏကို ချဉ်းကပ်ကာ အကြောင်းတရား၊ ပြန်လည်မွေးဖွားစေသော သတ္တဝါတရား၊ အာတ္မန်၊ ချုပ်နှောင်မှု (bandha) နှင့် မောက္ခ (mokṣa) အကြောင်းကို ရှင်းလင်းစေလိုကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ယောဂ-ဝေဒန္တ သဘောတရားများက အဓိကဖြစ်လာပြီး အတွင်းသိမြင်မှုကို အလင်းပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဗိဿနုနှင့် မဟာဒေဝ (ရှီဝ) တို့၏ တပြိုင်နက်တည်း ပေါ်ထွန်းမှုဖြင့် သာသနာတော်၏ အဓိပ္ပါယ်က ထင်ရှားလာသည်။ ဗိဿနုသည် အတ္တမသိမြင်မှုကို ရှီဝကသာ ပြည့်စုံစွာ သိတတ်ကြောင်း ပြောကာ ရှီဝအား ထိုဗြဟ္မဝိဒ္ယာကို ဖော်ထုတ်ရန် အမိန့်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကုရ္မပုရာဏ၏ သင်္ကေတဖြစ်သော စမန်ဝယ (samanvaya)—ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တိ၊ ရှိုင်ဝ အဗိဓမ္မနှင့် ယောဂ-ဝေဒန္တ လွတ်မြောက်ရေးတို့၏ မပြိုင်ဆိုင်ဘဲ ညီညွတ်မှု—သည် မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyayas in Uttara Bhaga
Adhyaya 1
Commencement of the Upari-bhāga: The Sages Request Brahma-vidyā; Vyāsa Recalls the Badarikā Inquiry and Śiva–Viṣṇu Theophany
ယခင် ပူရ္ဝဘ္ဟာဂ အခန်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် ကഥာသည် ဥပရိဘ္ဟာဂသို့ ကူးပြောင်းသည်။ စုဝေးသော ရှင်တော်များက စွာယမ္ဘုဝ မနုမှ စတင်သော ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ဘြဟ္မာဏ္ဍ၏ ချဲ့ထွင်မှုနှင့် မနွန္တရများကို ရှင်းလင်းပြီးကြောင်း အတည်ပြုကာ သံသရာကို ဖျက်ဆီး၍ ဘြဟ္မန်ကို တိုက်ရိုက် ထင်ရှားစေသော အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မဝိဒ္ယာကို တောင်းခံကြသည်။ စူတက ဗျာသကို ဘြဟ္မန်အခြေပြု သင်ကြားချက်၏ တရားဝင် အဖော်ပြသူဟု ဂုဏ်ပြုသည်; ဗျာသသည် စတြာသို့ ရောက်လာ၍ ကြိုဆိုခံရပြီး ကုရ္မရုပ်ဖြင့် ဗိဿဏုက မိန့်ကြားခဲ့သည့် ဗျာဒ္ဓိကို ဂုရု-ပရမ္ပရာဖြင့် မှတ်မိထားသကဲ့သို့ ပြန်လည် ထုတ်ဖော်မည်ဟု သဘောတူသည်။ ထို့နောက် ဗျာသက ဘဒရိကာ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြသည်—သနတ်ကုမာရနှင့် ယောဂအာဏာရှင်များသည် သံသယကြောင့် တပသ် ပြုကာ နရ-နာရာယဏထံ ချဉ်းကပ်ကြသည်။ သူတို့က စကြဝဠာ၏ အကြောင်းရင်း၊ ပြန်လည်မွေးဖွားသည့် သဘောတရား၊ အာတ်မန်၏ အမှန်တရား၊ မောက္ခ၏ သဘောနှင့် သံသရာ၏ မူလကို မေးမြန်းကြသည်။ ထိုအခါ မဟာဒေဝ ပေါ်ထွန်းလာသည့် ပေါင်းစည်းသော သာကာသနာကို မြင်ရပြီး ရှင်တော်များက ရှိဝကို စကြဝဠာအကြောင်းရင်းဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ ဗိဿဏုက ရှိဝအား မိမိရှေ့တွင် အာတ်မဝိဒ္ယာကို ထုတ်ဖော်ရန် တောင်းဆိုကာ သင်ကြားချက်၏ အာဏာတည်စေပြီး နောက်အခန်းတွင် ယောဂ၊ အာတ်မန်နှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို စနစ်တကျ ရှင်းလင်းမည့် အခြေခံကို ခင်းကျင်းသည်။
Adhyaya 2
Īśvara-gītā (Adhyāya 2) — Ātma-svarūpa, Māyā, and the Unity of Sāṅkhya–Yoga
ဣဿဝရဂီတာ ဆက်လက်ဟောကြားရာတွင် သခင်ဘုရားသည် နတ်တို့တောင် မလွယ်ကူစွာ နားလည်နိုင်သော အတွင်းရေး အတ္တဗေဒကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ အာတ్మန်ကို တစ်ဦးတည်းတည်ရှိ၍ ကိုယ်တိုင်တည်ထောင်သော သေးငယ်သိမ်မွေ့ အနန္တတည်မြဲသော အတွင်းသက်သေ (Witness) ဟု သတ်မှတ်ကာ တမစ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဓာတ်ငါးပါး၊ အင်္ဒြိယများ၊ စိတ်၊ ပရာဏ၊ လုပ်သူဟူသော အယူအဆတို့နှင့် မတူကြောင်း ငြင်းပယ်သည်။ ချည်နှောင်မှုသည် အဝိဇ္ဇာနှင့် အထပ်တင်အယူ (superimposition) မှ ဖြစ်၍ အဟင်ကာရ၊ ကမ္မ၊ ကုသိုလ်–အကုသိုလ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာယူခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေသည်။ အလင်း–အမှောင်၊ မီးခိုးမထိခိုက်သော အာကာသ၊ အခြေခံအရောင်ကြောင့် အရောင်ပြောင်းသကဲ့သို့ ထင်ရသော ကြည်လင်ကျောက် စသည့် ဥပမာများဖြင့် မာယာကြောင့် အညစ်ကင်းသော အာတ്മန်သည် ဥပါဓိများကြောင့် ကန့်သတ်သကဲ့သို့ ထင်ရကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ လွတ်မြောက်မှုသည် နားထောင်ခြင်း၊ စဉ်းစားခြင်း၊ သုံးသပ်ခြင်းနှင့် မပြတ်တောက်သော ယောဂတည်နေခြင်းမှ ပေါ်လာသော တိုက်ရိုက်သိမြင်မှုဖြစ်ပြီး သတ္တဝါအားလုံးကို အာတ్మန်ထဲတွင် မြင်ခြင်း၊ အာတ్మန်ကို သတ္တဝါအားလုံးထဲတွင် မြင်ခြင်းမှ စမဓိ၊ ကైవလျနှင့် နှလုံးသားဆန္ဒများ ကုန်ခမ်းခြင်းသို့ ရောက်သည်။ သခင်ဘုရားသည် သာင်ခယနှင့် ယောဂတို့ တစ်လမ်းတည်းဖြစ်ကြောင်း—ယောဂသည် တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်မှု၊ ဉာဏ်သည် ၎င်း၏အကျိုး—ဟု အတည်ပြုပြီး စိဒ္ဓိများကို တွယ်ကပ်သော ယောဂီများကို သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သိမြင်ပြီးသော ယောဂီများအတွက် စာယုဇျနှင့် ပြန်မလာခြင်းကို အလေးပေးကာ သား၊ တပည့် သို့မဟုတ် အရည်အချင်းရှိ ယောဂီများထံသာ လက်ဆင့်ကမ်းရန် ကန့်သတ်ပြီး သခင်ဘုရား၏ မာယာနှင့် လွတ်မြောက်မှု၏ အဆုံးသတ်အကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြမည့် အကာအကွယ်ရှိသော ဟောကြားချက်များအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 3
Īśvara-gītā: Brahman as All-Pervading—Kāla, Prakṛti–Puruṣa, Tattva-Evolution, and Mokṣa
Īśvara-gītā ဆက်လက်ဟောကြားရာတွင် သခင်ဘုရားသည် အမြင့်ဆုံးဘရဟ္မန်ကို အရာအားလုံးတွင် ပြန့်နှံ့နေသော အတ္တမရှိသော်လည်း အာရုံခံအင်္ဂါအားလုံးမှတဆင့် တောက်ပနေသူ၊ နှိုင်းယှဉ်မရ၊ ပရမာဏများကို ကျော်လွန်သူ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းနေရာတော်အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာဗေဒကို အစမရှိသုံးပါး—ပရဓာန/ပရကృతိ၊ ပုရုရှ၊ ကာလ—ဖြင့် ဖော်ပြပြီး အချိန်ကာလသည် အလွန်မြင့်သော စီမံညှိနှိုင်းသူအဖြစ် ပေါင်းစည်းမှုနှင့် စကြဝဠာလည်ပတ်မှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုသည်။ မဟတ်မှ ဝိသေသများအထိ တတ္တဝဖွံ့ဖြိုးမှုကို ရှင်းလင်းကာ အဟင်္ကာရကို “ငါ” ဟူသောခံယူချက်အဖြစ် ဖော်ပြပြီး လောကီအတွေ့အကြုံတွင် ဂျီဝ/အန္တရာတ္မာဟုလည်း ခေါ်ကြောင်း ပြောသည်။ ပရကృతိနှင့် ကာလကြာရှည် ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် အဗိဝေက ပေါ်လာကာ သံသရာ ဖြစ်ပေါ်သည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ ကာလသည် သတ္တဝါများကို ဖန်တီး၍ ပြန်လည်သိမ်းယူသော အာဏာရှင်အဖြစ် ဖော်ပြသော်လည်း သခင်ဘုရားသည် အတွင်းအုပ်ချုပ်သူ၊ ပရာဏ၏ အရင်းအမြစ်၊ ပရာဏနှင့် သေးငယ်သော အာကာသကိုပါ ကျော်လွန်သည့် အမြင့်ဆုံးအမှန်တရားအဖြစ် တည်ရှိသည်။ နောက်လာမည့် မောက္ခနှင့် ယောဂကျင့်စဉ်အတွက် မေတ္တာဗေဒအဆင့်ဆင့်ကို တည်ဆောက်ကာ ခွဲခြားသိမြင်မှုသည် သခင်ဘုရားကို အမြင့်ဆုံးဟု သိခြင်းသို့ ရောက်စေပြီး လွတ်မြောက်မှုကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ပရလယသည် မာယာနှင့် ကာလအားဖြင့် သခင်ဘုရား၏ အမိန့်တော်အောက်တွင် ဖြစ်ပေါ်သည်။
Adhyaya 4
Īśvara-gītā: Bhakti as the Supreme Means; the Three Śaktis; Non-compelled Lordship
ယခင်အဓျာယ၏အဆုံးကိုမှတ်သားကာ ဘုရားရှင်သည် သင်ကြားမှုကိုပြန်လည်စတင်ပြီး၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝဖြစ်သော အရှင်၏မဟာတန်ခိုးကိုကြေညာသည်။ ဓမ္မနှင့် ကောသမစ်စည်းကမ်းတို့သည် ထိုအရှင်ထံမှပင် ထွက်ပေါ်လာကြောင်းဆိုသည်။ အထက်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိမရှိလျှင် တပဿ၊ ဒါန၊ ယဇ္ဉာနှင့် ရီတုအခမ်းအနားများဖြင့်ပင် အရှင်၏အနှစ်သာရကို မသိနိုင်ကြောင်း၊ အရှင်သည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့၍ အတွင်းသက်သေ (အန္တရ္သాక్షီ) ဖြစ်သော်လည်း လောကက မသိမမြင်ကြောင်းဖော်ပြသည်။ ဝေဒသီချင်းချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ယဇ္ဉာကိုအတည်ပြုသော်လည်း၊ အကျိုးဖလအားလုံးကို အရှင်တစ်ပါးတည်းက ခံစားသူနှင့် ပေးအပ်သူဟု ပြန်လည်တည်မြဲစေသည်။ “ငါ၏ဘက္တသည် မပျက်စီး” ဟူသော အာမခံချက်ကိုပေးပြီး၊ လူမှုအဆင့်အတန်းကန့်သတ်ချက်များကိုကျော်လွန်ကာ မမှန်ကန်သောအကျင့်ရှိသူတောင် ဘက္တိတည်ကြည်လာလျှင် ကယ်တင်နိုင်ကြောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ဂုရု၊ ကာကွယ်သူ၊ သံသရာမထိခိုက်သော အလွန်မြင့်မားသော အကြောင်းရင်းအဖြစ် မိမိ၏အခန်းကဏ္ဍများကိုဖော်ပြကာ မာယာနှင့် ယောဂီတို့၏နှလုံး၌ မောဟကိုဖျက်သည့် လွတ်မြောက်စေသော ဝိဒ္ယာကိုမိတ်ဆက်သည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် သက္တိသုံးပါးသဘောတရား—ဖန်တီးရန် ဘြဟ္မာ၊ ထိန်းသိမ်းရန် နာရာယဏ၊ ဖျက်သိမ်းရန် ရုဒ္ရ/ကာလ—ကိုဖော်ပြပြီး၊ နိရ္ဝိကလ္ပ ယောဂသမဂ္ဂ၊ အတွင်းမှလှုံ့ဆော်သူအရှင်၊ နှင့် ဝေဒအမြစ်ရှိသော လျှို့ဝှက်သင်ကြားချက်ကို အရည်အချင်းရှိသူများထံသာ ကာကွယ်၍ ပေးအပ်ရန်သို့ ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 5
Rudra’s Cosmic Dance and the Recognition of Rudra–Nārāyaṇa Unity (Īśvara-gītā Continuation)
ယခင်အခန်း၏နိဂုံးကို ထင်ရှားစွာဖော်ပြပြီးနောက်၊ ဗျာသက ယောဂီတို့၏ အမြင့်ဆုံးသခင်သည် အပြစ်ကင်းသော ကောင်းကင်၌ သာယာမြတ်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အကအခုန်ကို ထင်ရှားစေသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ ဗြာဟ္မဏ ရှင်ပညာရှင်များသည် ဣရှာန/မဟာဒေဝကို ဗိෂ္ဏုနှင့်အတူ မြင်တွေ့ကြပြီး၊ သီချင်းဆန်ဆန် အလွှာလိုက်ဖော်ပြချက်များဖြင့် ရုဒြကို ယောဂီတို့သိမြင်သော သန့်ရှင်းသော အလင်း၊ ဘြဟ္မာဏ္ဍကို လွှမ်းမိုး၍ ကျော်လွန်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်သော်လည်း လွတ်မြောက်မှုကိုပေးသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရုပ်သဏ္ဍာန်၊ နှင့် အဝိဇ္ဇာမှ ပေါက်ဖွားသော ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖျက်သိမ်းပေးသော ပశုပတိ အဖြစ် မြင်ကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် နာရာယဏသည် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဣရှ္ဝရနှင့် အနှစ်သာရတူညီကြောင်း သိမြင်ကာ ဝိညာဉ်ရေး ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံကြသည်။ ထင်ရှားသော ရှင်ပညာရှင်များစာရင်းကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ သူတို့သည် «အိုမ်» ဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းကာ အတွင်းအတ္တ၊ ဘြဟ္မာ (ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ) ၏ အရင်းအမြစ်၊ ဝေဒတို့၏ မူလနှင့် အနားယူရာ၊ ရုဒြ၊ ဟရီ၊ အဂ္နိ၊ အိန္ဒြ၊ ကာလနှင့် မရဏ အဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော တစ်ပါးတည်းသော သခင်ဟု ကြေညာကြသည်။ သခင်သည် ထိုလွန်ကဲသော ရုပ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍ ပရကృతိ၌ တည်နေပြီး၊ အံ့ဩသော်လည်း ကျေနပ်သော ရှင်များက ရှင်ကရ၏ မဟိမနှင့် ထာဝရသဘောအကြောင်း ထပ်မံသင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုကာ နောက်အခန်းအတွက် အစပြုသည်။
Adhyaya 6
Īśvara-gītā: Antaryāmin, Kāla, and the Divine Ordinance Governing Creation, Preservation, and Pralaya
Uttara-bhāga ထဲရှိ Īśvara-gītā ဆက်လက်ဟောကြားရာတွင် Īśvara သည် စုဝေးနေသော ရှင်ရသေ့များအား ဗေဒတွင်သိရှိထားသော အမြင့်ဆုံးသခင်တော်သည် ကမ္ဘာလောကများ၏ တစ်ဦးတည်းသော ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ပျက်သိမ်းသူ ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ မိမိ၏ ထင်ရှားသော သရုပ်ပြမှုသည် Māyā ဖြင့် ပြသသည့် ဥပမာတစ်ရပ်သာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်အားဖြင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း အလယ်ဗဟို၌ တည်ရှိသော်လည်း ပစ္စည်းအဖြစ် မပြန့်နှံ့သော antaryāmin အဖြစ် တည်နေကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် kriyā-śakti က လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို မောင်းနှင်ပြီး kāla (အချိန်) ကို သခင်တော်၏ လုပ်ဆောင်ပုံစံအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ kalā များဖြင့် စကြဝဠာကို လှည့်ပတ်စေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ Māyā လှုပ်ရှားလာသည့်အခါ Pradhāna နှင့် Puruṣa ပေါင်းစည်းကာ Mahat မှစ၍ tattva များ ပေါ်ထွန်းလာသည်။ သခင်တော်ထံမှ Hiraṇyagarbha နှင့် Brahmā ၏ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ တာဝန်များ ပေါ်လာပြီး Nārāyaṇa သည် ထိန်းသိမ်းကာ Rudra သည် ဘုရားအမိန့်ဖြင့် ပျက်သိမ်းသဖြင့် Vaiṣṇava နှင့် Śaiva အခန်းကဏ္ဍများ၏ သဟဇာတ (samanvaya) ကို ထူထောင်သည်။ နတ်များ၊ Manus များ၊ အချိန်ခွဲခြားမှုများ၊ လောကများနှင့် brahmāṇḍa မရေတွက်နိုင်သမျှကို သခင်တော်၏ ဥပဒေတော်အောက်တွင် စာရင်းပြုကာ အဆုံးတွင် အရာအားလုံးသည် သခင်တော်၏ Śakti ဖြစ်ကြောင်း၊ Maheśa ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရှိ လွတ်မြောက်စေသော ဉာဏ်သည် jīva ကို saṃsāra မှ လွတ်စေကြောင်း ကြေညာပြီး နောက်အခန်းတွင် ထိုအမြင့်ဆုံး ဉာဏ်၏ အကျင့်နှင့် သမాధိဆိုင်ရာ အဓိပ္ပါယ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြရန် ပြင်ဆင်သည်။
Adhyaya 7
Īśvara-gītā: Vibhūtis of the Supreme Lord and the Paśu–Paśupati Doctrine of Bondage and Release
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဥတ္တရခဏ္ဍရှိ «ဣශ්ဝရ-ဂီတာ» ဆက်လက်ဟောကြားရာ၌ သခင်ဘုရားက စုဝေးနေသော ရှင်ရသေ့များအား ပရမေဋ္ဌင် (အမြင့်ဆုံးသခင်) ကို သိမြင်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို အဆုံးသတ်စေသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ဘြဟ္မန်ကို လောကလွန်၊ အပိုင်းမရှိ၊ မလှုပ်ရှားနိုင်သော အနန္တသုခဟု သတ်မှတ်ပြီး ထိုအမြင့်ဆုံးနေရာသည် မိမိ၏ အဘိဓမ္မအိမ်တော်ဟု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဗိဘူတိစာရင်းကြီးဖြင့် ဒေဝတားများ၊ ရသေ့များ၊ ကာလအတိုင်းအတာများ၊ သန့်ရှင်းသော ဒေသများနှင့် ဝေဒပုံသဏ္ဍာန်များ (ဂါယတြီ၊ ပ္ရဏဝ၊ ပုရုෂ-သုက္တ) အတွင်း သခင်ဘုရားကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ပရှု–ပရှုပတိ သဘောတရားသို့ လှည့်ကာ သတ္တဝါများသည် မာယာကြောင့် ချည်နှောင်ခံရပြီး အမြင့်ဆုံးအတ္တမှတပါး လွတ်မြောက်စေသူ မရှိဟု ဆိုသည်။ စာṅခယပုံစံဖြင့် တတ္တဝများ၊ ဂုဏ်များ၊ အင်္ဂါရပ်များ၊ တန်မာတြာများ၊ ပ္ရဓာန/အဗျက္တ နှင့် ကလေရှ ၅၊ ဓမ္မ/အဓမ္မ ချည်ကြိုးနှစ်ပါးကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အဆုံးတွင် အဒွိတ-သက္ကာယသဘောဖြင့် သခင်ဘုရားသည် ပ္ရကൃတိနှင့် ပုရုෂ၊ ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် ချည်နှောင်သူ၊ ကြိုးနှင့် ချည်နှောင်ခံရသူဖြစ်ပြီး အရာဝတ္ထုအဖြစ် မသိနိုင်သော်လည်း သိမြင်မှုအားလုံး၏ အခြေခံဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုကာ နောက်အခန်းတွင် မောက္ခ၊ ယောဂကျင့်စဉ်နှင့် သခင်ဘုရား၏ အထက်မြတ်မှုကို ဆက်လက်ရှင်းလင်းရန် ပြင်ဆင်သည်။
Adhyaya 8
Īśvara-gītā: The Supreme Lord as Brahman, the Source of Creation, and the Inner Self
ယခင် (၇) အধ্যာယကို အဆုံးသတ်ကာ ဣශ්ဝရသည် သံသရာကို ဖြတ်ကျော်ရန် ပိုမိုလျှို့ဝှက်သော သင်ကြားချက်ကို ကြေညာသည်။ မိမိကိုယ်ကို အဒွိတ ဘြဟ္မန်—ငြိမ်းချမ်း၊ အနန္တ၊ အညစ်ကင်း—ဟု သတ်မှတ်ပြီး မာယာအားဖြင့် ပေါ်ထွန်းမှုကို ရှင်းပြသည်။ အကျယ်ပြန့်သော ဘြဟ္မန်၏ «ဝမ်း» ထဲသို့ မျိုးစေ့ကို ထည့်ရာမှ ပရဓာနနှင့် ပုရုෂ၊ မဟတ်၊ ဘူတာဒီ၊ တန်မာတြာများ၊ မဟာဘူတများနှင့် အင်ဒြိယများ ပေါ်လာကာ တောက်ပသော ကောသမစ် ဥနှင့် ဣශ්ဝရ-śakti ဖြင့် အင်အားပေးခံရသော ဘြဟ္မာ၏ မွေးဖွားခြင်းသို့ ရောက်သည်။ သတ္တဝါအားလုံးကို သူက လွှမ်းမိုးနေသော်လည်း မောဟကြောင့် မိမိတို့၏ ဖခင်ကို မသိကြ။ ထို့နောက် ကယ်တင်ရာမြင်ကွင်းသို့ လှည့်ကာ အမှန်တကယ် မြင်သူသည် မပျက်စီးသော အရှင်ကို သတ္တဝါအားလုံးတွင် တူညီစွာ တည်ရှိနေသည်ဟု မြင်သဖြင့် ကိုယ်ကို မထိခိုက်စေဘဲ အလွန်အကျွံကို ရောက်သည်။ ထို့ပြင် သေးငယ်သော သဘောတရား ၇ ခု (တန်မာတြာများ၊ စိတ်၊ အတ္တ) နှင့် မဟာဒေဝ၏ «ခြောက်မျိုးစနစ်» ကို မိတ်ဆက်ကာ ချည်နှောင်မှုကို ပရဓာနကို မှားယွင်းအသုံးချခြင်း (ဝိနိယောဂ) ဟု သတ်မှတ်သည်။ နိဂုံးတွင် ပရကൃတိ၏ လျှို့ဝှက်အင်အားထက် အထက်တွင် တစ်ပါးတည်းသော မဟေśဝရ ရှိပြီး အခြေခံဂုဏ် ၆ ပါးဖြင့် ဖော်ပြကာ စကားတွင် တစ်လည်းဖြစ် များလည်းဖြစ်သော်လည်း နှလုံး၏ «လျှို့ဝှက်ဂူ» တွင် သိမြင်ရသော အမြင့်ဆုံးရည်မှန်းချက်ဟု ဆိုသည်။ နောက်တစ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ဤ အဒွိတ-သဟဇ သဘောတရားပေါ် အခြေခံသော ယောဂ/ဉာဏ အကျင့်သို့ သဘာဝကျ ဆက်လက်သွားသည်။
Adhyaya 9
Iśvara on Māyā, the Unmanifest, and the Viśvarūpa of the One Supreme
ဤအဓ್ಯಾಯတွင် ဥတ္တရ-ဘာဂ၏ «ဣရှ్వరဂီတာ» ဆန်သော သင်ကြားမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ရှင်တော်များက အပိုင်းမရှိ၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ နိစ္စ၊ ကမ္မမရှိဟု ဆိုသော အမြင့်ဆုံးဘုရားသည် မည်သို့ ဗိශ්ဝရူပ (ကမ္ဘာလောကပုံစံ) ဖြစ်နိုင်သနည်းဟု မေးကြသည်။ ဣရှ్వరက မိမိအပြင် သီးခြားအမှန်တရား မရှိကြောင်း ငြင်းဆို၍ လောကသည် မာယာကြောင့် ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ မာယာသည် အတ္တမန်ပေါ်တွင် အခြေခံကာ အဗျက္တ (မထင်ရှားသဘော) ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသည်။ အဆင့်လိုက် မေတ္တာဖိဇစ်ကို တည်ဆောက်၍ အဗျက္တကို မပျက်စီးသော အလင်းနှင့် အာနန္ဒဟု ချီးမွမ်းသော်လည်း ဣရှ్వరသည် မိမိကို ဒွိတမရှိသော အထွတ်အထိပ် ဘြဟ္မန်ဟု သတ်မှတ်သည်။ တစ်ခုတည်းမှုနှင့် မျိုးစုံမှုကို ညှိနှိုင်းကာ သဘာဝအားဖြင့် မခွဲမခွာသော်လည်း လမ်းစဉ်ကွဲပြားမှုကြောင့် ခွဲခြားမြင်ရပြီး အမှန်လမ်းမှသာ စာယုဇျ (ပေါင်းစည်းခြင်း) ရသည်ဟု သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် ဥပနိရှဒ်သံစဉ်သို့ ပြောင်းကာ ဘြဟ္မန်ကို အလင်းတို့၏ အလင်း၊ လောကကို တစ်ထည်တည်း တည်ဆောက်ထားသော အထည်အလိပ်၊ စကားနှင့် စိတ်ထက်လွန်သော အရာဟု ဖော်ပြပြီး တိုက်ရိုက်သိမြင်မှုနှင့် အတွင်းပိုင်း ပြန်လည်သတိပြုခြင်းဖြင့် မုက္ခကို ရရှိကြောင်း အဆုံးသတ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤရှားပါးသော ဗေဒသဘောတရားကို လျှို့ဝှက်စွာ ထိန်းသိမ်းကာကွယ်ရန် တိုက်တွန်းပြီး နောက်လာမည့် ယောဂနှင့် သဒ္ဓန္တ အဓ್ಯಾಯများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 10
The True Liṅga as Formless Brahman — Self-Luminous Īśa and the Yoga of Liberation
ယခင်အခန်း၏ တရားဝင်ပိတ်သိမ်းမှုဖြင့် စတင်ကာ «ဣශ්ဝရ-ဂီတာ» အတွင်း ဆက်လက်ဟောကြားသည်။ သခင်က အဆုံးစွန် «လိင်္ဂ» သည် ပစ္စည်းသင်္ကေတမဟုတ်ဘဲ ဂုဏသုံးပါးကို ကျော်လွန်သော ကိုယ်တိုင်တောက်ပသည့် အသိစိတ်ဖြစ်သော အရုပ်မဲ့၊ မပေါ်လွင်သော ဘြဟ္မန်이며 အရာအားလုံး၏ အကြောင်းရင်းမြေခံဟု သတ်မှတ်သည်။ ထိုအမြင့်ဆုံးကို သာမန်သိမြင်နည်းလမ်းများဖြင့် မဖမ်းဆီးနိုင်ဘဲ အယူအဆခွဲခြားမှုကင်းသော သန့်ရှင်းနူးညံ့သိမြင်မှုသာ သခင်ကို မိမိ၏ အာတ်မန်အဖြစ် ထင်ရှားစေသည်။ အဒွိတသမားဓိဖြင့်ဖြစ်စေ၊ တစ်ပါးတည်းကို တစ်ရုပ်တည်း သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ပုံများအဖြစ် မြင်သည့် မယိမ်းယိုင်သော ဘက္တိဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သိမြင်ပြီးသော ယောဂီသည် အတွင်း၌ ငြိမ်းချမ်းစွာ တည်ကာ အာတ်မန်၌ တည်မြဲသည်။ မောက္ခကို နိဗ္ဗာန၊ ဘြဟ္မဧကတ၊ ကైవလျ စသည့် ဝေဒန္တနှင့် ယောဂအမည်များဖြင့် ဖော်ပြပြီး အဆုံးတွင် အမြင့်ဆုံးကို ပရမရှီဝ/မဟာဒေဝ ဟု တိတိကျကျ ခေါ်ဆိုသည်။ နေ၊ လ၊ မီးတို့ မတောက်ပနိုင်သည့် «ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်း» မော်တီဖ်ဖြင့် လောကကျော်လွန်မှုကို ပြသကာ၊ တစ်ကိုယ်တည်း မပြတ်မတောက် ယောဂကျင့်စဉ်ကို တိုက်တွန်းပြီး နောက်အခန်းများတွင် ဥပါယ၊ စည်းကမ်းနှင့် ဂျဉာန-ဘက္တိ-ယောဂတည်ငြိမ်မှု ပေါင်းစည်းအသက်ရှင်မှုကို ဆက်လက်ရှင်းလင်းရန် အခြေခံတည်ဆောက်သည်။
Adhyaya 11
Īśvara-Gītā (continued): Twofold Yoga, Aṣṭāṅga Discipline, Pāśupata Meditation, and the Unity of Nārāyaṇa–Maheśvara
«ဣဿဝရ‑ဂီတာ» ဆက်လက်စီးဆင်းရာတွင် ဣဿဝရသည် အလွန်ရှားပါးသော ယောဂကို သင်ကြားပြီး အပြစ်ကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ကိုယ်တိုင်အတ္တမြင်ခြင်းနှင့် နိဗ္ဗာန်ကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ယောဂကို နှစ်မျိုး—အဘ္ဟာဝ‑ယောဂ (စိတ်ကူးယဉ်ပုံရိပ်များ ရပ်စဲ၍ အလွတ်တိတ်) နှင့် အမြင့်မဟာယောဂ/ဗြဟ္မ‑ယောဂ—ဟု သတ်မှတ်ကာ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော သခင်ကို မြင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ အဋ္ဌာင်္ဂ‑ယောဂကို စနစ်တကျ ဖော်ပြပြီး ယမ‑နိယမ (အဟိံသာ၊ သတ္တယ၊ အစတေယ၊ ဗြဟ္မစရိယ၊ အပရိဂ္ဂရဟ; တပသ၊ စွာဓျာယ၊ သန္တောသ၊ သောစ၊ ဣဿဝရ‑ပူဇာ) ထို့နောက် ပရာဏာယာမ (မာထရာတိုင်းတာ၊ “မျိုးစေ့ရှိ/မရှိ”, ဂါယတြီနှင့် ဆက်စပ်နည်း) ပရတျာဟာရ၊ ဓာရဏာ၊ ဓျာန၊ သမာဓိ (အချိန်အချိုးအစားများပါ) ကို ရှင်းလင်းသည်။ အာသနာများ၊ လေ့ကျင့်ရန် သင့်တော်သော နေရာများနှင့် “အောံ” နှင့် မပျက်မယွင်းသော အလင်းကို အခြေခံသည့် ဦးခေါင်းပန်းကန်‑နှင့် နှလုံးပန်းကန်‑အာရုံစူးစိုက်မှု နှစ်မျိုးကို ညွှန်ပြကာ ပာရှုပတ လေ့ကျင့်ခန်း (အဂ္နိဟောတြ အမှုန့်ပြာ၊ မန္တရ၊ ဣရှာနကို အမြင့်ဆုံးအလင်းဟု) သို့ ဦးတည်စေသည်။ ထို့နောက် ဘက္တိနှင့် ကမ္မ‑ယောဂကို ချဲ့ထွင်၍ အကျိုးဖလကို စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ သခင်ထံ အပ်နှံခြင်း၊ နေရာတိုင်း လင်္ဂပူဇာပြုခြင်း၊ “အောံ/ရှတရုဒြီယ” ကို သေဆုံးချိန်ထိ ဂျပ်ခြင်းကို သတ်မှတ်ပြီး ဝါရာဏသီကို လွတ်မြောက်ရာ နေရာဟု ချီးမွမ်းသည်။ သီဝက နာရာယဏကို မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ပေါ်ထွန်းမှုဟု ကြေညာကာ မခွဲခြားသဘောကို မြင်လျှင် ပြန်လည်မွေးဖွားမှု ပျောက်ကင်းပြီး အဖွဲ့ခွဲကွာခြားမှုက ပျက်စီးမှုသို့ ဦးတည်သည်ဟု သင်ကြားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဂုရု‑ပရမ္ပရာ၊ လျှို့ဝှက်ထားရမည့် စည်းကမ်းနှင့် အရည်အချင်းကို ဖော်ပြပြီး ရှင်တော်များက ကမ္မ‑ယောဂကို ထပ်မံမေးမြန်းသဖြင့် နောက်အခန်းသို့ ဆက်ရန် အကြောင်းပြောင်းသည်။
Adhyaya 12
Karma-yoga Discipline for the Twice-born: Upanayana, Upavīta Conduct, Guru-veneration, and Alms-regimen
Uttara-bhāga ၏ Īśvara-gītā သင်ကြားမှုအတွင်း ဆက်လက်၍ Vyāsa သည် Manu မှ āmnāya အစဉ်အလာဖြင့် ပို့ဆောင်လာသော brāhmaṇa နှင့် ဒွိဇ (twice-born) များအတွက် karma-yoga ၏ “အမြဲတမ်းသင်ခန်းစာ” ကို မိတ်ဆက်သည်။ ထို့နောက် brahmacarya စည်းကမ်းများ—upanayana ပြုလုပ်ရမည့်အချိန်နှင့်နည်းလမ်း၊ သန့်ရှင်းသောကြိုး (upavīta/nivīta/prācīnāvīta) ၏ပစ္စည်းနှင့်ဝတ်ဆင်ပုံ၊ ကျောင်းသားအမှတ်အသားများ (တောင်တံ၊ ခါးပတ်၊ အရေပြား/အဝတ်) ကို ရှင်းပြသည်။ နေ့စဉ်တာဝန်များအဖြစ် မနက်နှင့်ည sandhyā၊ မီးပူဇော်ပွဲ၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ devas/ṛṣis/pitṛs သို့ ပူဇော်ခြင်းနှင့် abhivādana အမူအရာ၊ ခေါ်ဝေါ်ပုံစံများကို အလေးထားသည်။ “ဂုရု” အဆင့်အတန်းကို မိဘ၊ ဆရာ၊ အကြီးအကဲ၊ မင်း၊ ဆွေမျိုးတို့အထိ စီစဉ်ကာ မိခင်နှင့်ဖခင်ကို အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်ပြီး သူတို့ကို စိတ်ချမ်းသာစေခြင်းသည် ဓမ္မပြည့်စုံခြင်းဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် bhaikṣya (အလှူအစာတောင်း) စည်းကမ်း၊ အစားအစာထိန်းချုပ်မှု၊ စားသည့်အခါ မျက်နှာမူရမည့်ဦးတည်ချက်နှင့် ācamana ကို ဖော်ပြကာ အပြင်သန့်ရှင်းမှုနှင့် လူမှုလေးစားမှုတို့က ယောဂတည်ငြိမ်မှုကို ထောက်ပံ့ကြောင်း ပြသသည်။
Adhyaya 13
Ācamana-vidhi, Śauca, and Conduct Rules for Study, Eating, and Bodily Functions
ယခင်အခန်းပြီးနောက် ဗျာသသည် ဥတ္တရဘဂ၏ ဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ကာ အာစမန (ရေကို သောက်သုံး၍ သန့်စင်ခြင်း) ကို အခြေခံသည့် သန့်ရှင်းရေးစည်းကမ်းများကို စနစ်တကျ ဖော်ပြသည်။ ဗေဒပုဒ်ဖတ်ခြင်း မစတင်သင့်သည့် အချိန်များနှင့် အိပ်ရာထပြီးနောက်၊ ရေချိုးပြီးနောက်၊ အညစ်အကြေးနှင့် ထိတွေ့ပြီးနောက် သို့မဟုတ် လူမှုအညစ်အကြေးဖြစ်စေသည့် ဆက်ဆံမှုများပြီးနောက် ပြန်လည်သန့်စင်ရမည့် အခိုက်အတန့်များကို ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် ထိုင်ပုံထိုင်နည်း၊ ရေအရည်အသွေးနှင့် ခေါင်းဖုံးခြင်း၊ ဖိနပ်ဝတ်ခြင်း၊ မသင့်လျော်သော ထိုင်ခုံ၊ စိတ်လွဲခြင်းတို့ကြောင့် မန္တရ/အာစမန ပျက်စီးစေသည့် တားမြစ်ချက်များကို ဖော်ပြသည်။ လက်ပေါ် တီရ္ထများ (ဘြဟ္မ၊ ပိတೃ၊ ဒೈဝ၊ ပရာဇာပတျ၊ အာရ္ෂ) ကို နည်းပညာဆန်စွာ ခွဲခြားပြီး အာစမနကို အဆင့်လိုက် ပြုလုပ်နည်းနှင့် ထိတွေ့ရာတိုင်းတွင် ပျော်ရွှင်သည့် ဒေဝတားများကို ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အစားအစာဆိုင်ရာ အညစ် (ဥစ္ချိဋ္ဌ)၊ ရေစက်များကို ကိုင်တွယ်နည်း၊ အရေးပေါ်ခွင့်ပြုချက်များ၊ အညစ်ထုတ်ရာနေရာ/ဦးတည်ရာနှင့် သန့်စင်ရန် မြေ၊ ရေ ရယူရာကို သတ်မှတ်ကာ နေ့စဉ်အကျင့်စည်းကမ်းဖြင့် ဓမ္မကို အခြေခံတည်ဆောက်ပေးသည်။
Adhyaya 14
Brahmacārin-Dharma: Guru-Sevā, Daily Vedic Study, Gāyatrī-Japa, and Anadhyāya Regulations
သန့်ရှင်းသောသင်ယူမှုအတွက် စည်းကမ်းတကျပြင်ဆင်ခြင်းကို ဆက်လက်၍ ဤအခန်းသည် ဗြဟ္မစာရိယကို အသက်ရှင်သင်ကြားမှုအဖြစ် စနစ်တကျဖော်ပြသည်။ ဆရာရှေ့တွင် ကိုယ်အမူအရာ၊ စကားထိန်းချုပ်မှု၊ နီးကပ်နေထိုင်ရာစည်းကမ်းတို့သည် ဝေဒပညာလက်ဆင့်ကမ်း၏ အခြေခံဖြစ်ကြောင်းဆိုသည်။ ထို့နောက် ရေ၊ ကုရှ၊ ပန်း၊ မီးဖိုလောင်စာ ယူဆောင်ပေးခြင်း၊ သန့်စင်ရေး၊ ဘိက္ခာလှည့်ခြင်း စသည့် ဆရာဝန်ဆောင်မှုမှ စ၍ သန့်ရှင်းမှုနှင့် အာရုံတည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် လောကရေးနယ်နိမိတ်နှင့် လျှော့ချခြင်း၏ ကျင့်ဝတ်ထိ တိုးချဲ့သည်။ သင်ယူမှုရဲ့ နည်းစနစ်ပိုင်းတွင် မြောက်ဘက်မျက်နှာမူ၍ ထိုင်ခြင်း၊ ဆရာထံ တရားဝင်ခွင့်တောင်းခြင်း၊ ပရာဏာယာမ၊ ပ္ရဏဝ(အောမ်)ကို စိတ်ကူးတည်ခြင်းနှင့် ဂါယတ်ရီကို ဂျပ-ယဇ్ఞအဖြစ် အဓိကထားကာ ဝေဒလေးပါးနှင့် တန်ဖိုးတူဟု ချီးမြှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနာဓျာယ(ဝေဒရွတ်ဆိုခြင်းရပ်နားရမည့်အချိန်) အတွက် ပြက္ခဒိန်နှင့် နိမိတ်လက္ခဏာစည်းကမ်းများကို အသေးစိတ်ပေးပြီး ထိုကာလများကို အန္တရာယ်ဝင်နိုင်သော “ပေါက်ကွဲရာ” ဟု ရှင်းပြသည်။ သို့သော် ဝေဒအင်္ဂ၊ အိတိဟာသ–ပုရာဏ၊ ဓမ္မရှာစတြာတို့ကို ဆက်လက်လေ့လာခွင့်ပြုသည်။ အကြောင်းအရာ၏ ရှေ့ဆက်သဘောတရားမှာ ပြင်ပစည်းကမ်းမှ ယောဂ–ဝေဒန္တ အဆင့်မြင့်ကျင့်စဉ်သို့ ကူးပြောင်းကာ သန့်ရှင်းသောဘဝက စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ထောက်ပံ့ပြီး မင်္ဂလာရှိသော မသေမပျက်အခြေအနေသို့ ရောက်စေခြင်းဖြစ်သည်။
Adhyaya 15
Snātaka and Gṛhastha-Dharma: Conduct, Marriage Norms, Daily Rites, and Liberating Virtues
ယခင်အပိုင်းကိုအဆုံးသတ်ပြီးနောက် ဗျာသသည် ဝေဒပညာသင်ယူမှုကိုပြီးစီး၍ သမားဝတ္တန (အဆုံးရေချိုး) ပြုရန်သင့်တော်သော စ္နာတကကို ဗဟုသုတနှင့်အမိန့်သဘောရှိသော ဓမ္မသင်ကြားမှုသို့ ပြောင်းလဲတင်ပြသည်။ စည်းကမ်းတကျနေထိုင်မှု၏ အပြင်ပန်းလက္ခဏာများ—တောင်တံ၊ အဝတ်အစား၊ ယဇ္ဈနာကြိုး၊ ကမဏ္ဍလု၊ သန့်ရှင်းမှု၊ အလှဆင်မှုကိုထိန်းချုပ်ခြင်း—နှင့် ရိတုအညစ်အကြေးကာကွယ်ရန်၊ အရှက်အကြောက်ထိန်းရန် ဟန့်တားချက်များကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မ—ဓမ္မနယ်နိမိတ်အတွင်း လက်ထပ်ခြင်း (မိခင်ဘက်သွေးဆက်နှင့် ဂိုထရကိုရှောင်)၊ တိထိတားမြစ်ချက်များကိုဂရုစိုက်၍ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံမှုကို စည်းကမ်းထားခြင်း၊ အိမ်မီးတည်ထောင်ကာ အဂ္နိ (ဇာတဝေဒသ) ထံ နေ့စဉ်ဟောမ/ပူဇာပြုခြင်း—ကို သတ်မှတ်သည်။ ဝေဒတာဝန်ကို လျစ်လျူရှုလျှင် နရကသို့ကျရောက်ကြောင်း၊ သန္ဓျာ၊ ဘြဟ္မယဇ္ဈ၊ စာဝိတ္ရီ ဂျပ်၊ ရှရဒ္ဓ၊ မေတ္တာကရုဏာတို့ကို သစ္စာရှိစွာကျင့်လျှင် ဘြဟ္မလောကနှင့် မုတ်ခ္ခသို့ မြှင့်တင်ကြောင်းကို အထူးတင်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခ္သမာ၊ ဒယာ၊ သတ္တျ၊ ဉာဏ/ဝိဉာဏ၊ ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှု စသည့် ဂုဏ်သတ္တိများကို သတ်မှတ်ကာ ဓမ္မကိုပင် သခင်နှင့် အားကိုးရာဟု ကြေညာသည်။ ဤဓမ္မအခန်းကို ဖတ်ရွတ် သို့မဟုတ် သင်ကြားသူသည် ဘြဟ္မလောက၌ ဂုဏ်သိက္ခာရမည်ဟု ဖလရှရုတိကတိပြုကာ နောက်အခန်းသို့ ရောက်လာသည့်အခါ အပြင်ပန်းစည်းကမ်းမှ ယောဂ-ဝေဒန္တ အတွင်းပိုင်းသို့ (အတ္တမနှင့် ဣရှ္ဝရကို သိမြင်ခြင်း) ဦးတည်ကြောင်း ပြသသည်။
Adhyaya 16
Dharma of Non-Injury, Non-Stealing, Purity, and Avoidance of Hypocrisy (Ācāra and Saṅkarya-Nivṛtti)
ဤအধ্যာယသည် အধ্যာယ ၁၅ ကိုပိတ်ပြီးနောက် ဥတ္တရဘ္ဟာဂတွင် ဗျာသ၏ ဓမ္မညွှန်ကြားချက်ကို ဆက်လက်တင်ပြသည်။ အာစာရ စုစည်းချက်အဖြစ် အဟိံသာ၊ သတ္တျ၊ အစတေယ ကို အစွန်းရောက်ကိစ္စများဖြင့် သတ်မှတ်ကာ မြက်၊ ရေ၊ မြေတောင် ခိုးယူခြင်းကိုပါ ခိုးမှုဟုဆိုပြီး၊ ဘုရားပိုင်ပစ္စည်းနှင့် ဗြာဟ္မဏပိုင် ဥစ္စာကို မတရားယူခြင်း၏ အပြစ်ကြီးမားမှုကို ထူးထူးခြားခြား ဖော်ပြသည်။ ခရီးသွားက အရေးပေါ်ဒုက္ခရောက်သော် အကန့်အသတ်ရှိ ခွင့်ပြုချက်များလည်း ဆိုထားသည်။ ထို့နောက် အတွင်းဓမ္မသို့ လှည့်ကာ အပြစ်ကိုဖုံးကွယ်ရန် ဝရတများကို အသုံးချခြင်း၊ ကြောင်ကဲ့သို့ လိမ်လည်သည့် အတုအယောင် သံဃာ/တပသီတို့၏ မုသာဝါဒနှင့် ဝေဒ၊ ဒေဝ၊ ဂုရုကို အပြစ်တင်စော်ကားခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ပျက်စီးမှုကို ရှုတ်ချသည်။ စင်္ကရျ (မသင့်လျော်စွာ ရောနှောခြင်းကြောင့် ရှုပ်ထွေးမှု) သဘောတရားဖြင့် အနီးကပ်ဆက်ဆံမှု၊ အတူစားသောက်မှု၊ ပူဇော်ပွဲအခန်းကဏ္ဍ မျှဝေမှုတို့၏ တားမြစ်ချက်များနှင့် ထမင်းတန်းခွဲနည်းများကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အကျင့်စည်းကမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ ချမှတ်ကာ မြင်သင့်/မမြင်သင့်၊ ပြောသင့်/မပြောသင့်၊ ထိသင့်/မထိသင့်၊ စားသင့်/မစားသင့်၊ နေရပ်ရွေးချယ်မှုနှင့် မီး၊ ရေ၊ ဘုရားကျောင်း၊ အမင်္ဂလာလက္ခဏာများ၊ မသန့်ကာလ (စူတက/ဥစ္ချိဋ္ဌ) တွင် အပြုအမူကို သတ်မှတ်သည်။ အဆုံးတွင် စကြဝဠာဆိုင်ရာ သီလမှ စာရိတ္တ-ပူဇော်ရေး ကာကွယ်မှုသို့ တိုးတက်ကာ နောက်လာမည့် ယောဂနှင့် ဝေဒန္တ အမြင့်သဘောတရားများအတွက် အခြေခံအဖြစ် စည်းကမ်းတကျ အကျင့်ကို တင်မြှောက်သည်။
Adhyaya 17
Rules of Food, Acceptance, and Purity for the Twice-Born (Dvija-Śauca and Anna-Doṣa)
ဥတ္တရဘဂါ၏ ဓမ္မညွှန်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဗျာသသည် အစာ (anna)၊ အလှူရှင်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုအခြေအနေများအပေါ် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းများကို ဖော်ပြသည်။ အစာစားခြင်းကို အပြစ်နှင့် လူမှု/ရိတုအဆင့်အတန်းကူးစက်နိုင်သော သီလ-ရိတုလမ်းကြောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ အရေးပေါ်မဟုတ်လျှင် ရှူဒြာရင်းမြစ်နှင့် ဆက်နွယ်သော အစာအပါအဝင် ကန့်ကွက်ထားသော အစာကို စားသုံးခြင်းသည် အဆင့်ကျဆင်းခြင်းနှင့် မကောင်းသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို ဖြစ်စေကြောင်း သတိပေးပြီး သေချိန်တွင် အစာချေမှုနှင့်ပါ ဆက်စပ်ကာ (ပြန်လည်မွေးဖွားမှုသည် အစာပိုင်ရှင်၏ မိခင်ဝမ်း/မျိုးစိတ်နှင့် ဆက်နွယ်) ဟု ဆိုသည်။ မည်သူတို့၏ အစာကို ရှောင်ရမည် (အလုပ်အကိုင်အုပ်စုများ၊ ရိတုမသန့်အိမ်ထောင်စုများ၊ သီလပျက်သူများ)၊ မလက်ခံသင့်သော အလှူများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ မှို၊ အသား၊ ငါး၊ နို့ထွက်ပစ္စည်းတို့အနက် တားမြစ်/အခြေအနေဖြင့် ခွင့်ပြုသည့်အရာများကို ရှည်လျားစွာ စာရင်းပြုထားသည်။ ထို့နောက် ဆံပင်/ပိုးမွှား၊ တိရစ္ဆာန်နံ့ရှူခြင်း၊ ပြန်ချက်ခြင်း၊ အပယ်ခံနှင့် ထိတွေ့ခြင်း သို့မဟုတ် မစင်္ကြာကာလ၊ အဟောင်းအနံ့ စသည့် ကူးစက်ညစ်ညမ်းမှုစည်းကမ်းများကို ဖော်ပြပြီး ဒွိဇများအတွက် အရက်ကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်ကာ အကျိုးဆက်နှင့် သန့်စင်နည်းလမ်း (ညစ်ညမ်းမှုသည် ထုတ်ပယ်ပြီးမှသာ ပျောက်) ကို ဆိုသည်။ ဤအခန်းသည် ဥတ္တရဘဂါတွင် ယောဂနှင့် ဝေဒန္တ အကျင့်အတွက် ရိတုထိရောက်မှုမြင့်စေရန် śauca နှင့် ကိုယ်ထိန်းချုပ်မှုကို အခြေခံလိုအပ်ချက်အဖြစ် တင်းကျပ်စေသည်။
Adhyaya 18
Daily Duties of Brāhmaṇas: Snāna, Sandhyā, Sūrya-hṛdaya, Japa, Tarpaṇa, and the Pañca-mahāyajñas
မောက္ခသို့ စည်းကမ်းတကျကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ရောက်နိုင်ကြောင်းကို ဆက်လက်မေးမြန်းသည့် ရှင်တော်များအတွက် ဗျာသသည် ဗြာဟ္မဏ၏ နိတျကမ္မကို တစ်နေ့တာအစီအစဉ်အလိုက် ရှင်းလင်းသည်။ ဗြဟ္မမုဟူရ္တ၌ သတိပဋ္ဌာန်/စဉ်းစားခြင်းမှ စ၍ သောစ၊ မနက်ရေချိုး၏ အရေးကြီးမှုကို ထင်ရှားစေပြီး စ္နာန ၆ မျိုး (ဗြာဟ္မ၊ အာဂ္နေယ၊ ဝါယဝျ၊ ဒိုင်ဝ၊ ဝါရုဏ၊ နှင့် အတွင်း/ယောဂစ္နာန—ဗိෂ္ဏုကို သမ္မာသတိဖြင့် ဆင်ခြင်ကာ အတ္တကို သိမြင်ခြင်း) ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သွားသန့်စင်ခြင်း၊ အာစမန အကြိမ်ကြိမ်ပြုခြင်း၊ မန္တရဖြင့် ရေသန့်စင်ခြင်း (Āpo hi ṣṭhā၊ ဗျာဟ္ရတိများ၊ သာဝိတြီ) နှင့် စန္ဓျာဩပာသနာ၏ အလယ်တန်းအရေးပါမှုကို ဆိုသည်—စန္ဓျာကို မာယာအလွန်ရှိသော ပရာ-ရှက္တိဟု သဘောတရားပိုင်းက သတ်မှတ်ပြီး ပရာဏာယာမ၊ ဂျပ အရေအတွက်၊ နေမင်းကို ဆည်းကပ်ခြင်းတို့ကို ဓလေ့အဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ ရှည်လျားသော စူရျဟృဒယ သီချင်းသည် စူရျကို ဗြဟ္မန်ဟုလည်း ရုဒြဟုလည်း ချီးမွမ်းကာ ဟရီ–ဟရ ညီညွတ်မှုကို ပြသည်။ ထို့နောက် ဟိုးမ၊ ဂုရု-ဆေဝာ၊ စွာဓျာယ၊ နေ့လယ်ရေချိုးစည်းကမ်း (မြေညှိအတိုင်းအတာ၊ ဝါရုဏမန္တရ၊ အဃမර්ෂဏ)၊ ဂျပစည်းကမ်း (တိတ်ဆိတ်နေရာ၊ မသန့်ရှင်းမှုစည်းကမ်း၊ မာလာပစ္စည်း) နှင့် တർပဏကို ကြိုးတင်ပုံ (ဥပဝီတ/နီဝီတ/ပရာချီနာဝီတ) အလိုက် ပြုခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်တွင်းပူဇာနှင့် ပဉ္စမဟာယဇ္ဉ (ဒေဝ၊ ပိတೃ၊ ဘူတ၊ မနုಷျ၊ ဗြဟ္မ) ကို အဆုံးသတ်ကာ မပြုဘဲ စားသောက်လျှင် ဝိညာဉ်နှင့် ကမ္မကျဆုံးမှု ဖြစ်မည်ဟု သတိပေးသည်။
Adhyaya 19
Bhojana-vidhi and Nitya-karman: Directions for Eating, Prāṇa-Oblations, Sandhyā, and Conduct Leading to Apavarga
ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရ-ဘားဂ၏ ဝර්ဏာශ්ရမ စည်းကမ်းဘဝကို ဆက်လက်ညွှန်ကြားပြီး၊ ဗျာသက ဘြာဟ္မဏ၏ နေ့စဉ်ဝတ္တရားကို ဖော်ပြကာ အထူးသဖြင့် စားသောက်ခြင်းကို ပူဇော်သကာရပြုသော ရိတုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသည်။ စားချိန်တွင် မျက်နှာမူရမည့် ဦးတည်ရာနှင့် အကျိုးရလဒ်များကို စတင်ပြောပြီး၊ ထိုင်ခုံသန့်ရှင်းမှု၊ ခြေ/လက်ဆေးခြင်း၊ အာစမန၊ စိတ်တည်ငြိမ်မှုတို့ဖြင့် ပြင်ဆင်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ အစားအစာကို ရေနှင့် ဝျာဟෘတိများဖြင့် ဝန်းရံကာ အာပိုးရှန ပြု၍ ပရာဏ-ဟိုးမ အစဉ်အတိုင်း ပရာဏ၊ အပါဏ၊ ဝျာဏ၊ ဥဒါဏ၊ သမာဏ တို့သို့ ပူဇော်ပြီး ကျန်အစာကို ပရဇာပတိဖြစ်သော အတွင်းသတ္တဝါတော်ကို ဝတ်ပြုသကာရပြုသကဲ့သို့ သမาธိဖြင့် လက်ခံစားသုံးရမည်ဟု သင်ကြားသည်။ ထို့နောက် အချိန်၊ ထိုင်ပုံ၊ ပန်းကန်/ရေခွက်၊ အဝတ်အစား၊ အဖော်အပေါင်း၊ စိတ်အခြေအနေတို့ကို စည်းကမ်းတကျ သတ်မှတ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာစည်းကမ်းနှင့် ဝేదမန်တရ၏ အာနိသင်ကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ညနေ စန္ဓျာနှင့် ဂါယတရီ-ဇပကို ဓမ္မ၏ မလွဲမသွေ အမှတ်အသားအဖြစ် ထပ်မံအတည်ပြုပြီး၊ အိပ်ရာနေရာနှင့် အိပ်ပုံအနေအထား စည်းကမ်းများကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ နိဂုံးတွင် ပရမေဋ္ဌင်ကို ပျော်ရွှင်စေရန် ကိုယ့်အာශ්ရမ-ဝတ္တရားကို လိုက်နာခြင်းမရှိလျှင် အပဝರ್ಗ (လွတ်မြောက်မှု) သို့ ပြည့်စုံစွာ မရောက်နိုင်ဟု အခိုင်အမာဆိုသည်။
Adhyaya 20
Śrāddha-Kāla-Nirṇaya: Proper Times, Nakṣatra Fruits, Tīrtha Merit, and Offerings for Ancestral Rites
ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရဘားဂ၏ ဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ śrāddha ကို bhoga နှင့် apavarga နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးနိုင်သော ပူဇော်ကာရိယာအဖြစ် စနစ်တကျ ချမှတ်သည်။ အမావာသျာနေ့ piṇḍānvāhāryaka śrāddha ကို ဦးစားပေးကာ ကృష్ణပက္ခတွင် ခွင့်ပြုသည့် တိထိများကို ဖော်ပြပြီး caturdaśī ကို (လက်နက်ဖြင့် သေဆုံးသူများအတွက်သာ) ချန်လှပ်သည်။ ထို့နောက် နိမိတ္တိက (ဂြိုဟ်ကြတ်၊ သေဆုံးမှု) နှင့် ကာမျ (အယန၊ ဗိသုဝ၊ vyatīpāta၊ saṃkrānti၊ မွေးနေ့) အခါအခွင့်များကို ရှင်းလင်းသည်။ nakṣatra၊ နေ့ရက်၊ ဂြိုဟ်၊ တိထိအလိုက် အကျိုးရလဒ်များကို များစွာ ဖော်ပြ၍ အချိန်နှင့်ဆိုင်သော သက္ကရာမင်္ဂလာအဖြစ် śrāddha ကို ထင်ရှားစေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် śrāddha အမျိုးအစားများ (nitya, kāmya, naimittika, ekoddiṣṭa, vṛddhi/pārvaṇa စသည်) နှင့် ဆည်းဆာကန့်သတ်ချက်ကို ဆိုပြီး၊ ဂင်္ဂါ၊ ပရယာဂ၊ ဂယာ၊ ဝါရာဏသီ စသည့် tīrtha များ၏ မကုန်ခန်းသော ပုဏ္ဏာကို ချီးမွမ်းကာ ပိတೃများကို ကြာရှည်စေတနာပြည့်စေသော အစားအစာများနှင့် ရှောင်ရမည့် အရာများကို စာရင်းပြုသည်။
Adhyaya 21
Āvāhāryaka-Śrāddha: Qualifications of Recipients, Paṅkti-Pāvana, and Exclusions
ဤအধ্যာယတွင် ဥတ္တရ-ဘားဂ၏ ဓမ္မသတ်သဘောတရားအရ ပိတೃများအတွက် ပူဇော်အပ်သော အနုသမားကိစ္စကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ဗျာသသည် အာဝါဟာရိယက-ရှရဒ္ဓကို လဆုတ်ကာလတွင် ရေချိုးပြီး ပိတೃများသို့ တർပဏ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် “ဘယ်သူတို့ကို ကျွေးရမည်နည်း” ဟူသော အရေးကြီးသော မေးခွန်းသို့ ပြောင်းကာ လက်ခံသူအဆင့်အတန်းကို တဖြည်းဖြည်း သတ်မှတ်သည်—အမြင့်ဆုံးမှာ ယောဂီနှင့် သစ္စာသိမြင်သူများ၊ ထို့နောက် စည်းကမ်းတကျ သံယာသီ/တပသီများ၊ ထို့နောက် မောက္ခသို့ မျက်နှာမူသော မကပ်လှမ်းသည့် ဂೃಹස්ထများ၊ နောက်ဆုံးတွင် အကောင်းဆုံးမရှိလျှင် စိတ်မှန်သော သာဓကများ။ ထိုနောက် အရည်အချင်းပြည့် ဘြာဟ္မဏ၏ ပုံရိပ်ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြပြီး—ဝေဒကျွမ်းကျင်မှု၊ ရှရောတ စည်းကမ်းများ (မီးပူဇော်၊ အဂ္နိဟောတရ)၊ ဝေဒာင်္ဂ၊ သစ္စာတရား၊ ဝရတ (ဥပမာ စန္ဒြာယဏ) နှင့် သီအိုလောဂျီဆိုင်ရာ ပေါင်းစည်းမှု—ဗြဟ္မန်၌ တည်ကြည်ခြင်း၊ မဟာဒေဝ (ရှိုင်ဝ) သို့ ဘက္တိ၊ နှင့် စစ်မှန်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ သန့်ရှင်းမှုကို ထည့်သွင်းထားသည်။ paṅkti-pāvana (စားပွဲတန်းကို သန့်စင်ပေးသူ) ကို သတ်မှတ်ကာ ဆွေမျိုးမဟုတ်သူ၊ တူညီသော ဂိုထရ မဟုတ်သူကို ရွေးရန် တင်းကျပ်စွာ ဆိုသည်။ ထို့ပြင် လာဘ်ယူထားသော ဧည့်သည်၊ လိုချင်တပ်မက်မှုကြောင့် ရွေးသော မိတ်ဆွေ၊ မန္တရ မသိဘဲ စားသူများနှင့် “ကျဆုံးသူ” မျိုးစုံ (brahma-bandhu, patita, pāṣaṇḍa နှင့် ဆက်နွယ်သူ၊ အကျင့်ပျက်၊ sandhyā/mahāyajña မပြုသူ) ကို ရှောင်ရန် သတိပေးပြီး ထိုသူတို့ ပါဝင်လျှင် ရှရဒ္ဓ၏ အကျိုးဖျက်စီးကာ ဓမ္မမိတ်ဖက်မှုကို မသန့်စင်စေကြောင်း ဆိုကာ နောက်အধ্যာယတွင် သန့်ရှင်းမှုနှင့် အကျိုးဆက်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဟု ချိတ်ဆက်ထားသည်။
Adhyaya 22
Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
ဤအধ্যာယတွင် ဥတ္တရဘ္ဟာဂ၏ ဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဗျာသသည် śrāddha (ရှရဒ္ဓ) အခမ်းအနားကို အစမှအဆုံး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအပြည့်အစုံ ဖော်ပြသည်။ အခမ်းအနားမတိုင်မီ ဖိတ်ကြားခြင်းနှင့် ဘ္ရဟ္မဏတို့၏ အရည်အချင်းများမှ စ၍ နေရာရွေးချယ်ခြင်း၊ ထိုင်ရာဦးတည်ချက်၊ မန္တရဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ ဟောမ (homa) နှင့် piṇḍa ထားသည့်ပုံစံအထိ ပါဝင်သည်။ Pitṛs (ပိတೃ) များသည် သတ်မှတ်ချိန်တွင် ရောက်လာကာ ဘ္ရဟ္မဏတို့နှင့်အတူ သာမန်မျက်စိမမြင်ရသည့်ပုံစံဖြင့် အာဟာရကို ခံယူပြီး စိတ်ကျေနပ်စွာ မြင့်မားသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်သွားကြသည်ဟု မေတ္တာတရားဖြင့် ရှင်းလင်းသည်။ ထို့နောက် အခမ်းအနားကျင့်ဝတ်ကို တင်းကျပ်စေပြီး ဖိတ်ထားသော ပုရောဟိတ်က အခမ်းအနားကို စွန့်ပစ်ခြင်း၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ မတရားမှု၊ အငြင်းပွားခြင်းနှင့် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ခြင်းတို့သည် ဘိုးဘွားအာဟာရကို တိုက်ရိုက်လျော့နည်းစေကြောင်း သတိပေးသည်။ လစ်တူဂျီအသေးစိတ်တွင် Vaiśvadeva ကို ဦးစွာပြုလုပ်ခြင်း၊ အရှေ့/တောင် ထိုင်စီမံခြင်း၊ darbha/kuśa စီစဉ်ခြင်း၊ arghya နှင့် နှမ်း/မုယော သန့်စင်ကာ အပ်နှံခြင်း၊ deva နှင့် pitṛ ကိစ္စများအတွက် upavīta/prācīnāvīta နှင့် ဒူးထောက်ပုံ ကွာခြားချက်များ ပါဝင်သည်။ အစာကျွေးခြင်းအစီအစဉ်သည် svādhyāya ရွတ်ဆိုခြင်း၊ ပယ်ချခြင်းမန္တရများ၊ piṇḍa စွန့်ပစ်ပုံ၊ အိမ်တွင်းဝေမျှခြင်းနှင့် အခမ်းအနားပြီးနောက် brahmacarya ထိန်းသိမ်းခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။ နိဂုံးတွင် āma-śrāddha (မီးမပါ) နှင့် ဆင်းရဲသူအတွက် လျော်ညီစီမံမှုများ၊ အမွေဆက်ခံမှုနှင့်ဆိုင်သော piṇḍa စည်းမျဉ်း (bījī/kṣetrin)၊ အချိန်ကွဲပြားမှု (ekoddiṣṭa; မနက်ပိုင်း ကံကောင်းရေး) နှင့် śrāddha မတိုင်မီ mātṛyāga ကို ဦးစွာပြုလုပ်ရမည်ဟု အလေးထားကာ နောက်အခန်း၏ မိခင်များကို ပူဇော်ခြင်းနှင့် śrāddha သုံးမျိုးအစီအစဉ်သို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 23
Aśauca-vidhi — Rules of Birth/Death Impurity, Sapinda Circles, and Śrāddha Sequence
ဤအধ্যာယတွင် ဥတ္တရ-ဘဂ၏ ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဝျာသသည် သေဆုံးမှုကြောင့် ဖြစ်သော aśauca (śāvaka) နှင့် မွေးဖွားမှုကြောင့် ဖြစ်သော aśauca (sūtaka) ကို စနစ်တကျ ခွဲခြားပြသသည်။ varṇa၊ အရည်အချင်း/ဂုဏ်အဆင့်နှင့် ဆွေမျိုးအဆင့် (sapinda၊ samānodaka/ekodaka၊ အိမ်တွင်းနီးစပ်မှု) အလိုက် မသန့်ကာလကို သတ်မှတ်ပြီး၊ မသန့်ကာလအတွင်း လုပ်ခွင့်ရှိသော နေ့စဉ်တာဝန်များ၊ kāmya ကိစ္စများကို ရှောင်ရန်၊ သန့်ရှင်းသော ဘြာဟ္မဏများကို ဧည့်ခံရာတွင် ကန့်သတ်ချက်များ၊ ထိတွေ့/လက်ခံမှု စည်းကမ်းများကို ထုတ်ပြန်သည်။ မွေးသေ အကြိမ်များ ထပ်တလဲလဲဖြစ်ခြင်း၊ အဝေးမှ သတင်းရခြင်းနှင့် ဘေးအန္တရာယ်၊ ယဇ္ဉ၊ စစ်မြေပြင်သေဆုံးမှု၊ ကလေးငယ်၊ သံဃာ/သံယာသီတို့ကဲ့သို့ ချက်ချင်းသန့် (sadyah-śauca) ရနိုင်သည့် အထူးကိစ္စများကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ sapinda အကန့်အသတ်ကို ၇ မျိုးဆက်အထိ သတ်မှတ်ပြီး မိန်းမ၏ မျိုးရိုးဆက်နွယ်မှုကို လက်ထပ်မီ/လက်ထပ်ပြီးနောက် ခွဲပြသည်။ ထို့နောက် မသန့်ကာလ စာရင်းမှ စတင်၍ သင်္ဂြိုဟ်ပုံစံကို အစဉ်လိုက် ရှင်းလင်းသည်—မီးသင်္ဂြိုဟ်ခြင်း (ကိုယ်မရှိလျှင် ရုပ်ပုံဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်း)၊ ၁၀ ရက်အထိ အကျင့်အကြံ၊ နေ့စဉ် piṇḍa ပူဇော်ခြင်း၊ အရိုးကောက်ယူခြင်း၊ nava-śrāddha အစာကျွေးခြင်း၊ တစ်နှစ်ပတ်လုံး လစဉ်ကိစ္စများနှင့် sapiṇḍīkaraṇa ပြီးနောက် နှစ်ပတ်လည် śrāddha သို့ ရောက်စေသည်။ အဆုံးတွင် စွဝဓမ္မကို ထိန်းသိမ်း၍ Īśvara ထံ အပ်နှံခြင်းကို အပြင်ပန်းတာဝန်များ၏ အတွင်းရည်ရွယ်ချက်ဟု ထပ်မံအတည်ပြုသည်။
Adhyaya 24
Agnihotra, Seasonal Śrauta Duties, and the Authority of Śruti–Smṛti–Purāṇa
အခန်းမတိုင်မီ၏ ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မကို ဆက်လက်တိုးတက်စေ၍ ဗျာသသည် ဂೃಹಸ್ಥ၏ śrauta အလုပ်တာဝန်အချိန်ဇယားကို သတ်မှတ်သည်—နေ့စဉ် မနက်နှင့် ညနေ အဂ္နိဟောတရ, တစ်လနှစ်ကြိမ် Darśa–Paurṇamāsa, စပါးရိတ်ပြီးနောက် navaśasya-iṣṭi, ရာသီအလိုက် adhvara များ, ayana တိရစ္ဆာန်ပူဇော်မှုများနှင့် နှစ်စဉ် Soma ယဇ်များ။ ပထမပူဇော်မှုမပြုမီ စပါးသစ် သို့မဟုတ် အသားကို မစားရဟု တားမြစ်ကာ ယဇ်မရှိဘဲ အသစ်ထွက်ကုန်ကို လောဘကြီးခြင်းသည် ကိုယ့်အသက်ရှူအားကို စားသကဲ့သို့ဟု သတိပေးသည်။ သန့်ရှင်းသော မီးများကို တည်ထောင်မထားခြင်း သို့မဟုတ် မထိန်းသိမ်းခြင်းသည် အမည်ရှိသော နရကများသို့ ကျရောက်စေပြီး နိမ့်ကျသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုကို ဖြစ်စေသည်ဟု ဆိုကာ အထူးသဖြင့် ဗြာဟ္မဏများအား ယဇ်ဖြင့် အမြင့်ဆုံးဘုရားကို ပူဇော်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အခမ်းအနားအဆင့်တန်းကို ဖော်ပြ၍ အဂ္နိဟောတရကို နေ့စဉ်အမြင့်ဆုံးတာဝန်ဟု ချီးမြှောက်ပြီး Soma ယဇ်ကို ယဇ်များထဲတွင် အထွတ်အထိပ်၊ မဟေရှ్వర ပူဇော်မှု၏ အမြင့်ဆုံးနည်းလမ်းဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် ဓမ္မ၏ အခြေခံအာဏာကို ရှင်းလင်းကာ ဓမ္မသည် śrauta နှင့် smārta ဟူ၍ နှစ်မျိုးရှိပြီး ဝေဒမှ အမြစ်တည်ကြောင်း၊ မရှိလျှင် śiṣṭācāra (သီလရှိသူတို့၏ အကျင့်) ကို တတိယအာဏာဟု ဆိုသည်။ ပုရာဏနှင့် ဓမ္မရှာစတရတို့ကို ဝေဒ၏ အာဏာရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များဟု အတည်ပြုပြီး ပရဟ္မန်နှင့် ဓမ္မကို သိမြင်စေကာ နောက်လာမည့် အပိုင်းတွင် pramāṇa၊ အကျင့်နှင့် မောက္ခသို့ ဦးတည်သော သင်ကြားမှုကို ပိုမိုပေါင်းစည်းရန် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 25
Gṛhastha Livelihood, Āpad-dharma, and Sacrificial Stewardship of Wealth
အိမ်ထောင်ရှင်တို့၏ တာဝန်များကို ဆက်လက်ရှင်းပြပြီးနောက် ဗျာသသည် «အမြင့်ဆုံးဓမ္မ» နှင့် နှစ်ကြိမ်မွေးသူတို့၏ မှန်ကန်သော အကျင့်ကို အထူးသင်ကြားမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဤအခန်းတွင် အိမ်ထောင်ရှင်ကို စည်းကမ်းတကျ လေ့ကျင့်သူ (သာဓက) နှင့် မလေ့ကျင့်သူ (အသာဓက) ဟု ခွဲကာ အထူးသဖြင့် အရေးပေါ်ကာလ (အာပဒ္ဓမ္မ) တွင် ခွင့်ပြုသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းများကို အဆင့်လိုက် သတ်မှတ်သည်။ သင်ကြားခြင်း/ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုနှင့် လှူဒါန်းပစ္စည်း လက်ခံခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်ပြီး၊ ကုန်သွယ်ရေးနှင့် စိုက်ပျိုးရေးသည် အစားထိုးရွေးချယ်စရာ၊ အတိုးဖြင့် ချေးငွေထုတ်ခြင်းကိုတော့ ကြမ်းတမ်း၍ အပြစ်တင်ထိုက်သည်ဟု ဆိုသည်။ လက်တွေ့လိုအပ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်စေကာမူ ဘြာဟ္မဏ၏ သမာဓိကို ထိန်းသိမ်းကာ တည့်တည့်မတ်မတ်၊ မလှည့်စားသော နည်းလမ်းဖြင့်သာ ရှာဖွေရမည်ဟု အတည်ပြုသည်။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ကို ယဇ်ပူဇော်မှုနှင့် အပြန်အလှန်တရားနှင့် ချိတ်ဆက်ကာ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့အား ပူဇော်ခြင်း၊ ဘြာဟ္မဏတို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ စိုက်ပျိုးထွက်ကုန်မှ အပိုင်းဝေခြင်းတို့ကို ညွှန်ကြားသည်။ ပူဇော်မှုမရှိဘဲ စည်းစိမ်ကို စုဆောင်းထားလျှင် နိမ့်ကျသော ပြန်လည်မွေးဖွားမှုသို့ ရောက်မည်ဟု သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပုရုရှာဓာ (puruṣārtha) အယူအဆအတွင်း စီးပွားရေးကို ပြန်တင်ပြကာ အာဓာ (artha) သည် ဓမ္မအတွက် ရှာဖွေသည့်အခါသာ မှန်ကန်ပြီး၊ ကာမ (kāma) သည် ဓမ္မကို မချိုးဖောက်ရ၊ စည်းစိမ်ကို ဒါန၊ ဟောမ၊ ပူဇော်ဝတ်ပြုမှုတို့သို့ စီးဆင်းစေရမည်ဟု ဆိုကာ ဝေဒန္တ-ယောဂဆန်သော လွတ်မြောက်ရေးတန်ဖိုးသို့ ဆက်လက်ဦးတည်စေသည်။
Adhyaya 26
Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
ယခင်အခန်း၏ပိတ်သိမ်းစကားမှ ဆက်လက်၍ ဗျာသသည် သင်ကြားမှုအသစ်ကို ဖွင့်ကာ ဘြဟ္မာက ဘြဟ္မဝါဒင် ရှင်သန်ပညာရှိများအား သင်ပေးခဲ့သည့် ဒါနဓမ္မကို အမြင့်ဆုံးအဖြစ် ရှင်းလင်းသည်။ ဒါနဟူသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ဥစ္စာကို သင့်တော်သော လက်ခံသူထံ ပူဇော်ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုက္ခိ (လောကီအကျိုး) နှင့် မုက္ခိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးစွမ်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒါနကို နိတျယ (နေ့စဉ်) နိုင်မိတ္တိက (အခါအလျော်/အပြစ်ဖြေ) ကာမျ (အကျိုးလိုလား) နှင့် အမြင့်ဆုံး ဝိမလ (သန့်ရှင်း) ဒါန—ဘြဟ္မဝိဒ် သိသူများထံ ဓမ္မနှင့်ညီသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ပျော်ရွှင်စေရန် ပေးခြင်း—ဟူ၍ ခွဲသည်။ အိမ်ထောင်တာဝန်များ ပြီးမှ ပေးရန်၊ ရှရောတရိယနှင့် သီလရှိသူများကို ဦးစားပေးရန်၊ မြေ၊ အစာ၊ ပညာတို့အနက် ဉာဏဒါနကို အမြင့်ဆုံးဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့ပြင် ဝရတနှင့် ပြက္ခဒိန်ပွဲများ (ဝိုင်ရှာခ ပုဏ္ဏမီ၊ မာဃ ဒွာဒသီ၊ အမဝါသျာ၊ ကృష్ణ-စတုရ္ဒသီ၊ ကృష్ణ-အဋ္ဌမီ၊ ဧကာဒသီ–ဒွာဒသီ) ကို ထည့်သွင်းကာ နှမ်း၊ ရွှေ၊ ပျားရည်၊ ဂျီ၊ ရေအိုးတို့ကို အပြစ်သက်သာခြင်းနှင့် အကုန်မခန်းသော ကုသိုလ်နှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ လိုလားသည့် အကျိုးများကို အင်ဒြ၊ ဘြဟ္မာ၊ စူရျ၊ အဂ္နိ၊ ဝိနာယက၊ ဆိုမ၊ ဝါယု၊ ဟရီ၊ ဝိရူပါက္ခ စသည့် ဒေဝတားများနှင့် ဆက်စပ်ကာ ဟရီမှတစ်ဆင့်လည်း မုက္ခိကို ရှာနိုင်သကဲ့သို့ မဟေရှဝရမှတစ်ဆင့် ယောဂနှင့် အိုင်ရှဝရ-ဉာဏကို ရနိုင်ကြောင်း သာမန်ဝယကို အတည်ပြုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဒါနကို တားဆီးခြင်း၊ မသင့်တော်သူထံ ပေးခြင်း၊ မမှန်ကန်စွာ လက်ခံခြင်းတို့ကို သတိပေးကာ မလောဘ၊ ထိန်းချုပ်သော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အိမ်ထောင်စည်းကမ်းကို လိုက်နာပြီး နောက်ဆုံး သံန്യാസသို့ ရောက်ရန် ညွှန်ပြသည်။ အဆုံးတွင် ဂೃಹಸ್ಥဓမ္မကို အစမရှိသော တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်အား အမြဲတမ်း ပူဇော်ခြင်းဟု ဖော်ပြကာ ပရကృతိကို ကျော်လွန်၍ အမြင့်ဆုံး နေရာသို့ ရောက်စေကြောင်း ပြောပြီး နောက်အခန်းများ၏ ဆက်လက်ကျင့်သုံးမှုနှင့် ဓမ္မပို့ဆောင်မှုကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 27
Vānaprastha-Dharma: Forest Discipline, Vaikhānasa Austerities, and Śiva-Āśrama as the Liberative Refuge
ယခင်အပိုင်းကိုပိတ်ပြီး ဗျာသ၏သင်ကြားမှုကိုဆက်လက်ကာ ဤအধ্যာယသည် ဂೃಹస్థဘဝ၏ဒုတိယအဆင့်မှ ဝါနပရസ്ഥသို့ ပြောင်းရွှေ့စေပြီး ထွက်ခွာရန် မင်္ဂလာအချိန်နှင့် တောနေသူ၏ စည်းကမ်းကို သတ်မှတ်သည်။ နေ့စဉ်ကျင့်ဝတ်—ဧည့်သည်ကိုဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ပူဇော်ခြင်း၊ စွာဓျာယ၊ စကားကိုထိန်းချုပ်ခြင်း—နှင့် ဝေဒမီးပူဇော်ပွဲများ၊ လ/ရာသီအလိုက် ယဇ္ဉများကို ဖော်ပြသည်။ အစားအသောက်စည်းကမ်းတင်းကျပ်၍ တောထွက်သန့်ရှင်းသောအစာကိုသာ အလေးထားကာ ရွာထွက် သို့မဟုတ် ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးထားသောအစာနှင့် တားမြစ်ပစ္စည်းအချို့ကို မစားရန်ဆိုသည်။ ထို့နောက် တပသ်ကိုအဆင့်လိုက် (ရာသီတပသ်၊ ကೃစ္ချရကဲ့သို့) တိုးမြှင့်ကာ ယမ-နိယမ၊ ရုဒြမန်တရရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ယောဂ၊ အထာဝသီရ အုပနိသဒ်နှင့် ဝေဒန္တသင်ကြားမှုကို ထည့်သွင်းသည်။ အဓိကလှုပ်ရှားမှုမှာ အပြင်မီးပူဇော်ကို အတ္တမိမိအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းကာ အပြင်ရိတုအခမ်းအနားမှ သမాధိသဘောသိမြင်မှုသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘြဟ္မာအర్పဏဗိဓိအောက်၌ မဟာပြာස්ထာန၊ အနာသန၊ မီးဝင်ခြင်း စသည့် ဘဝအဆုံးသတ် စွန့်လွှတ်နည်းများကို ဖော်ပြပြီး၊ သီဝ-အာශ්ရမကို အားကိုးခြင်းက အစုဆောင်းအမင်္ဂလာကို ဖျက်စီးကာ ပရမိုင်ရှွရာအမြင့်ဆုံးအခြေအနေကို ပေးကြောင်း အတည်ပြု၍ မောက္ခသင်ကြားမှုများသို့ ချိတ်ဆက်သည်။
Adhyaya 28
Saṃnyāsa-dharma — Qualifications, Threefold Renunciation, and the Conduct of the Yati
ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရ-ဘဂ၏ ဝဏ္ဏာශ්ရမ အစဉ်အလာကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ဝါနပရස්ထမှ စတုတ္ထအဆင့် စံန്യാസသို့ ရွှေ့ကာ၊ စစ်မှန်သော ဝိုင်ရာဂျျ (လောကပျက်ကွက်မှု) ပေါ်ထွန်းလာမှသာ စွန့်လွှတ်ခြင်းသည် တရားဝင်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။ ပြင်ဆင်ပူဇော်ပွဲများ (ပရာဇာပတျယ/အဂ္နေယ စသည်) ကို ဖော်ပြပြီး စံန്യാസကို သုံးမျိုးခွဲသည်— ဂျဉာန-စံန്യാസ (အတ္တမသိမြင်ခြင်းဖြင့် စွန့်လွှတ်), ဝေဒ-စံန്യാസ (ဝေဒသင်ယူမှုနှင့် အာရုံထိန်းချုပ်မှု), ကර්မ-စံန്യാസ (အတွင်းမီးများကို ထူထောင်၍ လုပ်ရပ်အားလုံးကို ဘြဟ္မန်ထံ မဟာယဇ్ఞအဖြစ် အပ်နှံခြင်း)။ သစ္စာကို သိသူသည် အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာကာ တာဝန်ကန့်သတ်ချက်များနှင့် အပြင်အဆင်အမှတ်အသားများကို ကျော်လွန်သည်။ ထို့နောက် ယတိ၏ အကျင့်စည်းကမ်းများ— အဝတ်အစားနှင့် အစာအဟာရ ရိုးရှင်းမှု၊ စိတ်တည်ငြိမ်ညီမျှမှု၊ အဟింసာ၊ သန့်ရှင်းရေးကို သတိဖြင့် လိုက်နာမှု၊ မိုးရာသီမှလွဲ၍ တစ်နေရာတည်း မနေထိုင်မှု၊ ဘြဟ္မစရိယ ထိန်းသိမ်းမှု၊ မုသားသရုပ်ဆောင်မှု ရှောင်ကြဉ်မှု၊ ပရာဏဝ (အိုမ်) ကို အမြဲ ဂျပာလုပ်၍ ဝေဒാന്ത အတွေးအခေါ်ကို အဓိယဇ్ఞ/အဓိဒေဝ/အဓျာတ္မ မျက်နှာပြင်များဖြင့် ဆင်ခြင်ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ဤအধ্যာယသည် ယခင် ဓర్మအခြေပြု လေ့ကျင့်မှုများမှ နောက်တစ်ဆင့် ယောဂ၊ နေ့စဉ်ဝတ်ပြုမှုများနှင့် ဘြဟ္မန်၌ စုပ်ယူတည်မြဲခြင်းကို မောက္ခသင်ကြားမှု၏ အဆုံးသတ်အဖြစ် ဆက်ကပ်ပေးသည်။
Adhyaya 29
Yati-Āśrama: Bhikṣā-vidhi, Īśvara-dhyāna, and Prāyaścitta (Mahādeva as Non-dual Brahman)
ဤအဓ್ಯಾಯသည် ဥတ္တရဘဂ၏ ဓမ္မနှင့် မောက္ခသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ယတိ/ဘိက္ခု၏ စည်းကမ်းတကျ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘိက္ခာကို စည်းမျဉ်းနှင့်အညီသာ လက်ခံစားသုံးရမည်၊ လူမှုဆက်ဆံရေးကို အနည်းဆုံးထားရမည်၊ အိမ်ထောင်ရှင်များကို မပင်ပန်းစေသည့် အချိန်ကာလ၊ အတိုချုံး၊ တိတ်ဆိတ်စွာ ဘိက္ခာခံယူနည်းတို့ကို သတ်မှတ်သည်။ ထို့နောက် အပြင်ပိုင်းအကျင့်မှ အတွင်းပိုင်းအလေ့အကျင့်သို့ ပြောင်း၍ အာဒိတျယကို ပူဇော်ခြင်း၊ ပရာဏ-အာဟုတိ၊ အစားအစာကို မျှတစွာ စားသုံးခြင်း၊ ညနှင့် သန္ဓျာကာလများတွင် တရားထိုင်ခြင်းတို့ကို ညွှန်ပြပြီး၊ နှလုံးအတွင်းတည်သော အမှောင်(တမသ)ကို ကျော်လွန်သည့် အလင်းတော်အဖြစ် အမြင့်ဆုံးဣශ්ဝရကို ဝేదాంతသဘောဖြင့် ဓ్యာနပြုရန် ဆုံးမသည်။ ရှိဝကို မဟေရှ/မဟာဒေဝဟု ချီးမွမ်းကာ မပျက်မယွင်း မနှစ်ခွဲသော ဘြဟ္မန်နှင့် တစ်ပါးတည်းဟု သတ်မှတ်၍ ဟရီ–ဟရ သဟဇာတကို အဣශ්ဝရဗဟို အဒွೈတသဘောဖြင့် တည်ဆောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရဟန်း၏ အမှားများ—ကာမလိုလားမှု၊ မုသာ၊ ခိုးမှု၊ မသိမသာ အကြမ်းဖက်မှု၊ အာရုံအားနည်းမှု—အတွက် ပရာယရှ္စိတ္တကို သတ်မှတ်ကာ ပရာဏာယာမနှင့် ကဋိနဝရတများ (ကೃચ્છရ၊ သာံတပန၊ ခန္ဒြာယဏ) ဖြင့် ယောဂသမာဓိကို ပြန်လည်သန့်စင်စေသည်။ အဆုံးတွင် အရည်အချင်းပြည့်သူများထံသာ သင်ကြားပေးရန် ကန့်သတ်၍ နောက်လာမည့် ပိုမိုလျှို့ဝှက်သော ယောဂ-ဂ္ဉာန သင်ကြားမှုများအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 30
Prāyaścitta for Mahāpātakas — Brahmahatyā, Association with the Fallen, and Tīrtha-Based Purification
ဤအခန်းသည် ဥတ္တရဘဂ၏ ဓမ္မရှာစတြာလမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်၍ ဗျာသက ပရాయశ္စိတ္တကို မပြုရမည့်အမှုကို ပြုခြင်းနှင့် ပြုရမည့်အမှုကို မပြုခြင်းတို့မှ ဖြစ်သော အပြစ်များအတွက် ကုစားသည့် စည်းကမ်းအဖြစ် စနစ်တကျ ရှင်းလင်းသည်။ အာဏာအခြေခံကို ဝေဒအဓိပ္ပါယ်ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် ဓမ္မအကြောင်းပြုသူများပေါ်တွင် တည်စေ၍ အပြစ်ဖြေ ဥပဒေဘောင်ကို ထူထောင်သည်။ မဟာပာတကများ—ဗြဟ္မဟတ္တျာ၊ သုရာပာန၊ ခိုးမှု၊ ဂုရုတလ္ပဂမန—ကို သတ်မှတ်ပြီး ကျဆုံးသူများနှင့် ကြာရှည်ပေါင်းသင်းခြင်း၊ မသင့်တော်သော ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှု၊ မတရားလိင်ဆက်ဆံမှု၊ သင်ကြားမှုလျစ်လျူရှုခြင်းတို့ကိုလည်း အပြစ်တိုးချဲ့သည်။ မရည်ရွယ်ဘဲ ဗြဟ္မဟတ္တျာပြုမိသူအတွက် တောဝတ်ကျင့် ၁၂ နှစ် (အာသကေတအမှတ်အသား၊ တောင်းစားမှုထိန်းချုပ်ခြင်း၊ ကိုယ်တိုင်အပြစ်တင်ခြင်း၊ ဗြဟ္မစရိယ) ကို ဖော်ပြပြီး ရည်ရွယ်ပြုလျှင် သေခြင်းဖြင့်သာ အပြစ်ဖြေဟု ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အရှွမေဓ အဝဘ္ဟෘထ၊ ဝေဒသိသူထံ အလုံးစုံလှူဒါန်းခြင်း၊ မြစ်ဆုံရေချိုးခြင်း၊ ရာမေရှ္ဝရ၌ သမုဒ္ဒရာရေချိုး၍ ရုဒြဒർശန၊ ကပာလမောစန (ဘဲရဝ၏ ခေါင်းခွံလွတ်ရာ) စသည့် တီရ္ထအခြေပြု သန့်စင်လမ်းများကို ပေးကာ ပိတೃကရိယာနှင့် ရှိုင်ဝပူဇာကို ဓမ္မပြန်လည်ထူထောင်ရေးအစီအစဉ်တွင် ပေါင်းစည်းပြီး နောက်အခန်းများ၏ အဆင့်လိုက်အပြစ်ဖြေများကို ခင်းကျင်းပေးသည်။
Adhyaya 31
Kapālamocana: The Cutting of Brahmā’s Fifth Head, Śiva’s Kāpālika Vow, and Purification in Vārāṇasī
ဤအခန်းသည် ဥတ္တရ-ဘဂ၏ ရှိုင်ဝ-ယောဂဆန်သော လမ်းကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဣရှ္ဝရ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သော ဘြဟ္မာသည် အထွတ်အမြတ်ကို အခိုင်အမာဆိုကာ နာရာယဏအပိုင်းတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းမှုနှင့် အငြင်းပွားသည်။ ဝေဒလေးပါးက ဝင်ရောက်သက်သေခံ၍ မပျက်မယွင်းသော တတ္တဝသည် မဟေရှ္ဝရဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ဘြဟ္မာ၏ အလွဲသဘောတရား မပျောက်သေးချိန်တွင် အလင်းရောင်ကြီး ပေါ်လာပြီး နီလလောဟိတ ပေါ်ထွန်းကာ ကာလဘိုင်ရဝက ဘြဟ္မာ၏ ငါးမြောက်ခေါင်းကို ဖြတ်တောက်၍ brahmahatyā အပြစ်ပြဿနာကို ဖြစ်စေသည်။ ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် အတွင်းယောဂ မဏ္ဍလအတွင်း မဟာဒေဝနှင့် မဟာဒေဝီကို မြင်တွေ့ကာ (ဆိုမာအဋ္ဌက/ရှတရုဒ္ရိယ) ဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး ပြန်လည်ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် သင်ကြားချက်ကို ရရှိသည်။ ရှိဝသည် ကပ်ပါလ (ခေါင်းခွံ) ကို ကိုင်ဆောင်၍ လောကသင်ကြားရန် ဘိက္ခုဝရတကို ဆောင်ရန် အမိန့်ခံရပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကဲ့သို့သော အပြစ် Brahmahatyā သည် ဝါရာဏသီသို့ ရောက်သည်အထိ လိုက်ပါသည်။ ရှိဝသည် ဝိෂ္ဏု၏ နေရာသို့ ချဉ်းကပ်ရာတွင် ဝိရှ္ဝက္စေနနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်၍ သူ သေဆုံးကာ ဝိෂ္ဏုက သွေးအလှူပေးသော်လည်း ခေါင်းခွံပန်းကန် မပြည့်နိုင်။ ထို့ကြောင့် ဝိෂ္ဏုက ဝါရာဏသီသို့ ညွှန်ကြားသည်။ မြို့ဝင်ချိန်တွင် Brahmahatyā သည် ပာတာလာသို့ ကျသွားပြီး ရှိဝက ကပ်ပါလမောစနတွင် ခေါင်းခွံကို ချထားကာ အပြစ်ဖျက်သန့်စင်သော တီရ္ထကို တည်ထောင်သည်။ အဆုံးတွင် ဖလရှရုတိ—မှတ်တမ်းတင်ခြင်း၊ ရေချိုးခြင်း၊ ပဋိဋ္ဌာန်ဖတ်ရွတ်ခြင်းတို့က အပြစ်များကို ဖယ်ရှား၍ သေချိန်တွင် အမြင့်ဆုံး ဉာဏ်ကို ပေးသည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 32
Prāyaścitta for Mahāpātakas: Liquor, Theft, Sexual Transgression, Contact with the Fallen, and Homicide
ယခင်အခန်းတွင် ပြောခဲ့သော အပြစ်လျော်စည်းကမ်းကို အဆုံးသတ်ကာ ဗျာသသည် မဟာပာတကများအတွက် ပရాయရှ္စိတ္တများနှင့် အဆင့်လိုက် အစားထိုးနည်းများကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အရက်သောက်ခြင်းကို အပူနှင့် သင်္ကေတဆန်သော ပြင်းထန်သည့် ကုထုံးများဖြင့် စတင်ပြီး၊ ထို့နောက် ရွှေလုယက်မှုတွင် မင်းရှေ့၌ ဝန်ခံရခြင်းနှင့် “မင်း၏ အပြစ်ဒဏ်သည် သူခိုး၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်” ဟူသော ဥပဒေသဘောတရားကို အလေးပေးသည်။ မဒဏ်မခတ်လျှင် အပြစ်သည် အုပ်ချုပ်သူထံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြောင်းလည်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ လွန်ကျူးမှုများ (ဆရာ၏ ဇနီးနှင့် တားမြစ်ဆွေမျိုးဆက်ဆံမှုတို့ အပါအဝင်) အတွက် ပြင်းထန်သည့် ကိုယ်တိုင်ဒဏ်ခတ်နည်းများနှင့် ကೃစ္ဍရ၊ အတိကೃစ္ဍရ၊ တပ္တကೃစ္ဍရ၊ သာမ္တပန၊ ထပ်ခါထပ်ခါ ခန္ဒြာယဏ စသည့် ဝရတများကို ပေါင်းစည်းဖော်ပြသည်။ ပတိတများနှင့် ဆက်ဆံမှုကြောင့် ဖြစ်သော မသန့်ရှင်းမှုကိုလည်း ထိတွေ့မှုအတိုင်းအတာအလိုက် ဝရတများဖြင့် သန့်စင်ရန် သတ်မှတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဝဏ္ဏနှင့် လိင်အလိုက် လူသတ်မှုအတွက် အပြစ်လျော်မှုကို အဆင့်လိုက် ခွဲခြားပြီး၊ တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်၊ သစ်ပင်၊ အပင်များအထိ တိုးချဲ့ကာ ဒါန၊ မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်း၊ ပရာဏာယာမတို့ကို ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ရိတုအန္တရာယ် ပြန်လည်ပြုပြင်ရာတွင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ အခန်းသည် ဒోష–ပရాయရှ္စိတ္တ အချိုးညီမှုကို တည်ထောင်ကာ မန္တရ၊ တီရ္ထ၊ တပဿနှင့် ယောဂသမယကို တစ်လမ်းတည်းသော ပြုပြင်ရေးလမ်းစဉ်အဖြစ် ပေါင်းစည်းပေးသည်။
Adhyaya 33
Prāyaścitta for Theft, Forbidden Foods, Impurity, and Ritual Lapses; Tīrtha–Vrata Remedies; Pativratā Mahātmyam via Sītā and Agni
ဥတ္တရဘဂါ၏ ဓမ္မသင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ ဗျာသသည် အပြစ်အမျိုးအစားတစ်ခုချင်းစီအတွက် သန့်စင်ပြုပြင်နည်း (ပရာယශ්စိတ္တ) ကို တိတိကျကျ ချိန်ညှိဖော်ပြသည်—Cāndrāyaṇa၊ (Mahā-)Sāṃtapana၊ (Ati-)Kṛcchra၊ Taptakṛcchra၊ Prājāpatya၊ အစာရှောင်နည်းမျိုးစုံ၊ pañcagavya နှင့် မန္တရဇပ။ အစမှာ ပစ္စည်းပိုင်ဆိုင်မှုချိုးဖောက်မှုများ (ဖမ်းဆီးခေါ်ယူခြင်း၊ ရေ/ပစ္စည်းခိုးယူခြင်း) မှ စ၍ အစားအစာနှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် မသန့်ရှင်းမှုများ (မသန့်သောအသား၊ အညစ်အကြေး/ဆီး၊ မသန့်ရေ၊ တားမြစ်အစားအစာ၊ ကျန်အစားအစာ၊ caṇḍāla ထိတွေ့မှု) သို့ ရွှေ့ကာ နိတျကမ္မများ (Sandhyā၊ agnihotra ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ လောင်စာတုတ်ပူဇော်ခြင်း) ကို လစ်လျူရှုမှုနှင့် လူမှု-ပူဇော်ရေး ချိုးဖောက်မှုများ (paṅkti ခွဲဝေမှု၊ vrātya အခြေအနေ၊ apāṅktya ပြန်လည်ပြုပြင်) ကိုပါ ဆိုသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဥပဒေသဘောမှ ဘက္တိအခြေပြု ကုသနည်းများ—တီရ္ထယာတရာ၊ ပူဇော်ဝတ်ပြုခြင်း၊ လပြည့်လကွယ်နေ့များနှင့် ဆက်စပ်သော ဝရတ၊ ဒါန—သို့ ပြောင်းကာ အပ်နှံယုံကြည်ခြင်းနှင့် စည်းကမ်းတကျ ဝတ်ပြုခြင်းက အပြစ်ကြီးများကိုပါ ပျော်ကင်းစေကြောင်း ထောက်ပြသည်။ အဆုံးတွင် မိန်းမတို့၏ ပတိဝရတာဓမ္မအားဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ချီးမွမ်းကာ စီတာ–အဂ္နိ ဇာတ်လမ်း (မాయာ-စီတာ အစားထိုးခြင်းနှင့် မီး၏ သက်သေခံမှု) ဖြင့် ဥပမာပြပြီး၊ ဤဓမ္မကို ဉာဏယောဂနှင့် မဟေရှဝရ ပူဇော်မှုနှင့် ပေါင်းစည်းလျှင် မဟာဒေဝကို တိုက်ရိုက်မြင်နိုင်ကြောင်း ဗျာသက နိဂုံးချုပ်သည်။
Adhyaya 34
Tīrtha-māhātmya and Rudra’s Samanvaya Teaching (Maṅkaṇaka Episode)
ရောမဟာရှဏအား သာသနာ့ပညာရှင်များက နာမည်ကြီး တီရ္ထများအကြောင်း ဆက်လက်မေးမြန်းရာမှ ဤအဓ್ಯಾಯသည် tīrtha-māhātmya အစီအစဉ်ကို ဖွင့်လှစ်ကာ ဘုရားဖူးအဓိကနေရာများနှင့် ရေချိုးခြင်း၊ ဇပ (japa)၊ ဟောမ (homa)၊ ရှရဒ္ဓ (śrāddha)၊ ဒါန (dāna) တို့၏ သန့်စင်အာနိသင်ကို ရှင်းပြသည်။ ပရယာဂကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဂယာကို ပိတೃတို့ချစ်မြတ်နိုးသည့် လျှို့ဝှက်တီရ္ထဟု ဖော်ပြကာ piṇḍadāna ဖြင့် ဘိုးဘွားများကို ကယ်တင်၍ မောက္ခကို ထောက်ပံ့နိုင်ကြောင်း၊ လုပ်နိုင်သူ သားမြေးတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် Prabhāsa, Tryambaka, Someshvara, Vijaya, Ekāmra, Virajā, Puruṣottama, Gokarṇa နှင့် Uttara-Gokarṇa, Kubjāmra, Kokāmukha, Śālagrāma, Aśvatīrtha (Hayāśiras), Puṣkara စသည့် တီရ္ထများကို စာရင်းပြုကာ sālokya, sārūpya, sāyujya, Brahmaloka, Viṣṇuloka စသည့် ဖလများနှင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်း Saptasārasvata တွင် Maṅkaṇaka ၏ တပစ်နှင့် မာနကြောင့် ရုဒ္ရက ပြင်ဆင်ရန် ထင်ရှားပေါ်လာပြီး ဒေဝီနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် စကြဝဠာရုပ်ကို ပြသကာ prakṛti/māyā, puruṣa, īśvara, kāla တို့၏ ညီညွတ်သဘောကို သင်ကြားသည်။ Viṣṇu–Brahmā–Rudra တြိမూర్తိသည် မဖျက်နိုင်သော Brahman တစ်ပါးတည်းပေါ် အခြေခံကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြီး အဆုံးတွင် bhakti-yoga သည် ဤအမှန်တရားကို သိမြင်ရန် လမ်းကြောင်းဟု အတည်ပြုကာ တီရ္ထသည် သန့်စင်ရာနေရာအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိကြောင်း ပြောသည်။
Adhyaya 35
Rudrakoṭi, Madhuvana, Puṣpanagarī, and Kālañjara — Śveta’s Bhakti and the Subjugation of Kāla
ယခင်အခန်းပိတ်သိမ်းအမှတ်အသားပြီးနောက် တီရ္ထမဟာတ္မယာ စီးဆင်းမှုကို ဆက်လက်၍ စူတာက ရုဒ္ရကိုဋိကို မိတ်ဆက်သည်။ ထိုတီရ္ထသည် လောကသုံးပါးတွင် ကျော်ကြားပြီး ရုဒ္ရသည် ပုံသဏ္ဌာန်အနန္တဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ သီဝဒർശနကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆန္ဒပြုသော ဗြဟ္မရ္ရှိများ ကောဋိကောဋိ၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ထို့နောက် မဓုဝန (စည်းကမ်းရှိသော ယာတရားသူအား အိန္ဒြာ၏ အာသနတစ်ဝက်ကို ပေးသည်) နှင့် ပုဿပနဂရီ (ပိတೃပူဇာဖြင့် မျိုးဆက်တစ်ရာအထိ အကျိုးရ) ကို ဖော်ပြပြီး၊ ရုဒ္ရက “ကာလကို ချွတ်ယွင်းစေသော” နေရာဟု နာမည်ကြီးသည့် ကာလဉ္ဇရကို အဓိကထားသည်။ အဓိကပုံပြင်မှာ ရာဇဣရှိ သွေတ၏ သီဝဘက္တိဖြစ်သည်—လိင်္ဂတည်ထောင်၍ ရုဒ္ရမန္တရ/ရှတရုဒ္ရိယကို အလျှော့မပေးသော အပ်နှံမှုဖြင့် ရွတ်ဆိုရာ ကာလက ဖမ်းယူရန် ရောက်လာသည်။ သွေတက လိင်္ဂကို ဖက်တွယ်ကာ ကာကွယ်ရန် တောင်းပန်သော်လည်း ကာလက စကြဝဠာအုပ်ချုပ်မှုကို အခိုင်အမာဆိုသည်။ ထိုအခါ ရုဒ္ရသည် ဥမာနှင့်တကွ ပေါ်ထွန်းကာ မရဏ/ကာလကို ခြေဖြင့် နှိမ်နင်းသည်။ သွေတသည် ဂဏအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ချီးမြှင့်ခံရပြီး သီဝတူရုပ်ကို ရသည်။ ဗြဟ္မာ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ကာလကို ပြန်လည်တည်စေ၍ ကောစ्मिकစည်းကမ်းကို အတည်ပြုသည်။ နိဂုံးတွင် ကာလဉ္ဇရ၏ အမြင့်ဆုံးပုဏ္ဏာကို ကြေညာပြီး ထိုနေရာတွင် ပူဇာပြုလျှင် ဂဏအဆင့်ရကာ ဘက္တိ၊ မန္တရနှင့် မုက္ခသို့ ဦးတည်သော ရုဒ္ရနီးကပ်မှုကို ချိတ်ဆက်ပြသည်။
Adhyaya 36
Tīrtha-Māhātmya: Mahālaya, Kedāra, Rivers and Fords, and Devadāru Forest (Akṣaya-Karma Doctrine)
ယခင်အခန်းပြီးဆုံးပြီးနောက် စူတာသည် တီရ္ထအကြောင်းကို ဆက်လက်ဟောကြားကာ «မဟာလယ» ကို မဟာဒေဝ၏ အလွန်လျှို့ဝှက်သန့်ရှင်းရာနေရာဟု ဖော်ပြပြီး သံသယရှိသူများအတွက် ရုဒြ၏ ခြေရာကို သက်သေအဖြစ် ပြထားသည်။ ထို့နောက် အခန်းသည် ကေဒါရ၊ ပ္လက္ရှာဝတရဏ၊ ကနခလ၊ မဟာတီရ္ထ၊ သြရီပရဝတ၊ ဂోదာဝရီ၊ ကာဝေရီ နှင့် အခြား ဖော်ဒ်/ကူးကန်များစွာကို စနစ်တကျ လမ်းညွှန်ကာ ရေချိုးခြင်း၊ တർပဏ၊ ရှရာဒ္ဓ၊ ဒါန၊ ဟိုးမ၊ ဇပ စသည့် ကర్మများနှင့် အပြစ်ပျောက်ကင်းခြင်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၊ ဗြဟ္မလောက၊ ရွှေတဒွီပ၊ ရုဒြနှင့် နီးကပ်ခြင်း၊ ယောဂအောင်မြင်ခြင်း၊ အက္ခယ ပုဏ္ဏ (မကုန်ခမ်းမပျက်) စသည့် အကျိုးများကို တွဲဖက်ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် တီရ္ထအကျိုးသည် စည်းကမ်းရှိ၍ သန့်ရှင်းပြီး လောဘမရှိကာ ဗြဟ္မစရိယ၌ တည်မြဲသူတို့အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ ဆိုသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝဒါရု တောသို့ ရောက်ရာ မဟာဒေဝက အမြဲတမ်းသန့်ရှင်းမှု၊ ပူဇော်သူတို့အား ဂဏပတျယ အဆင့်၊ ထိုနေရာ၌ သေဆုံးသူတို့အား ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်မှုတို့ကို ပေးတော်မူပြီး တီရ္ထကို သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းနိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ရှိဝ သို့မဟုတ် ဝိෂ္ဏု ရှိသည့်နေရာတိုင်း၌ ဂင်္ဂါနှင့် တီရ္ထအားလုံး ရှိနေသည်ဟု သဘောတရားကို ချဲ့ထွင်ကာ သာဝ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ ညီညွတ်မှုကို ထောက်ပြပြီး နောက်ထပ် သန့်ရှင်းမြေဗေဒနှင့် မောက္ခတရားဆိုင်ရာ ဟောကြားချက်များသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Adhyaya 37
Devadāru (Dāruvana) Forest: The Delusion of Ritual Pride, the Liṅga Crisis, and the Teaching of Jñāna–Pāśupata Yoga
ရသေ့တို့၏ မေးမြန်းမှုကို ဖြေကြား၍ စူတာက သီဝနှင့် ဗိဿနု (မိန်းမရုပ်ဖြင့်) တို့သည် ဒေဝဒါရု/ဒါရုဝန သစ်တောသို့ ဝင်ရောက်ကာ အပြင်ပန်း ယဇ္ဈာကမ္မနှင့် တပဿာမာနကို ဖော်ထုတ်ကြောင်း ပြောသည်။ အိမ်ထောင်စုများ မောဟဖြစ်၍ ရသေ့တို့က အဝတ်မဲ့ ဘိက္ခူရုပ် သီဝကို ကျိန်စာတင်ရာမှ လင်္ဂ ပျက်ကွက်/ကျွတ်ကျခြင်းနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အနိမိတ်များ ပေါ်ပေါက်သည်။ ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ရသေ့တို့သည် ဘြဟ္မာထံ သွားရာ ဘြဟ္မာက ဧည့်သည်သည် မဟာဒေဝဟု သတ်မှတ်ပြီး မခွဲခြားသည့် သာသနာတရားကို ဖော်ပြသည်—ရုဒြသည် ဂုဏသုံးပါးကို လွှမ်းမိုးကာ အဂ္နိ/ဘြဟ္မာ/ဗိဿနု အဖြစ် ထင်ရှားပြီး၊ အဖော်သည် နာရာယဏ ဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်ကာ ရှိုင်ဝ–ဝိုင်ရှ္ဏဝ ညီညွတ်မှုကို တည်ဆောက်သည်။ ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လင်္ဂကို ပြုလုပ်ပူဇော်ခြင်း၊ ရှတရုဒြီယ ရွတ်ဆိုခြင်းနှင့် ဝေဒ ရှိုင်ဝ မန္တရများကို ညွှန်ကြားသည်။ သီဝသည် ဒေဝီနှင့် ပြန်ပေါ်လာ၍ ရသေ့တို့က ဂုဏ်ပြုသီချင်းများ ဆက်တိုက်ဆိုကာ သာသနာတော်မြင်ကွင်းကို ရရှိပြီး အမြဲတမ်း ပူဇော်လမ်းကို မေးသည်။ သီဝက ယောဂသည် သန့်ရှင်းသော ဉာဏ်မပါလျှင် မပြည့်စုံ၊ စာမ်ခယနှင့် ယောဂ ပေါင်းစည်းလျှင် မောက္ခရ၊ ဉာဏ်-ယောဂကို အလေးထားသူများအတွက် လျှို့ဝှက် ပာရှုပတ ဝရတကို ပေးအပ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရသေ့တို့၏ သမาธိဆိုင်ရာ စူးစမ်းမှု ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပြီး ဒေဝီ၏ တောက်လောင်သည့် ပုံရိပ်၊ သီဝ–ရှက္တိ ညီညွတ်မှုကို သိမြင်ခြင်းနှင့် ရွတ်ဖတ်သူအတွက် ကုသိုလ်ကတိကို ဖော်ပြကာ နောက်ထပ် အဓျာတ္မ သင်ကြားမှုသို့ ဆက်သွားသည်။
Adhyaya 38
Narmadā-māhātmya: Amarakāṇṭaka, Jāleśvara, Kapilā–Viśalyakaraṇī, and the Supreme Purifying Power of Darśana
ယခင် အဓ್ಯಾಯ ၃၇ ကိုပိတ်ပြီး စူတာ၏ဆက်လက်ပို့ဆောင်မှုအတိုင်း ဤအခန်းတွင် မာရ္ကဏ္ဍေယ၏ ယုဓိဋ္ဌိရအတွက် ပြောကြားချက်ဖြင့် နర్మဒါ-မာဟာတ္မ்யကို စတင်ဖွင့်လှစ်သည်။ ယုဓိဋ္ဌိရက နর্মဒါကို အမြင့်ဆုံးဟု ကြေညာရခြင်းအကြောင်း မေးရာ မာရ္ကဏ္ဍေယက နর্মဒါသည် ရုဒ္ရ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်၍ သတ္တဝါအားလုံးကို ကူးမြောက်စေသူဟု ဖြေသည်။ မြစ်များကို နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် ဂင်္ဂါသည် ကဏဟကလ၌ သန့်စင်စေ၊ စရஸဝတီသည် ကုရုက္ခေတ္တ၌ သန့်စင်စေသော်လည်း နর্মဒါသည် နေရာတိုင်းတွင် သန့်စင်စေပြီး မြင်ရုံဖြင့်ပင် သန့်စင်စေကာ စရஸဝတီနှင့် ယမုနာ၏ အချိန်ကန့်သတ်သန့်စင်မှုကို ကျော်လွန်သည်။ ထို့နောက် အမရကာဏ္ဍကကို တြိလောကကျော်ကြားသည့် နေရာအဖြစ် ဖော်ပြပြီး ရှင်သန်သူများနှင့် ဒေဝတများ စိဒ္ဓိရရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိန်းသိမ်းစွာ ရေချိုး၍ တစ်ညစာ ဥပဝါသပြုလျှင် မျိုးရိုးတန်းဆက် လွတ်မြောက်စေသည်ဟု ချီးမွမ်းသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တီရ္ထများကို များစွာ စာရင်းပြုကာ ဘြဟ္မစရိယ၊ အဟിംသာ၊ အာရုံထိန်းချုပ်မှုတို့ကို ညွှန်ကြားပြီး ကောင်းကင်ဆုလာဘ်နောက်တစ်ဖန် ဓမ္မတရားနှင့် မွေးဖွားကာ အာဏာရမည်ဟု ဆိုသည်။ ဇာလေရှ္ဝရ ရေကန် (ပိဏ္ဍနှင့် သန္ဓျာက အဘိုးဘွားများကို ကျေနပ်စေ), ကပိလာမြစ်နှင့် ဝိရှလျကရဏီ (ဒုက္ခအနာရောဂါ ဖယ်ရှား), ကာဝေရီတို့ကို ချီးမွမ်းပြီး ဥပဝါသနှင့် ကမ်းနားနေထိုင်ခြင်းက ရုဒ္ရလောကသို့ ရောက်စေ၊ ဂြဟဏကာလ သွားရောက်လျှင် ကုသိုလ်တိုးပွား၊ ပရိက్రమာပြုလျှင် ယဇ్ఞတူ အကျိုးရသည်ဟု ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် အမရကာဏ္ဍက၌ မဟေရှ္ဝရနှင့် ဒေဝီ၊ ဘြဟ္မာ၊ ဝိષ્ણု၊ အိန္ဒြာတို့ တစ်နေရာတည်း ရှိကြောင်း မြင်ကွင်းဖြင့် ပူရာဏသမနွယ်မှုကို အတည်ပြုပြီး နောက်ထပ် တီရ္ထဖော်ပြချက်များသို့ ဆက်သွားရန် ခင်းကျင်းသည်။
Adhyaya 39
Narmadā–Tīrtha-Māhātmya: Sequence of Sacred Fords and Their Fruits
ဤအခန်းသည် ဥတ္တရ-ဘဂ၏ တီရ္ထယာတရာညွှန်ကြားချက်ကို ဆက်လက်၍ မာရ္ကဏ္ဍေယက ယုဓိဋ္ဌိရအား နရမဒါ-မာဟာတ္မ்யကို အသေးစိတ်ဖွင့်လှစ်သည်။ နရမဒါကို ရုဒ္ရမှ ပေါ်ပေါက်သော မြစ်၊ အပြစ်ပျက်စီးစေသော သန့်ရှင်းမြစ်ဟု ချီးမြှောက်ပြီး လောကတစ်ဝှမ်းက ချီးကျူးကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် မြစ်နှစ်ဖက်ကမ်းရှိ တီရ္ထများကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြကာ ရေချိုးခြင်း၊ ဥပဝါသ/ဝရတ၊ ပူဇာ၊ ဒါန၊ ရှရဒ္ဓ၊ တရ္ပဏ၊ ပရိက్రమာ စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများနှင့် အကျိုးဖလ (အပြစ်ကင်းစင်ခြင်း၊ အကြွေးကင်းခြင်း၊ ရောဂါသက်သာခြင်း၊ မင်းအာဏာရခြင်း၊ ရုဒ္ရလောက/ဝိෂ္ဏုလောက/ဗြဟ္မာလောက/သူရယလောက/ဆိုမလောကသို့ တက်ရောက်ခြင်း သို့မဟုတ် မပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း) ကို သတ်မှတ်ထားသည်။ သာဝ-ဝိုင်ရှ္ဏဝ သဟဇာတကိုလည်း ထည့်သွင်းကာ ရှိဝလိင်္ဂများက အဓိကဖြစ်သော်လည်း သက္ကရ-တီရ္ထတွင် ဟရီကို ပူဇာပြုလျှင် ဝိෂ္ဏုလောကရကြောင်း၊ နာရာယဏသည် ရှင်ရသီများ၏ ပူဇာအတွက် လိင်္ဂအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကြောင်း ဆိုသည်။ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှုကလ-တီရ္ထဖြစ်ပြီး လကြာနေ့များနှင့် သင်္ကရန္တိနှင့် ဆက်စပ်သော ဝရတများဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကို ဆေးကြောကာ မုတ်ခ္ရှကို ပေးနိုင်သည်ဟု ချီးမြှောက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယမ-တီရ္ထ၊ အဲရဏ္ဍီ၊ ကာရ္ဏာဋိကေရှ္ဝရ၊ ကပိလာ-တီရ္ထ၊ ဂဏေရှ္ဝရ/ဂင်္ဂေရှ္ဝရဒေသ စသည့် နောက်ထပ် တီရ္ထများသို့ လမ်းကြောင်းကို ဆက်တိုးကာ နောက်အခန်း၏ နရမဒါ သန့်ရှင်းမြေဗေဒနှင့် ရာသီပြက္ခဒိန်ဆိုင်ရာ အကျင့်များကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။
Adhyaya 40
Narmadā-tīrtha-māhātmya — Bhṛgu-tīrtha to Sāgara-saṅgama (Pilgrimage Circuit, Gifts, Fasting, and Imperishable Merit)
ယုဓိဋ္ဌိရအား သန့်ရှင်းသော မြေဒေသညွှန်ကြားမှုကို ဆက်လက်ပြောကြားရာတွင် မာရကဏ္ဍေယက နర్మဒါမြစ်တစ်လျှောက် တီရ္ထ-စရိယာကို အစဉ်လိုက်ဖော်ပြသည်။ ပထမမှာ ဘೃဂု-တီရ္ထ ဖြစ်ပြီး ဘೃဂု၏ ရှေးတပස්ကြောင့် ရုဒ္ရ၏ အထူးတည်ရှိမှုရှိကာ အာစေတိက (တပ) သည် သာမန် ဒါနနှင့် ယဇ္ဉများထက် «မပျက်မယွင်းသော» ကုသိုလ်ဟု ကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဂေါတမေရှ္ဝရ (ရှီဝပူဇာဖြင့် စိဒ္ဓိ), ဓေါတ/ဓေါတပါပ (နর্মဒါတွင် သန့်စင်၍ brahmahatyā ပင် ဖယ်ရှား), ဟံသ-တီရ္ထ, ဝရာဟ-တီရ္ထ (ဇနာရ္ဒန စိဒ္ဓ), စန္ဒြ-တီရ္ထနှင့် ကညာ-တီရ္ထ (အချိန်သတ်မှတ် ဝရတ), ဒေဝ-တီရ္ထ, ရှိခိ-တီရ္ထ (ဒါန သန်းတစ်သန်းဆ), ပိုင်တာမဟ (မပျက်မယွင်းသော śrāddha), စာဝိတြီနှင့် မာနသ (ဗြဟ္မလောက/ရုဒ္ရလောက), စွရ္ဂဗိန္ဒုနှင့် အပ္စရေရှ (ကောင်းကင်ပျော်ရွှင်မှု), ဘာရာဘူတိ (အဲဒီမှာ သေပါက ဂဏပတိအဆင့်) ဟူ၍ ဆက်တိုက်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အဲရန်ဒီ–နর্মဒါ ဆုံရာနှင့် နর্মဒါ–သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာသို့ ရောက်ကာ ဇနာရ္ဒနကို ဇမဒဂ္နိအဖြစ် ဂုဏ်ပြု၍ ရေချိုးခြင်းက အရှွမေဓ သုံးဆအကျိုးရပြီး၊ ထို့နောက် ပိင်္ဂလေရှ္ဝရ/ဝိမလေရှ္ဝရ နှင့် အာလိကာသို့ ဆက်ကာ ညအစာရှောင်ခြင်းဖြင့် brahmahatyā လွတ်မြောက်ကြောင်း ဆိုသည်။ အဆုံးတွင် နর্মဒါ၏ အလွန်မြတ်သန့်ရှင်းမှုကို ကြေညာ၍ ရှီဝတော်တိုင် နားလည်ကာ သူမကို ဆောင်ရွက်သည်၊ အမည်ကို သတိရရုံဖြင့်ပင် ဝရတကုသိုလ်ကြီးမားသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ယုံကြည်မှုမရှိသူသည် နရကသို့ ကျရောက်မည်ဟု သတိပေးသည်။ ထို့ပြင် «မကုန်ခန်းသော» တီရ္ထစာရင်းကို အဓိကအချက်များအဖြစ် ချုံ့ပြထား၍ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖော်ပြမည်ဟု အရိပ်အမြွက်ပြုသည်။
Adhyaya 41
Naimiṣa-kṣetra-prādurbhāva and Jāpyeśvara-māhātmya — Nandī’s Birth, Japa, and Consecration
ဤအধ্যာယသည် ဥတ္တရ-ဘဂ၏ တီရ္ထအခြေပြု သင်ကြားမှုကို ဆက်လက်၍ နိုင်မိဿကို မဟာဒေဝ ချစ်မြတ်နိုးသည့် အလွန်သန့်စင်စေသော သာသနာ့တီရ္ထအဖြစ် မြှင့်တင်သည်။ ရှင်ရသီများသည် ဗြဟ္မာနှင့် မူလဆက်နွယ်မှုကို အခြေခံကာ ဣရှာနကို မြင်တွေ့ရန် နည်းလမ်းကို မေးမြန်းကြသဖြင့် ဗြဟ္မာက အပြစ်ကင်းသော တစ်ထောင်လ စတ္တရကို ချမှတ်ပြီး မနောမယ စက္ကရ၏ အနားစွန်း (နేమိ) ပျက်ယွင်းရာမှ “နိုင်မိဿ” ဟု အမည်ပေါ်လာသည့် မြေကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ နိုင်မိဿသည် စိဒ္ဓ၊ စာရဏ၊ ယက္ခ၊ ဂန္ဓဗ္ဗတို့ စုဝေးရာ ကောသမစ် မဏ္ဍပဖြစ်၍ တပဿနှင့် ယဇ္ဉက ပုဏ္ဏားပေးကာ တစ်ကြိမ်ပြုခြင်းဖြင့်ပင် မွေးဘဝ ၇ ဘဝ၏ အပြစ်များကို သန့်စင်စေပြီး ဝါယုက ဗြဟ္မာဏ္ဍ ပုရာဏကို ထိုနေရာတွင် သင်ကြားခဲ့ကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဇာပျေဣရှ္ဝရနှင့် နန္ဒီ၏ မူလကို ပြောရာတွင် ရှီလာဒက တပဿပြု၍ ဝမ်းမထွက်သော သားကို ရရှိပြီး နန္ဒီက ရုဒ္ရမန်တရ ဇပကို ကိုဋိများဖြင့် တိုးတက်စွာ ပြုကာ ရှိဝ၏ ဒർശနနှင့် ပေးကမ်းမှုများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ရသည်။ ရှိဝက ဇပကို ထပ်မပြုရန် တားမြစ်၍ အဘိသေကဖြင့် နန္ဒီဣရှ္ဝရအဖြစ် တင်မြှောက်ကာ ဉာဏ်နှင့် ပျက်ကွက်မတိုင်မီအထိ နီးကပ်မှုကို ပေးပြီး အိမ်ထောင်ရေးကိုလည်း စီစဉ်ပေးသည်။ အဆုံးတွင် ဇာပျေဣရှ္ဝရ၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို အတည်ပြု၍ ထိုနေရာတွင် သေဆုံးသူသည် ရုဒ္ရလောက၌ မြင့်တင်ခံရကြောင်းနှင့် နောက်တီရ္ထသင်ကြားမှုများကို ထိုသဘောတရားဖြင့် ဆက်လက်မည်ဟု ဆိုသည်။
Adhyaya 42
Tīrtha-Māhātmya and the Discipline of Pilgrimage (Tīrtha-sevā) within Prāyaścitta
ယခင်အধ্যာယ၏လှုပ်ရှားမှုကိုဆက်ကာ စူတာသည် ပရာယဿ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေစည်းကမ်း) အတွင်း သန့်စင်ရေးကိရိယာအဖြစ် တီရ္ထများနှင့် ရှိုင်ဝသန့်ရှင်းရာဌာနများကို အရေးကြီးစဉ်ဖြင့် စာရင်းပြုစုတင်ပြသည်။ Japyeśvara အနီးရှိ Pañcanada၊ Mahābhairava တို့ကိုဖော်ပြပြီး Vitastā ကို မြစ်/တီရ္ထတို့အနက် အမြင့်ဆုံးဟုချီးမွမ်းသည်။ Pañcatapa တွင် ဗိṣṇုက စိဝကိုပူဇော်၍ cakra ကိုရယူခဲ့သည်ဟုဆိုကာ ရှိုင်ဝ-ဝိုင်ṣṇဝ ညီညွတ်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ထို့နောက် Kāyāvarohaṇa (Māheśvara ဓမ္မ၏အာသန), Kanyā-tīrtha, Rāma Jāmadagnya ၏တီရ္ထ, Mahākāla နှင့် လျှို့ဝှက် Nakulīśvara တို့ကိုဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံး Kāśī (Vārāṇasī) ကို မျှော်မှန်းမရသောပုဏ္ဏားနှင့် မုတ်ခ္ṣသို့ဦးတည်သည့် အမြင့်ဆုံးသန့်ရှင်းမြို့ဟုကြေညာသည်။ ထို့နောက် ဘုရားဖူးခရီးကို စည်းကမ်းတကျသတ်မှတ်ကာ svadharma ကိုစွန့်လွှတ်လျှင် တီရ္ထဖလ မရဟုသတိပေးပြီး အပြစ်ရှိသူ၊ ကျဆုံးသူတို့အတွက် ဘုရားဖူးခရီးကိုညွှန်ကြားသည်။ အခြေအနေများမှာ အကြွေးသုံးပါးကိုဆပ်ပြီး မိသားစုတာဝန်များကိုစီမံကာ ထို့နောက် tīrtha-sevā ကိုဆောင်ရွက်ရမည်။ နောက်ဆုံး ဤမဟာတ္မယကို နားထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွတ်ဆိုခြင်းပင် အပြစ်ကိုသန့်စင်စေသည်ဟုကတိပြုသည်။
Adhyaya 43
Naimittika-pralaya and the Theology of Kāla: Seven Suns, Saṃvartaka Fire, Flood, and Varāha Kalpa
ယခင်အခန်းပြီးနောက် ရှင်တော်များသည် ကုර්မ-နာရာယဏအား pratisarga (ဒုတိယဖန်ဆင်းခြင်း) ကိုရှင်းပြရန် မေးမြန်းကြသည်။ သခင်သည် pralaya ကို nitya, naimittika, prākṛta, ātyantika ဟူ၍ ၄ မျိုးခွဲကာ ātyantika ကို ယောဂီ၏ ဉာဏ်ဖြင့် အမြင့်ဆုံးအတ္တသို့ လုံးဝလျော်ဝင်ခြင်းဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် naimittika-pralaya ကိုဖော်ပြရာတွင် နှစ် ၁၀၀ မိုးခေါင်ခြင်း၊ နေ ၇ လုံးပေါ်ထွက်ခြင်း၊ ရုဒ္ဒရနှင့် Kālarudra အင်အားဖြင့် Saṃvartaka မီးက လောကများကို Maharloka အထိ လောင်ကျွမ်းစေ၍ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး အလင်းတစ်ခုတည်းဖြစ်သွားသည်။ နောက်တစ်ဖန် မုန်တိုင်းမိုးတိမ်များက မီးကိုငြိမ်းသတ်ပြီး နှစ်ရာချီ ရေလွှမ်းမိုးကာ သမုဒ္ဒရာတစ်ခုသာ ကျန်သည့်အထိ ဖြစ်လာပြီး Prajāpati သည် ယောဂနိဒ္ဒရာသို့ ဝင်သည်။ အခန်းအဆုံးတွင် ယခုကာလကို sāttvika Varāha Kalpa ဟု သတ်မှတ်ကာ guṇa အလိုက် kalpa များ (Hari/Hara/Prajāpati အထင်ကရမှု) ကိုရှင်းပြပြီး သခင်သည် မန္တရ၊ ယဇ္ဉ၊ kṣetrajña၊ Prakṛti နှင့် Kāla အဖြစ် မိမိ၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သဘောကို ထုတ်ဖော်ကာ သာဓကတစ်ညီတည်းမှုနှင့် အမတသို့ ယောဂလမ်းကို အားပေးသည်။
Adhyaya 44
Prākṛta-pralaya, Pratisarga Doctrine, and the Ishvara-Samanvaya of Yoga and Devotion
ယခင်သင်ကြားမှုစဉ်ဆက်မှ ဆက်လက်၍ ကူර්မသည် «ပရတိသရ္ဂ» ကို ချုပ်ချုပ်တင်ပြရန် အရင်ဆုံး «ပရာကೃತ-ပရလယ» ကို ဖော်ပြသည်။ အလွန်ရှည်လျားသော ကာလများပြီးနောက် အချိန်သည် ကာလာအဂ္နိ (လောကမီး) ဖြစ်လာပြီး မဟေရှဝရသည် နီလာလိုဟိတ အဖြစ် ပ္ရဟ္မာဏ္ဍကို စုပ်ယူဖျက်ဆီးသည်။ ထို့နောက် တတ္တဝ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းခြင်းကို နည်းပညာဆန်စွာဆိုသည်—မြေသည် ရေထဲသို့၊ ရေသည် မီးထဲသို့၊ မီးသည် လေထဲသို့၊ လေသည် အာကာသထဲသို့ လျော်ကန်စွာ ပျော်ဝင်သည်။ အင်ဒြိယများနှင့် ဒေဝများသည် တೈဇသ/ဝൈကာရိက ထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး၊ အဟင်ကာရ သုံးမျိုးသည် မဟတ်ထဲသို့ ပြန်သွားကာ၊ စကြဝဠာသည် အဗျက္တ (ပရဓာန/ပရကృతి) ထဲတွင် နားနေပြီး ပုရုෂသည် သက်သေခံ ၂၅ မူလတတ္တဝ အဖြစ် ကျန်ရစ်သည်။ ပရလယသည် ဣရှဝရ၏ အလိုတော်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုကာ ယောဂီများသည် ရှင်ကရာ၏ ကရုဏာဖြင့် နောက်ဆုံးလုံးဝ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ရရှိမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ထို့ပြင် နိရ္ဂုဏ ယောဂ (ရင့်ကျက်သူများ) နှင့် စဂုဏ ဘက္တိ/ပူဇာ (လေ့လာသူများ) ကို ညှိနှိုင်းကာ သဗီဇ၊ နိရ္ဗီဇ စည်းကမ်းများနှင့် အဆင့်လိုက် ဒေဝတားထောက်ခံမှုကို ခွင့်ပြုပြီး နာရာယဏ အာရုံစူးစိုက်မှုသို့ အဆုံးသတ်စေသည်။ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် ကူර්မပုရာဏ၏ အကြောင်းအရာစုစည်းမှု၊ ဖတ်ရွတ်ခြင်းနှင့် လှူဒါန်းခြင်း၏ အကျိုး၊ ပ္ရဟ္မာနှင့် ကုမာရများမှ ဗျာသ၊ စူတထိ ဆက်ခံလာသော အာဏာပိုင် သင်ကြားမှုလိုင်းကို ဖော်ပြ၍ သဒ္ဓါတရားအထွတ်အထိပ်မှ စာအုပ်အဆုံးသို့ ချိတ်ဆက်ပေးသည်။
Frequently Asked Questions
The text transitions from creation, brahmāṇḍa-expansion, and Manvantaras to liberating instruction (Brahma-vidyā), framing a higher philosophical dialogue that culminates in Śiva–Viṣṇu samanvaya and the initiation of the Ishvara Gita-style teaching.
Viṣṇu appears as the Supreme Person and explicitly authorizes Mahādeva to teach the sages the divine Self-knowledge, while the sages perceive the Lord within as Śiva/Vāsudeva—expressing a synthesis rather than sectarian rivalry.