
Kṛṣṇa’s Departure, Kali-yuga Dharma, and the Prohibition of Śiva-Nindā (Hari–Hara Samanvaya)
ဤအধ্যာယတွင် မင်းဆက်နှင့် အဝတာရဇာတ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြ၍ ကృష్ణ၏ သားမြေး (စాంబ၊ အနိရုဒ္ဓ) ကို ချုပ်ချယ်ဖော်ပြကာ အဆုရများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကမ္ဘာကို ပြန်လည်စီမံတည်ဆောက်ခြင်းတို့ကို သတိရစေသည်။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးပညာဖြင့် မိမိ၏ အထွတ်အမြတ် နေရာသို့ ထွက်ခွာမည်ဟု ကృష్ణက ဆုံးဖြတ်သည်။ ဘೃဂုနှင့် ရှင်ပညာရှိများ ဒွာရကာသို့ ရောက်လာရာ ရာမ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကృష్ణက ဂုဏ်ပြုကာ ကလိယုဂ ပေါ်ထွန်းပြီး သီလကျဆင်းမည်ဟု ကြိုတင်ဟောကြားသည်။ ပုဏ္ဏားတို့၏ အကျိုးအတွက် ကယ်တင်သော ဓမ္မပညာကို ဖြန့်ဝေရန် အမိန့်ပေးပြီး၊ ဘုရားကို တစ်ကြိမ်တည်း သတိရခြင်းက ကလိမှ ဖြစ်သော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း၊ နေ့စဉ် ဝေဒပုံစံ ပူဇော်ခြင်းက အမြင့်ဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်စေကြောင်း ဆိုသည်။ ထို့နောက် Hari–Hara သဟဇာတကို ထင်ရှားစွာ သင်ကြား၍ နာရာယဏကို ဘက်တော်ထားသော ဘက္တိကို အတည်ပြုသော်လည်း မဟေရှဝရ (ရှီဝ) ကို မုန်းတီးခြင်း၊ နိန္ဒာပြုခြင်းကို တားမြစ်ကာ ထိုသို့ပြုသူများအတွက် ရိတု၊ တပ၊ ဉာဏ်တို့ အကျိုးမရှိကြောင်း သတိပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှီဝကို ဆန့်ကျင်၍ ကျိန်စာခံ မျိုးရိုးများကို ရှောင်ရန် ဆိုပြီး ရှင်ပညာရှိများ ထွက်ခွာကာ ကൃഷ്ണက မိမိမျိုးနွယ်ကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းသည်။ ဖလश्रုတိအဖြစ် ဖတ်သူ၊ နားထောင်သူတို့ ဘုန်းကံရမည်ဟု ကတိပေးကာ «နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသနည်း» ဟု ဆက်လက်မေးမြန်းရန် လမ်းဖွင့်သည်။
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्
ဤသို့ သီရိကူർമပုရာဏ၊ ခြောက်ထောင်သ్లోက သံဟိတာ၊ ပူရဝိဘာဂ၌ အခန်း ၂၅။ စူတာ မိန့်ဆိုသည်—ထို့နောက် မဟေရှ్వరထံမှ အာနုဂ्रह (ဗရ) ရရှိသော ကృష్ణသည် ဂျာမ္ဗဝတီ၌ မဟာတ္မာ၊ အထူးမြတ်သော သားတော် စာမ္ဗကို မွေးဖွားစေ၏။
Verse 2
प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः / तावुभौ गुणसंपन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू
ပရဒျုမ္န၌လည်း အင်အားကြီးသော သားတော် အနိရုဒ္ဓ ရှိ၏။ ထိုနှစ်ဦးလုံးသည် ဂုဏ်သတ္တိ ပြည့်စုံ၍ ကృష్ణ၏ အခြားကိုယ်တော်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။
Verse 3
हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् / विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम्
ကံသနှင့် နရကကို သတ်ဖြတ်ပြီး အခြားအဆုရများကို ရာချီနှိမ်နင်းကာ၊ လီလာဖြင့် သက္ကရ (အိန္ဒြ) ကိုလည်း ချုပ်ငြိမ်းစေပြီး၊ မဟာအဆုရ ဘာဏကိုပါ အောင်နိုင်တော်မူ၏။
Verse 4
स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् / चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्
ကမ္ဘာလောကတစ်လုံးလုံးကို စနစ်တကျ တည်ထောင်ကာ၊ လောက၌ အမြဲတမ်းတည်သော ဓမ္မတရားများကို ခိုင်မြဲစေပြီးနောက်၊ နာရာယဏသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဉာဏ်ပညာဖြင့် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။
Verse 5
एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् / आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्
ထိုအချိန်တွင် ဘ္ရဟ္မဏ မဟာမုနိများ—ဘೃဂု ဦးဆောင်၍—ဒွာရကာသို့ လာရောက်ကာ၊ လုပ်ငန်းတာဝန် ပြီးမြောက်ပြီးသား အနန္တတော်၊ အရှင်ကృష్ణ အီश्वरကို ဖူးမြင်ရန် ရောက်ရှိလာကြ၏။
Verse 6
स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च / आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता
ထိုအခါ ကမ္ဘာဝိညာဉ်တော် (ဝိශ්ဝာတ္မာ) သည် သူတို့အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ သင့်တော်သလို ဂုဏ်ပြုပြီးနောက်၊ ဉာဏ်ရှိသော ရာမနှင့်အတူ အာසနပေါ် ထိုင်နေကြသည့် သူတို့ကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။
Verse 7
गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् / कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः
“ငါသည် ဗိဿဏုဟု ခေါ်သော ငါ့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး နေရာတော်သို့ သွားမည်။ လုပ်ဆောင်ရမည့် အမှုအားလုံး ပြီးစီးပြီ; မုနိအရှင်တို့၊ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် စိတ်ငြိမ်းချမ်းကြပါစေ။”
Verse 8
इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तमधुनाशुभम् / भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः
ဤကြောက်မက်ဖွယ် ကလိယုဂ် အမင်္ဂလာသည် ယခုရောက်လာပြီ; ဤယုဂ်၌ လူအပေါင်းတို့သည် အပြစ်ကိုလိုက်နာ၍ မကောင်းမှုကို လမ်းကြောင်းအဖြစ်ယူကြလိမ့်မည်။
Verse 9
प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् / येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः
«ဗြာဟ္မဏတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် အကျိုးရှိသော ငါ၏ ဓမ္မဗဟုသုတကို စတင်လှုပ်ရှားစေ၍ ဖြန့်ဝေကြလော့; ထိုသိမြင်မှုကြောင့် ကလိယုဂ်မှ ပေါက်ဖွားသော အပြစ်တို့မှ ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့သည် အမှန်ပင် လွတ်မြောက်ကြလိမ့်မည်»။
Verse 10
ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् / तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे
ကလိယုဂ်၌ ငါ့ကို—အရှင်ကို—တစ်ကြိမ်တည်းပင် သတိရသောသူတို့အတွက်၊ ပုရုရှောတ္တမဖြစ်သော ငါ့ဘက်တော်သားတို့၏ အပြစ်သည် ထိုခဏ၌ပင် ပျက်စီးပါစေ။
Verse 11
येर्ऽचयिष्यन्तिमां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः / विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्
ကလိယုဂ်၌ ဒွိဇတို့သည် ဝေဒမြင်သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်ကာ နေ့စဉ် ဘက္တိဖြင့် ငါ့ကို ပူဇော်ကြလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် ထိုအမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ—ငါ၏ ပဒ—သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။
Verse 12
ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्त्रशः / तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे
သင်တို့၏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာသော ဗြာဟ္မဏတို့သည်—ထောင်ချီအောင်—ကလိယုဂ်၌ နာရာယဏအပေါ် ဘက္တိသည် ထွန်းပေါ်လာလိမ့်မည်။
Verse 13
परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः / न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्
နာရာယဏကို အပြည့်အဝ အားကိုးရာအဖြစ်ထားသူတို့သည် အလွန်အလွန်ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ကြသည်။ သို့သော် မဟေရှ္ဝရ (ရှီဝ) ကို မုန်းတီးသူတို့သည် ထိုနေရာသို့ မရောက်နိုင်ကြ။
Verse 14
ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः / तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्
သမာဓိ၊ မီးပူဇော်ဟောမ၊ ကောင်းစွာကျင့်သုံးသော တပဿ၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ယဇ္ဉ်စသည့် သတ်မှတ်ထားသော ဝိဓိများ—ပင်ာကင် (ရှီဝ၊ ပင်ာကာလက်နက်ကိုင်ရှင်) ကို အပြစ်တင်သူတို့အတွက် အလျင်အမြန် ပျက်စီးသွားသည်။
Verse 15
यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः / विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्
တစ်ဦးတစ်ယောက်က ငါ့ကို အမြဲတမ်း တစ်စိတ်တစ်မြင့် သဒ္ဓါဖြင့် အားကိုးနေသော်လည်း၊ အရှင် အီရှာန (ရှီဝ) ကို အပြစ်ပြောကာ မထီမဲ့မြင်ပြုလျှင်၊ မရေမတွက်နိုင်သော နရကသို့ သွားရမည်။
Verse 16
तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः / कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः
ထို့ကြောင့် ဒွိဇတို့ရေ၊ ပရှုပတိ (ရှီဝ) ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရမည်—ကိုယ်ကာယ၊ စိတ်နှလုံး၊ နှုတ်ကပတ်ဖြင့်—ထို့ပြင် သူ၏ ဘက္တများကိုပါ အပြစ်မပြောရန် အထူးကြိုးစားရမည်။
Verse 17
ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीयेन द्विजोत्तमाः / भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः
သို့သော် ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉ်တွင် ဒဓီချာက ကျိန်စာချထားသော ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့ကို—ကလိယုဂ် ရောက်လာသည့်အခါ—ဘက္တများက ကြိုးစား၍ သတိထားကာ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။
Verse 18
द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः / शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः
သင်တို့၏ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူတို့သည် အရှင်—ဣသာန (အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်) ကို ရန်ပြုသဖြင့် မဟာရိရှီ ဂေါတမ၏ ကျိန်စာကို ခံရ၏။ ထို့ကြောင့် ဤမြေပြင်ပေါ်တွင် ဒွိဇအထက်မြတ်တို့က မပြောမဆိုရဟု သတ်မှတ်ထားသည်။
Verse 19
इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः / ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः
ကృష్ణ၏ ဤသို့ မိန့်ကြားခြင်းကို ကြားသောအခါ သီလသမာဓိအထက်မြတ် မဟာရိရှီတို့အားလုံးက “အိုမ်” ဟု ဆိုကာ မိမိတို့၏ နေရာအိမ်ရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
Verse 20
ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः / संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्
ထို့နောက် စကြဝဠာလုံးကို ပြည့်နှံ့တော်မူသော နာရာယဏ—ကృష్ణသည် လီလာတော်သာဖြင့် မိမိ၏ မျိုးနွယ်တစ်ရပ်လုံးကို ပြန်လည်သိမ်းယူကာ အမြင့်ဆုံးသော ပဒသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။
Verse 21
इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः / न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ
ဤသို့ အကျဉ်းချုပ်အားဖြင့် မင်းတို့၏ မျိုးဆက်ဝင်္သကို သင်တို့အား ပြောကြားပြီးပြီ။ အသေးစိတ်အပြည့်အစုံကို ပြောဆိုရန် မဖြစ်နိုင်သေးသဖြင့်၊ ထပ်မံ၍ ဘာကို နားထောင်လိုသနည်း။
Verse 22
यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते
ဤမင်္ဂလာရှိသော မျိုးဆက်ဝင်္သကഥာကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် နားထောင်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်ကာ ကောင်းကင်လောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။
It prioritizes smaraṇa (remembering the Lord) as immediately purifying, and also prescribes daily devotion performed in accordance with Vedic rites as a direct means to attain the supreme abode.
It presents a synthesis: refuge in Nārāyaṇa leads to the supreme transcendence, but hatred or blasphemy of Maheśvara is disqualifying and spiritually ruinous—making respect for Śiva integral to authentic Vaiṣṇava devotion.