Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे चतुर्दशो ऽध्यायः सूत उवाच प्रजाः सृजेति व्यादिष्टः पूर्वं दक्षः स्वयंभुवा / ससर्ज देवान् गन्धर्वान् ऋषींश्चैवासुरोरगान्

ဤသို့ သီရိကူර්မပုရာဏ၌၊ ဆတ်-စာဟသရီ သံဟိတာ၊ ပူရ္ဝဘားဂ၌ အခန်း ၁၄ ပြီးဆုံး၏။ စူတက ပြောသည်—ယခင်က စွယံဘူ (ဗြဟ္မာ) ၏ “သတ္တဝါတို့ကို ဖန်ဆင်းလော့” ဟူသော အမိန့်အရ ဒက္ခသည် ဒေဝတားများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများ၊ ရှိများနှင့် အဆုရများ၊ နာဂများကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။

Verse 2

यदास्य सृजमानस्य न व्यवर्धन्त ताः प्रजाः / तदा ससर्ज भूतानि मैथुनेनैव धर्मतः

သူဖန်ဆင်းနေစဉ်ပင် ထိုသတ္တဝါတို့ မတိုးပွားသေးသဖြင့်၊ ထိုအခါ ဒဿမသည် ဓမ္မအတိုင်း မိထုန် (လိင်ဆက်ဆံမှု) ဖြင့်ပင် သတ္တဝါများကို ဖြစ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 3

असिक्न्यां जनयामास वीरणस्य प्रजापतेः / सुतायां धर्मयुक्तायां पुत्राणां तु सहस्त्रकम्

ပရဇာပတိ ဝီရဏ၏ ဓမ္မနှင့်ညီသော သမီး အစိက္နီ၌ ဒက္ခသည် သားတစ်ထောင်ကို မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 4

तेषु पुत्रेषु नष्टेषु मायया नारदस्य सः / षष्टिं दक्षो ऽसृजत् कन्या वैरण्यां वै प्रजापतिः

နာရဒ၏ မာယာအာနုဘော်ကြောင့် ထိုသားတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ၊ ပရဇာပတိ ဒက္ခသည် ဝိုင်ရဏျာမှ သမီး ခြောက်ဆယ်ကို အမှန်တကယ် မွေးဖွားစေ하였다။

Verse 5

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश / विंशत् सप्त च सोमाय चतस्त्रो ऽरिष्टनेमिने

သူသည် သမီး ဆယ်ယောက်ကို ဓမ္မအား၊ ဆယ့်သုံးယောက်ကို ကശ്യပအား၊ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်ကို ဆိုမ (လ) အား၊ လေးယောက်ကို အရိဋ္ဌနေမိအား ပေးအပ်하였다။

Verse 6

द्वे चैव बहुपुत्राय द्वे कृशाश्वाय धीमते / द्वे चैवाङ्गिरसे तद्वत् तासां वक्ष्ये ऽथ निस्तरम्

သမီးနှစ်ဦးကို ဘဟုပုတ္တရ အား ပေးအပ်ခဲ့၏၊ သမီးနှစ်ဦးကို ဉာဏ်ပညာရှိ ကೃၑာအશ્વ အား ပေးအပ်ခဲ့၏၊ ထို့အတူ သမီးနှစ်ဦးကို အင်္ဂိရသ အားလည်း ပေးအပ်ခဲ့၏။ ယခုမှစ၍ သူတို့၏ မျိုးဆက်စဉ်ကို အစဉ်လိုက် ရှင်းပြမည်။

Verse 7

अरुन्धती वसुर्जामी लम्बा भानुर्मरुत्वती / संकल्पा च मुहूर्ता च साध्या विश्वा च भामिनी

အရုန္ဓတီ၊ ဝစု၊ ဂျာမီ၊ လမ္ဘာ၊ ဘာနု၊ မရုတ်ဝတီ၊ သံကల్పာ၊ မုဟူရ္တာ၊ သာဓျာ၊ ဝိශ්ဝာ၊ နှင့် ဘာမိနီ—ဤတို့သည် (သူမ၏) သန့်ရှင်းသော နာမများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 8

धर्मपत्न्यो दश त्वेतास्तासां पुत्रान् निबोधत / विश्वाया विश्वदेवास्तु साध्या साध्यानजीजनत्

ဤတို့သည် ဓမ္မ၏ ဇနီးဆယ်ပါး ဖြစ်ကြ၏။ ယခု သူတို့၏ သားများကို သိမှတ်ကြလော့။ ဝိශ්ဝာ မှ ဝိශ්ဝေဒေဝါတို့ မွေးဖွားလာကြ၏၊ သာဓျာ တို့မှလည်း သာဓျာ များ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 9

मरुत्वन्तो मरुत्वत्यां वसवो ऽष्टौ वसोः सुताः / भानोस्तु भानवश्चैव मुहूर्ता वै मुहूर्तजाः

မရုတ်ဝတီ မှ မရုတ်ဝန္တ များ မွေးဖွားလာကြ၏။ ဝစု မှ ဝစု၏ သား ဝစုရှစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ဘာနု မှ ဘာနဝ များ မွေးဖွားလာကြ၏။ မုဟူရ္တာ မှလည်း မုဟူရ္တ များ အမှန်ပင် ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 10

लम्बायाश्चाथ घोषो वै नागवीथी तु जामिजा / पृथिवीविषयं सर्वमरुन्दत्यामजायत / संकल्पायास्तु संकल्पो धर्मपुत्रा दश स्मृताः

လမ္ဘာ မှ ဂိုဿ အမှန်ပင် မွေးဖွားလာ၏၊ ဂျာမိဇာ မှ နာဂဝီသီ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ အရုန္ဓတီ မှ မြေပြင်၏ အလုံးစုံသော နယ်ပယ် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ သံကల్పာ မှ သံကల్ప ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဤတို့ကို ဓမ္မ၏ သားဆယ်ပါးဟု မှတ်သားကြ၏။

Verse 11

आपो ध्रुवश्च सोमश्च धरश्चैवानिलो ऽनलः / प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवो ऽष्टौ प्रकीर्तिताः

အာပ၊ ဓြုဝ၊ သောမ၊ ဓရ၊ အနိလ၊ အနလ၊ ပရတျူရှ၊ ပရဘာသ—ဤတို့သည် ကမ္ဘာကို ထောက်တည်စောင့်ရှောက်သော ဗသု (Vasu) ရှစ်ပါးဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 12

आपस्य पुत्रो वैतण्ड्यः श्रमः श्रान्तो धुनिस्तथा / ध्रुवस्य पुत्रो भगवान् कालो लोकप्रकालनः

အာပမှ ဝိုင်တဏ္ဍျ၊ ထို့ပြင် သြမ၊ သြရန်တ၊ ဓုနိတို့ မွေးဖွားလာသည်။ ဓြုဝမှတော့ လောကတို့ကို စီမံတိုင်းတာထိန်းညှိသော အမြတ်တော် ကာလ (အချိန်) မွေးဖွားလာသည်။

Verse 13

सोमस्य भगवान् वर्चा धरस्य द्रविणः सुतः / पुरोजवो ऽनिलस्य स्यादविज्ञातगतिस्तथा

သောမ၏ သာသနာတော်နာမမှာ “ဝရ္ချသ” (ရောင်ခြည်တောက်ပမှု) ဟု ဆို၏။ ဓရ၏ နာမမှာ “ဒြဝိဏ-သုတ” (ဥစ္စာ၏သား) ဖြစ်၏။ အနိလ (လေ) အတွက် “ပုရောဇဝ” (ရှေ့တန်းလျင်မြန်သူ) ဟုလည်း၊ “အဝိဇ္ဉာတ-ဂတိ” (လမ်းကြောင်းမသိနိုင်သူ) ဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 14

कुमारो ह्यनलस्यासीत् सेनापतिरिति स्मृतः / देवलो भगवान् योगी प्रत्यूषस्याभवत् सुतः / विश्वकर्मा प्रभासस्य शिल्पकर्ता प्रजापतिः

ကူမာရသည် အနလ၏ သားဖြစ်၍ ကောင်းကင်တပ်များ၏ စစ်သူကြီးဟု မှတ်သားကြသည်။ ပရတျူရှမှတော့ အမြတ်တော် ယောဂီ ဒေဝလ မွေးဖွားလာသည်။ ထို့ပြင် ပရဘာသ၏ သား ဝိශ්ဝကರ್ಮာသည် ပရဇာပတိဖြစ်ကာ သာသနာ့ရုပ်ပုံနှင့် သန့်ရှင်းသော လက်ရာများကို ဖန်ဆင်းသော နတ်ဘုရား လက်သမားတော် ဖြစ်သည်။

Verse 15

अदितिर्दितिर्दनुस्तद्वदरिष्टा सुरसा तथा / सुरभिर्विनता चैव ताम्र क्रोधवशा इरा / कद्रुर्मुनिश्च धर्मज्ञा तत्पुत्रान् वै निबोधत

အဒိတိ၊ ဒိတိ၊ ဒနု၊ ထို့အတူ အရိဋ္ဌာနှင့် သုရသာ၊ သုရဘိနှင့် ဝိနတာလည်းကောင်း၊ တာမရာ၊ က္ရောဓဝသာ၊ အီရာနှင့် ကဒြု—ဓမ္မကို သိမြင်သော မုနိရေ၊ ယခု သူတို့၏ သားသမီးတို့ကို သိမှတ်လော့။

Verse 16

अंशो धाता भगस्त्वष्टा मित्रो ऽथ वरुणोर्ऽयमा / विवस्वान् सविता पूषा ह्यंशुमान् विष्णुरेव च

အံś၊ ဓာတೃ၊ ဘဂ၊ တွෂ္ဋೃ၊ မိတ္တရ၊ ဝရုဏ၊ အရျမန်; ဝိဝස්ဝန်၊ သဝိတೃ၊ ပူෂန်၊ အံśုမာန်—ဤတို့သည် အာဒಿತ್ಯဒေဝများ ဖြစ်ကြပြီး၊ ထိုအထဲတွင် ဗိෂ္ဏုလည်း ပါဝင်သည်။

Verse 17

तुषिता नाम ते पूर्वं चाक्षुषस्यान्तरे मनोः / वैवस्वते ऽन्तरे प्रोक्ता आदित्याश्चादितेः सुताः

အတိတ်ကာလတွင် စာက္ခုသ မနု၏ မနွန္တရအတွင်း ထိုဒေဝများကို «တုသိတ» ဟု ခေါ်ကြ၏။ ယခု ဝိုင်ဝස්ဝတ မနု၏ မနွန္တရတွင် သူတို့ကို အဒိတိ၏ သားများဖြစ်သော «အာဒಿತ್ಯ» ဟု ကြေညာထားသည်။

Verse 18

दितिः पुत्रद्वयं लेभे कश्यपाद् बलसंयुतम् / हिरण्यकशिपुं ज्येष्ठं हिरण्याक्षं तथापरम्

ဒိတိသည် ကশ্যပမှ အင်အားကြီးသော သားနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ အကြီးမှာ ဟိရဏ္ယကသိပု ဖြစ်၍၊ အခြားတစ်ယောက်မှာ ဟိရဏ္ယာක්ෂ ဖြစ်သည်။

Verse 19

हिरण्यकशिपुर्दैत्यो महाबलपराक्रमः / आराध्य तपसा देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् / दृष्ट्वालेभेवरान् दिव्यान् स्तुत्वासौ विविधैः स्तवै

အင်အားနှင့် သတ္တိကြီးမားသော ဒိုင်တျ ဟိရဏ္ယကသိပုသည် တပသဖြင့် သတ္တဝါတို့၏ အမြင့်ဆုံးအရှင် ဘြဟ္မာကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ တွေ့မြင်လေ၏။ ထို့နောက် မျိုးစုံသော စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ဒေဝီယ ဘုန်းတော်ပေးသော ဝရများကို ရရှိလေသည်။

Verse 20

अथ तस्य बलाद् देवाः सर्व एव सुरर्षयः / बाधितास्ताडिता जग्मुर्देवदेवं पितामहम्

ထို့နောက် သူ၏အင်အားကြောင့် ဒေဝအားလုံးနှင့် ဒေဝရိရှီတို့သည် နှိပ်စက်ခံရ၍ ထိုးနှက်ခံရကာ၊ ဒေဝတို့၏ဒေဝဖြစ်သော ပိတာမဟ ဘြဟ္မာထံသို့ ခိုလှုံရန် သွားရောက်ကြသည်။

Verse 21

शरण्यं शरणं देवं शंभुं सर्वजगन्मयम् / ब्रह्माणं लोककर्तारं त्रातारं पुरुषं परम् / कूटस्थं जगतामेकं पुराणं पुरुषोत्तमम्

အားလုံး၏ ခိုလှုံရာဖြစ်သော ဘုရား—သမ္ဘု (Śambhu)—ကို ကျွန်ုပ် ခိုလှုံပါ၏။ သူသည် စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့၍၊ လောကဖန်ဆင်းရှင် ဘြဟ္မာလည်း ဖြစ်၏။ ကာကွယ်ရှင်၊ အမြင့်ဆုံး ပုရုಷ၊ မပြောင်းလဲသော ကူဋသ္ထ အတွင်းတည်ရာ၊ သတ္တဝါအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်း၊ ပုရာဏ၊ ပုရုရှိုတ္တမ ဖြစ်၏။

Verse 22

स याचितो देववरैर्मुनिभिश्च मुनीश्वराः / सर्वदेवहितार्थाय जगाम कमलासनः

ထို့ကြောင့် အမြတ်ဆုံးသော ဒေဝတော်များနှင့် မဟာမုနိများက တောင်းပန်ကြသဖြင့်၊ ကမလာသနပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာသည် ဒေဝတော်အားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် ရည်ရွယ်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 23

संस्तूयमानः प्रणतैर्मुनीन्द्रैरमरैरपि / क्षीरोदस्योत्तरं कूलं यत्रास्ते हरिरीश्वरः

ထိုနေရာ၌ နို့ပင်လယ်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းပေါ်တွင် ဟရီ—အမြင့်ဆုံး အီရှ္ဝရ—တည်ရှိတော်မူ၏။ မုနိအထွဋ်အမြတ်များနှင့် ဒေဝတော်များကလည်း ဦးညွှတ်ကာ အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းနေကြ၏။

Verse 24

दृष्ट्वा देवं जगद्योनिं विष्णुं विश्वगुरुं शिवम् / ववन्दे चरणौ मूर्ध्ना कृताञ्जलिरभाषत

စကြဝဠာ၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရား—ဗိෂ္ဏု၊ ကမ္ဘာ၏ ဆရာ၊ ထိုသူသည် ရှိဝလည်း ဖြစ်တော်မူသော—ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူသည် ခေါင်းဖြင့် ခြေတော်ကို ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 25

ब्रह्मोवाच त्वं गतिः सर्वभूतानामनन्तो ऽस्यखिलात्मकः / व्यापी सर्वामरवपुर्महायोगी सनातनः

ဘြဟ္မာက ပြော၏—သင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ခိုလှုံရာနှင့် အဆုံးစွန်သော ဂတိဖြစ်၏။ အနန္တ၊ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်၏။ အရာရာတွင် ပြည့်နှံ့၍ ဒေဝတော်အားလုံး၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်သော သင်သည် စနာတန မဟာယောဂီဖြစ်၏။

Verse 26

त्वमात्मा सर्वभूतानां प्रधानं प्रकृतिः परा / वैराग्यैश्वर्यनिरतो रागातीतो निरञ्जनः

သင်သည် သတ္တဝါအပေါင်း၏ အတ္တမဖြစ်၏။ သင်သည် ပဓာနနှင့် အမြင့်မြတ်သော ပရကృతိ ဖြစ်၏။ ဝိရာဂျနှင့် အိုင်ශ්ဝရျ၌ တည်၍ ရာဂကို ကျော်လွန်ကာ မလင်ကင်းစင်၏။

Verse 27

त्वं कर्ता चैव भर्ता च निहन्ता सुरविद्विषाम् / त्रातुमर्हस्यनन्तेश त्राता हि परमेश्वरः

သင်တစ်ပါးတည်းက ပြုလုပ်သူလည်း ဖြစ်၍ ထိန်းသိမ်းသူလည်း ဖြစ်၏၊ ဒေဝတို့၏ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်သူလည်း ဖြစ်၏။ အနန္တေရှာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်ပေးရန် သင့်တော်၏၊ အမြင့်မြတ်သော အရှင်သည် အမှန်တကယ် ကယ်တင်သူဖြစ်၏။

Verse 28

इत्थं स विष्णुर्भगवान् ब्रह्मणा संप्रबोधितः / प्रोवाचोन्निद्रपद्माक्षः पीतवासासुरद्विषः

ဤသို့ ဘြဟ္မာက နှိုးဆော်သတိပေးသဖြင့် ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုသည် မိန့်တော်မူ၏။ အိပ်စက်မှုမှ နိုးထလာသော ပဒ္မနက်ရှ၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်၍ အဆုရတို့၏ ရန်သူဖြစ်၏။

Verse 29

किमर्थं सुमहावीर्याः सप्रजापतिकाः सुराः / इमं देशमनुप्राप्ताः किं वा कार्यं करोमि वः

အင်အားကြီးမားသော သူရဲကောင်းဒေဝတို့သည် ပရဇာပတိတို့နှင့်အတူ ဤဒေသသို့ အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာကြသနည်း။ သင်တို့အတွက် ငါ ဘာတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ပေးရမည်နည်း။

Verse 30

देवा ऊचुः हिरण्यकशिपुर्नाम ब्रह्मणो वरदर्पितः / बाधते भगवन् दैत्यो देवान् सर्वान् सहर्षिभिः

ဒေဝတို့က မိန့်ကြားကြသည်– «အို ဘဂဝန်၊ ဘြဟ္မာ၏ အပေးအယူကောင်းကြောင့် မာန်တက်လာသော ဟိရဏ္ယကသိပု အမည်ရှိ ဒೈတျသည် ရှိသမျှ ဒေဝတို့ကို ရှိသမျှ ရှိသီတို့နှင့်အတူ နှိပ်စက်နေပါသည်»။

Verse 31

अवध्यः सर्वभूतानां त्वामृते पुरुषोत्तम / हन्तुमर्हसि सर्वेषां त्वं त्रातासि जगन्मय

အို ပုရုရှောတ္တမ၊ သတ္တဝါအားလုံးအနက် သင်မရှိလျှင် အမှန်တကယ် သတ်နိုင်သူ မရှိပါ။ သို့ရာတွင် အားလုံး၏ အကျိုးအတွက် မကောင်းသူတို့ကို ထိုးနှက်ဖျက်ဆီးရန် သင်တစ်ပါးတည်းသာ သင့်တော်၏။ သင်သည် စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့နေသော ကာကွယ်ရှင် ဖြစ်၏။

Verse 32

श्रुत्वा तद्दैवतैरुक्तं स विष्णुर्लोकभावनः / वधाय दैत्यमुख्यस्य सो ऽसृजत् पुरुषं स्वयम्

ဒေဝတားတို့၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ လောကတို့ကို ပျိုးထောင်ထိန်းသိမ်းသော ဗိဿဏုသည် ဒိုင်တျယတို့၏ အဓိကကို သတ်ရန်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင် သာသနာတော်သတ္တဝါတစ်ပါးကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေ하였다။

Verse 33

मेरुपर्वतवर्ष्माणं घोररूपं भयानकम् / शङ्खचक्रगदापाणिं तं प्राह गरुडध्वजः

ထို့နောက် သင်္ခ၊ စက်ရ၊ ဂဒါကို ကိုင်ဆောင်သော ဂရုဍဓွဇ ဗိဿဏုသည် မေရုတောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ထိုသူအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 34

हत्वा तं दैत्यराजं त्वं हिरण्यकशिपुं पुनः / इमं देशं समागन्तुं क्षिप्रमर्हसि पौरुषात्

ဒိုင်တျယဘုရင် ဟိရဏ္ယကသိပုကို ထပ်မံ သတ်ပြီးနောက်၊ သင်၏ သူရဲကောင်းသတ္တိအင်အားဖြင့် အမြန်ပြန်လာကာ ဤဒေသသို့ ရောက်လာသင့်၏။

Verse 35

निशम्य वैष्णवं वाक्यं प्रणम्य पुरुषोत्तमम् / महापुरुषमव्यक्तं ययौ दैत्यमहापुरम्

ဗိဿဏဝ သတင်းစကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် ပုရုရှောတ္တမ—မဟာပုရုရှ၊ အဗျက်တ (မမြင်နိုင်သော) ကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ဒိုင်တျယတို့၏ မြို့ကြီးသို့ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 36

विमुञ्चन् भैरवं नादं शङ्खचक्रगदाधरः / आरुह्य गरुडं देवो महामेरुरिवापरः

သံခွံ၊ စက်ဝိုင်း၊ လက်နက်တုတ်ကို ကိုင်ဆောင်သော သခင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော နာဒကို ထုတ်လွှင့်ကာ ဂရုဍပေါ်တက်၍ အခြားမဟာမေရုတောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 37

आकर्ण्य दैत्यप्रवरा महामेघरवोपमम् / समाचचक्षिरे नादं तदा दैत्यपतेर्भयात्

မဟာမိုးတိမ်ကြီး၏ ဂုဏ်သံကဲ့သို့သော ထိုနာဒကို ကြားသော် ဒೈတျာတို့အထဲမှ ထူးချွန်သူများသည် ချက်ချင်း သတိပြုကာ ဒೈတျာပတိအတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်ကြ၏။

Verse 38

असुरा ऊचुः कश्चिदागच्छति महान् पुरुषो देवचोदितः / विमुञ्चन् भैरवं नादं तं जानीमो ऽमरार्दन

အဆုရာတို့က ပြောကြသည်—“ဒေဝတို့၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မဟာပုရုෂတစ်ပါး လာနေသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် နာဒကို ထုတ်လွှင့်လျက်—သူကို ငါတို့ သိ၏၊ သူသည် အမရတို့ကို ချေမှုန်းသူပင်” ဟု။

Verse 39

ततः सहासुरवरैर्हिरण्यकशिपुः स्वयम् / संनद्धैः सायुधैः पुत्रैः प्रह्रादाद्यैस्तदा ययौ

ထို့နောက် ဟိရဏ္ယကသိပု ကိုယ်တိုင်သည် အဆုရာအထက်တန်းများနှင့်အတူ၊ ပုထိုးလားဒ အစရှိသော သားများကို လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ကာ စစ်တန်းစီ၍ ထွက်ခွာလေ၏။

Verse 40

दृष्ट्वा तं गरुडासीनं सूर्यकोटिसमप्रभम् / पुरुषं पर्वताकारं नारायणमिवापरम्

ဂရုဍပေါ် ထိုင်တော်မူ၍ နေရောင်ကောဋိများကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုပုရုෂကို မြင်ကြသော်၊ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကြီးမား၍ အခြား နာရာယဏတော်တစ်ပါးကဲ့သို့ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 41

दुद्रुवुः केचिदन्योन्ममूचुः संभ्रान्तलोचनाः / अयं स देवो देवानां गोप्ता नारायणो रिपुः

အချို့က ထွက်ပြေးကြ၍ အချို့ကလည်း ကြောက်လန့်ကာ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကြသည်– «ဤသူသည် တကယ်ပင် နာရာယဏ၊ ဒေဝတို့၏ ကာကွယ်ရှင်၊ ရန်သူတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဘုရားတော်ပင်»။

Verse 42

अस्माकमव्ययो नूनं तत्सुतो वा समागतः / इत्युक्त्वा शस्त्रवर्षाणि ससृजुः पुरुषाय ते / तानि चाशेषतो देवो नाशयामास लीलया

«မပျက်မယုတ်သော အဗျယ (Avyaya) သို့မဟုတ် သူ၏သားတော်ပင် ရောက်လာပြီ!» ဟုဆိုကာ ထိုသူတို့သည် အမြင့်မြတ်သော ပုရုရှ (Purusha) ထံသို့ လက်နက်မိုးကို ပစ်လွှတ်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် လီလာတော်ဖြင့် အားမစိုက်ဘဲ အကုန်လုံးကို မကျန်အောင် ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။

Verse 43

तदा हिरण्यकशिपोश्चत्वारः प्रथितौजसः / पुत्रा नारायणोद्भूतं युयुधुर्मेघनिः स्वनाः / प्रह्रादश्चाप्यनुह्रादः संह्रादो ह्राद एव च

ထိုအခါ ဟိရဏ္ယကသိပု၏ အင်အားကြီးမား၍ နာမည်ကျော်သော သားတော်လေးပါးသည် မိုးတိမ်မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ နာရာယဏမှ ပေါ်ထွန်းလာသော အရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် တိုက်ခိုက်ကြသည်– ပရဟ္လာဒ၊ အနုဟ္ရာဒ၊ သံဟ္ရာဒ၊ ဟ္ရာဒ တို့ဖြစ်သည်။

Verse 44

प्रह्रादः प्राहिणोद् ब्राह्ममनुह्रादो ऽथ वैष्णवम् / संह्रादश्चापि कौमारमाग्नेयं ह्राद एव च

ပရဟ္လာဒသည် ဘြာဟ္မ (ဗြဟ္မာနှင့် ဆက်နွယ်သော) သင်ကြားမှုကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အနုဟ္ရာဒသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝ (ဗိဿနုနှင့် ဆက်နွယ်သော) သင်ကြားမှုကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ သံဟ္ရာဒသည် ကೌမာရ (ကူမာရ/စကန္ဒနှင့် ဆက်နွယ်သော) သင်ကြားမှုကိုလည်း ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး ဟ္ရာဒသည် အာဂ္နေယ (အဂ္နိနှင့် ဆက်နွယ်သော) သင်ကြားမှုကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

Verse 45

तानि तं पुरुषं प्राप्य चत्वार्यस्त्राणि वैष्णवम् / न शेकुर्बाधितुं विष्णुं वासुदेवं यथा तथा

ထိုဝိုင်ရှ္ဏဝ လက်နက်လေးပါးသည် အမြင့်မြတ်သော ပုရုရှထံ ရောက်လာသော်လည်း ဗိဿနု—ဝါစုဒေဝကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်စေနိုင်ခဲ့ကြ။

Verse 46

अथासौ चतुरः पुत्रान् महाबाहुर्महाबलः / प्रगृह्य पादेषु करैः संचिक्षेप ननाद च

ထို့နောက် လက်တံကြီး၍ အင်အားမဟာရှိသူသည် သားလေးယောက်ကို ခြေထောက်မှ လက်ဖြင့်ဆွဲကိုင်ကာ ပစ်ချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်မြည်ဟည်းလေ၏။

Verse 47

विमुक्तेष्वथ पुत्रेषु हिरण्यकशिपुः स्वयम् / पादेन ताडयामास वेगेनोरसि तं बली

သားများ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ မဟာသန်မာသူ ဟိရဏ္ယကသိပုသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ခြေဖြင့် သူ၏ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခတ်လေ၏။

Verse 48

स तेन पीडितो ऽत्यर्थं गरुडेन तथाऽशुगः / अदृश्यः प्रययौ तूर्णं यत्र नारायणः प्रभुः / गत्वा विज्ञापयामास प्रवृत्तमखिलं तथा

ဂရုဍ၏ ပြင်းထန်သောနှိပ်စက်မှုကြောင့် ထိုလျင်မြန်သူသည် မမြင်ရအောင် ပျောက်ကွယ်သွား၍ သခင် နာရာယဏရှိရာသို့ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားလေ၏။ သွားရောက်ပြီးနောက် ဖြစ်ပွားသမျှကို အကုန်လုံး လျော်ကန်စွာ လျှောက်တင်လေ၏။

Verse 49

संचिन्त्य मनसा देवः सर्वज्ञानमयो ऽमलः / नरस्यार्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्धतनुं तथा

စိတ်တွင် ဆင်ခြင်တော်မူပြီးနောက် အညစ်အကြေးကင်းသော အလုံးစုံသိမြင်သဘောရှိသည့် ဒေဝတော်သည် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ တစ်ဝက်ကို လူအဖြစ်၊ တစ်ဝက်ကို ခြင်္သေ့အဖြစ် ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။

Verse 50

नृसिंहवपुरव्यक्तो हिरण्यकशिपोः पुरे / आविर्बभूव सहसा मोहयन् दैत्यपुङ्गवान्

ဟိရဏ္ယကသိပု၏ မြို့တော်၌ နရ-သိင်္ဟရုပ်ဖြင့် မထင်ရှားသေးသော သခင်သည် ချက်ချင်း ထင်ရှားပေါ်ထွက်လာကာ ဒೈတျတို့အထဲမှ အထူးထင်ရှားသူကို မောဟစေ၏။

Verse 51

दंष्ट्राकरालो योगात्मा युगान्तदहनोपमः / समारुह्यात्मनः शक्तिं सर्वसंहारकारिकाम् / भाति नारायणो ऽनन्तो यथा मध्यन्दिने रविः

គួរឱ្យខ្លាចជាមួយនឹងចង្កូមដែលលេចចេញមក តាំងនៅក្នុងយោគៈជាខ្លួនឯង និងឆេះដូចភ្លើងនៅចុងបញ្ចប់នៃយុគសម័យ ព្រះនារាយណ៍ដ៏អនន្តបានបញ្ចេញពន្លឺដូចព្រះអាទិត្យនៅពេលថ្ងៃត្រង់។

Verse 52

दृष्ट्वा नृसिंहवपुषं प्रह्रादं ज्येष्ठपुत्रकम् / वधाय प्रेरयामास नरसिहस्य सो ऽसुरः

မိမိ၏သားအကြီးဆုံးဖြစ်သော ပရာဟ္လာဒသည် နရသိင်္ဟ၏ ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ပြည့်စုံနေသည်ကို မြင်လျှင်၊ ထိုအသူရာဘုရင်သည် နရသိင်္ဟကို ရန်ငြိုးထားသဖြင့် သားကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးလေသည်။

Verse 53

इमं नृसिंहवपुषं पूर्वस्माद् बहुशक्तिकम् / सहैव त्वनुजैः सर्वैर्नाशयाशु मयेरितः

ယခင်ကထက် ပိုမိုတန်ခိုးကြီးမားသော ဤနရသိင်္ဟပုံသဏ္ဍာန်ရှိသူကို ၎င်း၏ နောက်လိုက်များနှင့်တကွ ချက်ချင်း ဖျက်ဆီးပစ်လော့။ ငါအမိန့်ပေးသည်။

Verse 54

तत्संनियोगादसुरः प्रह्रादो विष्णुमव्ययम् / युयुधे सर्वयत्नेन नरसिंहेन निर्जितः

ကံကြမ္မာ၏ အလိုအရ အသူရာ ပရာဟ္လာဒသည် ပျက်စီးခြင်းမရှိသော ဗိဿနိုးဘုရားကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်သော်လည်း နရသိင်္ဟ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

Verse 55

ततः संचोदितो दैत्यो हिरण्याक्षस्तदानुजः / ध्यात्वा पशुपतेरस्त्रं ससर्ज च ननाद च

ထို့နောက် ညီဖြစ်သူ ဟိရဏျက္ခ သည် လှုပ်ရှားထကြွလာပြီး ပသုပတိ (သီဝဘုရား) ၏ လက်နက်ကို အာရုံပြု၍ ထိုလက်နက်ကို လွှတ်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လေသည်။

Verse 56

तस्य देवादिदेवस्य विष्णोरमिततेजसः / न हानिमकरोदस्त्रं यथा देवस्य शूलिनः

နတ်တို့၏နတ်ဖြစ်သော အလင်းရောင်အဆုံးမရှိသည့် ဗိဿနုကို ထိုအာယုဓမန်တရားက မထိခိုက်နိုင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ တြိရှူလကိုင် သီဝရှင်ကိုလည်း မထိခိုက်နိုင်ခဲ့။

Verse 57

दृष्ट्वा पराहतं त्वस्त्रं प्रह्रादो भाग्यगौरवात् / मेने सर्वात्मकं देवं वासुदेवं सनातनम्

တွဝဿ္ဋ၏ လက်နက် မစွမ်းနိုင်တော့သည်ကို မြင်သော်၊ ပရဟ္လာဒသည် မိမိ၏ ကံကောင်းခြင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်း နေထိုင်သော အနန္တသနာတန ဝာစုဒေဝကို အလုံးစုံ၏ အတ္တမဖြစ်သော ဘုရားဟု သိမြင်하였다။

Verse 58

संत्यज्य सर्वशस्त्राणि सत्त्वयुक्तेन चेतसा / ननाम शिरसा देवं योगिनां हृदयेशयम्

လက်နက်အားလုံးကို ချန်ထား၍ စတ္တဝ (သန့်ရှင်းကြည်လင်မှု) ဖြင့် တည်ငြိမ်သော စိတ်နှင့်၊ ယောဂီတို့၏ နှလုံးအတွင်း နေထိုင်သော ဘုရားသခင်ထံ ခေါင်းချကန်တော့하였다။

Verse 59

स्तुत्वा नारायणैः स्तोत्रैः ऋग्यजुः सामसंभवैः / निवार्य पितरं भ्रातृन् हिरण्याक्षं तदाब्रवीत्

ရိဂ်၊ ယဇု၊ စာမန်မှ ပေါက်ဖွားသော စတုတ္ထများဖြင့် နာရာယဏကို ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ မိဘနှင့် ညီအစ်ကိုများကို တားဆီးကာ ထို့နောက် ဟိရဏ္ယာက္ရှကို မိန့်ကြား하였다။

Verse 60

अयं नारायणो ऽनन्तः शाश्वतो भगवानजः / पुराणपुरुषो देवो महायोगी जगन्मयः

ဤအရှင်သည် နာရာယဏ အနန္တ—အဆုံးမရှိသူ၊ အမြဲတည်သော ဘဂဝန်၊ မမွေးဖွားသော အဇဖြစ်သည်။ ပုရာဏပုရုရှ၊ တောက်ပသော ဒေဝ၊ မဟာယောဂီ၊ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ပြည့်ဝစိမ့်ဝင်၍ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 61

अयं धाता विधाता च स्वयञ्ज्योतिर्निरञ्जनः / प्रधानपुरुषस्तत्त्वं मूलप्रकृतिरव्ययः

ထိုအရှင်သည် ထိန်းသိမ်းသူ၊ စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ကိုယ်တိုင်တောက်ပ၍ အညစ်အကြေးကင်းစင်တော်မူ၏။ ပရဓာန (Pradhāna) နှင့် ပုရုရှ (Puruṣa) အဖြစ် သတ္တဝါ၏ အမှန်တရားတော်ဖြစ်ပြီး မပျက်မယွင်းသော မူလပရကృతိ (mūla-prakṛti) တော်တည်း။

Verse 62

ईश्वरः सर्वभूतानामन्तर्यामी गुणातिगः / गच्छध्वमेनं शरणं विष्णुमव्यक्तमव्ययम्

ထိုအရှင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ဣශ්ဝရ (Īśvara) ဖြစ်၍ အတွင်းမှ အုပ်စိုးသူ (Antaryāmin) တော်မူကာ ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။ ထိုအရှင်ထံ သရဏံယူကြလော့—အဗျက္တ (မထင်ရှား) နှင့် မပျက်မယွင်းသော ဗိဿဏု (Viṣṇu) ထံသို့။

Verse 63

एवमुक्ते सुदुर्बुद्धिर्हिरण्यकशिपुः स्वयम् / प्रोवाच पुत्रमत्यर्थं मोहितो विष्णुमायया

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ စိတ်မကောင်းသော ဟိရဏ္ယကသိပု (Hiraṇyakaśipu) ကိုယ်တိုင်သည် ဗိဿဏု၏ မာယာ (māyā) ကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ သားတော်အား အလွန်ရှည်လျားစွာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 64

अयं सर्वात्मना वध्यो नृसिंहो ऽल्पपराक्रमः / समागतो ऽस्मद्भवनमिदानीं कालचोदितः

“ဤ နရစിംဟ (Narasiṃha) ကို အလုံးစုံ မနှောင့်နှေးဘဲ သတ်ရမည်။ သူ၏ အင်အားသည် နည်းပါး၏။ ကာလ (Kāla) ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ယခု ငါတို့အိမ်တော်သို့ ရောက်လာပြီ” ဟု ဆို၏။

Verse 65

विहस्य पितरं पुत्रो वचः प्राह महामतिः / मा निन्दस्वैनमीशानं भूतानामेकमव्ययम्

သားတော် ပညာရှိသည် ဖခင်ကို ပြုံးရယ်ကာ ဤစကားကို ဆို၏—“ထိုအရှင်ကို မနိမ့်ချပါနှင့်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်း မပျက်မယွင်းသော အရှင် ဣရှာန (Īśāna) တော်မူ၏။”

Verse 66

कथं देवो महादेवः शाश्वतः कालवर्जितः / कालेन हन्यते विष्णुः कालात्मा कालरूपधृक्

အချိန်ကို ကျော်လွန်၍ ထာဝရတည်သော မဟာဒေဝ ဘုရားသည် မည်သို့နည်း—အချိန်၏အတ္တနှင့် အချိန်၏ရုပ်ကို ဆောင်သော ဗိဿနု (ဟရီ) ကို အချိန်က ထိုးနှက်သတ်နိုင်သည်ဟု မည်သို့ဆိုနိုင်သနည်း။

Verse 67

ततः सुवर्णकशिपुर्दुरात्मा विधिचोदितः / निवारितो ऽपि पुत्रेण युयोध हरिमव्ययम्

ထို့နောက် ကံကြမ္မာ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် စိတ်ဆိုးယုတ်သော သုဝဏ္ဏကသိပု သည် မိမိသားက တားဆီးသော်လည်း မပျက်မယွင်းသော ဟရီ (ဗိဿနု) ကို ဆက်လက်တိုက်ခိုက်လေ၏။

Verse 68

संरक्तनयनो ऽन्तो हिरण्यनयनाग्रजम् / नखैर्विदारयामास प्रह्रादस्यैव पश्यतः

ဓမ္မဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက်၊ တိုင်အတွင်း၌ နေသော အရှင်သည် ဟိရဏ္ယနယန၏ အကိုကို လက်သည်းဖြင့် ခွဲဖောက်ဆုတ်ဖြဲလေ၏—ပရဟ္လာဒက ကိုယ်တိုင် မြင်လျက်ရှိစဉ်။

Verse 69

हते हिरण्यकशिपौ हिरण्याक्षो महाबलः / विसृज्य पुत्रं प्रह्रादं दुद्रुवे भयविह्वलः

ဟိရဏ္ယကသိပု သတ်ခံရပြီးနောက်၊ အင်အားကြီးသော ဟိရဏ္ယာක්ෂ သည် ကြောက်ရွံ့လှုပ်ရှား၍ မိမိသား ပရဟ္လာဒကို စွန့်ပစ်ကာ ထွက်ပြေးလေ၏။

Verse 70

अनुह्रादादयः पुत्रा अन्ये च शतशो ऽसुराः / नृसिंहदेहसंभूतैः सिंहैर्नोता यमालयम्

အနုဟ္ရာဒတို့ အခြားသားများနှင့် အခြားအဆူရာ ရာချီတို့ကို နရစിംဟ၏ ကိုယ်မှ ပေါက်ဖွားလာသော ခြင်္သေ့များက မောင်းနှင်၍ ယမ၏ အိမ်တော် (သေမင်း၏ လောက) သို့ တင်ပို့ခိုင်းစေ하였다။

Verse 71

ततः संहृत्य तद्रूपं हरिर्नारायणः प्रभुः / स्वमेव परमं रूपं ययौ नारायणाह्वयम्

ထို့နောက် အရှင်ဟရီ—နာရာယဏ မဟာပိုင်ရှင်သည် ယာယီယူထားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြန်လည်သိမ်းယူ၍ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်သော «နာရာယဏ» ဟူသော သဘောသဏ္ဌာန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူ၏။

Verse 72

गते नारायणे दैत्यः प्रह्रादो ऽसुरसत्तमः / अभिषेकेण युक्तेन हिरण्याक्षमयोजयत्

နာရာယဏ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အဆုရတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဒိုင်တျ ပရဟ္လာဒသည် အဘိသေက (အာဏာတင်မြှောက်သည့် သန့်စင်ပွဲ) ကို ပြည့်စုံစွာ ပြုလုပ်ကာ ဟိရဏ္ယာක්ෂကို အာဏာပိုင်အဖြစ် တင်မြှောက်လေ၏။

Verse 73

स बाधयामास सुरान् रणे जित्वा मुनीनपि / लब्ध्वान्धकं महापुत्रं तपसाराध्य शङ्करम्

သူသည် စစ်မြေပြင်၌ ဒေဝတို့ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် မုနိတို့ကိုတောင် နှောင့်ယှက်လေ၏။ ထို့ပြင် တပသဖြင့် သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုကာ အန္ဓကကို မဟာသားတော်အဖြစ် ရရှိလေ၏။

Verse 74

देवाञ्जित्वा सदेवेन्द्रान् बध्वाच धरणीमिमाम् / नीत्वा रसातलं चक्रे वन्दीमिन्दीवरप्रभाम्

သူသည် အိန္ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတို့ကို အနိုင်ယူပြီး ဤမြေကြီးကို ချည်နှောင်ကာ ရသာတလသို့ ဆွဲခေါ်သွား၍ ကြာပန်းရောင်တောက်ပသော မြေမယ်ကို အကျဉ်းသားကဲ့သို့ ချုပ်နှောင်ထားလေ၏။

Verse 75

ततः सब्रह्मका देवाः परिम्लानमुखश्रियः / गत्वा विज्ञापयामासुर्विष्णवे हरिमन्दिरम्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာနှင့်အတူ ဒေဝတို့သည် မျက်နှာအလှပျက်ယွင်း၍ တောက်ပမှုလျော့နည်းကာ ဟရီ၏ မန္ဒိရသို့ သွားရောက်ပြီး ဗိဿဏုထံ တင်ပြလျှောက်ထားကြလေ၏။

Verse 76

स चिन्तयित्वा विश्वात्मा तद्वधोपायमव्ययः / सर्वेदेवमयं शुभ्रं वाराहं वपुरादधे

ထိုအခါ မပျက်မယွင်းသော ကမ္ဘာအတ္တမဟာတန်ခိုးရှင်သည် စဉ်းစား၍ သူ့ကိုသတ်ရန် နည်းလမ်းကို စီမံကာ၊ ထို့နောက် သခင်ဘုရားသည် နတ်အားလုံးပါဝင်သကဲ့သို့ သန့်ရှင်းတောက်ပသော ဝရာဟ (ဝက်တော) ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 77

गत्वा हिरण्यनयनं हत्वा तं पुरुषोत्तमः / दंष्ट्रयोद्धारयामास कल्पादौ धरणीमिमाम्

ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်ဆုံးပုရုရှ) သည် ဟိရဏ္ယနယန ထံသို့ သွားရောက်၍ သတ်တော်မူပြီး၊ ကပ္ပအစတွင် ဤမြေကြီးကို မိမိ၏ သွားတံ (တံခွန်) များဖြင့် မြှောက်တင်တော်မူ၏။

Verse 78

त्यक्त्वा वराहसंस्थानं संस्थाप्य च सुरद्विजान् स्वामेव प्रकृतिं दिव्यां ययौ विष्णुः परं पदम्

ဝရာဟရုပ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး နတ်များနှင့် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) များကို သင့်တော်သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း ပြန်လည်တည်ထောင်ကာ၊ ဗိဿနုသည် မိမိ၏ သာယာမြင့်မြတ်သော ပရကృతိသို့ ပြန်သွား၍ အမြင့်ဆုံး အဘောဒ်ကို ရောက်တော်မူ၏။

Verse 79

तस्मिन् हते ऽमररिपौ प्रह्रादौ विष्णुतत्परः / अपालयत् स्वकंराज्यं भावं त्यक्त्वा तदाऽसुरम्

နတ်တို့၏ ရန်သူကို သတ်ပြီးသောအခါ၊ ဗိဿနုကို အပြည့်အဝ အလေးအနက်ထားသော ပရဟ္လာဒသည် ထိုအခါ အဆုရသဘောကို စွန့်လွှတ်၍ မိမိ၏ နိုင်ငံကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏။

Verse 80

इयाज विधिवद् देवान् विष्णोराराधने रतः / निः सपत्नं तदा राज्यं तस्यासीद् विष्णुवैभवात्

သူသည် ဗိဿနုကို အာရాధနာပြုရာ၌ အမြဲတမ်း စိတ်နှလုံးထား၍၊ သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိအတိုင်း နတ်များကို မှန်ကန်စွာ ပူဇော်တော်မူ၏။ ဗိဿနု၏ ဂုဏ်တန်ခိုးကြောင့် ထိုအခါ သူ၏ နိုင်ငံသည် ပြိုင်ဘက်မရှိ အနှောင့်အယှက်ကင်းလွတ်ခဲ့၏။

Verse 81

ततः कदाचिदसुरो ब्राह्मणं गृहमागतम् / तापसं नार्चयामास देवानां चैव मायया

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ အသူရတစ်ဦးသည် မိမိအိမ်သို့ ရောက်လာသော ဗြာဟ္မဏ တပသီကို မာယာကြောင့် မလေးစားမပူဇော်ဘဲ၊ ဒေဝတားတို့ကိုပါ မထင်ရှားသကဲ့သို့ ပြုခဲ့သည်။

Verse 82

स तेन तापसो ऽत्यर्थं मोहितेनावमानितः / शशापासुरराजानं क्रोधसंरक्तलोचनः

ထိုမောဟဖြစ်သူ၏ အလွန်အမင်း အပမာခံရသော တပသီသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးနီရဲလျက် အသူရဘုရင်ကို ကျိန်စာချလိုက်သည်။

Verse 83

यत्तद्वलं समाश्रित्य ब्राह्मणानवमन्यसे / सा भक्तिर्वैष्णवी दिव्या विनाशं ते गमिष्यति

အဲဒီအင်အားတစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး ဗြာဟ္မဏတို့ကို မထီမဲ့မြင်ပြုသလား; ထို့ကြောင့် ဗိဿ္ဏုသို့ ဆည်းကပ်သော သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သည့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဘက္တိသည် သင့်ကို ပျက်စီးခြင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လိမ့်မည်။

Verse 84

इत्युक्त्वा प्रययौ तूर्णं प्रह्रादस्य गृहाद् द्विजः / मुमोह राज्यसंसक्तः सो ऽपि शापबलात् ततः

ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် ပရဟ္လာဒ၏ အိမ်မှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ထို့နောက် နန်းစံအာရုံကပ်နေသော ပရဟ္လာဒလည်း ထိုကျိန်စာ၏ အင်အားကြောင့် မောဟထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။

Verse 85

बाधयामास विप्रेन्द्रान् न विवेद जनार्दनम् / पितुर्वधमनुस्मृत्य क्रोधं चक्रे हरिं प्रति

သူသည် အထွတ်အထိပ် ဗြာဟ္မဏ ရှင်ရသီတို့ကို စတင်နှိပ်စက်ခဲ့ပြီး၊ အနီး၌ရှိတော်မူသော ဇနာရ္ဒန (အရှင်) ကို မသိမြင်နိုင်ခဲ့။ ဖခင်သတ်ခံရခြင်းကို သတိရကာ ဟရီ (ဗိဿ္ဏု) အပေါ် ဒေါသကို ထူထောင်လေ၏။

Verse 86

तयोः समभवद् युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् / नारायणस्य देवस्य प्रह्रादस्यामरद्विषः

ထိုနှစ်ဦးကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ဆံပင်ထောင်စေသော စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏—ဘုရားနာရာယဏ၊ သခင်တော်တေဝဒေဝနှင့် အမရတို့၏ ရန်သူ အဆုရ ပရာဟ္လာဒ တို့ကြား ဖြစ်၏။

Verse 87

कृत्वा तु सुमहद् युद्धं विष्णुना तेन निर्जितः / पुर्वसंस्कारमाहात्म्यात् परस्मिन् पुरुषे हरौ / संजातं तस्य विज्ञानं शरण्यं शरणं ययौ

စစ်ပွဲကြီးမားစွာ ဆင်နွှဲပြီးနောက် သူသည် ထိုဗိဿဏုကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် အတိတ်သံသရာအကျင့်အကြံ (ပူရ္ဝသံစ్కာရ) ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဟရီ—အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ—အပေါ် သဘောပေါက်မြင်သိမှု ပေါ်ထွန်းလာ၍ ကာကွယ်ရာအဖြစ် ထိုကာကွယ်ရှင်ထံ သွားရောက် ခိုလှုံခဲ့၏။

Verse 88

ततः प्रभृति दैत्येन्द्रो ह्यनन्यां भक्तिमुद्वहन् / नारायणे महायोगमवाप पुरुषोत्तमे

ထိုအချိန်မှစ၍ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်သည် အခြားမရှိသော တစ်စိတ်တစ်သဘော ဘက္တိကို ဆောင်ရွက်ကာ ပုရုရှိုတ္တမ နာရာယဏ၌ မဟာယောဂကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 89

हिरण्यकशिपोः पुत्रे योगसंसक्तचेतसि / अवाप तन्महद् राज्यमन्धको ऽसुरपुङ्गवः

ဟိရဏ္ယကသိပု၏ သားသည် ယောဂ၌ စိတ်နှလုံး စူးစိုက်နေစဉ်၊ အဆုရတို့အနက် ထင်ရှားသော အန္ဓကသည် ထိုကြီးမားသော နိုင်ငံတော်ကို ရရှိခဲ့၏။

Verse 90

हिरण्यनेत्रतनयः शंभोर्देहसमुद्भवः / मन्दरस्थामुमां देवीं चकमे पर्वतात्मजाम्

ဟိရဏ္ယနေတရ၏ သား၊ သမ္ဘု၏ ကိုယ်တော်မှ ပေါက်ဖွားသူသည် မန္ဒရတောင်၌ နေထိုင်သော တောင်မွေး သမီးတော် ဒေဝီ ဥမာကို ချစ်မြတ်နိုး၍ လိုလားခဲ့၏။

Verse 91

पुरा दारुवने पुण्ये मुनयो गृहमेधिनः / ईश्वराराधनार्थाय तपश्चेरुः सहस्त्रशः

ရှေးကာလ၌ သန့်ရှင်းသော ဒါရုဝန တော၌ အိမ်ထောင်ရှင် ရဟန်းမုနိများ ထောင်ပေါင်းများစွာက အီရှွရကို ပူဇော်ရန် တပသကို ကျင့်ကြသည်။

Verse 92

ततः कदाचिन्महति कालयोगेन दुस्तरा / अनावृष्टिरतीवोग्रा ह्यासीद् भूतविनाशिनी

ထို့နောက် တစ်ခါတစ်ရံ၌ ကာလ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ယောဂကြောင့် ကျော်လွှားမရသော အလွန်ပြင်းထန်သည့် မိုးခေါင်မှု ပေါ်ပေါက်ကာ သတ္တဝါများကို ဖျက်ဆီးလေ၏။

Verse 93

समेत्य सर्वे मुनयो गौतमं तपसां निधिम् / अयाचन्त क्षुधाविष्टा आहारं प्राणधारणम्

မုနိအားလုံး စုဝေးကာ တပသ၏ خز خز ဖြစ်သော ဂေါတမထံသို့ သွားရောက်၍ ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် အသက်ထိန်းရန် အစာကို တောင်းခံကြသည်။

Verse 94

स तेभ्यः प्रददावन्नं मृष्टं बहुतरं बुधः / सर्वे बुबुजिरे विप्रा निर्विशङ्केन चेतसा

ထိုပညာရှိသည် သူတို့အား အရသာကောင်း၍ များပြားသော အစာကို ပေးလှူ၏။ ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ မုနိများအားလုံးသည် သံသယကင်းသော စိတ်ဖြင့် စားသောက်ကြသည်။

Verse 95

गते तु द्वादशे वर्षे कल्पान्त इव शङ्करी / बभूव वृष्टिर्महती यथापूर्वमभूज्जगत्

နှစ်တစ်ဆယ်နှစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ ရှင်ကရီသည် ကလ္ပအဆုံး၏ အင်အားကဲ့သို့ မိုးကြီးရွာစေ၍ ကမ္ဘာလောကသည် ယခင်ကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြစ်လာ၏။

Verse 96

ततः सर्वे मुनिवराः समामन्त्र्य परस्परम् / महर्षि गौतमं प्रोचुर्गच्छाम इति वेगतः

ထို့နောက် မုနိမြတ်ကြီးတို့အားလုံးသည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး မဟာရိရှိ ဂေါတမအား «သွားကြစို့» ဟု ဆိုကာ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 97

निवारयामास च तान् कञ्चित् कालं यथासुखम् / उषित्वा मद्गृहे ऽवश्यं गच्छध्वमिति पण्डिताः

ထို့နောက် သူသည် သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ အချိန်အနည်းငယ် တားဆီးကာ သက်သာစွာ နေထိုင်စေ၏။ «ငါ့အိမ်၌ မဖြစ်မနေ တည်းခိုပြီးမှ ထွက်ခွာကြလော့» ဟု ပညာရှိတို့က ဆို၏။

Verse 98

ततो मायामयीं सृष्ट्वा कृशां गां सर्व एव ते / समीपं प्रापयामासुगौतमस्य महात्मनः

ထို့နောက် သူတို့အားလုံးသည် မာယာဖြင့် မျက်နှာပြင်တု အရိုးပေါ်အသားနည်းသော နွားတစ်ကောင်ကို ဖန်ဆင်းကာ မဟာစိတ်ရှိသော ဂေါတမရိရှိ၏ အနီးသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြ၏။

Verse 99

सो ऽनुवीक्ष्य कृपाविष्टस्तस्याः संरक्षणोत्सुकः / गोष्ठे तां बन्धयामास स्पृष्टमात्रा ममार सा

သူသည် နွားမကို ကြည့်မြင်သော် ကရုဏာစိတ် ဝင်ရောက်ကာ ကာကွယ်လိုစိတ်ဖြင့် နွားခြံ၌ ချည်နှောင်ထား၏။ သို့ရာတွင် ထိမိသည့် ခဏတည်းကပင် နွားမသည် သေဆုံးသွား၏။

Verse 100

स शोकेनाभिसंतप्तः कार्याकार्यं महामुनिः / न पश्यति स्म सहसा तादृशं मुनयो ऽब्रुवन्

ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် မဟာမုနိသည် စိတ်ပူလောင်ကာ ချက်ချင်းပင် လုပ်သင့်သည် မလုပ်သင့်သည်ကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့။ ထိုသို့ဖြစ်နေသည်ကို မြင်၍ မုနိတို့က သူ့အား ပြောကြ၏။

Verse 101

गोवध्येयं द्विजश्रेष्ठ यावत् तव शरीरगा / तावत् ते ऽन्नं न भोक्तव्यं गच्छामो वयमेव हि

အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံးရေ၊ နွားသတ်ပာပက သင်၏ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကပ်လျက်ရှိနေသမျှ အစာမစားရ။ အမှန်တကယ် ငါတို့သည် သင်ထံမှ ထွက်ခွာမည်။

Verse 102

तेन ते मुदिताः सन्तो देवदारुवनं शुभम् / जग्मुः पापवशं नीतास्तपश्चर्तुं यथा पुरा

ထိုအကြောင်းကြောင့် သန့်ရှင်းသူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လျက် မင်္ဂလာရှိသော ဒေဝဒါရုတောသို့ သွားကြ၏။ ပာပ၏အာဏာအောက်သို့ ဆွဲခေါ်ခံရသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ ထပ်မံ တပဿာကျင့်ရန် သွားကြသည်။

Verse 103

स तेषां मायया जातां गोवध्यां गौतमो मुनिः / केनापि हेतुना ज्ञात्वा शशापातीवकोपनः

ဂေါတမ မုနိသည် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် နွားသတ်ပာပသည် သူတို့၏ မာယာလှည့်ဖြားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သိမြင်၍ ပြင်းထန်သော ဒေါသဖြင့် သူတို့ကို ကျိန်စာချလိုက်သည်။

Verse 104

भविष्यन्ति त्रयीबाह्या महापातकिभिः समाः / बभूवुस्ते तथा शापाज्जायमानाः पुनः पुनः

“သင်တို့သည် ဝေဒသုံးပါးမှ ပြင်ပသူများ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်၊ မဟာပာပကျူးလွန်သူများနှင့် တူညီကြလိမ့်မည်။” ထိုကျိန်စာကြောင့် သူတို့သည် ထပ်ခါထပ်ခါ မွေးဖွားလာကြ၏။

Verse 105

सर्वे संप्राप्य देवेशं शङ्करं विष्णुमव्ययम् / अस्तुवन् लौकिकैः स्तोत्रैरुच्छिष्टा इव सर्वगौ

သူတို့အားလုံးသည် ဒေဝတို့၏အရှင်—ရှင်ကရ၊ ဗိဿဏုဖြစ်သော မဖျက်မပြတ်အရှင်—ထံသို့ ချဉ်းကပ်ကာ လောကီသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။ အမျိုးမျိုးသော နွားအုပ်တို့က ကျန်ရစ်သည့်အရာကို ပူဇော်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 106

देवदेवौ महादेवौ भक्तानामार्तिनाशनौ / कामवृत्त्या महायोगौ पापान्नस्त्रातुमर्हथः

အို နတ်တို့၏နတ်၊ အို မဟာသခင်နှစ်ပါး—ဘက္တတို့၏ဒုက္ခကိုဖျက်ဆီးသူတို့—အို မဟာယောဂီတို့၊ ကရုဏာတော်ကြောင့် အလိုတော်ကို ကောင်းချီးပေးရန် လှည့်တော်မူသူတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်မှ ကယ်တင်တော်မူပါ။

Verse 107

तदा पार्श्वस्थितं विष्णुं संप्रेक्ष्य वृषभध्वजः / किमेतेषां भवेत् कार्यं प्राह पुण्यैषिणामिति

ထို့နောက် ဝೃಷဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ဗိဿနုကို ကြည့်၍ “ဤကုသိုလ်ရှာဖွေသူတို့အတွက် ဘာကို လုပ်ပေးရမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။

Verse 108

ततः स भगवान् विष्णुः शरण्यो भक्तवत्सलः / गोपतिं प्राह विप्रेन्द्रानालोक्य प्रणतान् हरिः

ထို့နောက် အရှင်ဗိဿနု—အမြဲတမ်း ခိုလှုံရာဖြစ်၍ ဘက္တတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးသူ—သည် ဦးညွှတ်ပူဇော်နေသော ဗြာဟ္မဏ ဥသျှင်အထွတ်အမြတ်တို့ကို ကြည့်ရှု၍၊ ဂိုပတိဖြစ်သော ဟရီတော်မူသည် စကားတော်ဆို၏။

Verse 109

न वेदबाह्ये पुरुषे पुण्यलेशो ऽपि शङ्कर / संगच्छते महादेव धर्मो वेदाद् विनिर्बभौ

အို ရှင်ကရ၊ ဝေဒအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လူ၌ ကုသိုလ်အနည်းငယ်တောင် မတည်နိုင်ပါ။ အို မဟာဒေဝ၊ ဓမ္မသည် ဝေဒမှ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းဖြစ်၏။

Verse 110

तथापि भक्तवात्सल्याद् रक्षितव्या महेश्वर / अस्माभिः सर्व एवेमे गन्तारो नरकानपि

သို့သော်လည်း အို မဟေရှွရ၊ ဘက္တတို့အပေါ် ချစ်ကြင်နာမှုကြောင့် သူတို့ကို ကာကွယ်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ဤနေရာရှိ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် နరకသို့တောင် သွားရမည့်ကံဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 111

तस्माद् वै वेदबाह्यानां रक्षणार्थाय पापिनाम् / विमोहनाय शास्त्राणि करिष्यामो वृषध्वज

ထို့ကြောင့် ဝေဒမှ ပြင်ပ၌ ရပ်နေသူတို့ကို (အပြစ်ရှိသော်လည်း) ကာကွယ်ရန်နှင့် ဝေဒမဂ်မှ လွဲချော်စေရန် မောဟ-သတ်တရားကျမ်းများကို စီရင်ရေးသားမည်၊ အို နွားအလံတင်ရှင် (ရှီဝ)။

Verse 112

एवं संबोधितो रुद्रो माधवेन मुरारिणा / चकार मोहशास्त्राणि केशवो ऽपि शिवेरितः

မုရကိုသတ်သော မာဓဝက ဤသို့ ခေါ်ဆိုသဖြင့် ရုဒ္ဒရသည် မောဟ-သတ်တရားကျမ်းများကို စီရင်ရေးသား하였다။ ထို့ပြင် ရှီဝ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကေရှဝလည်း ထိုအရာကို လှုပ်ရှားစေ၍ သာသနာတော်၏ အစီအစဉ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 113

कापालं नाकुलं वामं भैरवं पूर्वपश्चिमम् / पञ्चरात्रं पाशुपतं तथान्यानि सहस्त्रशः

ကာပါလ၊ နာကူလ၊ ဝါမ၊ ဘဲရဝ၊ အရှေ့ပိုင်းနှင့် အနောက်ပိုင်း သာသနာရိုးရာများ၊ ပဉ္စရာတြ၊ ပါရှုပတ—ထို့အပြင် အခြားသော သဘောတရားစနစ်များ ထောင်ပေါင်းများစွာလည်း ရှိ၏။

Verse 114

सृष्ट्वा तानूचतुर्देवौ कुर्वाणाः शास्त्रचोदितम् / पतन्तो निरये घोरे बहून् कल्पान् पुनः पुनः

ထိုအရာတို့ကို ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ဘုရားသခင်လေးပါးက ဆိုကြသည်—“သတ်တရားကျမ်းက ခိုင်းစေသကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်ကို မှားယွင်းစွာယူ၍ မမှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ် နရကသို့ ကပ္ပများစွာ အကြိမ်ကြိမ် ကျရောက်ကြ၏။”

Verse 115

जायन्तो मानुषे लोके क्षीणपापचयास्ततः / ईश्वराराधनबलाद् गच्छध्वं सुकृतां गतिम् / वर्तध्वं मत्प्रसादेन नान्यथा निष्कृतिर्हि वः

လူ့လောက၌ ထပ်မံမွေးဖွားလာသောအခါ ထိုကြောင့် စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးတို့သည် ကုန်ခမ်းသွားမည်။ အီရှဝရကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်း၏ အင်အားကြောင့် ကုသိုလ်ဖြင့် ရရှိသော မင်္ဂလာလမ်းသို့ သင်တို့ သွားရောက်မည်။ ငါ၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် နေထိုင်ကြလော့—သင်တို့အတွက် အခြားသော အမှန်တကယ်သော အပြစ်လျော့ခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း မရှိ။

Verse 116

एवमीश्वरविष्णुभ्यां चोदितास्ते महर्षयः / आदेशं प्रत्यपद्यन्त शिरसासुरविद्विषोः

ဤသို့ ဣශ්ဝရ (ရှီဝ) နှင့် ဗိෂ္ဏု တို့က တိုက်တွန်းသဖြင့် မဟာရိရှီတို့သည် အဆုရတို့၏ ရန်သူ၏ အမိန့်ကို ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ခံလိုက်ကြသည်။

Verse 117

चक्रुस्ते ऽन्यानि शास्त्राणि तत्र तत्र रताः पुनः / शिष्यानध्यापयामासुर्दर्शयित्वा फलानि तु

သူတို့သည် အမျိုးမျိုးသော သာသနာဗေဒများ၌ ထပ်တလဲလဲ စူးစမ်းနှစ်မြှုပ်ကာ နေရာနေရာတွင် ကျမ်းစာများကို ရေးသားပြုစုကြပြီး၊ အကျိုးရလဒ်များကို ပြသကာ တပည့်များကို သင်ကြားလေ့ကျင့်ပေးကြသည်။

Verse 118

मोहयन्त इमं लोकमवतीर्य महीतले / चकार शङ्करो भिक्षां हितायैषां द्विजैः सह

မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာကာ ဤလောကကို မောဟဖြစ်စေပြီးနောက်၊ သင်္ကရသည် ဤဗြာဟ္မဏတို့နှင့်အတူ သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးအကျိုးအတွက် ဘိက္ခုဘဝ (တောင်းစားသက်တာ) ကို ခံယူခဲ့သည်။

Verse 119

कपालमालाभरणः प्रेतभस्मावगुण्ठितः / विमोहयंल्लोकमिमं जटामण्डलमण्डितः

ခေါင်းခွံပန်းကုံးကို အလှဆင်ဝတ်ဆင်၍ သေသူတို့၏ ပြာမှုန်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ၊ ကြိုးထုံးဆံပင်ဝိုင်းကြီးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသဖြင့်၊ သူသည် ဤလောကတစ်လောကလုံးကို မောဟဖြစ်စေသည်။

Verse 120

निक्षिप्य पार्वतीं देवीं विष्णावमिततेजसि / नियोज्याङ्गभवं रुद्रं भैरवं दुष्टनिग्रहे

အလွန်တောက်ပ၍ မတိုင်းတာနိုင်သော ဗိෂ္ဏုထံသို့ ဒေဝီ ပါရဝတီကို အပ်နှံပြီးနောက်၊ မိမိကိုယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ရုဒြ—ဘဲရဝကို မကောင်းသူတို့ကို နှိမ်နင်းရန် ခန့်အပ်တော်မူသည်။

Verse 121

दत्त्वा नारायणे देवीं नन्दिनं कुलनन्दिनम् / संस्थाप्य तत्र गणपान् देवानिन्द्रपुरोगमान्

နာရာယဏထံသို့ ဒေဝီကို ပူဇော်အပ်နှံ၍ မျိုးရိုး၏ အလှတရားဖြစ်သော နန္ဒိန်ကိုလည်း ပူဇော်ကာ၊ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ရှိဝ၏ ဂဏာခေါင်းဆောင်များနှင့် အိန္ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များကို တည်ထောင်ထား하였다။

Verse 122

प्रस्थिते ऽथ महादेवे विष्णुर्विश्वतनुः स्वयम् / स्त्रीरूपधारी नियतं सेवते स्म महेश्वरीम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝ ထွက်ခွာသွားသောအခါ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်တော်အဖြစ်ထားသော ဗိဿဏုသည် ကိုယ်တိုင် မိန်းမရုပ်ကို ဆောင်ယူကာ မဟေရှဝရီ မဟာဒေဝီကို တည်ကြည်စွာ ဆက်လက်ဝတ်ပြုစေဝာခဲ့သည်။

Verse 123

ब्रह्मा हुताशनः शक्रो यमो ऽन्ये सुरपुङ्गवाः / सिषेविरे महादेवीं स्त्रीवेशं शोभनं गताः

ဗြဟ္မာ၊ အဂ္နိ၊ အိန္ဒြာ၊ ယမနှင့် အခြားသော ထိပ်တန်းဒေဝတော်များသည် လှပသော မိန်းမဝတ်စုံကို ဆောင်ယူကာ မဟာဒေဝီကို ဝတ်ပြုစေဝာကြ하였다။

Verse 124

नन्दीश्वरश्च भगवान् शंभोरत्यन्तवल्लभः / द्वारदेशे गणाध्यक्षो यथापूर्वमतिष्ठत

ထို့ပြင် သမ္ဘု၏ အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ အရှင်မြတ် နန္ဒီဣශ්ဝရသည် ယခင်ကဲ့သို့ တံခါးဝ၌ ဂဏာအုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ရပ်တည်နေ하였다။

Verse 125

एतस्मिन्नन्तरे दैत्यो ह्यन्धको नाम दुर्मतिः / आहर्तुकामो गिरिजामाजगामाथ मन्दरम्

ထိုအချိန်အတွင်း စိတ်ဆိုးယုတ်သော ဒೈတျာ အန္ဓကဟု အမည်ရသူသည် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို ခိုးယူသွားလိုသော ဆန္ဒဖြင့် မန္ဒရတောင်သို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 126

संप्राप्तमन्धकं दृष्ट्वा शङ्करः कालभैरवः / न्यषेधयदमेयात्मा कालरूपधरो हरः

အန္ဓက ရောက်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ရှင်ကရ—ကာလဘဲရဝ—အတိုင်းမသိသော အတ္တသတ္တိရှိ ဟရ၊ ကာလ၏ ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်၍ သူ့ကို တားဆီးချုပ်ထိန်း하였다။

Verse 127

तयोः समभवद् युद्धं सुघोरं रोमहर्षणम् / शूलेनोरसि तं दैत्यमाजघान वृषध्वजः

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်၊ အမွှေးထောင်စေသော စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ ထို့နောက် ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) သည် တြိရှူလဖြင့် ထို ဒೈတျကို ရင်ဘတ်ပေါ် ထိုးနှက်하였다။

Verse 128

ततः सहस्त्रशो दैत्यः ससर्जान्धकसंज्ञितान् / नन्दिषेणादयो दैत्यैरन्धकैरभिनिर्जिताः

ထို့နောက် ထို ဒೈတျသည် “အန္ဓက” ဟု ခေါ်သော သတ္တဝါများကို ထောင်ချီ ထုတ်ပေါ်စေ၏။ နန္ဒိစೇန နှင့် အခြားသူတို့သည် ထို ဒൈတျ-အန္ဓကများကြောင့် လုံးဝ ဖိနှိပ်အနိုင်ယူခံရ하였다။

Verse 129

घण्टाकर्णो मेघनादश्चण्डेशश्चण्डतापनः / विनायको मेघवाहः सोमनन्दी च वैद्युतः

“ဃဏ္ဍာကර්ဏ၊ မေဃနာဒ၊ စဏ္ဍေရှ၊ စဏ္ဍတாபန၊ ဝိနာယက၊ မေဃဝါဟ၊ သောမနန္ဒီ၊ ဝૈദ്യုတ” ဟူသော အမည်များသည် ရုဒ္ရ၏ ကြမ်းတမ်းသော အစေခံများထဲမှ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 130

सर्वे ऽन्धकं दैत्यवरं संप्राप्यातिबलान्विताः / युयुधुः शूलशक्त्यृष्टिगिरिकूटपरश्वधैः

သူတို့အားလုံးသည် အလွန်ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် ပြည့်စုံကာ ဒೈတျတို့၏ အထွတ်အထိပ် အန္ဓကထံ ချဉ်းကပ်၍ တြိရှူလ၊ လှံ၊ ဂျဗလင်၊ တောင်ထိပ်များကို ပစ်လက်နက်အဖြစ်၊ နှင့် ပုဆိန်တို့ဖြင့် တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 131

भ्रामयित्वाथ हस्ताभ्यां गृहीतचरणद्वयाः / दैत्येन्द्रेणातिबलिना क्षिप्तास्ते शतयोजनम्

ထို့နောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လှည့်ပတ်လှန်ပြီးနောက် အလွန်အင်အားကြီးသော ဒೈత్యအရှင်က သူတို့ကို ယောဇနာတစ်ရာအကွာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

Verse 132

ततो ऽन्धकनिसृष्टास्ते शतशो ऽथ सहस्त्रशः / कालसूर्यप्रतीकाशा भैरवं त्वभिदुद्रुवुः

ထို့နောက် အန္ဓကက လွှတ်လိုက်သော အရာဝတ္ထုတို့သည် ရာချီပြီးနောက် ထောင်ချီလာကာ ကာလအဆုံး၏ နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ ဘိုင်ရဝထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာကြသည်။

Verse 133

हा हेति शब्दः सुमहान् बभूवातिभयङ्करः / युयोध भैरवो रुद्रः शूलमादाय भीषणम्

“ဟာ! ဟာ!” ဟူသော အော်ဟစ်သံကြီးသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ဘိုင်ရဝ-ရုဒြာသည် ကြောက်မက်ဖွယ် သုံးချွန်လှံ (ตรีศูล) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ စစ်ပွဲသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်하였다။

Verse 134

दृष्ट्वान्धकानां सुबलं दुर्जयं तर्जितो हरः / जगाम शरणं देवं वासुदेवमजं विभुम्

အန္ဓကတို့၏ တပ်အင်အားသည် အလွန်ခိုင်မာ၍ မအနိုင်ယူနိုင်ကြောင်းကို မြင်သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် စိန်ခေါ်ခံရသဖြင့် မမွေးဖွားသည့် အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော အရှင်ကြီး ဝါစုဒေဝကို အားကိုးရာအဖြစ် သွားရောက်ခိုလှုံ하였다။

Verse 135

सो ऽसृजद् भगवान् विष्णुर्देवीनां शतमुत्तमम् / देवीपार्श्वस्थितो देवो विनाशायामरद्विषाम्

ထို့နောက် ဘဂဝန် ဗိဿဏုသည် အထူးမြတ်သော ဒေဝီတစ်ရာကို ဖန်ဆင်းထုတ်ပေး하였다။ ဒေဝီ၏ဘေး၌ ရပ်တည်သော အရှင်သည် အမရတို့၏ ရန်သူ အဆုရတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် လုပ်ဆောင်하였다။

Verse 136

तथान्धकसहस्त्रं तु देवीभिर्यमसादनम् / नीतं केशवमाहात्म्याल्लीलयैव रणाजिरे

ထို့အတူ စစ်မြေပြင်၌ ဒေဝီတို့သည် ကေသဝ၏ မဟိမတန်ခိုးကြောင့် လီလာသဘောဖြင့် အန္ဓက၏ စစ်သည်တစ်ထောင်ကို ယမမင်း၏ နေရာသို့ ပို့ဆောင်하였다။

Verse 137

दृष्ट्वा पराहतं सैन्यमन्धको ऽपि महासुरः / पराङ्मुखोरणात् तस्मात् पलायत महाजवः

မိမိစစ်တပ် အပြတ်အနာကျင်စွာ ချေမှုန်းခံရသည်ကို မြင်သော် အန္ဓက မဟာအဆုရလည်း စစ်ပွဲမှ မျက်နှာလွှဲကာ ထိုစစ်မြေပြင်မှ အလွန်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွား하였다။

Verse 138

ततः क्रीडां महादेवः कृत्वा द्वादशवार्षिकीम् / हिताय लोके भक्तानामाजगामाथ मन्दरम्

ထို့နောက် မဟာဒေဝသည် ဆယ့်နှစ်နှစ်ကြာ သာသနာတော်လီလာကို ပြုလုပ်ပြီး၊ လောကအကျိုးနှင့် ဘက္တတို့အပေါ် ကရုဏာအတွက် မန္ဒရသို့ ကြွလာ하였다။

Verse 139

संप्राप्तमीश्वरं ज्ञात्वा सर्व एव गणेश्वराः / समागम्योपतस्थुस्तं भानुमन्तमिव द्विजाः

ဣရှ္ဝရ ရောက်ရှိလာသည်ကို သိကြသဖြင့် ဂဏအရှင်များအားလုံး စုဝေးလာကာ နေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့သော အရှင်တော်ကို ဒွိဇပညာရှိများ နေကို ဝိုင်းရံသကဲ့သို့ ရိုသေစွာ ထံတော်ပါးတွင် ရပ်တည်ကာ ဆက်ကပ်하였다။

Verse 140

प्रविश्य भवनं पुण्यमयुक्तानां दुरासदम् / ददर्श नन्दिनं देवं भैरवं केशवं शिवः

စည်းကမ်းမရှိသူတို့အတွက် ခက်ခဲစွာ ချဉ်းကပ်ရသော သန့်ရှင်းမြတ်သော အိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်၊ ရှိဝသည် နန္ဒိန်ဒေဝ၊ ဘဲရဝနှင့် ကေသဝတို့ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 141

प्रणामप्रवणं देवं सो ऽनुगृह्याथ नन्दिनम् / आघ्राय मूर्धनीशानः केशवं परिषस्वजे

ထို့နောက် ဣသာန (ရှီဝ) သည် နန္ဒိန်ကို ကရုဏာပြု၍၊ အမြဲတမ်း နမസ്കာရပြုရန် စိတ်နှိမ့်ချသော ကေရှဝ (ဗိဿနု) ကို ခေါင်းထိပ်၌ နမ်းရှိုက်ကာ ဖက်လှုပ်ချီတော်မူ၏။

Verse 142

दृष्ट्वा देवी महादेवं प्रीतिविस्फारितेक्षणा / ननाम शिरसा तस्य पादयोरीश्वरस्य सा

မဟာဒေဝကို မြင်သော် ဒေဝီသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကြောင့် မျက်လုံးများ ပြန့်ကား၍၊ ထို ဣශ්ဝရ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ခေါင်းချ၍ ပျပ်ဝပ်နမಸ್ಕာရပြု၏။

Verse 143

निवेद्य विजयं तस्मै शङ्करायाथ शङ्करी / भैरवो विष्णुमाहात्म्यं प्रणतः पार्श्वगो ऽवदत्

ထိုအောင်ပွဲကို သင်္ကရ (ရှင်ကရ) ထံသို့ တင်ပြပြီးနောက်၊ သင်္ကရီ (ပါရဝတီ) လည်း ထပ်မံလျှောက်တင်၏။ ထိုအခါ ဘိုင်ရဝသည် နမಸ್ಕာရပြုကာ အနား၌ ရပ်လျက် ဗိဿနု၏ မဟာတန်ခိုးကို ချီးမွမ်းပြောဆို၏။

Verse 144

श्रुत्वा तद्विजयं शंभुर्विक्रमं केशवस्य च / समास्ते भगवानीशो देव्या सह वरासने

ထိုအောင်ပွဲနှင့် ကေရှဝ၏ ရဲရင့်သတ္တိကို ကြားသော်၊ သမ္ဘု—ကောင်းမြတ်သော အီရှ—ဒေဝီနှင့်အတူ အထူးမြတ်သော အာသနပေါ်၌ ထိုင်နေတော်မူ၏။

Verse 145

ततो देवगणाः सर्वे मरीचिप्रमुखा द्विजाः / आजग्मुर्मन्दरं द्रुष्टं देवदेवं त्रिलोचनम्

ထို့နောက် မရီချိကို ဦးဆောင်သော ဒွိဇ ရှင်ရဟန်းများနှင့်အတူ ဒေဝဂဏ အားလုံးသည် မန္ဒရတောင်သို့ သွားရောက်ကာ ဒေဝဒေဝ တြိလိုချန (ရှီဝ) ကို ဖူးမြော်ကြ၏။

Verse 146

येन तद् विजितं पूर्वं देवीनां शतमुत्तमम् / समागतं दैत्यसैन्यमीश्दर्शनवाञ्छया

ရှေးကာလ၌ ထိုအရှင်ကြောင့် အမြတ်ဆုံး ဒေဝီတစ်ရာအစုကို အနိုင်ယူခဲ့၏။ ယခုတွင် ဒိုင်တျာတို့၏ စစ်တပ်သည် အရှင် (ဣဿ) ၏ ဒർശနကို မြင်လိုသော ဆန္ဒဖြင့် စုဝေးလာကြ၏။

Verse 147

दृष्ट्वा वरासनासीनं देव्या चन्द्रविभूषणम् / प्रणेमुरादराद् देव्यो गायन्ति स्मातिलालसाः

လှပသော ထီးနန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒေဝီကို မြင်ကြသော်၊ လကို အလှဆင်အဖြစ် ထမ်းဆောင်ထား၏။ ဒေဝီမိန်းမတို့သည် လေးစားစွာ ဦးချကန်တော့ကာ၊ ဘက္တိဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားလျက် ချီးမွမ်းသီချင်းများကို စတင်ဆိုကြ၏။

Verse 148

प्रणेमुर्गिरिजां देवीं वामपार्श्वे पिनाकिनः / देवासनगतं देवं नारायणमनामयम्

သူတို့သည် ပိနာကင် (သီဝ၊ မြားတံကိုင်ရှင်) ၏ ဘယ်ဘက်၌ ရပ်တည်သော ဂိရိဇာ ဒေဝီကို လေးစားစွာ ဦးချကန်တော့ကြပြီး၊ ထို့ပြင် ဒေဝထီးနန်းပေါ်၌ ထိုင်နေသော အနာမယ နာရာယဏကိုလည်း ကန်တော့ကြ၏။

Verse 149

दृष्ट्वा सिंहासनासीनं देव्या नारायणेन च / प्रणम्य देवमीशानं पृष्टवत्यो वराङ्गनाः

ဒေဝီနှင့် နာရာယဏတို့နှင့်အတူ ထီးနန်းပေါ်၌ ထိုင်နေသော အီရှာနကို မြင်ကြသော်၊ အမြတ်နန်းမိန်းမတို့သည် ထိုဘုရားကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက် မေးမြန်းတင်ပြကြ၏။

Verse 150

कन्या ऊचुः कस्त्वं विभ्राजसे कान्त्या केयं बालरविप्रभा / को ऽन्वयं भ्ति वपुषा पङ्कजायतलोचनः

ကညာတို့က ဆိုကြသည်– «အလှတရားတောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းနေသော သင်သည် မည်သူနည်း။ နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ ရောင်ခြည်တောက်ပသော ဤမိန်းမသည် မည်သူနည်း။ ပဒုမ္မကဲ့သို့ မျက်လုံးရှိ၍ ရုပ်သဏ္ဌာန်တောက်ပသော ဤသူသည် မည်သည့် အနွယ်အဆက်မှနည်း»။

Verse 151

निशम्य तासां वचनं वृषेन्द्रवरवाहनः / व्याजहार महायोगी भूताधिपतिरव्ययः

သူတို့၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ အထူးမြတ်သော နွားတော်ပေါ်စီးသော အရှင်—မဟာယောဂီ၊ သတ္တဝါတို့၏ အမပျက် အုပ်စိုးရှင်—က ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 152

अहं नारायणो गौरी जगन्माता सनातनी / विभज्य संस्थितो देवः स्वात्मानं बहुधेश्वरः

ငါသည် နာရာယဏ ဖြစ်၏; ထို့ပြင် ငါသည်လည်း ဂေါရီ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အနန္တ မိခင် ဖြစ်၏။ တစ်ပါးတည်းသော အရှင်သည် မိမိအတ္တကို ခွဲဝေကာ ပုံသဏ္ဍာန် မျိုးစုံဖြင့် တစ်ဦးတည်းသော အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် တည်ရှိ၏။

Verse 153

न मे विदुः परं तत्त्वं देवाद्या न महर्षयः / एको ऽयं वेद विश्वात्मा भवानी विष्णुरेव च

ဒေဝတားတို့နှင့် အခြား ကောင်းကင်သတ္တဝါတို့၊ မဟာရိရှီတို့တောင်မှ ငါ၏ အမြင့်ဆုံး တတ္တဝကို အမှန်တကယ် မသိကြ။ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သော တစ်ပါးတည်းသော ကမ္ဘာအတ္တသာ မိမိကိုယ်ကို ဘဝါနီဟူ၍လည်း၊ ဗိဿဏုဟူ၍လည်း သိ၏။

Verse 154

अहं हि निष्क्रियः शान्तः केवलो निष्परिग्रहः / मामेव केशवं देवमाहुर्देवीमथाम्बिकाम्

ငါသည် အလုပ်မပြုသောသူ၊ ငြိမ်းချမ်းသောသူ၊ တစ်ပါးတည်း (အဒွိတ) ဖြစ်၍ ပိုင်ဆိုင်မှုမရှိသူ ဖြစ်၏။ ငါတစ်ပါးတည်းကိုပင် ကေရှဝ၊ ဒေဝအရှင်ဟု ခေါ်ကြသကဲ့သို့၊ ဒေဝီ အမ္ဗိကာဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။

Verse 155

एष धाता विधाता च कारणं कार्यमेव च / कर्ता कारयिता विष्णुर्भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

သူသည် ထိန်းသိမ်းသူလည်း ဖြစ်၍ စီမံခန့်ခွဲသူလည်း ဖြစ်သည်; အကြောင်းလည်း ဖြစ်၍ အကျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ ဗိဿဏုသည် လုပ်ဆောင်သူလည်း ဖြစ်၍ လုပ်ဆောင်စေသူလည်း ဖြစ်ကာ၊ လောကီပျော်ရွှင်မှုနှင့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်မှု) တို့၏ အကျိုးဖလကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 156

भोक्ता पुमानप्रमेयः संहर्ता कालरूपधृक् / स्त्रष्टा पाता वासुदेवो विश्वात्मा विश्वतोमुखः

ထိုအရှင်သည် အတွေ့အကြုံခံစားသူ (ဘောက္တာ)၊ တိုင်းတာမရသော ပုရုෂဖြစ်၏။ ကာလ၏ရုပ်ကိုဆောင်၍ ဖျက်သိမ်းသူလည်းဖြစ်၏။ ဖန်ဆင်းသူ၊ ကာကွယ်သူ—ဝာစုဒေဝ၊ စကြဝဠာ၏ အတ္တမန်၊ မျက်နှာသည် အရပ်အားလုံးသို့ မျက်နှာမူ၏။

Verse 157

कृटस्थो ह्यक्षरो व्यापी योगी नारायणः स्वयम् / तारकः पुरुषो ह्यात्मा केवलं परमं पदम्

ထိုအရှင်သည် မလှုပ်မရှားသော သစ္စာတရား၌ တည်မြဲ၍—အက္ခရာ၊ မပျက်မယွင်း၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုး၏။ အမြင့်ဆုံး ယောဂီမှာ နာရာယဏ ကိုယ်တိုင်ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်သည် တာရက (ကယ်တင်ရှင်)၊ အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ၊ အတ္တမန်—ဒုတိယမရှိသော တစ်ပါးတည်း၊ အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ဖြစ်၏။

Verse 158

सैषा माहेश्वरी गौरी मम शक्तिर्निरञ्जना / सान्ता सत्या सदानन्दा परं पदमिति श्रुतिः

ဤသူမသည် မဟေရှွရီ—ဂေါရီ—ငါ၏ အညစ်အကြေးကင်းသော သက္တိဖြစ်၏။ သူမသည် ငြိမ်းချမ်း၍ သစ္စာရှိကာ အမြဲအာနန္ဒပြည့်ဝ၏။ ရှရုတိက သူမကို အမြင့်ဆုံး နေရာတော်ဟု ကြေညာ၏။

Verse 159

अस्याः सर्वमिदं जातमत्रैव लयमेष्यति / एषैव सर्वभूतानां गतीनामुत्तमा गतिः

ဤသူမထံမှ စကြဝဠာတစ်လျှောက်လုံး ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ဤသူမထံသို့ပင် ပြန်လည်လျောကွယ်သွားမည်။ သတ္တဝါအားလုံး၏ သွားရာလမ်းများအနက် အမြင့်ဆုံး သွားရာသည် သူမတစ်ပါးတည်းဖြစ်၏။

Verse 160

तयाहं संगतो देव्या केवलो निष्कलः परः / पश्याम्यशेषमेवेदं यस्तद् वेद स मुच्यते

ထိုဒေဝီနှင့် ပေါင်းစည်း၍ ငါသည် တစ်ပါးတည်း၊ အစိတ်အပိုင်းမရှိ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော အထက်တန်းအဖြစ် တည်၏။ ငါသည် ဤစကြဝဠာအားလုံးကို မကျန်မရှိ မြင်၏။ ထို “အရာ” ကို အမှန်တကယ် သိသူသည် လွတ်မြောက်၏။

Verse 161

तस्मादनादिमद्वैतं विष्णुमात्मानमीश्वरम् / एकमेव विजानीध्वं ततो यास्यथ निर्वृतिम्

ထို့ကြောင့် အစမရှိ အဒွైతဖြစ်သော ဗိဿဏုကို အတ္တမဟာတမန်၊ အီශ්ဝရအဖြစ် တစ်ပါးတည်းဟု သိမှတ်ကြလော့။ ထိုသိမြင်ခြင်းဖြင့် နိဗ္ဗာန်သဘော အေးချမ်းမှုနှင့် မုက္ခကို ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 162

मन्यन्ते विष्णुमव्यक्तमात्मानं श्रद्धयान्विताः / ये भिन्नदृष्ट्यापीशानं पूजयन्तो न मे प्रियाः

ယုံကြည်ခြင်းပါဝင်၍ ဗိဿဏုကို မပေါ်လွင်သော အတ္တမဟာတမန်ဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ အီရှာန (ရှီဝ) ကို ပူဇော်ရာတွင် အမြင်ကွဲကွာ၍ နှစ်ခွဲသဘောထားရှိသူတို့သည် ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးသူ မဟုတ်ကြ။

Verse 163

द्विषन्ति ये जगत्सूतिं मोहिता रौरवादिषु / पच्यमाना न मुच्यन्ते कल्पकोटिशतैरपि

မောဟကြောင့် မျက်ကွယ်သွား၍ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်/အရင်းအမြစ်ကို မုန်းတီးသူတို့သည် ရော်ရဝာ စသည့် နရကများတွင် မီးကင်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး၊ ကပ္ပကုဋိရာပေါင်းများစွာ ကြာသော်လည်း မလွတ်မြောက်ကြ။

Verse 164

तसमादशेषभूतानां रक्षको विष्णुरव्ययः / यथावदिह विज्ञाय ध्येयः सर्वापदि प्रभुः

ထို့ကြောင့် မပျက်မယွင်းသော အရှင် ဗိဿဏုသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင် ဖြစ်သည်။ ဤလောက၌ ထိုအချက်ကို မှန်ကန်စွာ သိမြင်ပြီးလျှင် အပဒ်အခက်အခဲတိုင်းတွင် ထိုအရှင်ကို ဓ్యာနပြုရမည်။

Verse 165

श्रुत्वा भगवतो वाक्यं देव्यः सर्वगणेश्वराः / नेमुर्नारायणं देवं देवीं च हिमशैलजाम्

ဘဂဝန်၏ မိန့်တော်ကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝီတို့နှင့် ဒေဝဂဏများ၏ အကြီးအကဲအားလုံးသည် နာရာယဏ ဒေဝကိုလည်းကောင်း၊ နှင်းတောင် (ဟိမာလယ) မှ မွေးဖွားသော ဒေဝီကိုလည်းကောင်း ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြ၏။

Verse 166

प्रार्थयामासुरीशाने भक्तिं भक्तजनप्रिये / भवानीपादयुगले नारायणपदाम्बुजे

သူမသည် အရှင်အမြတ်ထံ ဆုတောင်း၍—ဘက္တတို့၏ချစ်မြတ်နိုးရာအရှင်—ဘဝါနီ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်နှင့် နာရာယဏ၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ချစ်ခင်သဒ္ဓါဘက္တိကို တောင်းခံ하였다။

Verse 167

ततो नारायणं देवं गणेशा मातरो ऽपि च / न पश्यन्ति जगत्सूतिं तद्भुतमिवाभवत्

ထို့နောက် နာရာယဏဒေဝ၊ ဂဏေရှတို့ (ဂဏအဖွဲ့များ) နှင့် မာတရိကာ မိခင်ဒေဝီများပင်လျှင် လောကတို့၏ မူလဖန်ဆင်းရှင် «Jagatsūti» ကို မမြင်နိုင်ကြ၍ အလွန်အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သွား하였다။

Verse 168

तदन्तरे महादैत्यो ह्यन्धको मन्मथार्दितः / मोहितो गिरिजां देवीमाहर्तुं गिरिमाययौ

အဲဒီအချိန်တွင် မဟာဒೈတျ အန္ဓကသည် ကာမဒေဝ၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် စိတ်ပူပန်နာကျင်ကာ မောဟဖြစ်၍ ဂိရိဇာဒေဝီ (ပါရဝတီ) ကို ခိုးယူသွားရန် ရည်ရွယ်ပြီး တောင်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 169

अथानन्तवपुः श्रीमान् योगी नारायणो ऽमलः / तत्रैवाविरभूद् दैत्यैर्युद्धाय पुरुषोत्तमः

ထို့နောက် အနန္တရုပ်ရှိသော ယောဂီ၊ သန့်ရှင်းအမဲမရှိသော ဂုဏ်တော်ပြည့်ဝ နာရာယဏသည် ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဒೈတျတို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် ပုရုရှောတ္တမအဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 170

कृत्वाथ पार्श्वे भगवन्तमीशो युद्धाय विष्णुं गणदेवमुख्यैः / शिलादपुत्रेण च मातृकाभिः स कालरुद्रो ऽभिजगाम देवः

ထို့နောက် အီရှ (ဣශ්වර) သည် စစ်ပွဲအတွက် ဘဂဝန် ဗိṣṇုကို မိမိဘေး၌ တည်စေပြီး၊ ဒေဝ ကာလရုဒ္ရသည် ဂဏဒေဝတို့၏ အဓိကသူများ၊ ရှိလာဒ၏ သားနှင့် မာတရိကာတို့နှင့်အတူ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 171

त्रिशूलमादाय कृशानुकल्पं स देवदेवः प्रययौ पुरस्तात् / तमन्वयुस्ते गणराजवर्या जगाम देवो ऽपि सहस्त्रबाहुः

မီးကဲ့သို့တောက်လောင်သော တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်၍ တေဝဒေဝဟာ ရှေ့တန်းမှ ချီတက်သွားသည်။ ဂဏာတို့၏ အထွတ်အထိပ်ခေါင်းဆောင်များက နောက်မှလိုက်ကြပြီး၊ သဟသ္ရဗာဟု နတ်လည်း အတူတကွ သွားလေ၏။

Verse 172

रराज मध्ये भगवान् सुराणां विवाहनो वारिदवर्णवर्णः / तदा सुमेरोः शिखराधिरूढ- स्त्रिलोकदृष्टिर्भगवानिवार्कः

နတ်တို့အလယ်၌ ဂရုဍကို စီးနင်းသော၊ မိုးတိမ်ရောင်ကဲ့သို့ အရောင်ရှိသည့် ဘဂဝန်သည် တောက်ပစွာ ထင်ရှားလေ၏။ ထို့နောက် စုမေရုတောင်ထိပ်သို့ တက်ရောက်ကာ လောကသုံးပါးကို ကြည့်ရှုလျက် နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်လေ၏။

Verse 173

जगत्यनादिर्भगवानमेयो हरः सहस्त्राकृतिराविरासीत् / त्रिशूलपाणिर्गगने सुघोषः पपात देवोपरि पुष्पवृष्टिः

ထို့နောက် လောက၏ အစမရှိသော အတိုင်းမသိနိုင်သည့် ဘဂဝန် ဟရ (ရှီဝ) သည် ပုံသဏ္ဌာန်တစ်ထောင်ဖြင့် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၏။ တြိရှူလကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းမြတ်သော မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ကောင်းကင်၌ မြည်ဟည်းလျက်၊ နတ်တို့အပေါ်သို့ ပန်းမိုးရွာသွန်းလေ၏။

Verse 174

समागतं वीक्ष्य गणेशराजं समावृतं देवरिपुर्गणेशैः / युयोध शक्रेण समातृकाभि- र् गणैरशेषैरमपप्रधानैः

ဂဏာတို့၏ ဘုရင် ရောက်လာသည်ကို မြင်၍၊ နတ်တို့၏ ရန်သူဘက် ဂဏေရှများက ဝိုင်းရံထားသဖြင့်၊ အင်ဒြ (ရှကရ) သည် မာတೃကာများနှင့်အတူ၊ မသေမပျက်သော ဒေဝများဦးဆောင်သည့် ဂဏာအားလုံးနှင့်တကွ သူနှင့် စစ်တိုက်လေ၏။

Verse 175

विजित्य सर्वानपि बाहुवीर्यात् स संयुगे शंभुमनन्तधाम / समाययौ यत्र स कालरुद्रो विमानमारुह्य विहीनसत्त्वः

လက်မောင်းအင်အားဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ အားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးနောက်၊ သူသည် အနန္တဓာမရှိသော ရောင်ခြည်မကုန်သော သံဘု (ရှီဝ) ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထိုနေရာ၌ သတ္တိပျောက်ဆုံးသော ကာလရုဒြသည် မိမိ၏ ဝိမာန (လေယာဉ်) ပေါ်သို့ တက်ရောက်ထားလေ၏။

Verse 176

दृष्ट्वान्धकं समयान्तं भगवान् गरुडध्वजः / व्याजहार महादेवं भैरवं भूतिभूषणम्

အန္ဓက၏ ပျက်စီးရန် သတ်မှတ်ကာလ နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဂရုဍသင်္ကေတတံခွန်ကို ဆောင်သော ဘဂဝန်သည် မဟာဒေဝအား မိန့်ကြား၏—ဘိုင်ရဝ၊ သန့်ရှင်းသော ဘုတိ(ပြာ)ဖြင့် အလှဆင်တော်မူသောသူ။

Verse 177

हन्तुमर्हसि दैत्येशमन्धकं लोककण्टकम् / त्वामृते भगवान् शक्तो हन्ता नान्यो ऽस्य विद्यते

ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင် အန္ဓကကို—လောကတို့၏ ဆူးခက်ဖြစ်သူကို—သတ်ရန် အရဟတ္တမူသည် သင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏။ သင်မရှိလျှင်၊ အို ဘဂဝန်၊ သူ့ကို သတ်နိုင်သူ အခြားမရှိ။

Verse 178

त्वं हर्ता सर्वलोकानां कालात्मा ह्यैश्वरी तनुः / स्तूयते विविधैर्मन्त्रर्वेदविद्भिर्विचक्षणैः

သင်သည် လောကအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူသူ၊ အမှန်တကယ် ကာလတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ အိုင်ශ්ဝရိယ သတ္တဝါတန်ခိုး၏ ရုပ်ကာယတော် ဖြစ်၏။ ဗေဒကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့က မန္တရအမျိုးမျိုးဖြင့် သင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 179

स वासुदेवस्य वचो निशम्य भगवान् हरः / निरीक्ष्य विष्णुं हनने दैत्यन्द्रस्य मतिं दधौ

ဝါစုဒေဝ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက် ဘဂဝန် ဟရ (ရှီဝ) သည် ဗိෂ္ဏုကို ကြည့်၍ ဒိုင်တျာတို့၏ အရှင်ကို သတ်ရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချမှတ်တော်မူ၏။

Verse 180

जगाम देवतानीकं गणानां हर्षमुत्तमम् / स्तुवन्ति भैरवं देवमन्तरिक्षचरा जनाः

ဒေဝတပ်စုသည် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားကြပြီး၊ ဂဏာတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကြ၏။ အာကာသအလယ်၌ လေထဲသွားလာသော သတ္တဝါတို့က ဘိုင်ရဝ ဒေဝအရှင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 181

जयानन्त महादेव कालमूर्ते सनातन / त्वमग्निः सर्वभूतानामन्तश्चरसि नित्यशः

အနန္တ မဟာဒေဝ၊ ကာလရုပ် သနာတနဘုရားသို့ အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ။ သင်သည် သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ မီးဖြစ်၍ အတွင်းတည်နေရာအဖြစ် အစဉ်မပြတ် လှုပ်ရှား၍ တည်ရှိ၏။

Verse 182

त्वं यत्रज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वं धाता हरिरव्ययः / त्वं ब्रह्मा त्वं महादेवस्त्वं धाम परमं पदम्

သင်သည် ယဇ္ဉက்ஷೇತ್ರကို သိမြင်သူ၊ သင်သည် ဝஷတ်ခေါ်သံကိုယ်တိုင်ဖြစ်၏။ သင်သည် ထိန်းသိမ်းသူ—ဟရိ၊ မပျက်မယွင်းသူ။ သင်သည် ဘြဟ္မာ၊ သင်သည် မဟာဒေဝ၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံး အာဝါသ၊ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေဖြစ်၏။

Verse 183

ओङ्कारमूर्तिर्योगात्मा त्रयीनेत्रस्त्रिलोचनः / महाविभूतिर्देवेशो जयाशेषजगत्पते

အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ—အိုမ်ကာရရုပ်၊ ယောဂအတ္တမရှိသူ။ သုံးဝေဒကို မျက်စိအဖြစ်ထားသော သုံးမျက်စိရှင်။ မဟာဗိဘူတိတော်ကို ပိုင်ဆိုင်သော ဒေဝေရှ၊ ကျန်မရှိသော စကြဝဠာအရှင်တော်သို့ အောင်မြင်ခြင်းရှိပါစေ။

Verse 184

ततः कालाग्निरुद्रो ऽसौ गृहीत्वान्धकमीश्वरः / त्रिशूलाग्रेषु विन्यस्य प्रननर्त सतां गतिः

ထို့နောက် ကာလာဂ္နိရုဒြ—ဣရှ္ဝရ၊ ရှိဝဘုရားကိုယ်တိုင်—အန္ဓကကို ဖမ်းယူ၍ သုံးချွန်တံ၏ ထိပ်ဖျားများပေါ်တွင် တင်ထားကာ အောင်ပွဲအကဖြင့် ကခုန်တော်မူ၏။ သူသည် သဒ္ဓါရှိသူတို့၏ အားကိုးရာနှင့် နောက်ဆုံးသွားရာလမ်းဖြစ်၏။

Verse 185

दृष्ट्वान्धकं देवगणाः शूलप्रोतं पितामहः / प्रणेमुरीश्वरं देवं भैरवं भवमोचकम्

အန္ဓကကို သုံးချွန်တံဖြင့် ထိုးကပ်ထားသည်ကို မြင်သော် ဒေဝဂဏများနှင့် ပိတာမဟ (ဘြဟ္မာ) တို့သည် ဣရှ္ဝရဘုရား—ဒေဝဘဲရဝ၊ သံသရာမှ လွတ်မြောက်စေသူ—ထံ၌ ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 186

अस्तुवन् मुनयः सिद्धा जगुर्गन्धर्विकिंनराः / अन्तरिक्षे ऽप्सरः सङ्घा नृत्यन्तिस्म मनोरमाः

သိဒ္ဓမုနိတို့သည် ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆုတောင်းသံဖြင့် ရွတ်ဆိုကြ၍၊ ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရတို့က သီဆိုကြသည်။ အလယ်ကောင်းကင်၌ အပ္ဆရာအစုတို့သည် လှပစွာ ကပြကြ၏။

Verse 187

संस्थापितो ऽथशूलाग्रे सो ऽन्धको दग्धकिल्बिषः / उत्पन्नाखिलविज्ञानस्तुष्टाव परमेश्वरम्

ထို့နောက် အန္ဓကကို သုံးချွန်တံ၏ ထိပ်ပေါ်၌ တင်ထားရာ၊ သူ၏ အပြစ်အကုန် မီးလောင်ပျက်စီးသွား၏။ ထို့ပြင် အလုံးစုံသော ဉာဏ်ပညာ ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ပရမေရှဝရကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 188

अन्धक उवाच नमामि मूर्ध्ना भगवन्तमेकं समाहिता यं विदुरीशतत्त्वम् / पुरातनं पुण्यमनन्तरूपं कालं कविं योगवियोगहेतुम्

အန္ဓကက ပြော၏—“ခေါင်းကို ငုံ့၍ တစ်ပါးတည်းသော ဘဂဝန်ကို ငါ နမස්ကာရပြု၏။ စိတ်တည်ငြိမ်သူတို့က အီရှဝရတတ္တဝအဖြစ် သိမြင်သော အရှင်တော်။ ရှေးဦးတော်၊ သန့်ရှင်းတော်၊ အနန္တရုပ်တော်; ကာလတော်ကိုယ်တိုင်၊ ကဗိပညာရှင်မြင်သူ; ယောဂ၌ ပေါင်းစည်းခြင်းနှင့် ခွဲခွာခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတော်။”

Verse 189

दंष्ट्राकरालं दिवि नृत्यमानं हुताशवक्त्रं ज्वलनार्करूपम् / सहस्त्रपादाक्षिशिरोभियुक्तं भवन्तमेकं प्रणमामि रुद्रम्

ကောင်းကင်၌ ကပြနေသော၊ အစွယ်ကြမ်းကြုတ်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော၊ မီးသည် မျက်နှာဖြစ်၍ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်သော၊ ထောင်ပေါင်းခြေ၊ မျက်စိ၊ ခေါင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံသော်လည်း တစ်ပါးတည်းသော ရုဒ္ဒရကို ငါ နမස්ကာရပြု၏။

Verse 190

जयादिदेवामरपूजिताङ्घ्रे विभागहीनामलतत्त्वरूप / त्वमग्निरेको बहुधाभिपूज्यसे वाय्वादिभेदैरखिलात्मरूप

အာဒိဒေဝ၊ ဒေဝတော်တို့နှင့် အမရတို့က ခြေတော်ကို ပူဇော်ကြသော အရှင်တော်။ ခွဲခြားမှုအားလုံးကို ကျော်လွန်၍ အညစ်အကြေးကင်းသော တတ္တဝရုပ်တော်။ အရှင်တော်သည် မီးတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း လေစသည့် အစိတ်အပိုင်းကွဲပြားမှုများအဖြစ် ပေါ်ထွန်းကာ အလုံးစုံ၏ အတွင်းအတ္တမဖြစ်၍ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ခံရ၏။

Verse 191

त्वामेकमाहुः पुरुषं पुराणम् आदित्यवर्णं तमसः परस्तात् / त्वं पश्यसीदं परिपास्यजस्त्रं त्वमन्तको योगिगणाभिजुष्टः

သူတို့က သင်တော်တစ်ပါးတည်းကို ရှေးဟောင်းအမြင့်ဆုံး ပုရုရှဟု ကြေညာကြသည်—နေမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၍ အမှောင်ထက်လွန်ကဲသည်။ သင်သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မြင်တော်မူ၍ မပြတ်မနား ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူသည်; ထို့ပြင် ကာလနှင့် မရဏကို အဆုံးသတ်စေသော အန္တကလည်း ဖြစ်၍ ယောဂီအစုအဝေးတို့က ရိုသေကာ အားကိုးကြသည်။

Verse 192

एको ऽन्तरात्मा बहुधा निविष्टो देहेषु देहादिविशेषहीनः / त्वमात्मशब्दं परमात्मतत्त्वं भवन्तमाहुः शिवमेव केचित्

အတွင်းအတ္တမတစ်ပါးတည်းသည် ကိုယ်ခန္ဓာများအတွင်း နည်းမျိုးစုံဖြင့် တည်ရှိသော်လည်း ကိုယ်ခန္ဓာစသည့် ခွဲခြားမှုအားလုံးမှ ကင်းလွတ်သည်။ «အတ္တ» ဟူသောစကားက ညွှန်ပြသည့် အမြင့်ဆုံးအတ္တ၏ တတ္တဝါအမှန်တရားသည် သင်တော်ပင် ဖြစ်သဖြင့်၊ အချို့က သင်တော်ကို ရှီဝတော်ဟု တကယ်ပင် ခေါ်ဆိုကြသည်။

Verse 193

त्वमक्षरं ब्रह्म परं पवित्र- मानन्दरूपं प्रणवाभिधानम् / त्वमीश्वरो वेदपदेषु सिद्धः स्वयं प्रभो ऽशेषविशेषहीनः

သင်တော်သည် မပျက်မယွင်းသော အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းမှု—အာနန္ဒသဘောတရား—ဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသော အိုမ် (Oṁ) ဟူသော ပ္ရဏဝဖြင့် ခေါ်ဆိုတော်မူသည်။ သင်တော်သည် ဝေဒဝါကျများတွင် အတည်ပြုထားသော ဣရှ္ဝရဖြစ်၍၊ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အရှင်၊ ကန့်သတ်သည့် ခွဲခြားမှုအလုံးစုံမှ ကင်းလွတ်တော်မူသည်။

Verse 194

त्वमिन्द्ररूपो वरुणाग्निरूपो हंसः प्राणो मृत्युरन्तासि यज्ञः / प्रजापतिर्भगवानेकरुद्रो नीलग्रीवः स्तूयसे वेदविद्भिः

သင်တော်သည် အိန္ဒြရূপဖြင့် ထင်ရှားတော်မူသည်; ဝရုဏနှင့် အဂ္နိရূপဖြင့်လည်း ထင်ရှားတော်မူသည်။ သင်တော်သည် ဟံသ၊ အသက်ရှူသံ (ပရာဏ) ဖြစ်ပြီး မရဏနှင့် အဆုံး (အန္တ) လည်း ဖြစ်သည်; သင်တော်သည် ယဇ္ဉာကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သင်တော်သည် ပ္ရဇာပတိ၊ ဘဂဝန်၊ ရုဒြတစ်ပါးတည်း—နီလဂ္ရီဝ—ဖြစ်၍ ဝေဒကို သိမြင်သူတို့က ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 195

नारायणस्त्वं जगतामथादिः पितामहस्त्वं प्रपितामहश्च / वेदान्तगुह्योपनिषत्सु गीतः सदाशिवस्त्वं परमेश्वरो ऽसि

သင်တော်သည် နာရာယဏ၊ လောကအပေါင်း၏ အစဉ်အလာမူလအရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။ သင်တော်သည် ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ဖြစ်ပြီး ပ္ရပိတామဟလည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ သင်တော်သည် ဝေဒာန္တ၏ လျှို့ဝှက်နှလုံးသားဖြစ်သော လျှို့ဝှက် ဥပနိရှဒ်များတွင် သီဆိုချီးမွမ်းခံရသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ သင်တော်သည် စဒါရှီဝ; သင်တော်သည် ပရမေရှ္ဝရ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင် ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 196

नमः परस्तात् तमसः परस्मै परात्मने पञ्चपदान्तराय / त्रिशक्त्यतीताय निरञ्जनाय सहस्त्रशक्त्यासनसंस्थिताय

တမသ၏အမှောင်ကို ကျော်လွန်၍ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်သော အထွဋ်အမြတ် ပရမအတ္တမန်တော်အား နမော။ အဆင့်ငါးပါးကို ကျော်လွန်၍ ဂုဏသုံးပါး၏ အာဏာကိုလည်း လွန်ကဲသော၊ အညစ်အကြေးမရှိ သန့်ရှင်းသော၊ စက္တိတစ်ထောင်၏ အာသနပေါ်၌ ထိုင်တော်မူသော အရှင်အား နမော။

Verse 197

त्रिमूर्तये ऽनन्दपदात्ममूर्ते जगन्निवासाय जगन्मयाय / नमो ललाटार्पितलोचनाय नमो जनानां हृदि संस्थिताय

သုံးရုပ်တော်ရှင် (တရိမူရတိ) အနန္ဒပဒ၌ အတ္တမန်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်အား နမော။ ကမ္ဘာလောက၏ နေရာတော်၊ ကမ္ဘာလောကကိုယ်တိုင်ဖြစ်၍ ပြည့်နှံ့တော်မူသော အရှင်အား နမော။ နဖူးပေါ်၌ မျက်စိတော်တင်ထားသော အရှင်အား နမော၊ သတ္တဝါအပေါင်း၏ နှလုံး၌ တည်နေသော အရှင်အား နမော။

Verse 198

फणीन्द्रहाराय नमो ऽस्तु तुभ्यं मुनीन्द्रसिद्धार्चितपादयुग्म / ऐश्वर्यधर्मासनसंस्थिताय नमः परान्ताय भवोद्भवाय

မြွေမင်းကို လည်ဆွဲအဖြစ် ဆင်ယင်တော်မူသော အရှင်၊ မဟာမုနိများနှင့် စိဒ္ဓများက ပူဇော်အာရုံပြုသော ခြေတော်နှစ်ဖက်ရှိသော အရှင်အား နမော။ အိုင်ශ්ဝရယနှင့် ဓမ္မ၏ အာသနပေါ်၌ တည်နေသော အလွန်အထက် ပရန္တအရှင်အား နမော။ ဘဝကိုပင် မွေးဖွားစေသော ဘဝောဒ္ဘဝ အရှင်အား နမော။

Verse 199

सहस्त्रचन्द्रार्कविलोचनाय नमो ऽस्तु ते सोम सुमध्यमाय / नमो ऽस्तु ते देव हिरण्यबाहो नमो ऽम्बिकायाः पतये मृडाय

လနှင့် နေ အရေအတွက်မရေတွက်နိုင်သကဲ့သို့ မျက်စိတော်များရှိသော၊ အလယ်အလတ်အလှတရား ပြည့်စုံသော ဆိုမအရှင်အား နမော။ ရွှေလက်တော်ရှိသော ဒေဝအရှင်အား နမော။ အမ္ဗိကာ၏ ပတိဖြစ်သော မೃဍ (မင်္ဂလာရုဒ္ရ) အရှင်အား နမော။

Verse 200

नमो ऽतिगुह्याय गुहान्तराय वेदान्तविज्ञानसुनिश्चिताय / त्रिकालहीनामलधामधाम्ने नमो महेशाय नमः शिवाय

အလွန်လျှို့ဝှက်သော အရှင်၊ နှလုံး၏ လျှို့ဝှက်ဂူအတွင်း၌ အတွင်းနေထိုင်သူအဖြစ် တည်ရှိသော အရှင်အား နမော။ ဝေဒန္တ၏ ဗိဇ္ဈာနဖြင့် သေချာစွာ သတ်မှတ်သိမြင်နိုင်သော အရှင်အား နမော။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် သုံးကာလကို ကျော်လွန်သော အညစ်အကြေးမရှိ အလင်း၏ အာဓာမတော်အား နမော။ မဟေရှာအား နမော၊ ရှိဝအား နမော။