Purva Bhaga Adhyaya 9 - Kurma Purana | Burmese | Vedapath

Vyasa

Purva BhagaAdhyaya 987 Verses

Adhyaya 9

Brahmā’s Lotus-Birth, the Sealing of the Cosmic Womb, and the Epiphany of Parameśvara (Hari–Hara Samanvaya)

ယခင်အခန်းတွင် Mahat နှင့် တတ္တဝများမှ စကြဝဠာဖန်ဆင်းခြင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီးနောက် ရှင်တော်များက ကူර්မအဖြစ်ရှိသော ဗိဿဏုကို မေးမြန်းကြသည်—Śambhu ကို ဘြဟ္မာ၏ သားဟု ခေါ်ရခြင်းနှင့် ဘြဟ္မာသည် ကြာပန်းမှ မွေးဖွားခြင်းတို့ကို မည်သို့ညှိနှိုင်းရမည်နည်း။ ကူර්မက pralaya အချိန်တွင် လောကသုံးပါးသည် အမှောင်ထုကြီးထဲက မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်စင်းအဖြစ် လုံးဝမြုပ်နှံသွားပြီး Nārāyaṇa သည် Śeṣa ပေါ်တွင် yoganidrā ဖြင့် အနားယူနေသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ နာဘီမှ အနံ့သင်းသော ကြာပန်းကြီး ပေါက်ထွက်လာ၍ ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းသည်; နှစ်ဦးစလုံး စကြဝဠာအဓိကဖြစ်ကြောင်း အပြန်အလှန်ဆိုကြပြီး “ကိုယ်ထဲဝင်ကြည့်ခြင်း” သဘောတရားဖြင့် ဗိဿဏု၏ အတိုင်းမသိအကျယ်အဝန်းကို ပြသသည်။ ဘြဟ္မာက နာဘီမှ ထွက်ပေါက်ကို ရှာတွေ့ကာ Padmayoni အဖြစ် ပြန်ပေါ်လာသော်လည်း ပြိုင်ဆိုင်မှု တက်လာပြီး ဗိဿဏုက ဘြဟ္မာ၏ မောဟကို Parameśvarī ၏ māyā ကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် Śiva သည် ဟရအဖြစ် တြိသူလကိုင်ကာ စကြဝဠာအလှဆင်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ဗိဿဏုက ထိုသူကို Pradhāna နှင့် Puruṣa ၏ အရှင် Mahādeva၊ အချိန်အဖြစ် ဖန်ဆင်း-ထိန်းသိမ်း-ဖျက်သိမ်းသူဟု သတ်မှတ်သည်။ Śaiva ဒർശနကို ရရှိသော ဘြဟ္မာသည် Śiva ထံ ခိုလှုံကာ သီချင်းတော်ဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး အကျိုးတော်များကြောင့် ဘြဟ္မာ၏ ဖန်ဆင်းရေးတာဝန်ကို တည်မြဲစေကာ Śiva နှင့် ဗိဿဏုသည် အရာအားလုံးတွင် ပျံ့နှံ့၍ prakṛti/puruṣa၊ māyā/īśvara အဖြစ် အပြန်အလှန်ဖြည့်ဆည်းသည့် မခွဲမခွာတစ်တည်းဖြစ်ကြောင်း ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်ဆင့် ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဘက္တိနှင့် ယောဂဉာဏ်အပေါ် မူတည်သော မဒွိတ ညှိနှိုင်းမှုအောက်တွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ခင်းကျင်းထားသည်။

All Adhyayas

Shlokas

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे ऽष्टमो ऽध्यायः सूत उवाच एतच्छ्रुत्वा तु वचनं नारदाद्या महर्षयः / प्रणम्य वरदं विष्णुं पप्रच्छुः संशयान्विता

ဤသို့ သန့်ရှင်းသော «ကူර්မပုရာဏ» အတွင်း၊ ခြောက်ထောင်ရှ్లోက စံဟိတ၌၊ ပူရ္ဝဘားဂ၌ အဋ္ဌမ အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။ စူတာက ဆိုသည်—ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် နာရဒ မဟာရ္ရှီတို့သည် ကောင်းချီးပေးတော်မူသော ဗိဿနုကို ဦးချ၍ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ သံသယများနှင့်တကွ မေးမြန်းကြ၏။

Verse 2

ऋषय ऊचुः कथितो भवता सर्गो मुख्यादीनां जनार्दन / इदानीं संशयं चेममस्माकं छेत्तुमर्हसि

ရ္ရှီတို့က ဆိုကြသည်—“အို ဇနာရ္ဒန! သင်သည် မဟတ် (အဓိကတတ္တဝ) မှစ၍ ဖန်ဆင်းခြင်းကို ရှင်းပြပြီးပြီ။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့၏ ဤသံသယကို ဖြတ်တောက်ပေးတော်မူပါ။”

Verse 3

कथं स भगवानीशः पूर्वजो ऽपि पिनाकधृक् / पुत्रत्वमगच्छंभुर्ब्रह्मणो ऽव्यक्तजन्मनः

“ပင်နာက လက်နက်ကိုင်သော အရှင် ဣဿ၊ သမ္ဘူ ဘုရားသည် အစဉ်အလာအရ အရင်ဆုံးဖြစ်သော်လည်း၊ မမြင်နိုင်သော မွေးဖွားခြင်းရှိသည့် ဘြဟ္မာ၏ သားဟု မည်သို့ ဆိုကြသနည်း?”

Verse 4

कथं च भगवाञ्जज्ञे ब्रह्मा लोकपितामहः / अण्डजो जगतामीशस्तन्नो वक्तुमिहार्हसि

“ထို့ပြင် ကမ္ဘာတို့၏ အဘိုးအို၊ လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ကမ္ဘာဥ (အဏ္ဍ) မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အဏ္ဍဇ ဖြစ်၍ သတ္တဝါတို့၏ အရှင်ဖြစ်သည်။ သူသည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း—ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားပါ။”

Verse 5

श्रीकूर्म उवाच शृणुध्वमृषयः सर्वे शङ्करस्यामितौजसः / पुत्रत्वं ब्रह्मणस्तस्य पद्मयोनित्वमेव च

သီရိ ကူර්မက ဆိုသည်—“အို ရ္ရှီတို့အားလုံး၊ အမိတောဇ သင်္ကရ၏ အကြောင်းကို နားထောင်ကြလော့။ သူကို ဘြဟ္မာ၏ သားဟု ခေါ်ဆိုခြင်းနှင့်၊ ဘြဟ္မာကို ပဒ္မယောနိ—ကြာပန်းမွေး—ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းကိုလည်း ငါရှင်းပြမည်။”

Verse 6

अतीतकल्पावसाने तमोभूतं जगत् त्रयम् / आसीदेकार्णवं सर्वं न देवाद्या न चर्षयः

ကပ္ပအဟောင်း၏ အဆုံးတွင် လောကသုံးပါးသည် အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွား၏။ အရာအားလုံးသည် သမုဒ္ဒရာတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်နေပြီး၊ ဒေဝတားတို့လည်း မရှိ၊ ရှိသီတို့လည်း မရှိခဲ့။

Verse 7

तत्र नारायणो देवो निर्जने निरुपप्लवे / आश्रित्य शेषशयनं सुष्वाप पुरुषोत्तमः

ထိုနေရာ၌ နာရာယဏ ဒေဝသည် လူမရှိသော အနှောင့်အယှက်ကင်းသည့် အဝန်းအဝိုင်း၌ ရှေရှ၏ အိပ်ရာကို အားကိုးကာ ပုရုရှောတ္တမသည် ယောဂနိဒ္ရာသို့ ဝင်အိပ်တော်မူ၏။

Verse 8

सहस्त्रशीर्षा भूत्वा स सहस्त्राक्षः सहस्त्रपात् / सहस्त्रबाहुः सर्वज्ञश्चिन्त्यमानो मनीषिभिः

ထိုအမြင့်မြတ်သောအရှင်သည် ခေါင်းတစ်ထောင်၊ မျက်စိတစ်ထောင်၊ ခြေတစ်ထောင် အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ လက်တစ်ထောင်နှင့် အလုံးစုံသိတော်မူသူ ဖြစ်၏။ ပညာရှိတို့က စိတ်ဖြင့် ဆင်ခြင်သတိပြုကြ၏။

Verse 9

पीतवासा विशालाक्षो नीलजिमूतसन्निभः / महाविभूतिर्योगात्मा योगिनां हृदयालयः

အဝါရောင်ဝတ်စုံတော်ကို ဝတ်ဆင်၍ မျက်စိကျယ်ဝန်းကာ မိုးတိမ်အပြာမဲကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မဟာဗိဘူတိတော်ရှိပြီး ယောဂ၏အတ္တသဘောတော်ဖြစ်ကာ ယောဂီတို့၏နှလုံးသား၌ နေတော်မူ၏။

Verse 10

कदाचित् तस्य सुप्तस्य लीलार्थं दिव्यमद्भुतम् / त्रैलोक्यसारं विमलं नाभ्यां पङ्कजमुद्वभौ

တစ်ခါတစ်ရံ ယောဂနိဒ္ရာ၌ အိပ်တော်မူစဉ်၊ လီလာတော်အတွက် အံ့ဩဖွယ်သော ဒိဗ္ဗအရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သုံးလောက၏ အနှစ်သာရဖြစ်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သည့် ကြာပန်းတစ်ပွင့်သည် နာဘီမှ ပေါက်ထွန်းလာ၏။

Verse 11

शतयोजनविस्तीर्णं तरुणादित्यसन्निभम् / दिव्यगन्धमयं पुण्यं कर्णिकाकेसरान्वितम्

ယောဇနာတစ်ရာကျယ်ပြန့်၍ နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်သည်။ သန့်ရှင်းပူဇော်ထိုက်ကာ ဒိဗ္ဗအနံ့ဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အလယ်ကဏ္ဏိကာနှင့် ပတ်လည်ကေသရတို့ပါဝင်သည်။

Verse 12

तस्यैवं सुचिरं कालं वर्तमानस्य शार्ङ्गिणः / हिरण्यगर्भो भगवांस्तं देशमुपचक्रमे

ဤသို့ပင် သာရင်ဂင် (ရှာရင်ဂါဓနုကိုင်သော ဗိဿနု) သည် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်နေစဉ်၊ ဘဂဝန် ဟိရဏ္ယဂರ್ಭ (ဗြဟ္မာ) သည် ထိုဒေသသို့ ထွက်ခွာ၍ ချဉ်းကပ်လာ하였다။

Verse 13

स तं करेण विश्वात्मा समुत्थाप्य सनातनम् / प्रोवाच मधुरं वाक्यं मायया तस्य मोहितः

ထို့နောက် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အတ္တမ (ဗိဿဝါတ္မာ) သည် ထာဝရသူကို လက်ဖြင့် ထူထောင်ကာ မိမိ၏ မာယာကြောင့် မောဟနေသူအား ချိုမြိန်သော စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 14

अस्मिन्नेकार्णवे घोरे निर्जने तमसावृते / एकाकी को भवाञ्छेते ब्रूहि मे पुरुषर्षभ

ဤကြောက်မက်ဖွယ် တစ်ခုတည်းသော မဟာသမုဒ္ဒရာ၌ လူမရှိသည့် အထီးကျန်နေရာ၊ အမှောင်ဖုံးလွှမ်းနေရာတွင် သင်တစ်ယောက်တည်း အိပ်နေသူသည် မည်သူနည်း။ ပြောပါ၊ လူတို့အထဲက အမြတ်ဆုံးသူ။

Verse 15

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विहस्य गरुडध्वजः / उवाच देवं ब्रह्माणं मेघगम्भीरनिः स्वनः

သူ၏စကားကို ကြားသော် ဂရုဍဓွဇ (ဂရုဍတံဆိပ်တော်) နာရာယဏသည် ပြုံးရယ်ကာ မိုးတိမ်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ဘုရား ဗြဟ္မာအား ပြောကြား하였다။

Verse 16

भो भो नारायणं देवं लोकानां प्रभवाप्ययम् / महायोगेश्वरं मां त्वं जानीहि पुरुषोत्तमम्

အို အို၊ ငါကို နာရာယဏ (Nārāyaṇa) ဟူသော ဒေဝဘုရားအဖြစ် သိမှတ်လော့—လောကတို့၏ ပေါ်ပေါက်ခြင်းနှင့် ပျောက်ကွယ်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်; မဟာယောဂ၏ အရှင်; ပုရုရှောတ္တမ (အမြင့်ဆုံး ပုရုရှ) ဖြစ်သည်။

Verse 17

मयि पश्य जगत् कृत्स्नं त्वां च लोकपितामहम् / सपर्वतमहाद्वीपं समुद्रैः सप्तभिर्वृतम्

ငါ၌ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို မြင်လော့—ထို့ပြင် လောကတို့၏ အဘိုးကြီးဖြစ်သော သင်ကိုလည်း မြင်လော့။ (မြင်) တောင်တန်းများနှင့်အတူ မဟာဒွီပကြီးများကို၊ သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါးက ဝန်းရံထားသည်။

Verse 18

एवमाभाष्य विश्चात्मा प्रोवाच पुरुषं हरिः / जानन्नपि महायोगी को भवानिति वेधसम्

ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ဟရီ—စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ဖြန့်ကျက်နေသော အတ္တမ—သည် ထိုအမြင့်ဆုံး ပုရုရှကို ခေါ်ပြော하였다။ သိပြီးသား မဟာယောဂီဖြစ်သော်လည်း၊ ဖန်ဆင်းရှင် ဝေဓသကို “သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေး하였다။

Verse 19

ततः प्रहस्य भगवान् ब्रह्मा वेदनिधिः प्रभुः / प्रत्युवाचाम्बुजाभाक्षं सस्मितं श्लक्ष्णया गिरा

ထို့နောက် ဗဂဝန် ဘြဟ္မာ—ဝေဒတို့၏ خزانہဖြစ်သော အရှင်—သည် ပြုံးရယ်၍၊ ကြာမျက်စိရှိသူထံသို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 20

अहं धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / मय्येव संस्थितं विश्वं ब्रह्माहं विश्वतोमुखः

“ငါသည် ဓာတာနှင့် ဝိဓာတာ—ထိန်းသိမ်းသူနှင့် စီမံခန့်ခွဲသူ; ကိုယ်တိုင်ပေါ်ပေါက်သော (Svayambhū)၊ မဟာပရပိတာမဟ (အကြီးဆုံး မျိုးဆက်အဘ) ဖြစ်၏။ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ငါ၌သာ တည်ရှိ၏; ငါသည် မျက်နှာအရပ်ရပ်ရှိသော ဘြဟ္မာ (Viśvatomukha) ဖြစ်၏။”

Verse 21

श्रुत्वा वाचं स भगवान् विष्णुः सत्यपराक्रमः / अनुज्ञाप्याथ योगेन प्रविष्टो ब्रह्मणस्तनुम्

ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် သစ္စာအပေါ်တည်သော သတ္တိတော်ရှိသည့် ဘဂဝန် ဝိෂ္ဏုသည် ခွင့်ပြုတော်မူကာ ယောဂဓာတ်အားဖြင့် ဗြဟ္မာ၏ ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော်မူ၏။

Verse 22

त्रलोक्यमेतत् सकलं सदेवासुरमानुषम् / उदरे तस्य देवस्य दृष्ट्वा विस्मयमागतः

ထိုဒေဝတော်၏ ဝမ်းအတွင်း၌ သုံးလောကလုံးစုံ—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့နှင့်တကွ—ကို မြင်တွေ့ရာတွင် အံ့ဩခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 23

तदास्य वक्त्रान्निष्क्रम्य पन्नगेन्द्रनिकेतनः / अजातशत्रुर्भगवान् पितामहमथाब्रवीत्

ထို့နောက် သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ပေါ်လာ၍ နဂါးမင်း၏ နေရာတော်၌ နေထိုင်သော ဘဂဝန်—အဇာတရှတ္ရု (ရန်သူမရှိ၊ မအနိုင်ယူနိုင်သူ)—သည် ပိတామဟ ဘြဟ္မာအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 24

भवानप्येवमेवाद्य शाश्वतं हि ममोहरम् / प्रविश्य लोकान् पश्यैतान् विचित्रान् पुरुषर्षभ

အို လူတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသူရေ၊ ယနေ့ သင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ငါ၏ အမြဲတမ်း အံ့ဖွယ်ကောင်း၍ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော ဤမြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ကာ အမျိုးမျိုး ထူးဆန်းသော လောကများကို ကြည့်ရှုလော့။

Verse 25

ततः प्रह्लादनीं वाणी श्रुत्वा तस्याभिनन्द्य च / श्रीपतेरुदरं भूयः प्रविवेश कुशध्वजः

ထို့နောက် ပျော်ရွှင်စေသော ထိုသန့်ရှင်းသော အသံတော်ကို ကြားသိ၍ ရိုသေစွာ လက်ခံအတည်ပြုကာ ကုသဓွဇသည် သရီပတိ (လက္ခ္မီ၏ အရှင်) ၏ ဝမ်းအတွင်းသို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်၏။

Verse 26

तानेव लोकान् गर्भस्थानपश्यत् सत्यविक्रमः / पर्यटित्वा तु देवस्य ददृशे ऽन्तं न वै हरेः

သတ္တျဝိကရမ သည် ကမ္ဘာလောကတို့ကို စကြဝဠာ၏ ဂರ್ಭအတွင်း၌ တည်နေသည်ဟု မြင်၏။ သို့သော် ဘုရား၏ အာဏာနယ်မြေကို လှည့်လည်သော်လည်း ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ အဆုံးသတ်ကို မမြင်နိုင်ခဲ့။

Verse 27

ततो द्वाराणि सर्वाणि पिहितानि महात्मना / जनार्दनेन ब्रह्मासौ नाभ्यां द्वारमविन्दत

ထို့နောက် မဟာအတ္တမန် ဂျနာရဒန (Janārdana) က တံခါးအားလုံးကို ပိတ်တံဆိပ်ခတ်လိုက်သည်။ ဘြဟ္မာသည် မိမိအတွက် နာဘီ၌ အပေါက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိ하였다။

Verse 28

तत्र योगबलेनासौ प्रविश्य कनकाण्डजः / उज्जहारात्मनो रूपं पुष्कराच्चतुराननः

ထိုနေရာ၌ ယောဂအင်အားဖြင့် ဝင်ရောက်ကာ ရွှေဥကမ္ဘာမှ မွေးဖွားသော မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာသည် ကြာပန်းမှ မိမိ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆွဲထုတ်ယူခဲ့သည်။

Verse 29

विरराजारविन्दस्थः पद्मगर्भसमद्युतिः / ब्रह्मा स्वयंभूर्भगवान् जगद्योनिः पितामहः

ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်လျက် တောက်ပရောင်ခြည်ဖြာ၍ ကြာပန်းဂರ್ಭ၏ တောက်ပမှုနှင့် တူညီသော အလင်းရောင်ရှိသော ဘြဟ္မာ—ကိုယ်တိုင်မွေးဖွားသော ဘုရားသခင်—သည် လောကတို့၏ မူလဂರ್ಭ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အဘိုးကြီးအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 30

समन्यमानो विश्वेशमात्मानं परमं पदम् / प्रोवाच पुरुषं विष्णुं मेघगम्भीरया गिरा

ဗိဿနုကို စကြဝဠာ၏ အရှင်အဖြစ်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမနှင့် အမြင့်ဆုံး နေရာအဖြစ် လေးစားစွာ အသိအမှတ်ပြုကာ၊ သူသည် ပုရုရှ ဗိဿနုအား မိုးတိမ်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော အသံဖြင့် မိန့်ကြား하였다။

Verse 31

किं कृतं भवतेदानीमात्मनो जयकाङ्क्षया / एको ऽहं प्रबलो नान्यो मां वै को ऽबिभविष्यति

မိမိအနိုင်ရလိုသောဆန္ဒကြောင့် ယခု သင်ဘာကို ပြီးမြောက်ခဲ့သနည်း။ «ငါတစ်ယောက်တည်း အင်အားကြီး၏၊ အခြားမရှိ—ငါကို အနိုင်ယူနိုင်သူ မည်သူရှိမည်နည်း»

Verse 32

श्रुत्वा नारायणो वाक्यं ब्रह्मणो लोकतन्त्रिणः / सान्त्वपूर्वमिदं वाक्यं बभाषे मधुरं हरिः

လောကစည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းသူ ဘြဟ္မာ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် နာရာယဏ၊ ဟရီသည် နှစ်သိမ့်ရန် ရည်ရွယ်သော နူးညံ့ချိုမြိန်သော စကားကို ပြော하였다။

Verse 33

भवान् धाता विधाता च स्वयंभूः प्रपितामहः / न मात्सर्याभियोगेन द्वाराणि पिहितानि मे

သင်သည် ထောက်တည်သူလည်း ဖြစ်၊ စီမံခန့်ခွဲသူလည်း ဖြစ်၏; ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ၊ ပထမဘိုးဘွားကြီး ဖြစ်၏။ မနာလိုမုန်းတီးမှုကြောင့် ငါ၏တံခါးများကို ပိတ်ထားခြင်း မဟုတ်။

Verse 34

किन्तु लीलार्थमेवैतन्न त्वां बाधितुमिच्छया / को हि बाधितुमन्विच्छेद् देवदेवं पितामहम्

သို့သော် ဤအရာသည် လီလာတော်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး သင့်ကို တားဆီးလိုသော ဆန္ဒကြောင့် မဟုတ်။ ဒေဝဒေဝ၊ ပိတామဟ အရှင်ကို မည်သူက ဆန့်ကျင်လိုမည်နည်း။

Verse 35

न ते ऽन्यथावगन्तव्यं मान्यो मे सर्वथा भवान् / सर्वमन्वय कल्याणं यन्मयापहृतं तव

သင်သည် အခြားသဘောမယူရ; သင်သည် ငါအတွက် အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်၏။ သင့်မျိုးရိုး၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ငါယူသွားခဲ့သမျှ အားလုံး ပြန်လည်ပြည့်စုံစေပါစေ။

Verse 36

अस्माच्च कारणाद् ब्रह्मन् पुत्रो भवतु मे भवान् / पद्मयोनिरिति ख्यातो मत्प्रियार्थं जगन्मय

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင်၊ အို ဗြဟ္မန်၊ သင်သည် ငါ၏သား ဖြစ်ပါစေ။ «ပဒ္မယောနိ» (ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသူ) ဟူ၍ ကျော်ကြားစေ၍၊ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့ကာ ငါ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ အလိုတော်အတွက် လောကကို ဖန်ဆင်းပါလော့။

Verse 37

ततः स भगवान् देवो वरं दत्त्वा किरीटिने / प्रहर्षमतुलं गत्वा पुनर्विष्णुमभाषत

ထို့နောက် ထိုဘုရားသခင်မြတ်၊ ဒေဝတော်သည် မကွတ်ဆောင်းသူ (မင်း) အား အလှူတော်ကို ပေးတော်မူပြီး၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ပျော်ရွှင်မှုသို့ ရောက်ကာ၊ ဗိဿနုအား ထပ်မံ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 38

भवान् सर्वात्मको ऽनन्तः सर्वेषां परमेश्वरः / सर्वभूतान्तरात्मा वै परं बह्म सनातनम्

သင်သည် အလုံးစုံအတ္တမူသော အနန္တ၊ အားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အီශ්ဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။ အမှန်တကယ် သင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တ ဖြစ်ပြီး၊ အနန္တကာလတည်သော အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 39

अहं वै सर्वलोकानामात्मा लोकमहेश्वरः / मन्मयं सर्वमेवेदं ब्रह्माहं पुरुषः परः

ငါတစ်ဦးတည်းသာ လောကအားလုံး၏ အတ္တ ဖြစ်၍ လောက၏ မဟာအီශ්ဝရ ဖြစ်၏။ ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် ငါဖြင့် ပြန့်နှံ့၍ ငါမှ ဖြစ်ပေါ်သည်; ငါသည် ဗြဟ္မ၊ အလွန်မြင့်မြတ်သော ပုရုෂ ဖြစ်၏။

Verse 40

नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः / एका मूर्तिर्द्विधा भिन्ना नारायणपितामहौ

ဤနှစ်ပါးမှတပါး လောကတို့၏ အမြင့်ဆုံး အီශ්ဝရ အခြားမရှိ။ တစ်ပါးတည်းသော ဒေဝတတ္တဝါသည် ပုံသဏ္ဌာန်နှစ်မျိုးအဖြစ် ခွဲထွက်သကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းသည်—နာရာယဏ နှင့် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) တို့ဖြစ်သည်။

Verse 41

तेनैवमुक्तो ब्रह्माणं वासुदेवो ऽब्रवीदिदम् / इयं प्रतिज्ञा भवतो विनाशाय भविष्यति

ဤသို့ ပြောဆိုခံရသောအခါ ဝါစုဒေဝသည် ဘြဟ္မာအား ဤသို့ မိန့်ကြား၏။ «သင်ပြုထားသော ဤကတိသစ္စာသည် သင့်ပျက်စီးရာ အကြောင်းဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 42

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / प्रधानपुरुषेशानं वेदाहं परमेश्वरम्

အဘယ်ကြောင့် ယောဂ၏အရှင်—မပျက်မယွင်းသော ဘြဟ္မာ၏အထက်အရှင်—ပရဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရုෂ (သိမြင်သူ) တို့၏ အရှင်ကို မမြင်သနည်း။ ထိုသူကို ပရမေရှဝရ၊ အမြင့်ဆုံး အရှင်ဟု သိမှတ်လော့။

Verse 43

यं न पश्यन्ति योगीन्द्राः सांख्या अपि महेश्वरम् / अनादिनिधनं ब्रह्म तमेव शरणं व्रज

အမြင့်ဆုံး ယောဂီတို့ပင် မမြင်နိုင်သကဲ့သို့၊ စာṅခယာတို့ပင် မဟာအရှင်အဖြစ် မသိမြင်နိုင်သော ထိုသူသည် အစမရှိ အဆုံးမရှိသော ဘြဟ္မန် ဖြစ်၏။ ထိုသူတစ်ပါးတည်းကိုသာ အားကိုး၍ သရဏဂမန ပြုလော့။

Verse 44

ततः क्रुद्धो ऽम्बुजाभाक्षं ब्रह्मा प्रोवाच केशवम् / भवान् न नूनमात्मानं वेत्ति तत् परमक्षरम्

ထို့နောက် ဘြဟ္မာသည် ဒေါသထွက်၍ ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ကေရှဝအား ဤသို့ မိန့်၏။ «သင်သည် မိမိ၏ အတ္တကို အမှန်တကယ် မသိသေး၊ ထိုအမြင့်ဆုံး မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာတရားကို»။

Verse 45

ब्रह्माणं जगतामेकमात्मानं परमं पदम् / नावाभ्यां विद्यते ह्यन्यो लोकानां परमेश्वरः

ထိုသူသည် ဘြဟ္မာ—လောကအားလုံး၏ တစ်ပါးတည်းသော အတ္တ၊ စကြဝဠာ၏ တစ်ပါးတည်းသော အတွင်းဝိညာဉ်၊ အမြင့်ဆုံး အနေအထား ဖြစ်၏။ ထိုသူမှတပါး လောကတို့၏ အမြင့်ဆုံး အရှင် အခြားမရှိ။

Verse 46

संत्यज्य निद्रां विपुलां स्वमात्मानं विलोकय / तस्य तत् क्रोधजं वाक्यं श्रुत्वा विष्णुरभाषत

နက်ရှိုင်းသော အိပ်စက်ခြင်းကို စွန့်လွှတ်၍ မိမိအတ္တကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုသတိထားကာ၊ ထိုသူ၏ ဒေါသမှ ပေါက်ဖွားသော စကားကို ကြားပြီးနောက် ဗိဿနုဘုရားသည် ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 47

मा मैवं वद कल्याण परिवादं महात्मनः / न मे ऽस्त्यविदितं ब्रह्मन् नान्यथाहं वदामिते

အရှင်မြတ်မဟာအတ္တမန်၊ ဤသို့ မပြောပါနှင့်၊ မဟာစိတ်ရှိသူကို အပြစ်တင်ပုတ်ခတ်သည့် စကား မဆိုပါနှင့်။ အို ဘြာဟ္မဏ၊ ငါ့အတွက် မသိသောအရာ မရှိ၊ သင့်အားလည်း အမှန်တရားမှ လွဲ၍ မပြောပါ။

Verse 48

किन्तु मोहयति ब्रह्मन् भवन्तं पारमेश्वरी / मायाशेषविशेषाणां हेतुरात्मसमुद्भावा

သို့သော် အို ဘြာဟ္မဏ၊ ပရမေရှ္ဝရီ အမြင့်မြတ်မိခင်သည် သင်ကို အမှန်တကယ် မောဟစေ၏။ အတ္တမှ ပေါက်ဖွားလာသော သူမသည် မာယာနှင့် ၎င်း၏ ကျန်ရှိသော အထူးသဘောတရားများ အားလုံး၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာ၏။

Verse 49

एतावदुक्त्वा भगवान् विष्णुस्तूष्णीं बभूव ह / ज्ञात्वा तत् परमं तत्त्वं स्वमात्मानं महेश्वरम्

ဤမျှသာ ပြောပြီးနောက် ဘဂဝန် ဗိဿနုသည် တိတ်ဆိတ်နေတော်မူ၏။ အကြောင်းမှာ အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝ—မိမိအတ္တကို—မဟေရှ္ဝရ (မဟာအရှင်) ဟူ၍ သိမြင်ပြီးသားဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 50

कुतो ऽप्यपरिमेयात्मा भूतानां परमेश्वरः / प्रसादं ब्रह्मणे कर्तुं प्रादुरासीत् ततो हरः

ထို့နောက် မတိုင်းတာနိုင်သော အတ္တရှိ၍ သတ္တဝါအားလုံး၏ ပရမေရှ္ဝရ ဖြစ်သော ဟရ (ဟရား) သည် မမြင်ရသော အရပ်မှ ပေါ်ထွန်းလာကာ ဘြဟ္မာအား ကရုဏာတော် ပေးရန် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 51

ललाटनयनो ऽनन्तो जटामण्डलमण्डितः / त्रिशूलपाणिर्भगवांस्तेजसां परमो निधिः

နဖူးပေါ်၌ မျက်စိတစ်လုံးရှိသော သုံးမျက်စိရှင်၊ အနန္တတော်၊ ဇဋာဆံပင်ဝိုင်းဖြင့် တန်ဆာဆင်တော်မူ၏။ လက်၌ တြိရှူလကိုင်သော ဘဂဝန်တော်သည် တေဇ (အလင်းရောင်) အားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး သိုလှောင်ရာဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 52

दिव्यां विशालां ग्रथितां ग्रहैः सार्केन्दुतारकैः / मालामत्यद्भुताकारां धारयन् पादलम्बिनीम्

ဂြိုဟ်များနှင့်အတူ နေ၊ လ၊ ကြယ်တို့ဖြင့် ချည်ကပ်ထားသော အံ့ဖွယ်ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ကြီးမားသန့်ရှင်းသော မာလာတစ်ပွင့်ကို ဆောင်တော်မူ၍ ခြေတိုင်အောင် လျှောကျနေ၏။

Verse 53

तं दृष्ट्वा देवमीशानं ब्रह्मा लोकपितामहः / मोहितो माययात्यर्थं पीतवाससमब्वीत्

ထိုအီရှာနဘုရားကို မြင်သောအခါ လောကပိတామဟ ဘြဟ္မာသည် ဘုရား၏ မာယာကြောင့် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်သွားပြီး၊ အဝါရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်တော်မူသော အရှင်အား စကားဆို၏။

Verse 54

क एष पुरुषो ऽनन्तः शूलपाणिस्त्रिलोचनः / तेजोराशिरमेयात्मा समायाति जनार्दन

“ဤအနန္တပုရုෂသည် မည်သူနည်း—တြိရှူလကိုင်၍ သုံးမျက်စိရှိသူ၊ တိုင်းတာမရသော အတ္တမ၊ တေဇအလင်းရောင်၏ အစုကြီးကဲ့သို့သောသူ—လာရောက်နီးကပ်နေသည်၊ အို ဇနာရဒနာ?”

Verse 55

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा विष्णुर्दानवमर्दनः / अपश्यदीश्वरं देवं ज्वलन्तं विमले ऽम्भसि

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒာနဝများကို ချေမှုန်းသူ ဗိဿဏုသည် သန့်ရှင်းကြည်လင်သော ရေထဲ၌ တောက်လောင်ထွန်းလင်းနေသော အီရှဝရဘုရားကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 56

ज्ञात्वा तत्परमं भावमैश्वरं ब्रह्मभावनम् / प्रोवाचोत्थाय भगवान् देवदेवं पितामहम्

အမြင့်မြတ်ဆုံး အိုင်ශ්ဝရ ဘာဝ—အရှင်အဖြစ်သော ဘြဟ္မကို စိတ်တည်ကာ ဆင်ခြင်သိမြင်ပြီးနောက်၊ ဘဂဝန်သည် ထ၍ နတ်တို့၏ဖခင် ပိတామဟ ဘြဟ္မာအား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 57

अयं देवो महादेवः स्वयञ्ज्योतिः सनातनः / अनादिनिधनो ऽचिन्त्यो लोकानामीश्वरो महान्

ဤဘုရားသည် မဟာဒေဝ—ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်း၊ ထာဝရဖြစ်၏။ အစမရှိ အဆုံးမရှိ၊ စိတ်ဖြင့်မမီနိုင်သော၊ လောကအားလုံး၏ မဟာအရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 58

शङ्करः शंभुरीशानः सर्वात्मा परमेश्वरः / भूतानामधिपो योगी महेशो विमलः शिवः

ထိုအရှင်သည် ရှင်ကရ၊ ရှမ္ဘု၊ အီရှာန—သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တ၊ ပရမေရှဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဘူတတို့၏ အဓိပတိ၊ မဟာယောဂီ၊ မဟေရှ—အညစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော မင်္ဂလာရှင် ရှိဝ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 59

एष धाता विधाता च प्रधानपुरुषेश्वरः / यं प्रपश्यन्ति यतयो ब्रह्मभावेन भाविताः

ထိုအရှင်သည် ထိန်းသိမ်းသူ (ဓာတာ) နှင့် စီမံခန့်ခွဲသူ (ဝိဓာတာ) ဖြစ်၍၊ ပရဓာန (မူလသဘာဝ) နှင့် ပုရုရှ (သိမြင်ဝိညာဉ်) တို့၏ အရှင် ဖြစ်တော်မူ၏။ ဘြဟ္မဘာဝဖြင့် စိတ်ပြည့်ဝသော ယတီတို့သည် ထိုအရှင်ကို အမှန်တကယ် မြင်ကြ၏။

Verse 60

सृजत्येष जगत् कृत्स्नं पाति संहरते तथा / कालो भूत्वा महादेवः केवलो निष्कलः शिवः

ထိုအရှင်သည် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးကို ဖန်ဆင်း၍ ထိန်းသိမ်းကာ ထို့နောက် ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။ ကာလအဖြစ်တိုင်တည်ကာ မဟာဒေဝ—ရှိဝ—သည် တစ်ပါးတည်းအဖြစ် နိရှ္ကလ (အစိတ်အပိုင်းမရှိ) နိရ္ဂုဏ (လက္ခဏာမရှိ) သန့်ရှင်းစွာ တည်တံ့တော်မူ၏။

Verse 61

ब्रह्माणं विदधे पूर्वं भवन्तं यः सनातनः / वेदांश्च प्रददौ तुभ्यं सो ऽयमायाति शङ्करः

ရှေးဦးက သင့်ကို ဗြဟ္မာအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူ၍၊ ဝေဒများကိုလည်း သင့်အား ပေးအပ်တော်မူသော ထာဝရသနာတန အရှင်တော်—ထိုအရှင်တော်ပင် ယခု ဤနေရာသို့ ကြွလာသော ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ဖြစ်သည်။

Verse 62

अस्यैव चापरां मूर्ति विश्वयोनिं सनातनीम् / वासुदेवाभिधानां मामवेहि प्रपितामह

အို ပရပိတာမဟ (မဟာအဘိုး)၊ ထိုအရှင်တော်၏ အခြားသော သနာတန မူရတိတစ်ပါး—ကမ္ဘာလောက၏ မူလယောနီ—“ဝာစုဒေဝ” ဟူသော နာမဖြင့် ငါကို သိမှတ်လော့။

Verse 63

किं न पश्यसि योगेशं ब्रह्माधिपतिमव्ययम् / दिव्यं भवतु ते चक्षुर्येन द्रक्ष्यसि तत्परम्

ယောဂ၏ အရှင် (Yogeśa)၊ ဗြဟ္မာ၏ အဓိပတိ အဗျယ အရှင်တော်ကို မည်သို့ မမြင်နိုင်သနည်း။ သင်၏ မျက်စိသည် ဒိဗ္ဗဖြစ်ပါစေ၊ ထိုမျက်စိဖြင့် အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါတရားကို မြင်ရလိမ့်မည်။

Verse 64

लब्ध्वा शैवं तदा चक्षुर्विष्णोर्लोकपितामहः / बुबुधे परमेशानं पुरतः समवस्थितम्

ထို့နောက် လောကပိတာမဟ (ကမ္ဘာတို့၏ အဘိုး) သည် ဗိෂ္ဏုမှ ပေးအပ်သော ရှိုင်ဝ ဒိဗ္ဗမျက်စိကို ရရှိပြီး၊ မိမိရှေ့တည့်တည့်၌ ရပ်တည်နေသော ပရမေရှာန (Śiva) ကို သိမြင်လေ၏။

Verse 65

स लब्ध्वा परमं ज्ञानमैश्वरं प्रपितामहः / प्रपेदे शरणं देवं तमेव पितरं शिवम्

ပရပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) သည် အရှင်တော်ပေးအပ်သော အမြင့်ဆုံး ဉာဏ် (အိုင်ရှဝရ ဉာဏ်) ကို ရရှိပြီး၊ မိမိ၏ ဖခင်တော်ဖြစ်သော ထိုဘုရား—ရှிவ (Śiva) ထံသို့ပင် ခိုလှုံသွားလေ၏။

Verse 66

ओङ्कारं समनुस्मृत्य संस्तभ्यात्मानमात्मना / अथर्वशिरसा देवं तुष्टाव च कृताञ्जलिः

သန့်ရှင်းသော အိုံကာရကို တည်ကြည်စွာ သတိပြု၍၊ အတ္တကို အတ္တဖြင့် ထိန်းချုပ်ကာ၊ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ အထာဗရှီရသ မန္တရဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 67

संस्तुतस्तेन भगवान् ब्रह्मणा परमेश्वरः / अवाप परमां प्रीतिं व्याजहार स्मयन्निव

ဤသို့ ဘြဟ္မာ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံယူသော ဘဂဝန် ပရမေရှဝရသည် အမြင့်ဆုံးသော ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝကာ၊ ပြုံးသကဲ့သို့ ဖြစ်လျက် စကားတော်ကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 68

मत्समस्त्वं न संदेहो मद्भक्तश्च यतो भवान् / मयैवोत्पादितः पूर्वं लोकसृष्ट्यर्थमव्ययम्

သင်သည် ငါနှင့် တူညီသည်ဟု သံသယမရှိ၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်၊ လောကများကို ဖန်ဆင်းရန်အတွက် အစကတည်းက ငါက သင့်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်၊ အမပျက်သူရေ။

Verse 69

त्वमात्मा ह्यादिपुरुषो मम देहसमुद्भवः / वरं वरय विश्वात्मन् वरदो ऽहं तवानघ

«သင်သည် အတ္တဖြစ်၏—အစဉ်အလာ ပုရုရှဖြစ်၏—ငါ၏ ကိုယ်မှ ပေါ်ထွန်းလာသူဖြစ်၏။ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့၊ ဗိශ්ဝာတ္မန်ရေ; ငါသည် သင့်အား ဆုတောင်းပေးသူဖြစ်၏၊ အပြစ်ကင်းသူရေ»။

Verse 70

स देवदेववचनं निशम्य कमलोद्भवः / निरीक्ष्य विष्णुं पुरुषं प्रणम्याह वृषध्वजम्

ဒေဝဒေဝ၏ စကားတော်ကို ကြားပြီးနောက် ကမလိုဒ္ဘဝ (ဘြဟ္မာ) သည် ပုရုရှအမြတ် ဗိෂ္ဏုကို ကြည့်ရှုကာ၊ ထို့နောက် ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ဝೃಷဓွဇ (ရှီဝ) ကို လျှောက်ထားတော်မူ၏။

Verse 71

भगवन् भूतभव्येश महादेवाम्बिकापते / त्वामेव पुत्रमिच्छामि त्वया वा सदृशं सतम्

အို ဘဂဝန်၊ အတိတ်နှင့် အနာဂတ်၏ အရှင်၊ မဟာဒေဝ၊ အမ္ဗိကာ၏ သခင်—ကျွန်ုပ်သည် သင်ကိုသာ သားအဖြစ် လိုလားပါ၏၊ မဟုတ်လျှင် သင်နှင့် တကယ်တူညီသော သီလရှိသော သားတော်တစ်ပါးကို လိုလားပါ၏။

Verse 72

मोहितो ऽस्मि महादेव मायया सूक्ष्मया त्वया / न जाने परमं भावं याथातथ्येन ते शिव

အို မဟာဒေဝ၊ သင်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မာယာကြောင့် ကျွန်ုပ် မောဟဖြစ်နေပါ၏။ အို ရှိဝ၊ သင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေကို အမှန်တကယ်—အတိအကျအတိုင်း—မသိနိုင်ပါ။

Verse 73

त्वमेव देव भक्तानां भ्राता माता पिता सुहृत् / प्रसीद तव पादाब्जं नमामि शरणं गतः

အို ဒေဝ၊ သင်တစ်ပါးတည်းသာ သင်၏ ဘက္တားတို့အတွက် အစ်ကို၊ အမေ၊ အဖေ၊ နှင့် အမှန်တကယ် မိတ်ဆွေ ဖြစ်ပါ၏။ ကျေးဇူးပြုပါ; ကျွန်ုပ်သည် ခိုလှုံရာအဖြစ် လာရောက်ပြီး သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကို ဦးချပါ၏။

Verse 74

स तस्य वचनं श्रुत्वा जगन्नाथो वृषध्वजः / व्याजहार तदा पुत्रं समालोक्य जनार्दनम्

သူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ စကြဝဠာ၏ အရှင်—နွားအမှတ်တံဆိပ်ကို ဆောင်သော ဝೃಷဓွဇ—သည် ထိုအခါ သားတော်ကို မိန့်ကြား၍ ဇနာရ္ဒန (Janārdana) ကို ကြည့်ရှုလျက် ရှိ၏။

Verse 75

यदर्थितं भगवता तत् करिष्यामि पुत्रक / विज्ञानमैश्वरं दिव्यमुत्पत्स्यति तवानघ

“ဘဂဝန်က တောင်းဆိုထားသမျှကို ငါ ပြုလုပ်ပေးမည်၊ ချစ်သားရေ။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်၌ အရှင်တော်ဆိုင်ရာ ဒိဗ္ဗ ဉာဏ် (aiśvara-vijñāna) ပေါ်ထွန်းလာမည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 76

त्वमेव सर्वभूतानामादिकर्ता नियोजितः / तथा कुरुष्व देवेश मया लोकपितामह

သင်တော်မူသောအရှင်တော်တစ်ပါးတည်းသည် သတ္တဝါအပေါင်းတို့၏ မူလဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်၍ ဤကမ္ဘာရေးရာတာဝန်အတွက် ခန့်အပ်ထားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဒေဝတို့၏အရှင်တော်၊ ငါ လောကပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ၏တောင်းဆိုချက်အတိုင်း သင့်လျော်စွာ ဆောင်ရွက်တော်မူပါ။

Verse 77

एष नारायणो ऽनन्तो ममैव परमा तनुः / भविष्यति तवेशानो योगक्षेमवहो हरिः

ဤနာရာယဏ—အနန္တ—သည် ငါ၏အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ကိုယ်တော်ပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သင်၏အရှင်တော်ဖြစ်လာမည်၊ ဟရိသည် သင်၏ ယောဂနှင့် က్షေမ—ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုနှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ထမ်းဆောင်ပေးမည်။

Verse 78

एवं व्याहृत्य हस्ताभ्यां प्रीतात्मा परमेश्वरः / संस्पृश्य देवं ब्रह्माणं हरिं वचनमब्रवीत्

ဤသို့မိန့်ကြားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမူအရာပြကာ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော ပရမေရှဝရသည် ဒေဝဗြဟ္မာကို ထိတွေ့ပြီးနောက် ဟရိအား ဤစကားတို့ဖြင့် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 79

तृष्टो ऽस्मि सर्वथाहन्ते भक्त्या तव जगन्मय / वरं वृणीष्वं नह्यावां विभिन्नौ परमार्थतः

သင်၏ဘက်တီးကြောင့် ငါသည် အစုံအလင် ကျေနပ်ပီ၊ အို ကမ္ဘာလောကဖြင့် ပြည့်ဝသောသူ။ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့; အမြင့်ဆုံးသော သတ္တိအရ ငါတို့နှစ်ဦးသည် မကွဲပြားကြ။

Verse 80

श्रुत्वाथ देववचनं विष्णुर्विश्वजगन्मयः / प्राह प्रसन्नया वाचा समालोक्य चतुर्मुखम्

ဒေဝ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ကမ္ဘာလောကအပေါင်းကို လွှမ်းမိုး၍ လောကအားလုံး၌ တည်ရှိသော ဗိဿနုသည် စိတ်ချမ်းသာသည့် အသံဖြင့် မိန့်ကြားကာ စတုရမုခ (ဗြဟ္မာ) ကို ကြည့်လျက် ပြော၏။

Verse 81

एष एव वरः श्लोघ्यो यदहं परमेश्वरम् / पश्यामि परमात्मानं भक्तिर्भवतु मे त्वयि

ဤအရာတည်းဟူသော ချီးမွမ်းထိုက်သော အလှူတော်သည်—အမြင့်မြတ်သော ပရမေဣශ්ဝရ၊ ပရမာတ္မာကို ကျွန်ုပ်မြင်ရခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သင့်ထံသို့ ကျွန်ုပ်၌ ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းပါစေ။

Verse 82

तथेत्युक्त्वा महादेवः पुनर्विष्णुमभाषत / भवान् सर्वस्य कार्यस्य कर्ताहऽमधिदैवतम्

“အဲဒီလိုပဲ” ဟု မဟာဒေဝက ဆိုပြီးနောက်၊ ဗိෂ္ဏုကို ထပ်မံ မိန့်တော်မူသည်—“သင်သည် အလုပ်အကိုင် အားလုံး၏ ကర్తာ ဖြစ်၏; ငါသည် ထိုအရာ၏ အဓိदैဝတ (adhidaivata) ဖြစ်၏။”

Verse 83

मन्मयं त्वन्मयं चैव सर्वमेतन्न संशयः / भवान् सोमस्त्वहं सूर्यो भवान् रात्रिरहं दिनम्

ဤအရာအားလုံးသည် ငါနှင့် သင်တို့၏ သဘာဝဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်—သံသယမရှိ။ သင်သည် လဖြစ်၍ ငါသည် နေဖြစ်၏; သင်သည် ညဖြစ်၍ ငါသည် နေ့ဖြစ်၏။

Verse 84

भवान् प्रकृतिरव्यक्तमहं पुरुष एव च / भवान् ज्ञानमहं ज्ञाता भवान् मायाहमीश्वरः

သင်သည် အဗျက္တ ပရကృతိ—မထင်ရှားသော အခြေခံ ဖြစ်၏; ငါသည် ပုရုෂ တည်းဟူသော အတ္တဖြစ်၏။ သင်သည် ဉာဏ်ဖြစ်၍ ငါသည် သိသူဖြစ်၏; သင်သည် မာယာဖြစ်၍ ငါသည် ထိုမာယာကို အုပ်စိုးသော ဣශ්ဝရ ဖြစ်၏။

Verse 85

भवान् विद्यात्मिका शक्तिः शक्तिमानहमीश्वरः / यो ऽहं सुनिष्कलो देवः सो ऽपि नारायणः परः

သင်သည် ဗိဒ္ယာသဘောရှိသော သက္တိ ဖြစ်၏; ငါသည် ထိုသက္တိကို ပိုင်ဆိုင်သော ဣශ්ဝရ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အပိုင်းအစမရှိ အခွဲခွာမရှိသော ငါဟူသော ဒေဝသည်ပင် အမြင့်မြတ်သော နာရာယဏ ဖြစ်၏။

Verse 86

एकीभावेन पश्यन्ति योगिनो ब्रह्मवादिनः / त्वामनाश्रित्य विश्वात्मन् न योगी मामुपैष्यति / पालयैतज्जगत् कृत्स्नं सदेवासुरमानुषम्

ဗြဟ္မကို သိမြင်သော ယောဂီတို့သည် သင့်ကို တစ်တည်းတည်းသော အမြင် (အဒွိတ) ဖြင့် မြင်ကြ၏။ အို ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမ၊ သင့်ကို အားကိုးမခိုလှုံဘဲ ယောဂီတစ်ဦးမျှ ငါ့ထံ မရောက်နိုင်။ ထို့ကြောင့် နတ်များ၊ အသူရများ၊ လူသားများနှင့်တကွ ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပါ။

Verse 87

इतीदमुक्त्वा भगवाननादिः स्वमायया मोहितभूतभेदः / जगाम जन्मर्धिविनाशहीनं धामैकमव्यक्तमनन्तशक्तिः

ဤသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက် အနာဒီဖြစ်၍ အနန္တသတ္တိရှိသော ဘဂဝန်သည်၊ ကိုယ်တော်၏ မာယာကြောင့် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါတို့အား ခွဲခြားကွာခြားမှုကို မြင်စေသောသူ၊ မွေးဖွားခြင်း၊ ကြီးထွားခြင်း၊ ပျက်စီးခြင်းတို့မရှိသော တစ်ခုတည်းသော မဖော်ပြနိုင်သည့် ဓာမသို့ ထွက်ခွာသွားတော်မူ၏။

← Adhyaya 8 Adhyaya 10 →

Frequently Asked Questions

How does this chapter explain Brahmā being ‘Padmayoni’ (lotus-born)?

It narrates that during pralaya Nārāyaṇa rests in yoganidrā, from whose navel a celestial lotus arises; Brahmā emerges through that lotus and is therefore named Padmayoni, while also being commissioned to create for the Lord’s purpose.

Why is Śiva called ‘the son of Brahmā’ if he is beginningless?

The chapter frames the ‘son’ language as divine play and relational theology: Śiva is Parameśvara beyond origin, yet he can accept filial relation to Brahmā by boon and function, without compromising his beginningless supremacy.

What is the chapter’s core samanvaya (synthesis) teaching?

It asserts non-separateness in the highest truth while allowing functional duality: Viṣṇu and Śiva mutually pervade all, are approached through devotion and yogic knowledge, and are described via complementary pairs (prakṛti/puruṣa, māyā/īśvara) as one Supreme Reality appearing in two forms.

Where do ‘Iśvara Gītā’ and ‘Pāśupata Yoga’ fit here?

This chapter is a theological prelude: it establishes Parameśvara as the Lord of Yoga and the supreme object of refuge, which the later Uttara-bhāga develops into explicit yogic and Vedāntic instruction often discussed under headings like Īśvara Gītā and Śaiva yoga streams such as Pāśupata-oriented devotion.