Adhyaya 19

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे अष्टादशो ऽध्यायः सूत उवाच अदितिः सुषुवे पुत्रमादित्यं कश्यपात् प्रभुम् / तस्यादित्यस्य चैवसीद् भार्याणां तु चतुष्टयम् / संज्ञा राज्ञी प्रभा छाया पुत्रांस्तासां निबोधत

ဤသို့ သီရိကူර්မပုရာဏ၊ ဆတ်စာဟသ္ရီ သံဟိတာ၊ ပူရဝဘားဂ၌ အဋ္ဌာဒသမ အခန်း စတင်၏။ စူတက ပြောသည်—အဒိတိသည် ကശ്യပမှ အာဒိတျ (သုရိယ) ဟူသော အရှင်ကို မွေးဖွား၏။ ထိုအာဒိတျ၌ မယားလေးပါး ရှိ၏—သံဉ္ဉာ၊ ရာဇ္ဉီ၊ ပရဘာ၊ နှင့် ချာယာ။ ယခု သူတို့မှ မွေးဖွားသော သားသမီးတို့ကို နားထောင်ကြလော့။

Verse 2

संज्ञा त्वाष्ट्री च सुषुवे सूर्यान्मनुमनुत्तमम् / यमं च यमुनां चैव राज्ञी रैवतमेव च

သံဉ္ဉာသည် တ்வာෂ္ဋೃ၏ သမီးဖြစ်၍ သုရိယထံမှ အထူးမြတ်သော မနုကို မွေးဖွား၏။ ထို့ပြင် ယမ၊ ယမုနာတို့နှင့်အတူ ရာဇ္ဉီနှင့် ရૈဝတတို့ကိုလည်း မွေးဖွား၏။

Verse 3

प्रभा प्रभातमादित्याच्छाया सावर्णमात्मजम् / शनिं च तपतीं चैव विष्टिं चैव यथाक्रमम्

အာဒိတျ (နေမင်း) ထံမှ ပရဘာနှင့် ပရဘာတတို့ မွေးဖွား၏။ ချာယာထံမှမူ သားဖြစ်သော သာဝර්ဏနှင့်အတူ သနိ၊ တပတီ၊ နှင့် ဝိଷ္ဋိတို့ကို အစဉ်လိုက် မွေးဖွား၏။

Verse 4

मनोस्तु प्रथमस्यासन् नव पुत्रास्तु संयमाः / इक्ष्वाकुर्नभगश्चैव धृष्टः शर्यातिरेव च

ပထမ မနု၏ သားတော်များမှာ စိတ်ကိုထိန်းသိမ်းသော သားတော် ၉ ပါး ဖြစ်၍—ဣက္ခွာကု၊ နဘဂ၊ ဓೃဋ္ဌ၊ နှင့် ရှာရျာတိ တို့ဖြစ်ကြသည်။

Verse 5

नरिष्यन्तश्च नाभागो ह्यरिष्टः कारुषकस्तथा / पृषध्रश्च महातेजा नवैते शक्रसन्निभाः

ထို့ပြင် နရိရှျန္တ၊ နာဘ္ဟာဂ၊ အရိဋ္ဌ၊ ကာရုသက နှင့် တေဇောကြီးသော ပೃષဓရ တို့ရှိကြ၏။ ဤကိုးပါးသည် သက္က (အိန္ဒြ) နှင့်တူသော အင်အားရှိကြသည်။

Verse 6

इला ज्येष्ठा वरिष्ठा च सोमवंशविवृद्धये / बुधस्य गत्वा भवनं सोमपुत्रेण संगता

အီလာသည် အကြီးဆုံးနှင့် အထူးမြတ်သောသူ ဖြစ်၍ စောမဝంశ တိုးပွားစေရန် ဗုဓ၏ နေရာသို့ သွားကာ စောမ၏ သားတော်နှင့် ပေါင်းစည်းခဲ့သည်။

Verse 7

असूत सौम्यजं देवी पुरूरवसमुत्तमम् / पितॄणां तृप्तिकर्तारं बुधादिति हि नः श्रुतम्

ဒေဝီသည် စောမ്യ (ဗုဓ) ၏ သားတော် အထူးမြတ်သော ပုရူရဝသ ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဗုဓမှ မွေးဖွား၍ ပိတೃ (ဘိုးဘွား) တို့ကို ပူဇော်ကာ တృप्तိ ပေးသူဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိရသည်။

Verse 8

संप्राप्य पुंस्त्वममलं सुद्युम्न इति विश्रुतः / इला पुत्रत्रयं लेभे पुनः स्त्रीत्वमविन्दत

အပြစ်ကင်းသော ယောကျ်ားသဘောကို ပြန်လည်ရရှိပြီးနောက် သူသည် စုဒျုမ್ನ ဟု ကျော်ကြားလာသည်။ အီလာမှ သားတော် သုံးပါး ရရှိကာ နောက်တစ်ဖန် မိန်းမသဘောကို ထပ်မံရရှိ하였다။

Verse 9

उत्कलश्च गयश्चैव विनताश्वस्तथैव च / सर्वे ते ऽप्रतिमप्रख्याः प्रपन्नाः कमलोद्भवम्

ဥတ္ကလနှင့် ဂယာ၊ ထို့အပြင် ဝိနတာရှွာတို့လည်း—မယှဉ်နိုင်အောင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူ အားလုံးသည် ကြာပန်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဘြဟ္မာ (ကမလိုဒ္ဘဝ) ထံသို့ အားကိုးခိုလှုံကြ၏။

Verse 10

इक्ष्वाकोश्चाभवद् वीरो विकुक्षिर्नाम पार्थिवः / ज्येष्ठः पुत्रशतस्यापि दश पञ्च च तत्सुताः

ဣက္ခဝါကူမှ သူရဲကောင်းဘုရင် ဝိကုက္ခိ ဟူသော အမည်ရှိသော မင်းတစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ဣက္ခဝါကူတွင် သားတစ်ရာရှိသော်လည်း ဝိကုက္ခိသည် အကြီးဆုံးဖြစ်၍၊ ဝိကုက္ခိတွင် သားတစ်ဆယ့်ငါးယောက် ရှိ၏။

Verse 11

तेषाञ्ज्येष्ठः ककुत्स्थो ऽभूत् काकुत्स्थो हि सुयोधनः / सुयोधनात् पृथुः श्रीमान् विश्वकश्च पृथोः सुतः

သူတို့အနက် အကြီးဆုံးမှာ ကကုတ်သ္ထ ဖြစ်၏။ ကကုတ်သ္ထကိုပင် စုယောဓန ဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။ စုယောဓနမှ ဂုဏ်ရောင်တောက်ပသော ပೃထု မွေးဖွားလာပြီး၊ ပೃထု၏ သားမှာ ဝိශ්ဝက ဖြစ်၏။

Verse 12

विश्वकादार्द्रको धीमान् युवनाश्वस्तु तत्सुतः / स गोकर्णमनुप्राप्य युवनाश्वः प्रतापवान्

ဝိශ්ဝကာမှ ပညာရှိ အာဒ္ရက မွေးဖွားလာပြီး၊ သူ၏ သားမှာ ယုဝနာရှွ ဖြစ်၏။ အာဏာတန်ခိုးပြည့်ဝသော ယုဝနာရှွ သည် ဂိုကර්ဏ သို့ ခရီးထွက်၍ ရောက်ရှိလေ၏။

Verse 13

दृष्ट्वा तु गौतमं विप्रं तपन्तमनलप्रभम् / प्रणम्य दण्डवद् भूमौ पुत्रकामो महीपतिः / अपृच्छत् कर्मणा केन धार्मिकं प्राप्नुयात् सुतम्

မီးကဲ့သို့ တပသ်အလင်းတောက်ပစွာ အာသီသတရားကျင့်နေသော ဗြာဟ္မဏ-ရသေ့ ဂေါတမကို မြင်သော်၊ သားလိုသော မင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် လဲကျကန်တော့၍ မေးလေ၏—“ဓမ္မတရားနှင့်ညီသော သားကို မည်သည့်ကမ္မဖြင့် ရနိုင်ပါသနည်း” ဟု။

Verse 14

गौतम उवाच आराध्य पूर्वपुरुषं नारायणमनामयम् / अनादिनिधनं देवं धार्मिकं प्राप्नुयात् सुतम्

ဂေါတမက မိန့်တော်မူသည်—အနာမယ နာရာယဏ၊ ပုရုရှအဓိက (ပုရုရှပူရဏ) ကို ပူဇော်ကာ၊ အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ဘုရားကို ရိုသေဝတ်ပြုလျှင်၊ ဓမ္မကိုလိုက်နာသည့် သားကောင်းကို ရရှိမည်။

Verse 15

यस्य पुत्रः स्वयं ब्रह्मा पौत्रः स्यान्नीललोहितः / तमादिकृष्णमीशानमाराध्याप्नोति सत्सुतम्

သားသည် ဘြဟ္မာတော်တိုင် ဖြစ်လာ၍ မြေးသည် နီလလောဟိတ (ရုဒြ) ဖြစ်လာနိုင်သကဲ့သို့—အာဒိကృష్ణ၊ အီရှာနကို ပူဇော်ဝတ်ပြုလျှင် သီလသမာဓိပြည့်ဝသော သားကောင်းမြတ်ကို ရရှိမည်။

Verse 16

न यस्य भगवान् ब्रह्मा प्रभावं वेत्ति तत्त्वतः / तमाराध्य हृषीकेशं प्राप्नुयाद्धार्मिकं सुतम्

ဘုရားဘြဟ္မာတော်တိုင်ပင် အမှန်တကယ်သော မဟာတန်ခိုးကို မသိနိုင်သည့် ထိုဟရ္ရှီကေရှကို ပူဇော်ဝတ်ပြုလျှင်၊ ဓမ္မကိုလိုက်နာသည့် သားကောင်းကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 17

स गौतमवचः श्रुत्वा युवनाश्वो महीपतिः / आराधयन्महायोगं वासुदेवं सनातनम्

ဂေါတမ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် မြေကြီး၏ အရှင် မင်းယုဝနာရှွာသည် မဟာယောဂဖြင့် သိမြင်ရသော အနန္တကာလရှိ ဝါစုဒေဝကို စတင်ပူဇော်ဝတ်ပြု하였다။

Verse 18

तस्य पुत्रो ऽभवद् वीरः श्रावस्तिरिति विश्रुतः / निर्मिता येन श्रावस्तिर्गौडदेशे महापुरी

သူ၏ သားသည် သူရဲကောင်းဖြစ်၍ “ရှရဝတ္စတီ” ဟု နာမည်ကြီးခဲ့သည်။ ဂေါဍဒေသ၌ မဟာမြို့တော် ရှရဝတ္စတီကို သူက တည်ထောင်ခဲ့သည်။

Verse 19

तस्माच्च बृहदश्वो ऽभूत् तस्मात् कुवलयाश्वकः / धुन्धुमारत्वमगमद् धुन्धुं हत्वा महासुरम्

ထိုသူမှ ဘృဟဒအશ્વ မွေးဖွားလာ၍၊ ထိုသူမှပင် ကုဝလယာအશ્વက မွေးဖွားလာ၏။ မဟာအသူရ ဓုန္ဓု ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် «ဓုန္ဓုမာရ» (ဓုန္ဓုကို သတ်သူ) ဟူသော ဘွဲ့နာမကို ရရှိ하였다။

Verse 20

धुन्धुमारस्य तनयास्त्रयः प्रोक्ता द्विजोत्तमाः / दृढाश्वश्चैव दण्डाश्वः कपिलाश्वस्तथैव च

အို ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၊ ဓုန္ဓုမာရ၏ သားတော် သုံးပါးဟု ဆိုကြသည်—ဒృဍာအશ્વ၊ ဒဏ္ဍာအશ્વ၊ ကပိလာအશ્વ တို့ဖြစ်၏။

Verse 21

दृढाश्वस्य प्रमोदस्तु हर्यश्वस्तस्य चात्मजः / हर्यश्वस्य निकुम्भस्तु निकुम्भात् संहताश्वकः

ဒృဍာအશ્વ မှ ပရမောဒ မွေးဖွားလာ၍၊ ထိုသူ၏ သားတော်မှာ ဟရျအશ્વ ဖြစ်၏။ ဟရျအશ્વ မှ နိကုမ္ဘ မွေးဖွားလာပြီး၊ နိကုမ္ဘ မှ စံဟတာအશ્વက ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 22

कृशाश्वश्च रणाश्वश्च संहताश्वस्य वै सुतौ / युवनाश्वो रणाश्वस्य शक्रतुल्यबलो युधि

စံဟတာအશ્વ၏ သားတော်နှစ်ပါးမှာ ကೃရှာအશ્વ နှင့် ရဏာအશ્વ ဖြစ်၏။ ရဏာအશ્વ၏ သား ယုဝနာအશ્વ သည် စစ်မြေပြင်၌ သက္က (အိန္ဒြ) နှင့် တူညီသော အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်၏။

Verse 23

कृत्वा तु वारुणीमिष्टिमृषीणां वै प्रसादतः / लेभे त्वप्रतिमं पुत्रं विष्णुभक्तमनुत्तमम् / मान्धातारं महाप्राज्ञं सर्वशस्त्रभृतां वरम्

ထို့နောက် ရှိသူတို့၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဝါရုဏီ ယဇ္ဉကို ပြုလုပ်ပြီး၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော သားတော်တစ်ပါးကို ရရှိ하였다—မန်ဓာတာ။ သူသည် ဗိෂ္ဏု၏ အထွတ်အမြတ် ဘက္တ၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်၊ လက်နက်ကိုင်သူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 24

मान्धातुः पुरुकुत्सो ऽभूदम्बरीषश्च वीर्यवान् / मुचुकुन्दश्च पुण्यात्मा सर्वे शक्रसमा युधि

မန္ဓာတೃမှ ပုရုကုတ္ဆ ပေါ်ထွန်း၍၊ အမ္ဗရီရှ မဟာဗီရနှင့်၊ ပုဏ္ဏသတ္တဝါ မုစုကုန္ဒ မင်းလည်း ရှိ၏—စစ်မြေ၌ အားလုံးသည် သက္ကရာ (အိန္ဒြ) နှင့် တူညီကြ၏။

Verse 25

अम्बरीषस्य दायादो युवनाश्वो ऽपरः स्मृतः / हरितो युवनाश्वस्य हारितस्तत्सुतो ऽभवत्

အမ္ဗရီရှ၏ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် ယုဝနာရှွ ဟူသော အခြားတစ်ဦးကို မှတ်ကြသည်။ ယုဝနာရှွမှ ဟရိတ ပေါ်ထွန်း၍၊ ဟရိတ၏ သားမှာ ဟာရိတ ဖြစ်၏။

Verse 26

पुरुकुत्सस्य दायादस्त्रसदस्युर्महायशाः / नर्मदायां समुत्पन्नः संभूतिस्तत्सुतो ऽभवत्

ပုရုကုတ္ဆ၏ အမွေဆက်ခံသူမှာ မဟာကီရ్తိရှိသော တြာသဒသျု ဖြစ်၏။ နရ္မဒါမြစ်ကမ်း၌ ပေါ်ထွန်းသော သမ္ဘူတိသည် သူ၏ သား ဖြစ်လာ၏။

Verse 27

विष्णुवृद्धः सुतस्तस्य त्वनरण्यो ऽभवत् परः / बृहदशवो ऽनरण्यस्य हर्यश्वस्तत्सुतो ऽभवत्

သူ၏ သားမှာ ဝိෂ္ဏုဝೃદ્ધ ဖြစ်၍၊ ထို့မှ ထင်ရှားသော အနရဏ္ယ ပေါ်ထွန်း၏။ အနရဏ္ယ၏ သားမှာ ဗೃಹဒశွ ဖြစ်ပြီး၊ ဗೃಹဒశွ၏ သားမှာ ဟရျသွ ဖြစ်၏။

Verse 28

सो ऽतीव धार्मिको राजा कर्दमस्य प्रजापतेः / प्रसादाद्धार्मिकं पुत्रं लेभे सूर्यपरायणम्

ထိုမင်းသည် အလွန်တရားဓမ္မရှိသူ ဖြစ်၍၊ ပ္ရဇာပတိ ကရ္ဒမ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သုရျ (နေမင်း) ကို အားကိုးပူဇော်သော ဓမ္မသမား သားတော်ကို ရရှိ၏။

Verse 29

स तु सूर्यं समभ्यर्च्य राजा वसुमनाः शुभम् / लेभे त्वप्रतिमं पुत्रं त्रिधन्वानमरिन्दमम्

ထိုမင်းသည် နေဘုရားကို သဒ္ဓါဖြင့် မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ကာ၊ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်၍ ကံကောင်းချမ်းသာသော ဝသုမနာသည် မယှဉ်နိုင်သော သားတော် တြိဓန္ဝာ—ရန်သူဖျက်ဆီးသူကို ရရှိ하였다။

Verse 30

अयजच्चाश्वमेधेन शत्रून् जित्वा द्विजोत्तमाः / स्वाध्यायवान् दानशीलस्तितिक्षुर्धर्मतत्परः

ရန်သူတို့ကို အနိုင်ယူပြီးနောက် ထိုဒွိဇိုတ္တမသည် အශ්ဝမေဓ ယဇ်ကို ဆောင်ရွက်하였다။ သူသည် ဝေဒသင်ကြားမှု (စွာဓျာယ) ကိုချစ်မြတ်နိုး၍ လှူဒါန်းသဘောရှိ၊ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိကာ ဓမ္မ၌ အပြည့်အဝ တည်ကြည်သူဖြစ်သည်။

Verse 31

ऋषयस्तु समाजग्मुर्यज्ञवाटं महात्मनः / वसिष्ठकश्यपमुखा देवाश्चेन्द्रपुरोगमाः

ထို့နောက် မဟာတ္မာ၏ ယဇ်ဝါဋသို့ ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့ စုဝေးလာကြပြီး၊ ဝသိဋ္ဌနှင့် ကശ്യပတို့ ဦးဆောင်ကြသည်။ ထို့ပြင် ဒေဝတားတို့လည်း အိန္ဒြာကို ဦးခေါင်းထား၍ ရောက်လာကြသည်။

Verse 32

तान् प्रणम्य महाराजः पप्रच्छ विनयान्वितः / समाप्य विधिवद् यज्ञं वसिष्ठादीन् द्विजोत्तमान्

ထိုသူတို့ကို မဟာမင်းသည် ဦးညွှတ်နမസ്കာရပြု၍၊ နှိမ့်ချမှုဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ပညတ်ထားသည့် အခမ်းအနားအတိုင်း ယဇ်ကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် ဝသိဋ္ဌတို့ကဲ့သို့ ဒွိဇိုတ္တမ ရဟန်းပညာရှိများကို မေးမြန်း하였다။

Verse 33

वसुमना उवाच किंस्विच्छेयस्करतरं लोके ऽस्मिन् ब्राह्मणर्षभाः / यज्ञस्तपो वा संन्यासो ब्रूत मे सर्ववेदिनः

ဝသုမနာက ပြောသည်—“အို ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ ဤလောက၌ အမြင့်မြတ်ဆုံး အကျိုးကို ပိုမိုဖြစ်စေသောအရာသည် မည်သည်နည်း—ယဇ်ပူဇော်ခြင်းလော၊ တပ (အာစေတ) လော၊ သို့မဟုတ် သံန്യാസ (စွန့်လွှတ်ခြင်း) လော။ အားလုံးကို သိမြင်သောသူတို့၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ”။

Verse 34

वसिष्ठ उवाच अधीत्य वेदान् विधिवत् पुत्रानुत्पाद्य धर्मतः / इष्ट्वा यज्ञेश्वरं यज्ञैर् गच्छेद वनमथात्मवान्

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်။ ဝေဒများကို စည်းကမ်းတကျ လေ့လာပြီး၊ ဓမ္မအတိုင်း သားများကို မွေးဖွားစေကာ၊ ယဇ္ဉပွဲများဖြင့် ယဇ္ဉ၏ အရှင်ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ စိတ်တည်ငြိမ်သူသည် တောသို့ ထွက်ခွာ၍ ဝါနပရස්ထ အဖြစ် နေထိုင်သင့်သည်။

Verse 35

पुलस्त्य उवाच आराध्य तपसा देवं योगिनं परमेष्ठिनम् / प्रव्रजेद् विधिवद् यज्ञैरिष्ट्वा पूर्वं सुरोत्तमान्

ပုလස්တျက ပြောသည်။ ယောဂီတို့၏ အရှင်၊ အမြင့်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်သော အထွတ်အမြတ် ဘုရားကို တပသ (အာသီတ) ဖြင့် ပူဇော်ကာ၊ အရင်ဆုံး နတ်တို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးတို့အား ယဇ္ဉများကို စည်းကမ်းတကျ ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း လောကမှ ထွက်ခွာ၍ သံဃာဝင်သင့်သည်။

Verse 36

पुलह उवाच यमाहुरेकं पुरुषं पुराणं परमेश्वरम् / तमाराध्य सहस्त्रांशुं तपसा मोक्षमाप्नुयात्

ပုလဟက ပြောသည်။ တစ်ပါးတည်းသော ရှေးဟောင်း ပုရုရှ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်ဟု ကြေညာကြသော ထိုဘုရားကို၊ ထောင်ရောင်ခြည်ရှိသော အရှင်အဖြစ် ပူဇော်ကာ တပသဖြင့် အားထုတ်လျှင် မောက္ခကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 37

जमदग्निरुवाच अजस्य नाभावध्येकमीश्वरेण समर्पितम् / बीजं भगवता येन स देवस्तपसेज्यते

ဇမဒဂ္နိက ပြောသည်။ မမွေးဖွားသူ (အဇ) ၏ ကြာနာဘီအတွင်းသို့ အရှင်က ထည့်သွင်းအပ်နှံထားသော တစ်ခုတည်းသော မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သည့် မျိုးစေ့ရှိ၏။ ထိုမျိုးစေ့ဖြင့် ဘဂဝန်သည် ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပေါ်ထွန်းစေသည်။ ထိုဒေဝကို တပသဖြင့်ပင် ပူဇော်ရမည်။

Verse 38

विश्वामित्र उवाच यो ऽग्निः सर्वात्मको ऽनन्तः स्वयंभूर्विश्वतोमुखः / स रुद्रस्तपसोग्रेण पूज्यते नेतरैर्मखैः

ဝိශ්ဝာမိတ္တရက ပြောသည်။ အရာအားလုံး၏ အတ္တမန် ဖြစ်သော အနန္တ၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ၊ အရပ်ရပ်သို့ မျက်နှာမူသော ထိုမီးသည် ရုဒ္ဒရ ဖြစ်၏။ ထိုအရှင်ကို တပသ၏ ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့်သာ အမှန်တကယ် ပူဇော်နိုင်ပြီး၊ အခြား ယဇ္ဉမခများသာဖြင့် မလုံလောက်။

Verse 39

भरद्वाज उवाच यो यज्ञैरिज्यते देवो जातवेदाः सनातनः / स सर्वदैवततनुः पूज्यते तपसेश्वरः

ဘရဒ္ဝါဇ မိန့်တော်မူသည်– ယဇ္ဉပူဇာတို့ဖြင့် ကိုးကွယ်ခံရသော အနန္တ «ဇာတဝေဒသ» သည် နတ်အားလုံး၏ ကိုယ်တော်တည်းဟူ၍၊ တပသ၏ အရှင်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရိုသေဘုရားပူဇာထိုက်၏။

Verse 40

अत्रिरुवाच यतः सर्वमिदं जातं यस्यापत्यं प्रजापतिः / तपः सुमहदास्थाय पूज्यते स महेश्वरः

အတြီ မိန့်တော်မူသည်– ဤလောကအလုံးစုံ ပေါ်ပေါက်လာရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍၊ ပရဇာပတိတောင် သူ၏ သားသမီးဖြစ်သော ထို မဟေရှဝရသည် အလွန်ကြီးမားသော တပသ၌ တည်မြဲကာ ပူဇာခံရ၏။

Verse 41

गौतम उवाच यतः प्रधानपुरुषौ यस्य शक्तिमयं जगत् / स देवदेवस्तपसा पूजनीयः सनातनः

ဂေါတမ မိန့်တော်မူသည်– ပရဓာနနှင့် ပုရုಷတို့ ပေါ်ပေါက်လာရာ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍၊ သူ၏ သက္တိက ဤလောကကို လွှမ်းမိုးထားသော ထို နတ်တို့၏နတ် အနန္တဘုရားသည် တပသဖြင့် ပူဇာထိုက်၏။

Verse 42

कश्यप उवाच सहस्त्रनयनो देवः साक्षी स तु प्रजापतिः / प्रसीदति महायोगी पूजितस्तपसा परः

ကശ്യပ မိန့်တော်မူသည်– ထောင်မျက်စိရှိသော ဘုရားသည် သက်သေတော်ဖြစ်၏; အမှန်တကယ် သူသည် ပရဇာပတိပင် ဖြစ်၏။ အမြင့်ဆုံး တပသဖြင့် ပူဇာလျှင် ထို အထွတ်အထိပ် မဟာယောဂီသည် ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 43

क्रतुरुवाच प्राप्ताध्ययनयज्ञस् लब्धपुत्रस्य चैव हि / नान्तरेण तपः कश्चिद्धर्मः शास्त्रेषु दृश्यते

ကရတု မိန့်တော်မူသည်– ဝေဒပညာလေ့လာမှုနှင့် ယဇ္ဉကောင်းကျိုးတို့ကို ရရှိပြီးသူအတွက်လည်း၊ သားသမီးရရှိသူအတွက်လည်း၊ တပသမပါဘဲ တည်ရှိသော ဓမ္မတစ်စုံတစ်ရာကို သာသနာကျမ်းများ၌ မတွေ့ရ။

Verse 44

इत्याकर्ण्य स राजर्षिस्तान् प्रणम्यातिहृष्टधीः / विसर्जयित्वा संपूज्य त्रिधन्वानमथाब्रवीत्

ထိုသို့ ကြားသိပြီးနောက် မင်းရဟန်းသည် စိတ်နှလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ ထိုရဟန်းတို့အား ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် လေးစားစွာ နှုတ်ဆက်ကာ တ్రိဓန္ဝန်ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်ပြီးမှ စကားဆိုလေ၏။

Verse 45

आराधयिष्ये तपसा देवमेकाक्षराह्वयम् / प्राणं बृहन्तं पुरुषमादित्यान्तरसंस्थितम्

တပသဖြင့် ‘ဧကာක්ෂရ’ ဟု ခေါ်သော ဒေဝတော်ကို ငါ ပူဇော်မည်။ ထိုသည်ကား အလွန်ကျယ်ဝန်းသော အသက်ရှု (ပရာဏ)၊ မဟာပုရုಷ၊ အာဒိတျ (နေ) အတွင်း၌ တည်ရှိတော်မူသူ ဖြစ်၏။

Verse 46

त्वं तु धर्मरतो नित्यं पालयैतदतन्द्रितः / चातुर्वर्ण्यसमायुक्तमशेषं क्षितिमण्डलम्

သင်မူကား ဓမ္မ၌ အမြဲတမ်း စိတ်ထားသူဖြစ်သဖြင့် မပျင်းမနား မလျစ်လျူရှုဘဲ၊ စတုဝဏ္ဏ (ဝဏ္ဏလေးပါး) အစီအစဉ်နှင့် ပြည့်စုံသော ကမ္ဘာမြေဝိုင်းတစ်လုံးလုံးကို ကာကွယ်အုပ်ချုပ်လော့။

Verse 47

एवमुक्त्वा स तद्राज्यं निधायात्मभवे नृपः / जगामारण्यमनघस्तपश्चर्तुमनुत्तमम्

ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် အပြစ်ကင်းသော မင်းသည် မိမိ၏သားတော်ထံသို့ နိုင်ငံတော်ကို အပ်နှံကာ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော တပသကို ကျင့်ရန် တောသို့ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

Verse 48

हिमवच्छिखरे रम्ये देवदारुवने शुभे / कन्दमूलफलाहारो मुन्यन्नैरयजत् सुरान्

ဟိမာလယ တောင်ထိပ်အလှတရားရှိရာ၊ ဒေဝဒါရုတောအုပ် မင်္ဂလာရှိရာ၌၊ ရဟန်းသည် အမြစ်၊ ဥ၊ သစ်သီးတို့ကိုသာ စားသောက်ကာ၊ မုနိတို့၏ ရိုးရှင်းသော အာဟာရဖြင့် ဒေဝတို့ကို ပူဇော်လေ၏။

Verse 49

संवत्सरशतं साग्रं तपोनिर्धूतकल्मषः / जजाप मनसा देवीं सावित्ररिं वेदमातरम्

တပဿာဖြင့် အညစ်အကြေးတို့ကို သန့်စင်ပြီးနောက်၊ သူသည် စိတ်ဖြင့်သာ ဝေဒမိခင် ဒေဝီ သာဝိတြီကို ရာနှစ်ပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ မန္တရဇပ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 50

तस्यैवं जपतो देवः स्वयंभूः परमेश्वरः / हिरण्यगर्भो विश्वात्मा तं देशमगमत् स्वयम्

ဤသို့ မန္တရဇပ ဆက်လက်ပြုနေစဉ်၊ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော အမြင့်ဆုံး အရှင်—ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ၊ ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမ—သည် ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တိုင် ကြွလာတော်မူ၏။

Verse 51

दृष्ट्वा देवं समायान्तं ब्रह्माणं विश्वतोमुखम् / ननाम शिरसा तस्य पादयोर्नाम कीर्तयन्

မျက်နှာများသည် အရပ်အနှံ့သို့ မျက်နှာမူသော ဘြဟ္မာဘုရား ကြွလာသည်ကို မြင်လျှင်၊ သူသည် ဘြဟ္မာ၏ ခြေတော်ရင်း၌ ခေါင်းချကန်တော့ကာ နာမတော်ကို ချီးမွမ်းသီဆိုလျက် ရွတ်ဆို하였다။

Verse 52

नमो देवाधिदेवाय ब्रह्मणे परमात्मने / हिर्ण्यमूर्तये तुभ्यं सहस्त्राक्षाय वेधसे

ဒေဝတို့၏ အထက်တန်း ဒေဝတော်—ဗြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ရွှေရောင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိတော်မူသော အရှင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်ရှိတော်မူသော အရှင်၊ အရာအားလုံးကို စီမံဖန်ဆင်းသော ဝေဓသ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 53

नमो धात्रे विधात्रे च नमो वेदात्ममूर्तये / सांख्ययोगाधिगम्याय नमस्ते ज्ञानमूर्तये

ထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဓာတೃ၊ စီမံခန့်ခွဲတော်မူသော ဝိဓာတೃ အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဝေဒ၏ အတ္တမရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ စာṅခ္ယနှင့် ယောဂအားဖြင့် သိမြင်ရသော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဉာဏ်တော်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 54

नमस्त्रिमूर्तये तुभ्यं स्त्रष्ट्रे सर्वार्थवेदिने / पुरुषाय पुराणाय योगिनां गुरवे नमः

သုံးရုပ်တော်ရှင် (တရီမူရ္တိ) ဖြစ်တော်မူသော သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ဖန်ဆင်းရှင်၊ အဓိပ္ပါယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက် အားလုံးကို သိမြင်တော်မူသူအား နမောတော်တင်ပါ၏။ ပုရုရှ ပုရာဏ၊ အဟောင်းအမြဲတည်သော အရှင်၊ ယောဂီတို့၏ ဂုရုတော်အား နမောတော်တင်ပါ၏။

Verse 55

ततः प्रसन्नो भगवान् विरिञ्चो विश्वभावनः / वरं वरय भद्रं ते वरदो ऽस्मीत्यभाषत

ထို့နောက် ကမ္ဘာကို ပြုစုထိန်းသိမ်းတော်မူသော ဗိရိဉ္စ (ဗြဟ္မာ) ဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၍ ပြောတော်မူသည်— “အလိုရှိသော အကျိုးတော်ကို ရွေးချယ်လော့။ မင်္ဂလာရှိပါစေ။ ငါသည် အကျိုးတော်ပေးသူ ဖြစ်၏။”

Verse 56

राजोवाच जपेयं देवदेवेश गायत्रीं वेदमातरम् / भूयो वर्षशतं साग्रं तावदायुर्भवेन्मम

ဘုရင်က လျှောက်တော်မူသည်— “ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်၊ ဗေဒမိခင် ဂါယတြီကို ဂျပ် (japa) ဖြင့် ထပ်မံရွတ်ဆိုပါက၊ ကျွန်ုပ်၏ အသက်တမ်းသည် တစ်ရာနှစ်ပြည့်နှင့် ထို့ထက်ပို၍ တိုးပွားမည်လော?”

Verse 57

बाढमित्याह विश्वात्मा समालोक्य नराधिपम् / स्पृष्ट्वा कराभ्यां सुप्रीतस्तत्रैवान्तरधीयत

“ကောင်းပြီ” ဟု စကြဝဠာအတ္တမ (ဗိဿဝာတ္မာ) က ဘုရင်ကို ကြည့်ရှု၍ မိန့်တော်မူသည်။ နှစ်လက်ဖြင့် ကြင်နာစွာ ထိတွေ့ကာ အလွန်ပျော်ရွှင်တော်မူပြီး ထိုနေရာတင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။

Verse 58

सो ऽपि लब्धवरः श्रीमान् जजापातिप्रसन्नधीः / शान्तस्त्रिषवणस्नायी कन्दमूलफलाशनः

သူလည်း အကျိုးတော်ရရှိ၍ သရေမင်္ဂလာပြည့်စုံကာ၊ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်ကြောင့် စိတ်ဉာဏ် ကြည်လင်ပျော်ရွှင်သဖြင့် ဂျပ် (japa) ကို ဆောင်ရွက်하였다။ သဘောတရားငြိမ်းချမ်း၍ တစ်နေ့သုံးကြိမ် ရေချိုးကာ အမြစ်၊ ဥနှင့် သစ်သီးတို့ကိုသာ စားသောက်၍ နေထိုင်하였다။

Verse 59

तस्य पूर्णे वर्षशते भगवानुग्रदीधितिः / प्रादुरासीन्महायोगी भानोर्मण्डलमध्यतः

သူ၏နှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသည့်အခါ၊ ဘုရားသခင် ဥဂ္ဂရဒီဓိတိ မဟာယောဂီသည် နေရောင်ဝိုင်း၏ အလယ်မှ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 60

तं दृष्ट्वा वेदविदुषं मण्डलस्थं सनातनम् / स्वयंभुवमनाद्यन्तं ब्रह्माणं विस्मयं गतः

သူသည် မဏ္ဍလအတွင်း တည်ရှိသော အနန္တ၊ အစမရှိအဆုံးမရှိ၊ ဝేదပညာရှင်၊ ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော ဘြဟ္မာကို မြင်သဖြင့် အလွန်အံ့ဩသွား하였다။

Verse 61

तुष्टाव वैदिकैर्मन्त्रैः सावित्र्या च विशेषतः / क्षणादपश्यत् पुरुषं तमेव परमेश्वरम्

သူသည် ဝေဒမန်တရများဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် သာဝိတြီ (ဂါယတြီ) ဖြင့် ဘုရားကို ချီးမွမ်း하였다။ ခဏချင်း၌ပင် ထိုပုရုရှကိုယ်တိုင်—အမြင့်ဆုံး အရှင် ပရမေရှ్వరကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 62

चतुर्मुखं जटामौलिमष्टहस्तं त्रिलोचनम् / चन्द्रावयवलक्षमाणं नरनारीतनुं हरम्

သူသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို မြင်하였다—မျက်နှာလေးဖက်၊ ဇဋာဆံပင်ကို မကွတ်ကဲ့သို့ ထုပ်ဆောင်းထား၍ လက်ရှစ်ဖက်၊ မျက်စိသုံးလုံး၊ လမင်းအလှဆင်အမှတ်ရှိပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ တစ်ကိုယ်တည်း (အර්ဓနာရီဤશ્વရ) ဖြစ်သည်။

Verse 63

भासयन्तं जगत् कृत्स्नं नीलकण्ठं स्वरश्मिभिः / रक्ताम्बरधरं रक्तं रक्तमाल्यानुलेपनम्

ကျွန်ုပ်သည် လည်ပင်းပြာသော အရှင်ကို မြင်하였다—ကိုယ်တော်၏ ရောင်ခြည်များဖြင့် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ထွန်းလင်းစေသောသူ။ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်း၍ အနီရောင်တောက်ပကာ အနီပန်းမော်လီနှင့် အနီအလိမ်းအကျံတို့ဖြင့် အလှဆင်ထားသည်။

Verse 64

तद्भावभावितो दृष्ट्वा सद्भावेन परेण हि / ननाम शिरसा रुद्रं सावित्र्यानेन चैव हि

ထိုဘုရားသဘောတရားဖြင့် မျက်မြင်စိတ်အာရုံ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်နေသူကို မြင်လျှင်၊ အမြင့်ဆုံး သန့်ရှင်းသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ရုဒြာအား ခေါင်းချ၍ နမസ്കာရပြုသကဲ့သို့ စာဝိတြီ (ဂါယတြီ) မန္တရဖြင့်လည်း ရိုသေကန်တော့하였다။

Verse 65

नमस्ते नीलकण्ठाय भास्वते परमेष्ठिने / त्रयीमयाय रुद्राय कालरूपाय हेतवे

နီလကဏ္ဌာ၊ တောက်ပမြင့်မြတ်သော ပရမေဋ္ဌိနီ (အမြင့်ဆုံးအရှင်) အရှင်တော်အား နမস্কာရ။ သုံးဝေဒတို့၏ အရုပ်သဘောဖြစ်သော ရုဒြာအား နမস্কာရ။ ကာလ (အချိန်) အဖြစ် ပုံသဏ္ဍာန်ယူသော အကြောင်းရင်းမူလတရားအား နမস্কာရ။

Verse 66

तदा प्राह महादेवो राजानं प्रीतमानसः / इमानि मे रहस्यानि नामानि शृणु चानघ

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော မဟာဒေဝသည် ရာဇာအား မိန့်ကြားတော်မူ၏—“အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ငါ၏ လျှို့ဝှက်သော နာမတော်များကို နားထောင်လော့။”

Verse 67

सर्ववेदेषु गीतानि संसारशमनानि तु / नमस्कुरुष्व नृपते एभिर्मां सततं शुचिः

ဝေဒအားလုံးတွင် လောကဘဝချည်နှောင်မှုကို သက်သာစေသော သီချင်းတော်များကို သီဆိုထားသည်။ ထို့ကြောင့် ရာဇာမင်းရေ၊ သန့်ရှင်းစွာ နေထိုင်၍ ဤဝေဒသီချင်းတော်များဖြင့် ငါ့အား အမြဲတမ်း နမস্কာရပြုလော့။

Verse 68

अध्यायं शतरुद्रीयं यजुषां सारमुद्धृतम् / जपस्वानन्यचेतस्को मय्यासक्तमना नृप

ရာဇာမင်းရေ၊ ယဇုဝေဒ၏ အနှစ်သာရအဖြစ် ထုတ်ယူထားသော “ရှတရုဒြီယ” အခန်းကို စိတ်မလွဲမသွေ ဂျပ် (japa) ပြုလော့၊ စိတ်နှလုံးကို ငါ့ထံတွင် တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားလော့။

Verse 69

ब्रह्मचारी मिताहारो भस्मनिष्ठः समाहितः / जपेदामरणाद् रुद्रं स याति परमं पदम्

ဗြဟ္မစရိယာကို ထိန်းသိမ်း၍ အစားအစာကို မျှတစွာစားသောက်ကာ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (အမှုန့်ပြာ) ကို အားထား၍ စိတ်ကို စုစည်းထားသူသည် မရဏအထိ ရုဒြ၏ နာမ/မန္တရကို ဂျပ်ရမည်; ထိုသူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်မည်။

Verse 70

इत्युक्त्वा भगवान् रुद्रो भक्तानुग्रहकाम्यया / पुनः संवत्सरशतं राज्ञे ह्यायुरकल्पयत्

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ရုဒြသည် မိမိ၏ ဘက္တကို ကရုဏာပြုလိုသော စိတ်ဖြင့် ရာဇာအတွက် အသက်တမ်းကို ထပ်မံ၍ တစ်ရာနှစ်ဟု သတ်မှတ်ပေးတော်မူ၏။

Verse 71

दत्त्वास्मै तत् परं ज्ञानं वैराग्यं परमेश्वरः / क्षणादन्तर्दधे रुद्रस्तदद्भुतमिवाभवत्

ပရမေရှ్వర ရုဒြသည် ထိုသူအား အမြင့်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာနှင့် အထွတ်အထိပ် ဝိုင်ရာဂျယ (လောကကပ်လျက်မှုကင်းခြင်း) ကို ပေးအပ်ပြီး၊ ခဏချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူရာ ထိုအဖြစ်သည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလှ၏။

Verse 72

राजापि तपसा रुद्रं जजापानन्यमानसः / भस्मच्छन्नस्त्रिषवणं स्नात्वा शान्तः समाहितः

ရာဇာလည်း တပသ (အတုစတိ) ဖြင့် စိတ်မခွဲမခွာ တစ်စိတ်တစ်မနက်ဖြင့် ရုဒြ၏ နာမကို ဂျပ်လေ၏။ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မကို လိမ်းကာ တစ်နေ့သုံးကြိမ် သန့်စင်ရေချိုးပြီး၊ ငြိမ်းချမ်း၍ စိတ်ကို စုစည်းကာ သမాధိ၌ တည်နေ၏။

Verse 73

जपतस्तस्य नृपतेः पूर्णे वर्षशते पुनः / योगप्रवृत्तिरभवत् कालात् कालात्मकं परम्

ထိုနရပတိသည် ဂျပ်နေစဉ်၊ တစ်ရာနှစ် ပြည့်စုံလာသောအခါ ယောဂ၏ စီးဆင်းမှုသည် ထပ်မံ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ကာလ (အချိန်) အားဖြင့်၊ အချိန်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝါကြီးကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 74

विवेश तद् वेदसारं स्थानं वै परमेष्ठिनः / भानोः स मण्डलं शुभ्रं ततो यातो महेश्वरम्

သူသည် ဝေဒတို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော နေရာ—ပရမေဋ္ဌိန် (ဗြဟ္မာ) ၏ အမြင့်ဆုံး အာသရမသို့ ဝင်ရောက်하였다။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းတောက်ပသော နေရောင်မဏ္ဍလသို့ ရောက်ပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် မဟာဒေဝ (မဟေရှ್ವರ) ထံသို့ ဆက်လက်သွား하였다။

Verse 75

यः पठेच्छृणुयाद् वापि राज्ञश्चरितमुत्तमम् / सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

ဤမင်း၏ မြတ်နိုးဖွယ် အကျင့်သီလဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရွတ်သူဖြစ်စေ၊ နားထောင်သူဖြစ်စေ၊ အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းပြီး ဗြဟ္မာလောက၌ ဂုဏ်တင်ချီးမြှောက်ခံရသည်။