Pūrva-bhāga: Invocation, Purāṇa Lakṣaṇas, and the Kurma–Indradyumna Upadeśa (Samanvaya of Hari–Hara–Śrī)
पूर्वभाग
The First Part
ວິພາກ 1 ຂອງ «ກູຣະມະປຸຣານະ» ເປີດດ້ວຍມັງຄະລາຈາຣະນະຕາມຂົນບູຮານ ແລະກອບເລື່ອງໃນປ່າໄນມິສະ. ບັນດາລິສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ໂຣມະຫະຣະສະນະ ຖ່າຍທອດສຳຫິຕາປຸຣານະຂອງ ວະຍາສະ ເພື່ອສືບຕໍ່ທາງທຳ. ຕໍ່ມາ ບົດຄວາມກຳນົດຄວາມໝາຍຂອງ “ປຸຣານະ” ຜ່ານລັກສະນະຫຼັກ 5 ປະການ: ສັຣກະ (ການສ້າງ), ປະຕິສັຣກະ (ການສ້າງຄືນ), ວັງສະ (ສາຍຕະກູນ), ມັນວັນຕະຣະ (ຍຸກຂອງມະນຸ), ແລະ ວັງສານຸຈະຣິຕະ (ປະຫວັດກະສັດ/ວົງສາ). ມັນຍັງຈັດວາງກູຣະມະປຸຣານະໃນກຸ່ມມະຫາປຸຣານະ 18 ແລະກ່າວເຖິງການແບ່ງສຳຫິຕາພາຍໃນ. ເລື່ອງຫັນໄປສູ່ການກວນທະເລນ້ຳນົມ ເມື່ອ ວິສນຸ ເປັນອະວະຕານ “ກູຣະມະ” ຮອງຮັບພູມັນທະຣະ. ຈາກນັ້ນເກີດການອະທິບາຍທາງເທວະວິທະຍາວ່າ ສຣີ/ລັກສະມີ ແມ່ນ ມາຍາ-ສັກຕິ ຂອງວິສນຸເອງ (ປຣະກຣິຕິ ມີສາມຄຸນ) ທີ່ທັງຫຼອກລວງແລະກໍ່ໃຫ້ການຫຼຸດພົ້ນແກ່ຜູ້ມີວິເວກ. ອິນດຣະດຍຸມນະ ຜູ້ສັດທາຕົວຢ່າງ ໄດ້ຮັບຍານະໂດຍພຣະກະຣຸນາ ແລະຖືກສອນເລື່ອງການບູຊາຕາມວັຣນາສຣະມະ, ກັມມະໂຍກະ, ແລະພາວະນາ 3 ປະການ ຈົນເຖິງການພິຈາລະນາບໍ່ສອງ. ຈຸດເດັ່ນແມ່ນສະມັນວະຍະ: ບັນດາຄຳສອນໃຫ້ພັກຕິຕໍ່ ນາຣາຍະນະ ຄຽງຄູ່ກັບການບູຊາ ມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍຍານະແລະພັກຕິ ປະສານພາສາໄວສນະວະ-ໄສວະ-ສາກຕະ ໃນເວດານຕະເພື່ອມຸ່ງສູ່ໂມກສະ ເຫນືອມາຍາ ແລະຄວາມຮັ່ງມີໂລກີຍະ.
Adhyayas in Purva Bhaga
Adhyaya 1
Invocation, Purāṇa Lakṣaṇas, Kurma at the Samudra-manthana, and Indradyumna’s Liberation Teaching (Iśvara-Gītā Prelude)
ບົດນີ້ເລີ່ມດ້ວຍການນົບນ້ອມຕໍ່ ນາຣາຍະນະ, ນະຣະ ແລະ ສາຣັສວະຕີ ແລ້ວວາງກອບເລື່ອງໃນປ່າໄນມິສະ ເມື່ອພວກລິສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ໂຣມະຫະຣະຊະນະ ຖ່າຍທອດ ກູຣະມະປູຣານະ ອັນປະເສີດຕາມທີ່ຮັບມາຈາກ ວະຍາສະ. ສູຕະອະທິບາຍລັກສະນະປູຣານະ 5 ປະການ ແລະລາຍຊື່ມະຫາປູຣານະ 18 ໂດຍຊີ້ວ່າ ກູຣະມະ ເປັນປູຣານະຫຼັກມີການແບ່ງສຳຫິຕາພາຍໃນ. ເລື່ອງຈາກນັ້ນໄປສູ່ການກວນມະຫາສະໝຸດນ້ຳນົມ: ວິສນຸຮັບຮູບກູຣະມະເພື່ອຮອງພູມັນທະຣະ ແລະພວກລິສີຖາມເຖິງອົງຄຸນຂອງ ສຣີ. ວິສນຸກ່າວວ່າ ສຣີ/ລັກສະມີ ແມ່ນ ມາຍາ-ສັກຕິ ຂອງພຣະອົງ (ປຣະກຣິຕິ, ສາມຄຸນ) ທີ່ຫຼອກລວງແລະຖອນຄືນຈັກກະວານ ແຕ່ຜູ້ບູຊາທີ່ມີວິເວກອາດຂ້າມພົ້ນໄດ້. ພຣະອົງນຳເສີນ ອິນດຣະດຍຸມນະ ຜູ້ຂ້າມມາຍາໂດຍພຶ່ງພາພຣະອົງ ໄດ້ຮັບຄຳສອນຜ່ານສຣີ ແລະການປາກົດຕົວຂອງ ນາຣາຍະນະ ຈົນໄດ້ປັນຍາຈາກພຣະກຣຸນາ. ພຣະເຈົ້າກຳນົດວິໄນວັຣນາສຣະມະ, ກັມມະໂຍກະ, ແລະພາວະນາ 3 ປະການ ໂດຍເນັ້ນໃຫ້ບູຊາ ມະເຫສະວະຣະ ດ້ວຍຍານະແລະພັກຕິ ເພື່ອສະແດງຄວາມກົງກັນຂອງໄສວະ-ໄວສະນະວະ. ທ້າຍບົດກັບສູ່ກອບເລື່ອງ: ພວກລິສີຂໍຟັງຄຳສອນທັງໝົດ ແລະສູຕະສັນຍາຈະເລົ່າສິ່ງທີ່ກູຣະມະສອນໃນ ຣະສາຕະລະ ເພື່ອນຳໄປສູ່ບົດຕໍ່ໆໄປວ່າດ້ວຍ ສັຣກະ/ປຣະຕິສັຣກະ, ມັນວັນຕະຣະ, ພູມິສາດ, ຕີຣຖະ ແລະ ວຣະຕະ.
Adhyaya 2
Cosmic Manifestation, Mahāmāyā’s Mandate, Varṇāśrama-Dharma, and the Unity of the Trimūrti
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກທ້າຍອັດຍາຍ 1 ພຣະກູຣະມະເລີ່ມອັດຍາຍ 2 ໂດຍຕອບຄໍາຖາມຂອງລິດສີທີ່ມຸ່ງຫາຄວາມສຸກສະຫວັດ ແລະລະລຶກວ່າຄໍາສອນນີ້ເຄີຍກ່າວແກ່ພຣະຣາຊາອິນດຣະດຍຸມນະ. ພຣະອົງນິຍາມ “ປຸຣານະ” ເປັນການເປີດເຜີຍອັນສັກສິດທີ່ໃຫ້ບຸນ ເປີດແຈ້ງທຳມະນໍາໄປສູ່ໂມກສະ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປຫາການກໍ່ກຳເນີດໂລກ: ນາຣາຍະນະພຽງອົງດຽວມີຢູ່ ຕື່ນຈາກຍົກນິດຣາ ແລະພຣະບຣະຫມາເກີດຂຶ້ນ; ຈາກຄວາມໂກດຂອງບຣະຫມາ ຣຸດຣະປາກົດ; ສຣີ (ລັກສະມີ) ປາກົດເປັນນາຣາຍະນີ—ມະຫາມາຍາ ແລະປຣະກຣິຕິຮາກຖານອັນບໍ່ເສື່ອມ. ຕາມຄໍາຂໍຂອງບຣະຫມາ ນາງຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນ “ໂມຫະ” ເພື່ອຂະຫຍາຍການສ້າງ ແຕ່ຖືກສັ່ງບໍ່ໃຫ້ຫລອກລວງຜູ້ມີວິໄນແທ້—ຍົກຄີນຍານ, ພຣາຫມະນະຜູ້ສະມາທິ, ພັກຕະຜູ້ຈົ່ງຮັກ, ແລະຜູ້ຢູ່ໃນພຣະບັນຊາ. ການສ້າງດໍາເນີນຕໍ່ດ້ວຍລິດສີເກີດຈາກໃຈ, ວັນນະ 4, ແລະວາກເປັນເວດາອັນບໍ່ມີຕົ້ນ; ຄໍາສອນນອກຮີດຖືກຕໍ່ວ່ານໍາໄປສູ່ຄວາມມືດ. ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປ ອະທັມມະເພີ່ມຂຶ້ນ ຈຶ່ງວາງໂຄງສ້າງທຳມະ: ຫນ້າທີ່ຂອງວັນນະ-ອາສຣະມະ, ຄວາມເປັນຫຼັກຂອງຄົນຄອບຄົວ, ແລະລໍາດັບປຸຣຸສາຣຖະທີ່ທຳມະສິ້ນສຸດທີ່ໂມກສະ. ອັດຍາຍຂະຫຍາຍໄປຫາຍົກະຜ່ານປຣະວຣິຕຕິ–ນິວຣິຕຕິ ຍົກຍ້ອງນິວຣິຕຕິເປັນທາງຫຼຸດພົ້ນ ລາຍຊື່ຄຸນທຳສາກົນ ແລະສະຖານະຫຼັງຄວາມຕາຍຕາມວິໄນ. ຕອບຄໍາຖາມເລື່ອງ “ອາສຣະມະດຽວ” ສໍາລັບຍົກຄີ ພຣະກູຣະມະກ່າວວ່າບໍ່ມີອາສຣະມະທີ 5 ເກີນການສະຫລະທີ່ມີສະມາທິເປັນຮາກ ແລະແບ່ງປະເພດໃນແຕ່ລະອາສຣະມະກັບປະເພດຍົກຄີ. ທ້າຍສຸດຍືນຢັນສາມັນວະຍະ: ບຣະຫມາສ້າງ, ວິສນຸຮັກສາ, ສິວະທໍາລາຍ (ປຣະລະຍະ) ແຕ່ໃນສັດຈະສູງສຸດ ວິສນຸແລະມະຫາເທວະບໍ່ແຕກຕ່າງ; ສອນການພິຈາລະນາ 3 ແລະເຄື່ອງໝາຍນິກາຍ (ລິງຄະ/ຕຣິປຸນດຣະ, ເຄື່ອງໝາຍຕຣິຊູລ, ຕິລະກະ) ພ້ອມຄໍາສັ່ງໃຫ້ນະມັດສະການພຣະສູງສຸດຕາມທຳມະຂອງຕົນດ້ວຍພັກຕິ ເພື່ອໄດ້ຮັບໂມກສະອັນບໍ່ເສື່ອມ.
Adhyaya 3
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
ຫຼັງຈາກບົດກ່ອນໄດ້ສອນເລື່ອງວັນນະ 4 ແລະອາສຣົມ 4 ແລ້ວ ບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ພຣະກູຣມາອະທິບາຍອາສຣົມທຳຕາມລຳດັບ. ພຣະອົງກ່າວລຳດັບປົກກະຕິ: ພຣະຫມະຈາຣິຍ–ຄະຫັດຖະ–ວານະປຣັສຖະ–ຍະຕິ/ສັນຍາສ ແລະອະນຸຍາດຂໍ້ຍົກເວັ້ນເມື່ອມີ “ເຫດຜົນຖືກຕ້ອງ” ໂດຍສຳຄັນແມ່ນການເກີດປັນຍາທີ່ແທ້ ການແຍກແຍະ ແລະວິຣາຄະຍະ (ຄວາມຄາຍກຳໜັດ) ຢ່າງແຮງ. ພຣະອົງລະບຸໜ້າທີ່ຄະຫັດຖະ—ແຕ່ງງານ ບູຊາຍັດ ມີບຸດຫຼານ—ແຕ່ກໍຍອມຮັບວ່າວິຣາຄະຍະທີ່ກົດດັນອາດໃຫ້ສິດສັນຍາສທັນທີ ແມ່ນແຕ່ພິທີປະເພນີຍັງບໍ່ຄົບ ແລະກຳນົດກົດບໍ່ໃຫ້ຖອຍກັບລະຫວ່າງອາສຣົມ. ຈາກນັ້ນຄຳສອນຫັນຈາກລະບຽບພິທີສັງຄົມໄປສູ່ທາງພົ້ນທຸກພາຍໃນ: ສັນຍາສຕັ້ງຢູ່ເທິງວິຣາຄະຍະ; ກຳທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດຜົນເປັນທາງປົດປ່ອຍ; ແລະຈຸດສູງສຸດແມ່ນ ບຣະຫມາຣປະນະ—ຖວາຍການກະທຳແລະຜົນທັງໝົດແດ່ພຣະບຣະຫມັນ/ອີສະວະຣະ. ຈາກກຳບໍລິສຸດເກີດຄວາມສະຫງົບ ຈາກຄວາມສະຫງົບເກີດການຮູ້ແຈ້ງພຣະບຣະຫມັນ; ປັນຍາກັບກຳທີ່ມີວິໄນຮ່ວມກັນໃຫ້ເກີດຍົກະແທ້ ແລະນິສກັມມະຍະ ຈົນບັນລຸຊີວັນມຸກຕິ ແລະຫຼວມເຂົ້າໃນອາຕະມາສູງສຸດ (ມະເຫສະວະຣະ/ປະຣະເມສະວະຣະ). ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າສິດທິທາງວິນຍານຂຶ້ນກັບການເຄົາລົບລະບຽບຮ່ວມນີ້ ບໍ່ໃຫ້ລະເມີດ.
Adhyaya 4
Prākṛta Sṛṣṭi and Pralaya: From Pradhāna to Brahmāṇḍa; Trimūrti Samanvaya
ຫຼັງຈາກຈົບການສອນເລື່ອງອາສຣົມ 4 (ທ້າຍອັດຍາຍ 3) ບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ເລົ່າເຖິງການເກີດຂອງຈັກກະວານ, ການລະລາຍ (ປຣະລະຍະ) ແລະຜູ້ປົກຄອງສູງສຸດ. ນາຣາຍະນະໃນຮູບສຣີກູຣມະຕອບວ່າ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ (ມະເຫສະວະຣ/ປະຣະເມສະວະຣ) ແມ່ນອັນຕະຣະຍາມິນ ບໍ່ປາກົດ ແລະອະມະຕະ. ອະທິບາຍປຣາກຣິຕະປຣະລະຍະວ່າເປັນຄວາມສົມດຸນຂອງກຸນະ 3 ໃນ “ຄືນ” ຂອງພຣະພຣະຫມາ. ດ້ວຍໂຢກະອັນທິບພະ ພຣະອົງກະຕຸ້ນປຣະກຣິຕິ ແລະປຸຣຸສະ ໃຫ້ເກີດມະຫັດ, ຕໍ່ມາອະຫັງກາຣ 3 ປະເພດ, ມະນະ, ຕັນມາຕຣະ ແລະການເກີດຂຶ້ນທີລະຂັ້ນຂອງມະຫາພູຕະ 5 ທີ່ແຊກຊຶມກັນ. ຕັດຕະວະບໍ່ສາມາດສ້າງແຍກກັນ ຈຶ່ງຮ່ວມກັນເປັນໄຂ່ຈັກກະວານ (ພຣະຫມານຑະ) ໃນນັ້ນຮິຣັນຍະຄັຣພະ/ພຣະພຣະຫມາເກີດຂຶ້ນ; ໄຂ່ມີຊັ້ນຫຸ້ມ 7 ແລະໂຄງສ້າງຈັກກະວານ. ທ້າຍບົດສະຫຼຸບສັງຄົມທາງເທວະວິທະຍາ: ພຣະສູງສຸດອົງດຽວປາກົດເປັນ ພຣະພຣະຫມາ (ຣາຈັສ) ເພື່ອສ້າງ, ພຣະວິສນຸ (ສັດຕະວະ) ເພື່ອຮັກສາ, ແລະ ຣຸດຣະ (ຕະມັສ) ເພື່ອລະລາຍ ແຕ່ຍັງຄົງເປັນນິຣຄຸນະ. ຈົບດ້ວຍການເຊື່ອມໄປຫາຫົວຂໍ້ຕໍ່ໄປ—ບຣາຫມີສຣິດຕິ (ການສ້າງທີ່ເກີດຈາກພຣະພຣະຫມາ) ຈະອະທິບາຍໃນອັດຍາຍຖັດໄປ.
Adhyaya 5
Time-Reckoning (Kāla-gaṇanā): Yugas, Manvantaras, Kalpas, and Prākṛta Pralaya
ສືບຕໍ່ຄໍາສອນຂອງກູຣະມະອະວະຕາຣາແກ່ບັນດາດວິຊະ ບົດນີ້ຫັນຈາກການອະທິບາຍຈັກກະວານໂດຍລວມໄປສູ່ການນັບເວລາຢ່າງແນ່ນອນ. ເລີ່ມຈາກໜ່ວຍນ້ອຍ (ນິເມສະ, ກາສຖາ, ກະລາ, ມຸຫູຣຕະ) ຂຶ້ນໄປຫາເດືອນແລະປີຂອງມະນຸດ, ຕໍ່ມາເຖິງວັນ-ຄືນຂອງເທວະ (ອະຍະນະ) ແລະວົງຈອນສີ່ຍຸກພ້ອມສັນທະຍາ ແລະ ສັນທະຍາອັມຊະ. ຈາກນັ້ນຈັດວາງຍຸກໃນມັນວັນຕະຣະ (71 ຈະຕຸຣຍຸກ) ແລະມັນວັນຕະຣະໃນວັນຂອງພຣະພຣະຫມາ (ກັລປະ) ທີ່ມີ 1000 ວົງຈອນຍຸກ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການປົກຄອງໂລກໂດຍມະນຸຕໍ່ເນື່ອງ. ທ້າຍສຸດຫັນໄປດ້ານທິດສະດີທາງທຳມະ: ເມື່ອຄົບ 100 ປີຂອງພຣະພຣະຫມາ ຕັດຕະວະທັງປວງກັບຄືນສູ່ປຣະກຣິຕິໃນປຣາກຣິຕະ ປຣະຕິສັມຈາຣະ; ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ, ນາຣາຍະນະ, ແລະ ອີສານະ ກໍເກີດແລະດັບໄປຕາມອໍານາດຂອງກາລະ. ບົດນີ້ປິດທ້າຍໂດຍລະບຸວ່າປັດຈຸບັນຢູ່ໃນພາຣາຣດະຫຼັງຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະເອີ້ນກັລປະປັດຈຸບັນວ່າ ວາຣາຫະ ກັລປະ (ກ່ອນໜ້າແມ່ນ ປາດມະ ກັລປະ) ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປອະທິບາຍລາຍລະອຽດ.
Adhyaya 6
Cosmic Night, Nārāyaṇa as Brahmā, and the Varāha Raising of the Earth
ປິດທ້າຍຄໍາລົງທ້າຍຂອງບົດກ່ອນ ແລ້ວເລື່ອງຫັນໄປສູ່ສະພາບປຣະລະຍະ: ມະຫາສະມຸດມືດມົນອັນດຽວ ບໍ່ມີການເຄື່ອນໄຫວ ແລະບໍ່ມີຄວາມແຕກຕ່າງ. ຈາກນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາເກີດຂຶ້ນ ຖືກລະບຸວ່າເປັນພຣະບຸກຄົນສູງສຸດ—ນາຣາຍະນະ—ຜູ້ນອນຢູ່ໃນຍົກນິດຣາເທິງນ້ໍາຈັກກະວານ. ບົດນີ້ອະທິບາຍນິຣຸກຕິຂອງ “ນາຣາຍະນະ” (ນາຣາ=ນ້ໍາ; ອະຍະນະ=ທີ່ພັກ) ແລະເມື່ອຄືນຈັກກະວານສິ້ນສຸດ (ຂະໜາດພັນຍຸກ) ພຣະອົງຮັບພາລະບົດບາດຂອງພຣະພຣະຫມາ ເປັນເຫດປັດໃຈເຄື່ອງມືໃນການສ້າງໃໝ່. ເຫັນໂລກດິນຈົມນ້ໍາ ພຣະປຣະຊາປະຕິຕັ້ງໃຈຊ່ວຍ ແລະປາກົດຮູບວະຣາຫະ ລົງໄປຣະສາຕະລະ ຍົກໂລກດິນໄວ້ເທິງງາ. ສິດທະ ແລະພຣະພຣະຫມະຣິສີສັນລະເສີນຮະຣິ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນທີ່ປະສານນິຣຄຸນ-ສະຄຸນ: ພຣະພຣະຫມັນ, ປຣະມາຕະມັນ, ມາຍາ, ມູລະປຣະກຣິຕິ, ຄຸນ ແລະອະວະຕາຣ ສະທ້ອນຄວາມກົງກັນຂອງປູຣານະ. ເມື່ອໂລກດິນມັ່ນຄົງ ພຣະອົງປັບໃຫ້ຮາບພຽງ ຈັດວາງພູເຂົາ ແລະຫັນພຣະຈິດໄປສູ່ການສ້າງໂລກທີ່ໄໝ້ຜານຂຶ້ນໃໝ່ ນໍາໄປສູ່ບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 7
Nine Creations (Sarga), Guṇa-Streams of Beings, and Brahmā’s Progeny in Cyclic Time
ປິດປະຕູຈາກບົດກ່ອນເຂົ້າສູ່ການກໍ່ກຳເນີດໂລກ ພຣະກູຣະມະອະທິບາຍວ່າ ໃນຕົ້ນກັລປະ ການສ້າງເກີດຂຶ້ນກ່ອນພາຍໃຕ້ຕະມັສ ເປັນສະພາບປິດບັງຄ້າຍເມັດພັນ. ຈາກນັ້ນຈັດປະເພດສັດຕະວະຕາມ “ສໂຣຕະ” (srotas) ເປັນກະແສ: ການສ້າງອະສັງຫານຫຼັກ (mukhya-sarga), ໂລກສັດດິນດອນໄຫຼຂວາງ (tiryak-srotas), ເທວະໄຫຼຂຶ້ນ (ūrdhva-strotas), ມະນຸດໄຫຼລົງ (arvāk-srotas) ພ້ອມຂັ້ນຕອນປຣາກຣິຕະກ່ອນໜ້າ (mahat, tanmātra, aindriya/vaikārika). ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງລິສີເກີດຈາກຈິດຂອງພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີຄວາມຄາຍກິເລດຈົນການສ້າງຢຸດຊະງັກ ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມາຫຼົງໄຫຼໂດຍມາຍາ ແລະ ພຣະນາຣາຍະນະເຂົ້າມາຊ່ວຍ. ຈາກຄວາມໂສກແລະໂກດ ເກີດນີລະໂລຫິຕະ ຣຸດຣະ; ພຣະສັງກະຣະປະຕິເສດການສ້າງລູກຫຼານຜູ້ຕ້ອງຕາຍ. ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງປະກາດການແບ່ງເວລາ ອຳນາດຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ປຣາຊາປະຕິ ແລະຊົນຊັ້ນສີ່ (ເທວະ, ອະສຸຣະ, ປິຕຣິ, ມະນຸດ) ຜ່ານຮ່າງກາຍທີ່ຖືກຄອບງຳໂດຍ ຕະມັສ-ສັດຕະວະ-ຣະຊັສ. ທ້າຍສຸດຊີ້ຫຼັກຈັນຍາ-ຈັກກະວານ: ສັດຕະວະທຳຊ້ຳນິໄສເກົ່າໃນທຸກວົງຈອນ ແລະ ທາຕຣິກັບມະເຫສະວະຣະກຳນົດໜ້າທີ່ ຊື່ ແລະພິທີກຳ ອີງໃສ່ສຽງເວດ ເພື່ອປູທາງໄປບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 8
Tāmasa Sarga, the Androgynous Division of Brahmā, and the Lineages of Dharma and Adharma
ຕໍ່ຈາກການສ້າງໃນບົດກ່ອນ ພຣະກູຣະມະອະທິບາຍວ່າ ສັດທີ່ພຣະພຣະຫມາສ້າງໃໝ່ບໍ່ຂະຫຍາຍພັນ ເຮັດໃຫ້ພຣະພຣະຫມາທຸກໃຈ ແລະ ບຸດທິ (buddhi) ປັນຍາຕັດສິນ ປາກົດຂຶ້ນ. ພຣະພຣະຫມາເຫັນຫຼັກຕາມະສະ (tāmasa) ທີ່ປົກຄຸມຣາຈັສ ແລະ ສັດຕະວະ ຈົນຣາຈັສຮ່ວມກັບສັດຕະວະຂັບໄລ່ຕາມະສະ ແລະ ເກີດຄູ່ຕົວຕົງກັນ ເພື່ອໃຫ້ມີພະລັງການກໍ່ກຳເນີດ. ເມື່ອອະທັມ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງເພີ່ມຂຶ້ນ ພຣະພຣະຫມາຖອດຮູບມືດ ແລະ ຮັບຮູບສະຫວ່າງ ແບ່ງເປັນຊາຍ-ຍິງ ສ້າງວິຣາຈ/ວິຣາດ ແລະ ສະຕະຣູປາ. ຕໍ່ມາເລື່ອງເຂົ້າສູ່ວົງສາວະຕານມັນວັນຕະຣະສະວາຍັມພູວະ: ມະນູ ແລະ ສະຕະຣູປາ, ລູກຄື ປຣິຍະວຣະຕະ ແລະ ອຸຕຕານະປາດ, ການແຕ່ງງານທີ່ຂະຫຍາຍການສ້າງຜ່ານ ດັກສະ ແລະ ຣຸຈິ. ນັບລາຍຊື່ລູກສາວຂອງດັກສະ; ທໍາມະແຕ່ງງານກັບນາງເຫຼົ່ານັ້ນ ເກີດຄຸນທໍາເປັນບຸກຄົນ ແລະ ລູກຫຼານອັນເປັນປະໂຫຍດ. ຝ່າຍຕົກກັນຂ້າມ ຈາກອະທັມເກີດ ຮິໍສາ, ຄຳຕົວະ, ຄວາມຢ້ານ, ນະຣົກ, ຄວາມຕາຍ, ໂລກໄພ, ແລະ ຄວາມໂສກ—ຜູ້ມີທຸກຂ໌ ແລະ ຖືກເອີ້ນວ່າ ūrdhvaretas. ບົດນີ້ປິດທ້າຍວ່າ ນີ້ແມ່ນການສ້າງແບບຕາມະສະ ແຕ່ຍັງເຮັດໜ້າທີ່ຄວບຄຸມທໍາມະ ເພື່ອນຳໄປສູ່ລະບຽບໂລກ-ສັງຄົມອັນຍືນຍົງ.
Adhyaya 9
Brahmā’s Lotus-Birth, the Sealing of the Cosmic Womb, and the Epiphany of Parameśvara (Hari–Hara Samanvaya)
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກບົດກ່ອນທີ່ເວົ້າເຖິງການກໍ່ກຳເນີດຈາກ Mahat ແລະຫຼັກຕັດຕະວະຕ່າງໆ ບັນດາລະສີຈຶ່ງຖາມພຣະ Viṣṇu (ໃນຮູບ Kūrma) ໃຫ້ແກ້ຂໍ້ຂັດແຍ້ງ: ເປັນຫຍັງ Śambhu ຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າເປັນລູກຂອງ Brahmā ແລະເປັນຫຍັງ Brahmā ຈຶ່ງເກີດຈາກດອກບົວ. Kūrma ເລົ່າເຖິງ pralaya ເມື່ອໂລກສາມພົບຈົມໃນຄວາມມືດເປັນມະຫາສະຫມຸດດຽວ; Nārāyaṇa ນອນຢູ່ເທິງ Śeṣa ໃນ yoganidrā. ຈາກສະດືຂອງພຣະອົງເກີດດອກບົວໃຫຍ່ຫອມຫວານ ແລະ Brahmā ປາກົດ; ການອ້າງຄວາມເປັນໃຫຍ່ເກີດຂຶ້ນ ຜ່ານວິໄສທັດ “ເຂົ້າໄປໃນຮ່າງ” ຊຶ່ງສະແດງຄວາມຫາຂອບບໍ່ໄດ້ຂອງ Viṣṇu. ເມື່ອ Brahmā ພົບທາງອອກທີ່ສະດື ແລະອອກມາເປັນ Padmayoni ຄວາມແຂ່ງຂັນກໍເພີ່ມຂຶ້ນ; Viṣṇu ກ່າວວ່າຄວາມຫຼົງຂອງ Brahmā ເກີດຈາກ Parameśvarī ໃນຮູບ māyā. ຕໍ່ມາ Śiva ປາກົດເປັນ Hara ຖືຕຣິສູນ ແລະປະດັບດ້ວຍຄວາມເປັນສາກົນ; Viṣṇu ຮັບຮູ້ພຣະອົງເປັນ Mahādeva ເຈົ້າແຫ່ງ Pradhāna ແລະ Puruṣa ເປັນເວລາທີ່ສ້າງ-ຮັກສາ-ທຳລາຍ. Brahmā ໄດ້ຮັບສາຍຕາ Śaiva ແລະຂໍພຶ່ງພາ ພ້ອມສັນລະເສີນ Śiva; ພຣະພອນກຳນົດບົດບາດການສ້າງຂອງ Brahmā ແລະປະກາດຄວາມບໍ່ແຍກ: Śiva ແລະ Viṣṇu ຊຶມຊາບທົ່ວທຸກສິ່ງ ເປັນຫຼັກຄູ່ສົມທົບ (prakṛti/puruṣa, māyā/īśvara). ບົດນີ້ປູທາງໃຫ້ການສ້າງຕໍ່ໄປເກີດຂຶ້ນໃນກອບຄວາມຮູ້ໂຍກະ ແລະພັກຕິທີ່ບໍ່ທວິພາກ.
Adhyaya 10
Madhu–Kaiṭabha, Nārāyaṇa’s Yoga-Nidrā, Rudra’s Manifestation, and the Aṣṭamūrti–Trimūrti Teaching
ສືບຕໍ່ຈາກທ້າຍບົດກ່ອນ ພຣະພຣະຫມານັ່ງຢູ່ເທິງດອກບົວທີ່ເກີດຈາກສະດືອຂອງພຣະເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ. ອະສຸຣະ ມະທຸ ແລະ ໄກຕະພະ ປາກົດຢ່າງນ່າຢ້ານ; ຕາມຄໍາວິນວອນຂອງພຣະພຣະຫມາ ພຣະນາຣາຍະນະ (ວິດສະນຸ) ປາບພວກເຂົາ. ຈາກນັ້ນພຣະພຣະຫມາຖືກເຊີນໃຫ້ລົງ ແລະຖືກກົມກືນເຂົ້າໃນວິດສະນຸ ເມື່ອພະລັງງານນອນຫຼັບແບບໄວສະນະວີ (ໂຢກນິດຣາ) ເລີ່ມເຄື່ອນ. ໂຢກນິດຣາຂອງນາຣາຍະນະນໍາໄປສູ່ການຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະຫມັນອັດວິຕ; ເມື່ອຮຸ່ງອາລຸນ ພຣະພຣະຫມາເລີ່ມການສ້າງໂລກໃນທ່າທາງຜູ້ຄ້ຳຈຸນແບບໄວສະນະວະ. ນັກບວດຜູ້ເກີດຈາກໃຈຊຸດທໍາອິດປະຕິເສດການສ້າງໂລກທາງໂລກີ; ຄວາມຫຼົງແລະໂກດຂອງພຣະພຣະຫມາກໍ່ໃຫ້ນ້ໍາຕາກາຍເປັນ ພູຕະ ແລະ ເປຣຕະ; ຮຸດຣະປາກົດຢ່າງດຸຮ້າຍ ແລະພຣະພຣະຫມາກໍ່ກໍານົດນາມ ຮູບ (ອັດສະຕະມູຣຕິ) ຄູ່ຄອງ ບຸດ ແລະຕໍາແໜ່ງຈັກກະວານ. ຕໍ່ມາມີສະໂຕຕຣະໃຫຍ່ ທີ່ພຣະພຣະຫມາສັນລະເສີນມະຫາເທວະເປັນພຣະພຣະຫມັນ ເປັນເວລາ ເປັນແກ່ນຂອງເວດ ແລະເປັນຜູ້ຄອບຄອງພາຍໃນຂອງທຸກສິ່ງ. ພຣະສິວະປະທານໂຢກທິບ ອໍານາດອະທິປະໄຕ ຈິດໃຈຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນ ແລະຄວາມຄາຍຕິດ ແລ້ວສອນຄວາມກົງກັນຂອງຕຣິມູຣຕິ—ພຣະເຈົ້າອົງດຽວປາກົດເປັນສາມຕາມຄຸນ—ກ່ອນຈະອັນຕະທານ. ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສ້າງຕໍ່ ກໍ່ໃຫ້ເກີດປິຕາມະຫາ 9 ອົງ ເປັນພື້ນຖານໃຫ້ການອະທິບາຍຈັກກະວານຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 11
Devī-tattva, Śakti–Śaktimān doctrine, Kāla–Māyā cosmology, and Māheśvara Yoga instruction
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກພຣະກູຣະມະຕອບທຳແກ່ຫມູ່ລິສີ ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍພາບກຳເນີດໂລກ: ຕະປະສະຂອງພຣະພຣະຫມານຳໃຫ້ພຣະຣຸທຣະປາກົດ ແຍກຫຼັກຊາຍ–ຍິງ ແລະແຕ່ງຕັ້ງຣຸທຣະ 11 ອົງ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປຫາການອະວະຕານຂອງເທວີ—ສະຕີ ແລະຕໍ່ມາ ປາຣະວະຕີ—ສະຖາປະນານາງເປັນມະເຫສະວະຣີ ຜູ້ຮ່ວມສະພາບກັບສັງກະຣະ. ຕາມຄຳຖາມຂອງລິສີ ພຣະກູຣະມະຖ່າຍທອດຄຳສອນສູງອັນຄວນຮັກສາ: ເທວີເປັນສັກຕິອົງດຽວ ບໍ່ມີສ່ວນແຍກ ແຜ່ຊຶມທົ່ວ (ວະໂຍມ) ດຳເນີນຜ່ານອຸປາທິ ແລະປາກົດເປັນຄວາມສະຫງົບ ປັນຍາ ການສະຖາປະນາ ແລະການຖອນຄືນ. ກາລະ (ເວລາ) ຖືກຍົກເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງການປາກົດແລະປຣະລະຍະ; ມາຍາແມ່ນພະລັງຂອງພຣະເຈົ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ຈັກກະວານຫມຸນວຽນໃນຄວາມຫຼົງ. ນິມິດຂອງຫິມະວານເຫັນຮູບອຳນາດນ່າຢ້ານ ແລະຮູບອ່ອນໂຍນດັ່ງດອກບົວ ນຳໄປສູ່ບົດສັນລະເສີນນາມ–ຄຸນອັນກວ້າງຂວາງ ຜູກໂຍງວິທີວະເທດ ສາມຄະຍະ ໂຍກະ ແລະປຸຣານະ. ທ້າຍບົດເປັນຄຳສັ່ງສອນ: ເທວີຊີ້ໃຫ້ພຶ່ງພາອີສະວະຣະພຽງອົງດຽວ ຢືນຢັນວະເທດເປັນອຳນາດດຽວຂອງທຳ ແລະວັນນາສຣະມະ ຕິຊົມລັດທິຜິດວ່າເປັນຄວາມຫຼົງ ແລະວາງເສັ້ນທາງສະມາທິ ກັມມະໂຍກະ ພັກຕິ ແລະຍານປົດປ່ອຍ ນຳໄປສູ່ການບໍ່ກັບຄືນ. ຈົບດ້ວຍການເກີນນຳຫົວຂໍ້ຕໍ່ໄປ: ວົງສາວະລີ ແລະສາຍການສ້າງເລີ່ມຈາກພຣະລິສີພຶຣກຸ ແລະລິສີດັ້ງເດີມອື່ນໆ.
Adhyaya 12
Genealogies from Dakṣa’s Daughters: Ṛṣi Lines, Agni-Forms, Pitṛ Classes, and the Transition to Manu’s Progeny
ບົດນີ້ປິດສ່ວນລຳດັບສາຍພົວພັນກ່ອນ ແລະສືບຕໍ່ຄຳບອກເລົ່າຂອງສູຕະ ໂດຍຕິດຕາມລູກຫຼານສຳຄັນທີ່ເກີດຈາກສາຍບຸດຣີຂອງດັກສະ ແລະຜູ້ກ່ຽວພັນ. ລັກສະມີຖືກກ່າວວ່າເກີດຈາກພຣຶກຸ ແລະ ຂະຍາຕິ; ທາຕາ ແລະ ວິທາຕາ ເຂົ້າສູ່ຕະກູນເມຣຸຜ່ານ ອາຍະຕິ ແລະ ນິຍະຕິ ເກີດເປັນ ປຣານ ແລະ ມຣຶກັນດຸ; ແລະ ມາຣະກັນເດຍະ ເກີດຈາກມຣຶກັນດຸ. ຕໍ່ມາລະບຸສາຍຣິສິ (ພຸລະຫະຜ່ານກະສະມາ; ອະຕຣິຜ່ານອະນະສູຍາ ມີ ໂສມ, ທຸຣວາສະ, ດັດຕາເຕຣຍະ, ສະມຣຶຕິ) ແລະບຸກຄົນກ່ຽວກັບຈັນທຣະ (ສິນີວາລີ, ກຸຫູ, ຣາກາ, ອະນຸມະຕີ). ເນື້ອເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຈັກກະວານຂອງຍັດຍະຜ່ານອັກນິ: ໄຟສາມຂອງສວາຫາ—ປາວະກະ, ປາວະມານະ, ສຸຈິ—ຖືກແຍກຕາມກຳເນີດແລະໜ້າທີ່ ແລະຂະຫຍາຍເປັນສາຍໄຟທີ່ສຳພັນກັບທາດຣຸທຣະ ແລະການເຂົ້າຮ່ວມຂອງນັກບຳເນັດໃນຍັດຍະ. ຕໍ່ມາຈັດປະເພດປິຕຣະເປັນ ອັກນິສວາຕຕະ ແລະ ບາຣຫິສັດ; ຈາກສວະທາ ເກີດ ເມນາ ແລະ ໄວຕະຣານີ. ສາຍເມນາເຊື່ອມກັບຫິມະວັດ ແລະ ຄົງຄາ ແລະຫວນກັບສູ່ພະລັງຍົກຂອງເທວີ. ທ້າຍສຸດ ບົດນີ້ຊີ້ການປ່ຽນຫົວຂໍ້: ຫຼັງຈາກສຳເລັດລູກຫຼານຈາກບຸດຣີຂອງດັກສະ ຈະເຂົ້າສູ່ການອະທິບາຍການສ້າງສາຍພົວພັນຂອງມະນຸ ຕາມລຳດັບມັນວັນຕະຣະ.
Adhyaya 13
Svāyambhuva Lineage to Dakṣa; Pṛthu’s Devotion; Pāśupata Saṃnyāsa; Dakṣa–Satī Episode
ຫຼັງຈາກຈົບບົດກ່ອນ ສູຕະສືບຕໍ່ສາຍພົວພັນການສ້າງຂອງ ສະວາຍັມພູວະ-ມະນຸ: ອຸຕຕານະປາດະເກີດບຸດແມ່ນ ທຣຸວະ ແລະລູກຫຼານສືບຕໍ່ຈົນເຖິງ ພຣຶທຸ (ໄວນຍະ) ກະສັດຜູ້ມີຊື່ສຽງວ່າ “ຮີດນົມແຜ່ນດິນ” ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ສັດທັງປວງ. ຜູ້ເລົ່າຍັງປະກາດຕົນວ່າ ຮະຣິປາກົດເປັນ ສູຕະປຸຣານິກ ເພື່ອຮັບຮອງການສະດຸດສະດອງປຸຣານະເປັນວຽກທາງທຳ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນຈາກການປົກຄອງໄປສູ່ການສະຫຼະ: ລູກຫຼານກະສັດຄົນໜຶ່ງ (ສິຂັນດະນະ/ສຸສີລະ) ອອກບວດ ໄປຮອດພູຫິມະລັຍ (ມັນດາກິນີ, ທັມມະປະດະ) ບູຊາພຣະສິວະດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຈາກເວດ ແລະໄດ້ຮັບດິກສາຈາກອາຈານປາສຸປະຕະ ສະເວຕາສະວະຕະຣະ ໃນພິທີສັນຍາສະ ແລະມັນຕຣາເພື່ອມຸກຕິ. ເລື່ອງກັບມາຫາສາຍພົວພັນ (ຮະວິຣທານະ → ປຣາຈີນະບະຣຫິສ → ປຣາເຈຕະສ 10 ອົງ → ດັກສະ) ແລະຈົບດ້ວຍຄວາມຂັດແຍ້ງຂອງດັກສະກັບຣຸດຣະ, ການເຜົາຕົນຂອງສະຕີ, ການຮ່ວມຄູ່ຂອງປາຣະວະຕີກັບສິວະ, ແລະຄຳສາບຂອງຣຸດຣະ—ເຊື່ອມຈັກກະວານວົງສາກັບການປະສານຄວາມເຊື່ອ (ໄສວະ-ໄວສະນະວະ) ຕາມສັງຄົມປຸຣານະ. ນີ້ເປັນການປູທາງໄປສູ່ປະຫວັດມັນວັນຕະຣະ ແລະຜົນຂອງພັກຕິ, ການລ່ວງເກີນ, ແລະຕະປະສະຍາ.
Adhyaya 14
Dakṣa-yajña-bhaṅgaḥ — Dadhīci’s Teaching and the Destruction of Dakṣa’s Sacrifice
ຕໍ່ຈາກທ້າຍບົດກ່ອນ ບັນດາລິສີແຫ່ງໄນມິສະ ຖາມສູຕະເຖິງກຳເນີດຂອງ ໄວວັສວະຕະ-ມັນວັນຕະຣະ ແລະຊະຕາກຳຂອງທັກສະຫຼັງຄຳສາບຂອງພຣະສິວະ. ສູຕະເລົ່າວ່າ ທັກສະຈັດພິທີຍັດຍະໃໝ່ທີ່ ຄັງຄາດວາຣາ ເທວະດາມາໂດຍບໍ່ມີພຣະສິວະ ແລະ ດະທີຈີ ທ້າທາຍການທີ່ທັກສະບໍ່ແບ່ງສ່ວນບູຊາໃຫ້ ສັງກະຣະ. ການໂຕ້ຖຽງກາຍເປັນການຊີ້ແຈງທາງທຳມະ: ພຣະຜູ້ສູງສຸດບໍ່ອາດຖືກຫຼຸດລົງເປັນຮູບພາບພາຍນອກ ແລະ ນາຣາຍະນະ ກັບ ຣຸດຣະ ແມ່ນອົງດຽວ—ແກ່ນແທ້ແຫ່ງເວລາ ແລະພະຍານພາຍໃນຂອງຍັດຍະ. ຝ່າຍທັກສະທີ່ຖືກຄອບງຳໂດຍ ຕະມັສ ແລະ ມາຍາ ຍັງດື້ດຶນ; ດະທີຈີຈຶ່ງສາບພຣາຫມະນທີ່ຮຸນແຮງໃຫ້ເບນໄປສູ່ແນວ “ນອກເວດ” ໃນກາລີ. ເທວີລະລຶກການດູຖູກເກົ່າ ແລະປາດຖະນາໃຫ້ພິທີພັງ; ພຣະສິວະປະກົດ ວີຣະພັດຣະ (ພ້ອມ ພັດຣະກາລີ ແລະຫມູ່ຣຸດຣະ) ເຂົ້າທຳລາຍລານຍັດຍະ ທຳໃຫ້ເທວະດາຫຼາຍອົງອັບອາຍ ແມ່ນກະທັ້ງຂັດຂວາງການກ້າວໜ້າຂອງ ວິສນຸ. ພຣະພຣະຫມາເຂົ້າກາງ; ພຣະສິວະປາກົດ ຮັບຄຳສັນລະເສີນ ສອນໃຫ້ບູຊາພຣະອົງໃນຍັດຍະທຸກພິທີ ແນະນຳທັກສະໃຫ້ມີພັກຕິ ແລະປະທານຊະຕາກຳອະນາຄົດໃຫ້ເປັນ ຄະເນຊະ ໃນທ້າຍກັລປະ. ຕໍ່ມາ ພຣະພຣະຫມາຢືນຢັນອະທະວິຕະຂອງ ວິສນຸ-ຣຸດຣະ ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ກ່າວຮ້າຍ; ເລື່ອງຈຶ່ງມຸ່ງໄປຫາລູກຫຼານຂອງທັກສະ ແລະວົງສາວະດານຂອງບຸດສາວໃນບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 15
Dakṣa’s Progeny, Nṛsiṃha–Varāha Avatāras, and Andhaka’s Defeat (Hari–Hara–Śakti Synthesis)
ສືບຕໍ່ຈາກເລື່ອງກໍ່ກຳເນີດໂລກ ສູຕະເລົ່າເຖິງການສ້າງຕາມພຣະບັນຊາຂອງດັກສະ: ເມື່ອການສ້າງດ້ວຍໃຈບໍ່ແຜ່ພັນ ຈຶ່ງເລີ່ມການສືບພັນຜ່ານການຮ່ວມຄູ່. ບົດນີ້ລຽນຊື່ລູກສາວຂອງດັກສະ ແລະການແຕ່ງງານຂອງນາງ (ກັບ ທັມມະ, ກາສະຍະປະ, ໂສມະ ແລະອື່ນໆ) ພ້ອມທັງກ່າວເຖິງພັນລະຍາຂອງທັມມະ ແລະການເກີດຂອງກຸ່ມເທວະເຊັ່ນ ວິສເວເທວະ, ສາດຍະ, ມາຣຸດ, ແລະວາສຸ 8 ອົງ ກັບລູກຫຼານທີ່ໂດດເດັ່ນ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປສາຍກາສະຍະປະ: ຈາກດິຕິເກີດ ຮິຣັນຍະກະສິປຸ ແລະ ຮິຣັນຍາກສະ. ເທວະທັງຫຼາຍຖືກກົດຂີ່ດ້ວຍອຳນາດພອນ ຈຶ່ງວອນຂໍ; ພຣະພຣະຫມາເຂົ້າໄປຫາຮະຣິໃນທະເລນົມ ສັນລະເສີນພຣະວິສນຸເປັນເທວະທັງປວງ ແລະອາຕະມັນພາຍໃນ. ພຣະວິສນຸປາກົດເປັນນຣະສິງຫະ ປະຫານອະສຸຣະນັ້ນ; ຕໍ່ມາຍັງປາກົດເປັນວະຣາຫະ ເພື່ອກູ້ແຜ່ນດິນຈາກຣະສາຕະລະ. ຈາກນັ້ນມີບົດຮຽນທາງໃຈ: ພຣະຫລາດຖືກຄຳສາບຂອງພຣາຫມະນະເນື່ອງຈາກການບໍ່ເຄົາລົບ ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍກັບຄືນສູ່ປັນຍາແຍກແຍະ ແລະພຶ່ງພາຮະຣິ—ຊີ້ໃຫ້ເຫັນສັງສະກາຣະ, ມົວໝອງ, ແລະການຟື້ນຄືນຂອງພັກຕິ. ທ້າຍສຸດເຂົ້າສູ່ວົງຈອນອັນທະກະ: ຄວາມປາຖະໜາຕໍ່ອຸມານຳໃຫ້ພຣະສິວະປາກົດເປັນກາລະໄພຣະວະ; ສົງຄາມຂະຫຍາຍມີກະນະ, ມາຕຣິກາ, ແລະການຊ່ວຍເຫຼືອຈາກພຣະວິສນຸ. ຈຸດກາງທາງທິດສະດີແມ່ນພຣະເຈົ້າປະກາດວ່າພຣະອົງແມ່ນນາຣາຍະນະ ແລະກໍແມ່ນເກົາຣີ ສອນອະທະວະຍະ ແລະເຕືອນບໍ່ໃຫ້ແບ່ງຝ່າຍ. ອັນທະກະຖືກສຽບໄວ້ທີ່ຕຣິສູລ ໄດ້ຮັບການຊຳລະ ສັນລະເສີນແບບເວທານຕະວ່າ ຣຸດຣະເທົ່າກັບນາຣາຍະນະ ແລະພຣະພຣະຫມັນ ແລ້ວໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນກະນະ. ບົດນີ້ປິດດ້ວຍການຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດຂອງໄພຣະວະ ແລະຢ້ຳເຖິງກາລະ, ມາຍາ, ແລະນາຣາຍະນະຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປວ່າດ້ວຍທັມມະ ການບູຊາ ແລະໂຍຄະໃນພຸຣານະນີ້។
Adhyaya 16
Virocana–Bali, Aditi’s Tapas, and the Vāmana–Trivikrama Episode
ຫຼັງຈາກອັນທະກະຖືກປະຫັດປະຫານ ພຣະກູຣະມະເລົ່າຕໍ່ເຖິງສາຍພົນອະສຸຣະ: ວິໂຣຈະນະ ບຸດຂອງປຣະຫລາດ ປົກຄອງສາມໂລກດ້ວຍນະໂຍບາຍທຳມະອັນຫາຍາກ. ສະນັດກຸມາຣະ ຕາມພຣະວິສນຸ ມາສັນລະເສີນຄວາມຊອບທຳຂອງໄດຕະຍະ ແລະສອນທຳມະລັບສຸດເປັນອາດມະຍານ; ວິໂຣຈະນະຈຶ່ງສະຫຼະ ແລະມອບອານາຈັກໃຫ້ບາລີ. ບາລີຊະນະອິນທຣະ ທຳໃຫ້ເທວະຕ້ອງໄປພຶ່ງພາພຣະວິສນຸ; ອະດິຕິປະຕິບັດຕະປັສຢາຢ່າງແຮງ ແລະນັ່ງສະມາທິໃນດອກບົວໃຈຕໍ່ວາສຸເທວະ. ພຣະວິສນຸປາກົດ ຮັບສັນລະເສີນທີ່ຮວມນາມແລະພະລະກິດ (ເວລາ, ນຣະສິງຫະ, ເສສະ, ກາລ-ຣຸດຣະ ແລະຖືກເອີ້ນວ່າ ສັມພູ/ສິວະ) ແລະປະທານພອນຈະເກີດເປັນບຸດຂອງນາງ. ເມື່ອລາງຮ້າຍເກີດໃນເມືອງບາລີ ປຣະຫລາດເຜີຍວ່າພຣະວິສນຸຈະອະວະຕານເພື່ອປົກປ້ອງເທວະ ແລະແນະນຳໃຫ້ຍອມຈຳນົນ; ບາລີຂໍພຶ່ງພາແຕ່ຍັງຮັກສາທຳມະ. ພຣະວິສນຸເກີດເປັນອຸເປນທຣະ ສະແດງການຮຽນເວດ ແລະຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ; ຕໍ່ມາເປັນວາມະນະໃນພິທີຍັດຂອງບາລີ ຂໍດິນສາມກ້າວ. ເມື່ອເປັນຕຣິວິກຣະມະ ພຣະອົງກ້າວຄອບຄຸມແຜ່ນດິນ ອາກາດກາງ ແລະສະຫວັນ ທະລຸກຳແພງຈັກກະວານ ແລະແມ່ນ້ຳຄົງຄາລົງມາ—ພຣະພຣະຫມາເປັນຜູ້ຕັ້ງຊື່. ບາລີຖວາຍຕົນເອງ; ພຣະວິສນຸສົ່ງເຂົາໄປປາຕາລະ ພ້ອມສັນຍາຈະຮວມກັນໃນປຣະລະຍະ ແລະຟື້ນອຳນາດອິນທຣະ. ໂລກທັງປວງສັນລະເສີນ «ມະຫາໂຢກະ» ແຫ່ງພັກຕິ ເປັນການເປີດທາງໄປສູ່ພັກຕິຂອງບາລີ ແລະລະບຽບພິທີຕາມຄຳນຳຂອງປຣະຫລາດ.
Adhyaya 17
Bāṇa’s Śiva-bhakti and the Genealogy of Kaśyapa’s Descendants (Manvantara Lineages)
ອະທະຍາຍນີ້ສືບຕໍ່ການເລົ່າເລື່ອງຄອສໂມໂລຊີ ແລະ ສາຍວົງຕະກູນໃນພູຣະວະພາກ ໂດຍເລີ່ມຈາກ ບານະ ບຸດຂອງບາລີ ອະສຸຣະຜູ້ມີອຳນາດ ຜູ້ມີພັກຕິອັນແຮງກ້າຕໍ່ ສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ແຕ່ກໍກົດຂີ່ອິນທຣະ ແລະ ເທວະ. ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງວອນຂໍມະຫາເທວະ; ພຣະອົງດ້ວຍລີລາ ຍິງລູກສອນດອກດຽວເຜົາເມືອງຂອງບານະ, ແຕ່ການທີ່ບານະຫຼົບໄພໃນຣຸທຣະ ແລະ ບູຊາລິງຄະ ກັບກາຍເປັນຫຼັກຖານແຫ່ງອຳນາດສູງສຸດຂອງສິວະ ແລະ ພະລັງປົກປ້ອງຂອງພັກຕິ ແມ່ນແຕ່ອະສຸຣະກໍຮັບໄດ້. ຕໍ່ມາເປັນບັນຊີລູກຫຼານ: ລູກຊາຍຂອງດານຸ (ເຊັ່ນ ຕາຣາ, ສັມບະຣະ), ງູ ແລະ ສັດບິນຫຼາຍຫົວຂອງສຸຣະສາ, ຄັນທັຣວະຂອງອະຣິດຕາ, ນາຄະຂອງກັດຣູ (ເລີ່ມຈາກອະນັນຕະ), ແລະ ລູກສາວ 6 ຄົນຂອງຕາມຣາ. ຍັງກ່າວເຖິງສາຍພັນງົວຂອງສຸຣະພີ, ການສ້າງພືດພັນຂອງອິຣາ, ແລະ ຕົ້ນກຳເນີດຢັກ/ຣາກສະສະຈາກຄະສາ. ວິນະຕາມີລູກ ຄຣຸດ ແລະ ອະຣຸນ ເປັນຕົວຢ່າງຂອງຕະປະ: ຄຣຸດເປັນພາຫະນະຂອງວິສນຸ ແລະ ອະຣຸນເປັນສາຣະທີຂອງສູຣຍະໂດຍພຣະພອນຂອງຣຸທຣະ. ທ້າຍສຸດຍ້ຳວ່າ ການຟັງເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ໃນທ້າຍມັນວັນຕະຣະ ມີບຸນກຳຈັດບາບ ແລະ ບອກວ່າຜູ້ຮັບໜ້າທີ່ຈັກກະວານ (Devapraharaṇa) ກັບມາເກີດໃໝ່ທຸກວົງຈອນຍຸກ ເຊື່ອມກັບແນວຄິດພຣະລະຍະ-ການຟື້ນຟູໃນປຸຣານະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 18
Genealogies of Kaśyapa and Pulastya; Rise of Brahmavādin Lines and Rākṣasa Branches
ຫຼັງຈາກຈົບອະທະຍາຍກ່ອນ (17) ສູຕະໄດ້ສືບຕໍ່ເລື່ອງຕະປະສະຍາຂອງກາສະຍະປະ ເພື່ອສ້າງສາຂາໂຄດຣະໃຫ້ຍືນຍົງ ໃຫ້ການສ້າງໂລກດຳເນີນຕໍ່. ບຸດຜູ້ມີທາງທຳສູງ ວັດສະຣະ ແລະ ອະສິຕະ ປາກົດ ແລ້ວແຜ່ຂະຫຍາຍສາຍພຣະພຣາຫມະວາດິນ: ໄນດຣູວະ, ໄຣພຍະ ແລະ ໄຣພຍະທັງຫຼາຍ; ກຸນຑະປາຍິນະຜ່ານສຸເມທາ; ແລະ ເທວະລະຜ່ານອະສິຕະ ຈົນກຳນົດສາຂາກາສະຍະປະ 3 ສາຂາ: ຊານຑິລຍະ, ໄນດຣູ, ແລະ ວາໄຣພຍະ. ຕໍ່ມາເລື່ອງຫັນໄປຫາສາຍພູລັດສະຍະ ຜ່ານອິລະວິລາ ແລະ ວິສຣະວັສ ລຽງລຳດັບເມຍແລະລູກຫຼານ ທັງທາງກະສັດ-ເທວະ ແລະ ທາງຣາກສະສະ: ກຸເບຣະ (ໄວສຣະວະນະ) ຄຽງຄູ່ກັບ ຣາວະນະ, ກຸມພະກັນນະ, ຊູຣະປະນະຄາ, ວິພີຊະນະ ແລະ ຣາກສະສະພູລັດສະຍະອື່ນໆ ຜູ້ໄດ້ອຳນາດດ້ວຍຕະປະສະຍາ ແລະ ມີພັກຕິຕໍ່ຣຸດຣະ. ອະທະຍາຍຍັງກ່າວເຖິງຜົນຂອງປຣະຊາປະຕິອື່ນໆ (ພູລະຫະມີລູກເປັນສັດແລະວິນຍານ; ກຣະຕຸບໍ່ມີລູກ; ຊຸກຣະເກີດຈາກພຣຶກຸ) ແລະ ເຫດການຄຳສາບດັກສະ–ນາຣະດະ ນຳໄປສູ່ສາຍວະສິດຖະ (ຊັກຕິ, ປະຣາຊະຣະ, ວະຍາສະ) ແລະ ລູກຫຼານຂອງຊຸກະ. ທ້າຍສຸດຊີ້ວ່າຕໍ່ໄປຈະຍ້າຍຈາກສາຍພຣາຫມະໄປສູ່ລາຊະວົງທີ່ສືບຈາກກາສະຍະປະ ຕາມຂະບວນພູຣານະ.
Adhyaya 19
Sūrya-vaṃśa Genealogy and the Supremacy of Tapas: Gāyatrī-Japa, Rudra-Darśana, and Śatarudrīya Upadeśa
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຈາກກໍ່ກຳເນີດໂລກໄປສູ່ປະຫວັດມະນຸດທີ່ມີລະບຽບ ໂດຍລຽນນາມພຣະອາທິດ (Sūrya) ມີພຣະມະເຫສີແລະລູກຫຼານໃດບ້າງ ແລ້ວຂະຫຍາຍສາຍວົງສຸຣິຍະວົງ (Sūrya-vaṃśa) ຈາກມະນຸ ໄປຫາອິກສະວາກຸ ແລະກະສັດຕໍ່ໆມາ ຈົນເຖິງມານທາຕຣິ ແລະທາຍາດພາຍຫຼັງ. ຕໍ່ມາມີກະສັດໃນສາຍຫຼັງປາຖະໜາບຸດຜູ້ຊອບທຳ ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳໃຫ້ບູຊານາຣາຍະນະ/ວາສຸເທວະ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າພັກຕິ (bhakti) ເປັນຜູ້ກໍ່ເກີດທັງວົງສານແລະທຳມະ. ຈຸດເນັ້ນຈາກນັ້ນໄປຫາກະສັດ-ິສີຜູ້ເປັນແບບຢ່າງ ຜູ້ຊະນະສົງຄາມ ແລະປະກອບອັສວເມດະ ແລ້ວຖາມບັນດາິສີວ່າ ຍັດຍະ, ຕະປັສ, ຫຼືການສະຫຼະລະທິ້ງ ອັນໃດໃຫ້ຜົນສູງສຸດ. ພວກິສີຕອບສອດຄ່ອງກັນວ່າ ພິທີບູຊາແລະໜ້າທີ່ຄອບຄົວຈະສຸກງອມໄປສູ່ຊີວິດປ່າ ແຕ່ຕະປັສແມ່ນແກ່ນຂອງຄຳພີ ນຳໄປສູ່ມົກສະ. ກະສັດຈຶ່ງມອບລາຊະອຳນາດໃຫ້ລູກ ຮັກສາການປົກຄອງຕາມລະບຽບວັນນະ ແລະປະຕິບັດກາຍະຕຣີ-ຈະປະຍາວນານ ໄດ້ພອນຈາກພຣະພຣະຫມາໃຫ້ອາຍຸຍືນ. ຕໍ່ມາເມື່ອຝຶກຕົນອີກ ທ່ານໄດ້ເຫັນພຣະຣຸທຣະເປັນອັຣທະນາຣີສະວະຣະ/ນີລະກັນຖະ ໄດ້ຮັບອຸປະເທດໃຫ້ຈະປະສະຕະຣຸທຣີຍະ ແລະຖືຂີ້ເທົ່າ ແລ້ວຂຶ້ນຜ່ານສະຖານພຣະພຣະຫມາ ແລະວົງພຣະອາທິດໄປສູ່ພຣະມະເຫສະວະຣະ ປິດທ້າຍດ້ວຍຄຳສັນຍາຜົນແຫ່ງການຟັງ (śravaṇa-phala) ແລະເປີດພື້ນທີ່ໃຫ້ເລື່ອງຕໍ່ໄປວ່າດ້ວຍການປະສານທຳມະ-ໂຍຄະ.
Adhyaya 20
Ikṣvāku-vaṃśa (Genealogy) culminating in Rāma; Setu-liṅga Māhātmya; Continuation through Kuśa and Lava
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ສາຍປະຫວັດພູຣານ ໂດຍນັບລຳດັບວົງອິກສະວາກຸ ຈາກ ຕຣິທະນວາ ໄປຫາ ສະກະຣະ ແລະ ພະຄີຣະຖະ ເນັ້ນການລົງມາຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ດ້ວຍການຊ່ວຍຮັບໄວ້ຂອງພຣະສິວະ. ສາຍວົງສືບໄປຮອດ ຣະຄຸ, ທະສະຣະຖະ, ແລະ ພຣະຣາມ ພ້ອມສະຫຼຸບເຫດການສຳຄັນໃນຣາມາຍະນະ: ສະວະຍັມວະຣະຂອງສີຕາ ແລະ ການຫັກຄັນທະນູ, ພອນຂອງໄກເກຍີ ແລະ ການເນລະເທດ, ການລັກພາສີຕາ, ພັນທະກັບສຸຄຣີວະ, ພາລະກິດຂອງຮະນຸມານ, ການສ້າງຂົວໄປລັງກາ ແລະ ການຕາຍຂອງຣາວະນະ. ທີ່ເສຕຸ ພຣະຣາມສະຖາປະນາລິງຄະ ແລະ ບູຊາມະຫາເທວະ; ພຣະສິວະປາກົດພ້ອມພາຣະວະຕີ ປະທານພອນວ່າ ການເຫັນພຣະອົງ ແລະ ອາບນ້ຳທະເລທີ່ນັ້ນລ້າງບາບ, ພິທີກຳທີ່ເຮັດທີ່ນັ້ນຈະບໍ່ເສື່ອມ, ແລະ ພຣະສິວະຈະສະຖິດຢູ່ທີ່ນັ້ນຕາມອາຍຸໂລກ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງການປົກຄອງອັນທຳມະຂອງພຣະຣາມ, ການບູຊາສັງກະຣະທີ່ຜູກພັນກັບອັດສະວະເມທະ, ແລະ ສາຍວົງສືບຕໍ່ຜ່ານ ກຸສະ ແລະ ລະວະ ພ້ອມຄຳສັນຍາຜົນບຸນຈາກການຟັງວົງອິກສະວາກຸ.
Adhyaya 21
Genealogies from Purūravas to the Haihayas; Jayadhvaja’s Vaiṣṇava Resolve, Sage-Adjudication, and the Slaying of Videha
ຣົມະຫະຣະສະນະສືບຕໍ່ການເລົ່າລາຊະວົງ ຕິດຕາມສາຍຈັນທຣະວົງຈາກ ອິລະ ປຸຣູຣະວະ ຜ່ານ ອາຍຸ ແລະ ນະຫຸຊະ ໄປຫາ ຢະຍາຕິ ຜູ້ແບ່ງອານາຈັກໃຫ້ ຢະດຸ, ຕຸຣະວະສຸ, ດຣຸຫຍຸ, ປູຣຸ ເພື່ອວາງແຜນທີ່ການປົກຄອງຕາມທຳ. ຈາກນັ້ນເລົ່າສາຍ ຢາດະວະ/ໄຫຫະຍະ ລົງມາຮອດ ກາຣຕະວີຣຍະ ອາຣຊຸນ (ສະຫັສຣະບາຫຸ) ແລະລູກຫຼານ ພ້ອມຄວາມຂັດແຍ້ງທາງຄຳສອນລະຫວ່າງພີ່ນ້ອງກະສັດ: ຄວນບູຊາ ຣຸດຣະ ຫຼື ວິສນຸ ເປັນຫຼັກ. ການໂຕ້ຖຽງຖືກອະທິບາຍດ້ວຍທິດສະດີຄຸນະ (ສັດຕະວະ–ຣາຊະສະ–ຕະມະສະ) ແລະຕັດສິນໂດຍ ສັບຕະຣິຊິ ຜູ້ຮັບຮອງອິດຕະເທວະຕາ ແຕ່ກຳນົດວ່າສຳລັບກະສັດ ຄວນມີ ວິສນຸ (ແລະ ອິນທຣະ) ເປັນເທວະປະທານ. ເມື່ອ ດານະວະ ວິເທຫະ ບຸກຕີ, ຈະຍະທະວະຊະ ລະລຶກ ນາຣາຍະນະ ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອທິບ (ຈັກຣະປາກົດ) ແລະຊະນະສັດຕູ. ວິຊວາມິຕຣະ ຈຶ່ງສອນເລື່ອງຄວາມເປັນເອກະຂອງ ວິສນຸ, ການບູຊາຕາມວັນນາສຣະມະ ແລະຄວາມບໍ່ຍຶດຕິດ; ຂະນະທີ່ພີ່ນ້ອງອື່ນເຮັດຍັດຍະແກ່ ຣຸດຣະ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຣຸຕິ ສັນຍາການຊຳລະແລະໄປສູ່ໂລກຂອງ ວິສນຸ ສຳລັບຜູ້ຟັງ.
Adhyaya 22
Durjaya, Urvaśī, and the Expiation at Vārāṇasī (Genealogy and Sin-Removal through Viśveśvara)
ຫຼັງຈາກຈົບບົດກ່ອນ ສູຕະສືບຕໍ່ການເລົ່າສາຍລາຊະວົງຈາກ Jayadhvaja ໄປຫາ Tālajaṅgha ແລະສາຂາ Yādava ຕ່າງໆ ຈົນຕັ້ງສາຍ Vītihotra ລົງມາຮອດ Ananta ແລະ Durjaya. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຄຳສອນ: Durjaya ຫຼົງໃນອັບສະຣາ Urvaśī ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳ Kāliṇdī ແລະຕິດພັນຊ້ຳໆ. ເມື່ອກັບເມືອງຫຼວງ ພັນລະຍາຜູ້ຮັກສາພຣະສາມີ (pativratā) ຮູ້ທັນຄວາມອາຍໃນໃຈ ແລະນຳໃຫ້ເຂົາເລືອກການຊຳລະບາບ ຈຶ່ງໄປພົບິສີ Kaṇva ເພື່ອຂໍ prāyaścitta. ການກັບຕົກອີກ—ສະແດງໂດຍການຊິງພວງດອກໄມ້ຂອງ Gandharva ແລະການເດີນຫາຢ່າງຫມົດຫວັງ—ນຳໄປສູ່ການພົວພັນໃໝ່ ແລ້ວຈຶ່ງຕື່ນຮູ້ ແລະບຳເນັດ tapas ຍາວນານ. Kaṇva ພໍໃຈ ແນະນຳຢາຂາດຂັ້ນ: ໄປຈາລິກທີ່ Vārāṇasī ອັນສັກສິດ, ອາບນ້ຳ Gaṅgā, ຖວາຍບູຊາແກ່ເທວະ ແລະ pitṛs, ແລະເຂົ້າ darśana ພຣະ Viśveśvara-liṅga ທີ່ລົບບາບ. Durjaya ບໍລິສຸດ ກັບໄປປົກຄອງ ໃຫ້ກຳເນີດ Supratīka ແລະເລື່ອງຈຶ່ງຫັນໄປຫາສາຍ Kroṣṭu ໂດຍກ່າວວ່າເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບແກ່ຜູ້ຟັງ.
Adhyaya 23
Genealogies of Yadus and Vṛṣṇis; Navaratha’s Refuge to Sarasvatī; Rise of Sāttvata Tradition; Prelude to Kṛṣṇa-Balarāma Incarnation
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການຖ່າຍທອດແບບປຸຣານະ ໂດຍຂະຫຍາຍສາຍລຳດັບລາຊະວົງຍາວນານ ຜ່ານກະສັດແລະຕະກູນ ຈົນເຖິງວົງຢາດະວະ/ວຣິສນິ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປສູ່ຕົວຢ່າງທຳມະ: ພຣະຣາຊາ ນະວະຣະຖະ ຖືກຣາກສະສະໄລ່ລ່າ ໄດ້ພົບອາໄສສູງສຸດທີ່ຊ່ອນເຮັດ ແລະຖືກປົກປ້ອງໂດຍເທວີ ສະຣະສະວະຕີ; ພຣະອົງຂໍພຶ່ງພາດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ ຍົກຍ້ອງນາງເປັນວາຈາ, ພະລັງຍົກຍາວຂອງໂຍຄະ, ແລະແຫຼ່ງກຳເນີດຈັກກະວານ. ຜູ້ຮຸກຮານຖືກທຳລາຍໂດຍຜູ້ປົກປ້ອງທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງ ແລ້ວນະວະຣະຖະຕັ້ງການບູຊາສະຣະສະວະຕີໃນນະຄອນຫຼວງ ເຊື່ອມອຳນາດກະສັດກັບພັກຕິແລະສັກຕິ. ຕໍ່ມາກັບສູ່ສາຍລຳດັບ ຈົນເຖິງ ສັດຕະວະຕະ ຜູ້ໄດ້ຮັບຄຳແນະນຳຈາກ ນາຣະດະ ໃຫ້ເຜີຍແຜ່ຄຳພີສັກສິດທີ່ຍຶດ ວາສຸເທວະ ເປັນສູນກາງ ແລະເລີ່ມປະເພນີ «ສາດຕະວະຕະ». ສາຍລຳດັບນຳໄປສູ່ການປະສົບກຳເນີດຂອງ ສັງກະຣະຊະນະ (ບະລະຣາມ) ແລະ ກຣິສນະ (ວາສຸເທວະ) ພ້ອມການປະສານແນວນິກາຍ: ອະວະຕາຣຂອງ ວິສນຸ, ເທວີໃນຮູບ ໂຍຄະນິດຣາ ເປັນ ກໍສິກີ, ແລະ ສິວະ ເປັນຜູ້ປະທານພອນ. ທ້າຍບົດພາຍພິມວ່າ ກຣິສນະຈະບຳເນັດຕະປະສະຍາ ເພື່ອໄດ້ ຣຸດຣະ ເປັນບຸດ ເປັນການປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 24
Viṣṇu at Upamanyu’s Āśrama: Pāśupata Tapas, Darśana of Śiva, and Boons from Devī
ຫຼັງຈາກຈົບບົດກ່ອນ ສູຕະເລົ່າເຫດການໃໝ່: ພຣະພະຄະວານ ຫຣິສີເກສະ (ວິສນຸ/ກຣິສນະ) ແມ່ນຜູ້ສົມບູນໃນຕົນເອງ ແຕ່ກໍປະຕິບັດຕະປະສະຢາອັນຮຸນແຮງເພື່ອຂໍບຸດ ແລະເດີນທາງໄປຫາອາສຣົມຍົກຄະຂອງລະສີ ອຸປະມັນຢຸ. ອາສຣົມຖືກພັນລະນາເປັນຕີຣຖະທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍບັນຍາກາດແຫ່ງພຣະເວດ: ມີລະສີ, ຜູ້ປະກອບອັກນິໂຫຕຣະ, ນັກບຳເນັດຮຸດຣະ-ຊະປະ, ສາຍນ້ຳຄົງຄາອັນຊຳລະ ແລະທ່າຂ້າມທີ່ຈັດຕັ້ງໄວ້—ເຊື່ອມພູມສັກສິດກັບການບັນລຸທາງຈິດ. ອຸປະມັນຢຸຕ້ອນຮັບວິສນຸເປັນສະຖານສູງສຸດແຫ່ງວາຈາ ແລະສອນວ່າ ພຣະສິວະເຫັນໄດ້ດ້ວຍພັກຕິແລະຕະປະສະຢາອັນເຂັ້ມງວດ; ທ່ານຖ່າຍທອດຄວາມຮູ້ພ້ອມວຣະຕະປາສຸປະຕະ ແລະວິໄນຍົກຄະ. ວິສນຸຈຶ່ງບຳເນັດຮຸດຣະ-ຊະປະ ແລະຖືຂີ້ເຖົ່າດັ່ງນັກບຳເນັດ ຈົນພຣະສິວະປາກົດພ້ອມພຣະເທວີ ມີເທວະ, ຄະນະ ແລະລະສີບູຮານລ້ອມຮອບ. ກຣິສນະຖວາຍສະໂຕຕຣະຍາວ ຍົກຍ້ອງພຣະສິວະເປັນຕົ້ນກຳເນີດຂອງຄຸນະ, ແສງສະຫວ່າງພາຍໃນ ແລະທີ່ພຶ່ງເກີນຄວາມຄູ່—ສະແດງການປະສານຮາຣິ-ຮາຣະ. ພຣະສິວະແລະພຣະເທວີຢືນຢັນຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງໃນຂັ້ນສູງສຸດ ແລະປະທານພອນ; ກຣິສນະຂໍບຸດຜູ້ມີພັກຕິຕໍ່ພຣະສິວະ ແລະໄດ້ຮັບຕາມປາດຖະໜາ. ຈາກນັ້ນພຣະທັງສາມເດີນທາງໄປກາຍລາສ ເພື່ອນຳໄປສູ່ເລື່ອງຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 25
Adhyāya 25 — Liṅga-māhātmya (The Chapter on the Liṅga): Hari’s Śiva-Worship and the Fiery Pillar Theophany
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການປະສານ ຮຣິ–ຮຣະ ໃຫ້ແຈ້ງຊັດ. ພຣະກຣິສນະເສດັດໄປພຳນັກທີ່ໄກລາສ; ເທວະດາ ແລະນາງຟ້າຖືກຄວາມງາມແລະມາຍາຂອງພຣະອົງຄອບງຳ. ຫຼັງລີລາອັນຍາວ ດວາຣະກາເກີດຄວາມທຸກເພາະພັດພາກ; ຄຣຸດປົກປ້ອງເມືອງຈາກໄດຕະ ແລະຣາກສະ ແລະຂ່າວຂອງນາຣະດະເຮັດໃຫ້ພຣະກຣິສນະກັບຄືນ. ກັບມາແລ້ວ ພຣະອົງປະຕິບັດພິທີທາງທຳ: ບູຊາພຣະອາທິດຕອນທ່ຽງ, ຕັຣປະນະ, ບູຊາພຣະພູເຕສະໃນລິງຄະ, ແລະຖວາຍອາຫານແກ່ລະສີ. ມາຣະກັນເດຍຖາມວ່າ “ພຣະກຣິສນະຜູ້ສູງສຸດບູຊາໃຜ?” ພຣະອົງຕອບວ່າບູຊາອີຊານ (ພຣະສິວະ) ເພື່ອເຜີຍແຫຼ່ງອາຕະມັນ ແລະສອນບຸນກຳຈັດຄວາມຢ້ານຂອງການບູຊາລິງຄະ. ພຣະອົງອະທິບາຍລິງຄະເປັນແສງອະວິຍັກ ອະມະຕະ ແລະເລົ່າເລື່ອງການໂຕ້ຖຽງດັ່ງເດີມຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະພຣະວິສນຸ ທີ່ຖືກແກ້ໄຂໂດຍລິງຄະໄຟອັນອະນັນຕະ ຈົນພຣະສິວະປາກົດ ປະທານພອນ ແລະສະຖາປະນາການບູຊາລິງຄະ. ທ້າຍບົດມີຜົນສະຣຸຕິ: ອ່ານ/ຟັງແລ້ວລ້າງບາບ ແລະຊີ້ນຳໃຫ້ຈະປະທຳຊະປະທຸກມື້।
Adhyaya 26
Kṛṣṇa’s Departure, Kali-yuga Dharma, and the Prohibition of Śiva-Nindā (Hari–Hara Samanvaya)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ເລື່ອງສາຍວົງສາ ແລະ ອະວະຕາຣ ໂດຍກ່າວສັ້ນໆເຖິງລູກຫຼານຂອງພຣະກຣິສນະ (ສາມບະ ແລະ ອະນິຣຸດທະ) ພ້ອມທັງການປາບອະສຸຣ ແລະ ຈັດລະບຽບໂລກໃໝ່ ຈົນພຣະອົງຕັ້ງໃຈດ້ວຍປັນຍາສູງສຸດຈະເສດຈາກໄປສູ່ພຣະທີ່ສະຖິດສູງສຸດ. ພຣະລຶສີພຣຶກຸ ແລະ ລຶສີອື່ນໆມາຮອດດວາຣະກາ; ພຣະກຣິສນະບູຊາຕ້ອນຮັບຕໍ່ໜ້າພຣະຣາມ ແລະ ປະກາດການເສດຈາກໄປ ພ້ອມຊີ້ວ່າກະລິຍຸກໄດ້ເກີດຂຶ້ນແລ້ວ ແລະ ຈະນຳຄວາມເສື່ອມທາງສິນທຳ. ພຣະອົງສັ່ງໃຫ້ລຶສີເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ທາງວິນຍານອັນຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມັນ; ກ່າວວ່າການລະລຶກພຣະເຈົ້າແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວກໍທຳລາຍບາບຈາກກະລິໄດ້ ແລະ ການບູຊາປະຈຳແບບເວດນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ. ຕໍ່ມາສອນເລື່ອງ Hari–Hara samanvaya: ຢືນຢັນພັກຕິຕໍ່ນາຣາຍະນະ ແຕ່ຫ້າມຄວາມກຽດຊັງ ຫຼື ການນິນທາພຣະມະເຫສະວະຣ (ພຣະສິວະ) ໂດຍເຕືອນວ່າພິທີ ຕະປະ ແລະ ປັນຍາຈະໄຮ້ຜົນສຳລັບຜູ້ນິນທາພຣະສິວະ. ທ້າຍບົດເຕືອນໃຫ້ຫຼີກລ້ຽງສາຍຕະກູນທີ່ຖືກສາບ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານພຣະສິວະ; ລຶສີຈາກໄປ ພຣະກຣິສນະຖອນວົງສາຂອງພຣະອົງ ແລະ ມີຟະລະສຣຸຕິສັນຍາບຸນແກ່ຜູ້ອ່ານຜູ້ຟັງ ພ້ອມປິດຕອນນີ້ ແລະ ເປີດທາງໄປສູ່ຄຳຖາມຕໍ່ໄປ «ຍັງປາດຖະໜາຟັງຫຍັງອີກ?»
Adhyaya 27
Yuga-Dharma: The Four Ages, Decline of Dharma, and the Rise of Social Order
ຫຼັງຈາກພຣະກຣິສນະເສດັດໄປສູ່ພຣະທີ່ສູງສຸດ, ອາຣຊຸນະເຮັດພິທີສຸດທ້າຍແລ້ວເສົ້າໂສກ ໄດ້ພົບພຣະວະຍາສະລະຫວ່າງທາງ ແລະຂໍຄໍາຊີ້ນໍາ. ວະຍາສະປະກາດວ່າກາລິຍຸກອັນນ່າຢ້ານກໍາລັງມາ ແລະຈະໄປວາຣານະສີ ທີ່ຖືກຍົກຍ້ອງເປັນທີ່ພຶ່ງແລະທີ່ຊໍາລະບາບສູງສຸດໃນກາລິ. ຕາມຄໍາຂໍຂອງອາຣຊຸນະ, ວະຍາສະສະຫຼຸບຍຸກະທັມ: ສີ່ຍຸກແລະວິໄນຫຼັກ (ທະຍານໃນກຣິຕະ, ຍານໃນເຕຣຕາ, ຍັດຍະໃນດວາປະຣະ, ແລະທານໃນກາລິ) ພ້ອມເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງແຕ່ລະຍຸກ ແຕ່ຢືນຢັນວ່າການບູຊາຣຸດຣະມີຄ່າໃນທຸກຍຸກ. ຕໍ່ມາເລົ່າການຕົກຕໍ່າຂອງທັມຈາກ “ສີ່ຂາ” ເຫຼືອ “ຂາດຽວ” ແລະສະພາບມະນຸດທີ່ປ່ຽນໄປ: ຄວາມກົງກຽວທໍາມະຊາດໃນກຣິຕະ; ໃນເຕຣຕາມີຕົ້ນໄມ້ປາດຖະນາແລ້ວສູນໄປ, ຄວາມໂລບເກີດ, ອາກາດຮ້ອນໜາວຮຸນແຮງ, ຈຶ່ງເກີດເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມ, ການຄ້າ, ແລະກະສິກໍາ. ຄວາມຂັດແຍ່ງສັງຄົມເພີ່ມຂຶ້ນ ພຣະພຣະຫມາຈຶ່ງສ້າງກະສັດຕຣິຍະ, ວັນນາສຣະມ, ແລະຍັດຍະບໍ່ເບີດບຽນ. ໃນດວາປະຣະ ຄໍາສອນແຕກອອກ ແລະການແບ່ງວິດະກໍາແຜ່ຫຼາຍ; ຄວາມເບື່ອໜ່າຍນໍາໄປສູ່ວິໄຣາກະ ແລະຍານແຍກແຍະທ່າມກາງຣາຊະ-ຕະມະ. ທ້າຍບົດຍ້ໍາວ່າທັມສັ່ນຄອນໃນດວາປະຣະ ແລະເກືອບຫາຍໃນກາລິ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ຄໍາສອນຕໍ່ໄປໃນການຮັກສາທັມໃນຍຸກເສື່ອມ.
Adhyaya 28
Kali-yuga Doṣas, the Supremacy of Rudra as Refuge, and the Closure of the Manvantara Teaching
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກບົດກ່ອນ ວະຍາສະອະທິບາຍເຄື່ອງໝາຍຂອງຕິສຍ/ກະລິຍຸກ: ຄວາມວຸ່ນວາຍໃນສັງຄົມແລະພິທີກຳ, ຄວາມຢ້ານກົວຈາກອົດຢາກ ແຫ້ງແລ້ງ ແລະໂລກໄພ, ການຮຽນວິທະຍາວິເທດ ແລະການປະພຶດ śrauta-smārta ອ່ອນແອ. ບົດນີ້ວິຈານວັນນາອາສຣະມ: ຄວາມປະພຶດຜິດຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ພິທີກຳສັບສົນ, ແລະສາສະໜາທີ່ພາຍນອກເຫມືອນນັກບວດແຕ່ພາຍໃນຫວ່າງເປົ່າ—ເປັນຄວາມເສື່ອມຕາມກາລະໃນທ້າຍຍຸກ. ແຕ່ຈາກນັ້ນຫັນໄປຫາທາງອອກ: ຣຸດຣະ/ມະຫາເທວະແມ່ນພຣະເຈົ້າສູງສຸດ ແລະເປັນຜູ້ຊຳລະພຽງອົງດຽວໃນກະລິຍຸກ; ການນະມັດສະການ, ສະມາທິ, ແລະທານ ມີຜົນພິເສດ. ມີສະຕຸຕິຍາວສັນລະເສີນພຣະສິວະ ທັງດ້ານຈັກກະວານແລະໂຢກະ ເປັນຜູ້ຊ່ວຍຂ້າມສັງສາຣ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາຄວາມຮູ້ຈັກກະວານ: ຮູ້ມະນວັນຕະຣະໜຶ່ງ ແລະກັລປະໜຶ່ງ ກໍເຂົ້າໃຈແບບແຜນຂອງວົງຈອນທັງໝົດ. ທ້າຍສຸດ ອາຣຈຸນຍືນຍົງໃນພັກຕິ, ວະຍາສະໃຫ້ພອນ, ແລະຢືນຢັນວ່າວະຍາສະແມ່ນວິສນຸປາກົດ—ຜູກອຳນາດຄຳສອນເຂົ້າກັບຄວາມປະສານສິວະ-ວິສນຸ ແລະປູທາງສູ່ການສອນທຳ-ພັກຕິຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 29
Avimukta-Māhātmya — Vyāsa in Vārāṇasī and Śiva’s Secret Teaching of Liberation
ເມື່ອມາຮອດວາຣານາສີ (ກາຊີ) ວຽາສະໄດ້ບູຊາພຣະວິສເວສະວະຣະ ຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະຖືກບັນດາລະສີຜູ້ພຳນັກຢູ່ນັ້ນຕ້ອນຮັບດ້ວຍກຽດ. ພວກເຂົາຂໍໃຫ້ສອນມົກສະທຳທີ່ທຳລາຍບາບ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນມະຫາເທວ. ໄຈມິນີຈຶ່ງຖາມໃຫ້ວຽາສະຕັດສິນວ່າຄວນເນັ້ນທາງໃດ—ທຽນ, ທຳ, ສາງຂະຍ-ໂຢກະ, ຕະປະ, ອະຫິງສາ, ສັດຍະ, ສັນຍາສ, ທານ, ຕີຣຖະ, ແລະການຄວບຄຸມອິນທຣີ—ພ້ອມຂໍຄວາມລັບທີ່ເລິກກວ່າ. ວຽາສະຕອບໂດຍເລົ່າຄຳເຜີຍແຜ່ເກົ່າ: ເທວີຖາມອີສະວະຣະເທິງພູເມຣຸ ວ່າຈະເຫັນພຣະເຈົ້າໄດ້ໄວແນວໃດ, ແລະພຣະສິວະຕອບວ່າຄວາມລັບສູງສຸດຄື ອະວິມຸກຕະ (ກາຊີ) ກະເສດຣະອັນປະເສີດ ທີ່ກຳກັບກຳກຳມະໃຫ້ບໍ່ເສື່ອມ, ບາບຖືກຊຳລະ ແລະແມ່ນແຕ່ຜູ້ຖືກກີດກັນທາງສັງຄົມກໍພົ້ນໄດ້. ພຣະສິວະປະກາດວ່າການຕາຍໃນກາຊີປ້ອງກັນນະລົກ ແລະໃຫ້ສະຖານະສູງສຸດ; ທ່ານເອີ້ນເຖິງຕີຣຖະອື່ນໆ ແຕ່ຈັດອັນດັບກາຊີເຫນືອທັງໝົດ ໂດຍເນັ້ນອຳນາດພິເສດຂອງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ແລະຄວາມຫາຍາກຂອງການປະກອບທຳທີ່ສົມບູນໃນກາຊີ. ຄຳສອນສຸດທ້າຍເຖິງ ຕາຣະກະ-ພຣະຫມັນ ທີ່ມະຫາເທວປະທານໃນວາລະສຸດທ້າຍ ແລະການພາຍໃນທາງໂຢກະ ທີ່ວາງອະວິມຸກຕະໄວ້ໃນສູນກາງຮ່າງກາຍ (ກາງຄິ້ວ, ສະດື, ຫົວໃຈ, ກະຫຼອກຫົວ). ວຽາສະຈົບດ້ວຍການເດີນທ່ຽວກາຊີກັບສາວົກ ເພື່ອສືບຕໍ່ຄຳສອນມົກສະໃນບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 30
Oṅkāra-Liṅga and the Secret Pañcāyatana Liṅgas of Kāśī: Kṛttivāseśvara-Māhātmya
Sūta ເລົ່າເຖິງການໄປຢ້ຽມຢາມ Oṅkāra-Liṅga ຂອງ Vyāsa, ເຊິ່ງເປັນຕົວແທນຂອງສຽງສັກສິດ "ໂອມ" ແລະ ປັດຊະຍາ Pāśupata. ບົດເລື່ອງເປີດເຜີຍຫ້າ Liṅga ລັບ (Pañcāyatana) ໃນ Vārāṇasī ທີ່ຮູ້ໄດ້ໂດຍພຣະຄຸນຂອງພຣະສິວະເທົ່ານັ້ນ. ມັນອະທິບາຍເຖິງຕົ້ນ ກຳ ເນີດຂອງ Kṛttivāseśvara, ບ່ອນທີ່ພະສິວະໄດ້ຂ້າຜີປີສາດຊ້າງແລະນຸ່ງຜິວຫນັງຂອງມັນ. ການບູຊາຢູ່ນີ້ຮັບປະກັນການຫລຸດພົ້ນໃນຊາດດຽວ.
Adhyaya 31
Kapardeśvara at Piśācamocana — Liberation of a Piśāca and the Brahmapāra Hymn
ຕໍ່ຈາກການປິດບົດຂອງອັດຍາຍກ່ອນ ສູຕະສືບຕໍ່ເສັ້ນເລື່ອງການເດີນທາງສັກສິດ: ບັນດາິສີຫຼັງຈາກນົບນ້ອມຄູອາຈານ ກໍໄປເບິ່ງລິງຄະອະມະຕະ “ກະປາເດສະວະຣະ” ພຣະສິວະ “ຊູລິນ” ທີ່ທ່ານ້ຳຊື່ ປິຊາຈະໂມຈະນະ. ພວກເຂົາອາບນ້ຳ ແລະຖວາຍນ້ຳແກ່ພິຕຣະ ແລ້ວເຫັນເຫດການນ່າຢ້ານແຕ່ເປັນນິມິດ: ເສືອຂ້າເກັ່ງຍິງໃກ້ສະຖານບູຊາ ແລ້ວມີປາກົດການສະຫວ່າງໄສຈາກຟ້າ ມີບໍລິວານເທວະ ແລະຝົນດອກໄມ້ ຊີ້ອຳນາດພິເສດຂອງທີ່ນັ້ນ. ຈາຍມິນີແລະິສີທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖາມອະຈຸຕະ/ວະຍາສະ ໃຫ້ອະທິບາຍມາຫາຕະມະຍະຂອງກະປາເດສະວະຣະ. ຄຳສອນກ່າວເຖິງຜົນຂອງຕີຣຖະ—ທຳລາຍບາບ ກຳຈັດອຸປະສັກ ແລະໄດ້ສິດທິຢົກະໃນ 6 ເດືອນ—ແລ້ວນຳເຂົ້າຕົວຢ່າງ: ນັກບຳເນັດ ຊັງກຸກກັນນະ ພົບປິຊາຈະອົດຫິວ ຜູ້ສາລະພາບວ່າເຄີຍເຫັນ ວິສເວສະວະຣະ ທີ່ວາຣານະສີ ແຕ່ລະເລີຍການບູຊາແລະທານ. ເມື່ອຖືກນຳໃຫ້ອາບນ້ຳແລະລະລຶກກະປາເດສະວະຣະ ປິຊາຈະເຂົ້າສະມາທິ ກາຍເປັນຮູບເທວະສະຫວ່າງ ແລະໄປສູ່ມັນດະລະຮູບເວດ ທີ່ຣຸດຣະສ່ອງແສງ. ຊັງກຸກກັນນະຈຶ່ງຂັບສະຕົດຣະແນວເວດານຕະ “ພຣະຫມະປາຣະ” ຈົນລິງຄະອະດວິຕະປາກົດເປັນປັນຍາ-ອານັນດະບໍລິສຸດ ແລະທ່ານກໍຫຼອມລະລາຍເຂົ້າໃນນັ້ນ. ທ້າຍບົດສັນຍາຜົນຂອງການຟັງ/ສວດທຸກມື້ ແລະິສີຕັ້ງໃຈຢູ່ບູຊາ ເພື່ອສືບຕໍ່ຄຳສອນເກືອບຕີຣຖະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 32
Mādhayameśvara-māhātmya — Vyāsa at Mandākinī and the Pāśupata Vision
ສູຕະເລົ່າຕໍ່ເນື່ອງການເດີນທາງຕາມສະຖານທີ່ສັກສິດ ວ່າ ວະຍາສະ ຫຼັງຈາກພັກຢູ່ໃກ້ ກະປາເດສະ ໄດ້ເດີນທາງໄປເພື່ອເບິ່ງ ມັດຍະເມສະວະຣະ. ທີ່ແມ່ນ້ຳ ມັນດາກິນີ ອັນຖືກສັນລະເສີນວ່າບໍລິສຸດ ແລະມີລະດັບິສີຢູ່ຮ່ວມ ວະຍາສະໄດ້ອາບນ້ຳ(ສນານ) ແລະຖວາຍບູຊາແກ່ ເທວະ, ິສີ, ແລະ ປິຕຣິ ແລ້ວບູຊາ ພະພະວະ/ອີສານະ ດ້ວຍດອກໄມ້. ຜູ້ຖືພາສຸປະຕະ ຜູ້ທາຂີ້ເຖົ່າ(ພະສະມະ) ສະດອງວິດ ພິຈາລະນາ “ໂອມ” ແລະຮັກສາພຣະຫມະຈັນຍະ ໄດ້ຮູ້ຈັກແລະນົບນ້ອມວະຍາສະ; ການຖາມຊື່ສັ້ນໆເຮັດໃຫ້ປະຈັກວ່າທ່ານແມ່ນຜູ້ຈັດຮຽງເວດ ແລະເປັນທາງທີ່ ສຸກະ ປາກົດໂດຍສ່ວນຂອງພຣະສິວະ. ວະຍາສະໄດ້ສອນຄຳສອນລັບອັນສູງສຸດໃຫ້ຍອກຄີບາງຄົນ; ຕໍ່ມາແສງສະອາດປາກົດ ແລະິສີຫາຍໄປ ຊີ້ຖຶງຜົນຍອກະທັນທີ. ຈາກນັ້ນທ່ານສອນສາວົກເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ມັດຍະເມສະ: ພຣະສິວະ ແລະ ເທວີ ຊື່ນຊົມຢູ່ນີ້ກັບພວກຣຸດຣະ; ກຣິສນະເຄີຍຖືວຣະຕະພາສຸປະຕະຢູ່ນີ້ ແລະໄດ້ຮັບພອນຈາກ ນີລະໂລຫິຕະ. ບົດຈົບດ້ວຍຜົນຕີຣຖະ: ທຳລາຍບາບແມ່ນແຕ່ບຣາຫມະຫັດຍາ, ການໄປສູ່ພູມສູງຫຼັງຕາຍ, ຊຳລະ 7 ຊົນຊາດຜ່ານພິທີ, ແລະບຸນຍາມຄຣາສເພີ່ມທະວີ; ວະຍາສະຢູ່ຕໍ່ເພື່ອບູຊາ ມະເຫສະວະຣະ ແລະປູທາງໃຫ້ຄຳສອນຕີຣຖະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 33
Vārāṇasī (Avimukta) Māhātmya and the Catalogue of Guhya-Tīrthas
ຫຼັງຈາກຈົບບົດກ່ອນ ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະວະຍາສະ (ປາຣາຊະຣະຍະ) ພ້ອມດ້ວຍລະດັບິສີເຊັ່ນ ໄຈມິນີ ໄດ້ເດີນທາງຈາລິກໄປຫາ guhya-tīrtha ແລະ āyatana ຫຼາຍແຫ່ງ. ມີບັນຊີລາຍຊື່ຍາວຂອງທ່ານ້ຳສັກສິດ—Prayāga ແລະສະຖານທີ່ທີ່ກ່າວວ່າມີມົງຄຸນຍິ່ງກວ່າ—ພ້ອມ tīrtha ທີ່ຜູກພັນກັບ ອັກນິ, ວາຍຸ, ຍະມະ, ໂສມະ, ສູຣຍະ, ເກົາຣີ ແລະອຳນາດເທວະອື່ນໆ. ຕໍ່ມາທີ່ Brahma-tīrtha ລິງຄະເກົ່າແກ່ກາຍເປັນຈຸດສຳຄັນ; ພຣະວິສນຸສ້າງຕັ້ງລິງຄະທິບພະ ເພື່ອຊູ້ຄວາມກົງກຽມຂອງໄສວະ-ໄວສະນະວະ ຜ່ານການນົບນ້ອມຮ່ວມກັນ. ກັບຄືນສູ່ Avimukta (Kāśī/Vārāṇasī) ວະຍາສະເຮັດ snāna, ບູຊາ, ອົບພະວາດ, śrāddha ແລະຖວາຍ piṇḍa; ແລ້ວປ່ອຍສາວົກ ແລະຢູ່ອາໄສຢ່າງມີວິໄນ (ອາບນ້ຳ tri-sandhyā, ບິນທະບາດ, brahmacarya). ເມື່ອຂາດທານ ຄວາມໂກດເກີດຂຶ້ນ; ພຣະເທວີ Śivā ປາກົດ ໃຫ້ທານ ຕັກເຕືອນຄວາມໂກດ ແລະອະນຸຍາດໃຫ້ເຂົ້າພິທີຕາມລະບຽບໃນວັນຈັນທຣະ 14 ແລະ 8. ບົດນີ້ສະຫຼຸບວ່າ ການຟັງຫຼືສະດຸດສະດອງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ Avimukta ນຳໄປສູ່ສະຖານະສູງສຸດ ແລະກຳນົດວິທີປະຕິບັດພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ-ເທວະ ໂດຍສະເພາະຕາມຝັ່ງນ້ຳ ແລະໃນວັດ ຈົນສຸດທ້າຍຍົກ japa ແລະຄວາມບໍລິສຸດເປັນທາງກົງສູ່ມົກຂະ.
Adhyaya 34
Prayāga-māhātmya — The Greatness of Prayāga and the Discipline of Pilgrimage
ຫຼັງຈາກການສັນລະເສີນ ອະວິມຸກຕະ (ຈົບອັດຍາຍ 33) ບັນດາລິດສີຂໍໃຫ້ ສູຕະ ອະທິບາຍຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງ ປຣະຍາກ. ສູຕະ ຖ່າຍທອດຄໍາສອນຂອງ ມາຣະກັນເດຍ ແກ່ ຢຸທິສຖິຣະ ຜູ້ໂສກເສົ້າຫຼັງສົງຄາມ: ພຣະຣາຊາຂໍວິທີຊໍາລະບາບແຫ່ງຄວາມຮຸນແຮງ. ມາຣະກັນເດຍ ຍົກຍ້ອງ ປຣະຍາກ ເປັນຕີຣຖະທີ່ທໍາລາຍບາບສູງສຸດ ເປັນແດນຂອງ ປຣະຈາປະຕິ ທີ່ ພຣະພຣະມາ ແລະ ຣຸທຣະ ປົກຄອງ ແລະເທວະດາຄຸ້ມຄອງຈຸດບັນຈົບ ຄົງຄາ–ຢະມຸນາ. ອັດຍາຍນີ້ຈັດລໍາດັບກິດການແຫ່ງການຊ່ວຍພົ້ນ—ການເຫັນ (darśana), ການສັນລະເສີນນາມ (nāma-kīrtana), ການລະລຶກ (smaraṇa), ແລະການແຕະຕ້ອງດິນນໍ້າຂອງຕີຣຖະ—ພ້ອມສອນວ່າການຕາຍທີ່ຈຸດບັນຈົບເປັນການຊໍາລະພິເສດ ແລະກ່າວເຖິງປາຍທາງຫຼັງຄວາມຕາຍ (ສະວັນ, ພຣະຫມະໂລກ, ເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດ). ຕໍ່ມາຍ້ຳເຕືອນຫຼັກທໍາ: ປະນາມການຮັບຂອງຂວັນ ໂດຍສະເພາະດິນ/ບ້ານໃນເຂດສັກສິດລະຫວ່າງສອງແມ່ນໍ້າ ແລະໃຫ້ລະວັງຕົນຢູ່ຕີຣຖະ. ທ້າຍສຸດສັນລະເສີນ ທານ ໂດຍສະເພາະການຖວາຍງົວນົມທີ່ປະດັບງາມ ເພື່ອໄດ້ກຽດຍົດຍາວນານໃນໂລກຂອງ ຣຸທຣະ ແລະເປີດທາງໄປສູ່ການສົນທະນາຕໍ່ໄປເກືອບຕີຣຖະແລະຈັນຍາບັນ।
Adhyaya 35
Prayāga–Gaṅgā Tīrtha-māhātmya and Rules of Pilgrimage (Yātrā-vidhi)
ສືບຕໍ່ຄໍາສອນພູຣານະເກືອບກັບການປະພຶດຕິທີ່ທີຣຖະ, ມາຣະກັນເດຍະສອນລໍາດັບແລະວິໄນຂອງການຈາລິກຍາຕຣາ ໂດຍຍົກພຣະຍາກະ (ຈຸດບັນຈົບ ຄົງຄາ–ຍະມຸນາ) ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດສູງສຸດ. ຕອນຕົ້ນກໍານົດຂໍ້ຈໍາກັດດ້ານຈິດທໍາ: ການເດີນທາງດ້ວຍພາຫະນະເພາະໂລບ ຫຼືເພື່ອອວດອ້າງ ຖືກຕໍານິວ່າບໍ່ໄດ້ຜົນ; ແລະການກະທໍາອັນອັນຕະລາຍບາງຢ່າງ (ເຊັ່ນ ອອກໄປພຣະຍາກະໂດຍຂີ່ງົວ/ຄວາຍ) ນໍາໄປສູ່ບາບໜັກ ແລະບັນພະບຸລຸດບໍ່ຮັບຕະປະນະ. ຕໍ່ມາຍົກຍ້ອງຄວາມເຫນືອກວ່າຂອງພຣະຍາກະ: ການອາບນໍ້າແລະອະພິເສກທີ່ນັ້ນເທົ່າກັບຍັດຍະຊຣາວຕະໃຫຍ່ (ຣາຊະສູຍ/ອັດສະວະເມດະ), ເປັນການຫຍໍ້ຮວບຂອງທີຣຖະນັບບໍ່ຖ້ວນ, ແລະການຕາຍທີ່ສັງຄົມນັ້ນໃຫ້ສະຖານະສູງສຸດຂອງໂຍຄີ. ມີບັນຊີທີ່ທີຣຖະຍ່ອຍແລະເຂດສັກສິດໃກ້ຄຽງ (ສະຖານນາກ, ປຣະຕິສຖານ, ຫັມສະ-ປຣະປະຕະນະ, ຝັ່ງອຸຣະວະສີ, ສັນທະຍາ-ວະຕະ, ໂກຕິທີຣຖະ) ພ້ອມເງື່ອນໄຂວຣະຕະແລະຜົນ. ທ້າຍສຸດເປັນການສັນລະເສີນຄົງຄາ: ເປັນຕຣິປະທະກາ, ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງທີ່ ຄົງຄາດວາຣ, ພຣະຍາກະ ແລະຈຸດບັນຈົບກັບທະເລ, ສູງສຸດໃນກະລິຍຸກ, ເປັນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍທີ່ທໍາລາຍບາບແລະລົບລ້າງນະລົກ.
Adhyaya 36
Prayāga-māhātmya and Ṛṇa-pramocana-tīrtha — Māgha-snāna, Austerities, and Release from Debts
ຫຼັງຈາກໝາຍປິດບົດກ່ອນ ມາຣະກັນເດຍ ໄດ້ຫັນມາສັນລະເສີນຄວາມສັກສິດຂອງປຣະຍາກໃນເດືອນມາຄະ ໂດຍຍົກຍ້ອງຈຸດບັນຈົບຂອງຄົງຄາ–ຍະມຸນາ ເປັນຜູ້ຊໍາລະບາບ ມີບຸນທຽບເທົ່າກັບທານໃຫຍ່ໆ ໂດຍສະເພາະການຖວາຍງົວ (go-dāna). ບົດນີ້ລຽນລໍາການຕະປະ ແລະພິທີກໍາໃນອັນຕະຣະເວດີ (ດິນແດນລະຫວ່າງແມ່ນ້ໍາ) ຮວມທັງວິໄນ kārṣāgni ແລະສະແດງຜົນເປັນວົງຈອນແຫ່ງການພົ້ນທຸກ: ຂຶ້ນສູ່ໂລກສະຫວັນ (ໂສມະໂລກ ແລະ ອິນທຣະໂລກ) ແລ້ວຕົກລົງ ເກີດໃໝ່ເປັນກະສັດຜູ້ທໍາມະ ເສບສຸກ ແລ້ວກັບມາທີ່ຕີຣຖະເດີມເພື່ອສະສົມບຸນແລະຊໍາລະ. ຕົວຢ່າງແຮງໆ—ການຈົມນ້ໍາທີ່ສັງຄົມ, ດື່ມນ້ໍາໂດຍຫົວກັບລົງ, ແລະການສະຫລະກາຍໃຫ້ນົກ—ຊີ້ວ່າ ຕະປະກັບຕີຣຖະຮ່ວມກັນ ປ່ຽນບາບແລະຂໍ້ຈໍາກັດກາຍເປັນຄຸນຄ່າທາງວິນຍານແລະສັງຄົມ. ຕໍ່ມາບົດນີ້ແນະນໍາ Ṛṇa-pramocana ຢູ່ຝັ່ງເໜືອຂອງຍະມຸນາ ທາງໃຕ້ຂອງປຣະຍາກ ສັນຍາວ່າພັກຄືນດຽວແລະອາບນ້ໍາກໍປົດໜີ້ໄດ້ ຈົນບັນລຸສູຣຍະໂລກ ແລະພົ້ນຈາກຄວາມເປັນໜີ້ຢ່າງຍືນຍົງ.
Adhyaya 37
Yamunā–Gaṅgā Tīrtha-Māhātmya: Agni-tīrtha, Anaraka, Prayāga, and the Tapovana of Jāhnavī
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນເລື່ອງຕີຣຖະທີ່ມາຣກັນເດຍະກ່າວແກ່ຢຸທິສຖິຣະ ແລະເນັ້ນການກໍ່ຮູບພື້ນທີ່ສັກສິດຕາມແມ່ນ້ໍາໃນພາກເໜືອອິນເດຍ. ຢະມຸນາ—ຖືກຮຽກວ່າເປັນທິດາຂອງພຣະອາທິດ ແລະມີຕົ້ນກໍາເນີດຜູກພັນກັບຄົງຄາ—ຖືກສັນລະເສີນວ່າການລະລຶກແລະສັນລະເສີນນາງຊໍາລະບາບໄດ້ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໄກ. ຈຸດຂ້າມນ້ໍາທາງຝັ່ງໃຕ້ຂອງຢະມຸນາຖືກຍົກຂຶ້ນ: ອັກນິ-ຕີຣຖະ ແລະທາງຕາເວັນຕົກແມ່ນອະນາຣະກະຂອງທັມມະຣາຊ; ການອາບນ້ໍາແລະພິທີ (ໂດຍສະເພາະການທໍາຕັຣປະນະແດ່ທັມມະຣາຊໃນວັນຈະຕຸຣທະສີ ຂອງກຣິສນະ-ປັກສະ) ນໍາໄປສູ່ການພົ້ນຈາກບາບໜັກ ແລະໄດ້ສະຫວັນ. ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາເຄືອຂ່າຍຕີຣຖະອັນກວ້າງໃຫຍ່ຂອງປຣະຍາກ ແລະຍົກຄົງຄາ (ຊາຫນະວີ) ເປັນແມ່ແຫ່ງຕີຣຖະທົ່ວທຸກໂລກ. ບ່ອນໃດທີ່ຄົງຄາໄຫຼ ບ່ອນນັ້ນເປັນຕະໂປວະນະ ແລະສິດທິ-ເກສຕຣະ; ບ່ອນໃດທີ່ມະເຫສະວະຣະສະຖິດກັບເທວີເປັນວະເຕສະວະຣະ ບ່ອນນັ້ນເປັນຕີຣຖະໂດຍຕົນ. ທ້າຍບົດມີຄໍາສັ່ງໃຫ້ຮັກສາຄວາມລັບ ແລະສອນແກ່ຜູ້ຄວນເທົ່ານັ້ນ; ຟະລະສຣຸຕິກ່າວວ່າການຟັງ/ສວດທຸກມື້ໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດ ພົ້ນບາບ ແລະໄດ້ເຖິງຣຸດຣະ-ໂລກ.
Adhyaya 38
Dvīpa-Varṣa Vibhāga and the Priyavrata–Agnīdhra Lineage (Cosmic Geography and Royal Succession)
ທ້າຍບົດກ່ອນ ບັນດາລະສີໃນນາຍມິສະ ກົດດັນໃຫ້ສູຕະອະທິບາຍຢ່າງແນ່ນອນເຖິງມັນດະລາໂລກ: ທະວີບ, ມະຫາສະໝຸດ, ພູ, ແມ່ນ້ຳ ແລະລຳດັບຟ້າ. ສູຕະເລີ່ມດ້ວຍການນະມັດສະການພຣະວິສນຸ ແລ້ວເລົ່າເຖິງພຣິຍະວຣະຕະ ບຸດຂອງສະວາຍັມພູວະມະນຸ ຜູ້ຕັ້ງລູກຊາຍເປັນກະສັດປົກຄອງທະວີບ 7 ເພື່ອຊີ້ວ່າອຳນາດການເມືອງເປັນໜ້າທີ່ຄອສໂມສ. ບົດນີ້ລຽງນາມກະສັດທະວີບ ແລະວັຣສະ 7 ທີ່ມີຊື່, ແລ້ວເນັ້ນການປົກຄອງຂອງອັກນີດຣະໃນຊັມບູທະວີບ ພ້ອມອະທິບາຍການແບ່ງ 9 ວັຣສະ ຮອບພູເມຣຸ. ຈາກແຜນທີ່ສູ່ທຳມະ: ໃນບາງພື້ນທີ່ ການຫຼຸດພົ້ນຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງເກີດຈາກສະວະທຳມະທີ່ຄວບຄຸມໂດຍວັນນະ ແລະ ອາສຣະມ. ຕໍ່ມາເຂົ້າສູ່ວົງສານຸກົມ: ນາບຫິໃຫ້ກຳເນີດຣິສະບະ ຜູ້ສະຫຼະລາຊະສົມບັດ ແລະບັນລຸຄວາມຮູ້ແຈ້ງແນວພາສຸປະຕະ ເປັນແບບຢ່າງຈາກກະສັດສູ່ໂຍຄະ; ສາຍສືບຕໍ່ຜ່ານພາຣະຕະ ແລະກະສັດຮຸ່ນຫຼັງ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 39
Measure of the Three Worlds, Planetary Spheres, and Sūrya as the Root of Trailokya
ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍພູມສັນຖານຂອງຈັກກະວານ ສູຕະໄດ້ກ່າວແກ່ພວກລິສີໂດຍສັ້ນໆເຖິງຂອບເຂດຂອງຕຣິໂລກ ແລະການເພີ່ມຂຶ້ນເປັນຊັ້ນໆຂອງໂລກາທີ່ເກີດຈາກໄຂ່ຈັກກະວານ. ພູຣໂລກຖືກກຳນົດຕາມຂອບເຂດຮັດສະມີຂອງພຣະອາທິດແລະພຣະຈັນ; ພູວະໂລກກວ້າງເທົ່າກັນ; ສະວັກກະຂຶ້ນໄປຮອດທຣຸວະ ບ່ອນທີ່ລົມແລະການແບ່ງຂອງລົມເຄື່ອນໄຫວ. ຈາກນັ້ນຈັດລຳດັບຊັ້ນຟ້າເປັນຢໂຍຊະນະ: ພຣະອາທິດ, ພຣະຈັນ, ວົງນັກສັດ, ພຸດ, ສຸກຣະ, ມັງຄະລະ, ພຣະຫັດສະປະຕິ, ເສົາ, ສັບຕະຣິສີ ແລະທ້າຍສຸດທຣຸວະເປັນແກນຄົງທີ່ຂອງລໍ້ແຫ່ງດວງສະຫວ່າງ ໂດຍນາຣາຍະນະສະຖິດຢູ່ນັ້ນເປັນທັມມະ. ພາບລົດພຣະອາທິດແລະລໍ້ເວລາເຊື່ອມການເຄື່ອນໄຫວຈັກກະວານກັບປະຕິທິນ ແລະສັນທະວິທີວິເທດ (ມ້າ 7). ທ້າຍບົດຍົກຍ້ອງສູຣຍະວ່າຮັດສະມີຂອງພຣະອົງແຜ່ຄອບຕຣິໂລກ ແລະເປັນຮາກແລະແສງຂອງສັດສະຫວ່າງທັງປວງ ໂດຍອາທິຕະຍະເປັນສ່ວນປະຕິບັດການ.
Adhyaya 40
Sūrya’s Celestial Car: Ādityas, Ṛṣis, Gandharvas, Apsarases, Nāgas, and the Two-Month Cosmic Cycle
ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍແນວປຸຣານະເຖິງການປົກຄອງຈັກກະວານ, ສູຕະໄດ້ກ່າວເຖິງຂະບວນເທວະບໍລິວານຜູ້ຂຶ້ນ, ຈັດແຈງ ແລະ ຕິດຕາມລົດສຸຣິຍະ. ບົດນີ້ລຽນນາມອາດິຕະ 12 ອົງ ແລະອະທິບາຍການເຂົ້າຮ່ວມຕາມລະດູການຢ່າງເປັນລຳດັບ, ຊີ້ວ່າພະລັງຂອງສຸຣິຍະຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍການຮັບໃຊ້ທີ່ມີລະບຽບ. ພວກລຶສີສັນລະເສີນພະອາທິດດ້ວຍສັນທະວິດະກ, ຂະນະທີ່ຄັນທະວະ ແລະ ອັບສະຣາສ ບູຊາດ້ວຍດົນຕີແລະຟ້ອນຮຳຕາມແບບແຜນ, ເຄື່ອນຕາມສຽງເລີ່ມຈາກ Ṣaḍja ແລະການຟ້ອນຕາṇḍava ຕາມລະດູ. ຄົນຂັບລົດແລະຜູ້ຮັບໃຊ້ຈັດສາຍບັງຄັບແລະສາຍຮັດ; ນາກາແບກອົງພຣະ; ຣາກສະສະ ແລະຫມູ່ອື່ນໆ ເດີນຕາມລຳດັບ, ສະທ້ອນວ່າແມ່ນແຕ່ຜູ້ນ່າຢ້ານກໍຢູ່ໃນລະບຽບ. ບາລະຂິລະຍະຄຸ້ມຄອງສຸຣິຍະຈາກຕາເວັນຂຶ້ນເຖິງຕາເວັນຕົກ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງວ່າເຮັດໃຫ້ຮ້ອນ, ໃຫ້ຝົນ, ໃຫ້ແສງ, ເປັນລົມ ແລະຂັບໄລ່ກຳອັບມົງຄຸນ. ທ້າຍບົດສະຫຼຸບທາງເທວະວິທະຍາ: ມະຫາເທວະ/ມະເຫສະວະຣະ ຖືກລະບຸວ່າເປັນພານຸ (ສຸຣິຍະ), ແລະພະອາທິດແມ່ນປຣະຈາປະຕິ ແລະຮ່າງແຫ່ງເວດ, ເຊື່ອມອຳນາດເວດກັບຄວາມກົງກັນຂອງໄສວະ-ໄວສະນະວະ ເພື່ອນຳໄປສູ່ຄຳສອນເລື່ອງການສະຖິດຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະກົນໄກການຄຸ້ມຄອງຕາມເວລາຍຸກ.
Adhyaya 41
Solar Rays, Planetary Nourishment, Dhruva-Bondage of the Grahas, and the Lunar Cycle
ຕໍ່ຈາກການປິດບົດກ່ອນທີ່ຍົກຍ້ອງມະຫາເທວະເປັນຜູ້ກໍານົດກາລະ (ເວລາ) ແລະລໍາດັບຈັກກະວານ, ອັດຍາຍນີ້ເຂົ້າສູ່ຄອສໂມໂລຊີແບບເຕັກນິກ ໂດຍວາງອາທິຕະ (ພຣະອາທິດ) ເປັນແກນປະຕິບັດຂອງຟ້າ. ມັນນັບລັງສີຫຼັກຂອງພຣະອາທິດ ແລະກໍານົດໜ້າທີ່ຫຼ້ຽງຊີວິດໃຫ້ແກ່ຄຣາຫະ (ພຸດ, ສຸກ, ອັງຄານ, ພະຫັດ, ເສົາ) ພ້ອມຜົນຂອງລະດູ—ຮ້ອນ, ຝົນ, ໜາວ—ເຊື່ອມດາລາສາດກັບການຄ້ຳຈຸນຊີວິດ ແລະເສດຖະກິດພິທີກຳ. ຕໍ່ມາລະບຸເທວະຜູ້ຄຸ້ມຄອງພຣະອາທິດປະຈໍາເດືອນ (ວະຣຸນ, ປູສັນ, ອັມສະ, ທາຕຣິ, ອິນທຣະ, ສະວິຕຣິ, ວິວັສວານ, ພະຄະ, ປັຣຈັນຍະ, ຕວັສຕຣິ, ມິຕຣະ, ວິສນຸ) ແລະເຊື່ອມກັບຈໍານວນລັງສີ ແລະສີສັນຕາມລະດູ. ມັນອະທິບາຍຄຣາຫະ 8 ພາຍໃຕ້ອໍານາດພຣະອາທິດ, ການຜູກໄວ້ກັບທຣຸວະດ້ວຍ “ເຊືອກລົມ” (ປຣະວາຫະ-ວາຍຸ), ແລະກົນໄກຂຶ້ນ-ລົງຂອງດວງຈັນ ເມື່ອໂສມະຖືກເທວະດາ “ດື່ມ” ແລະຖືກເຕີມຄືນໂດຍລັງສີພຣະອາທິດ. ທ້າຍສຸດພັນລະນາລົດສະຫວັນຂອງດາວເຄາະ ແລະຢືນຢັນທຣຸວະເປັນສູນກາງຄົງທີ່ຂອງການໝຸນວຽນຟ້າ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການອະທິບາຍຕໍ່ໄປດ້ານຄອສໂມກຣາຟີ ຫຼື ທັມມະ.
Adhyaya 42
Cosmic Realms Above Dhruva, the Pātālas Below, and the Foundation of Pralaya (Ananta–Kāla)
ຫຼັງຈາກໝາຍປິດບົດກ່ອນ ສູຕະສືບຕໍ່ອະທິບາຍຈັກກະວານ ໂດຍຍົກຂຶ້ນຈາກ ທຣຸວະ ໄປຫາ ມະຫາຣໂລກ ຊະນະໂລກ ຕະໂປໂລກ ແລະ ສັດຍະໂລກ/ພຣະຫມະໂລກ ພ້ອມຂະໜາດ ແລະ ນັກບຳເນັດ–ເທວະດາຜູ້ຢູ່ອາໄສ. ຈາກນັ້ນບົດເລື່ອງຫັນໄປສູ່ທາງພົ້ນ: ຕະປະສະວີ ແລະ ໂຢຄີຜູ້ສົມບູນ ເຂົ້າເຖິງ “ປະຕູດຽວ” ສູ່ສະພາບສູງສຸດ ແລະຢືນຢັນວ່າ ວິສນຸ ກໍແມ່ນ ສັງກະຣະ (ສະມັນວະຍະ). ເທິງເມືອງຂອງພຣະຫມາ ມີ ຣຸດຣະໂລກ ສະຫວ່າງໄສ ຖືກລ້ອມດ້ວຍໄຟ ເປັນທີ່ພິຈາລະນາຂອງຜູ້ຮູ້ ແລະເຂົ້າໄດ້ໂດຍ ພຣະຫມະຈາຣິນ ຜູ້ບໍ່ມີກາມ ແລະຜູ້ປະກາດພຣະພຣະຫມັນ ຜູ້ອຸທິດແດ່ ມະຫາເທວະ. ຕໍ່ມາບົດເລື່ອງລົງສູ່ ປາຕາລະ (ເລີ່ມຈາກ ມະຫາຕະລະ) ບອກສີສັນ ນາກ ອະສຸຣະ ກະສັດ ແລະຄວາມງາມ ພ້ອມກ່າວເຖິງນະຣົກທີ່ຢູ່ລຸ່ມ. ສຸດທ້າຍເຖິງຖານຈັກກະວານ: ອະນັນຕະ/ເສສະ ເປັນຮູບແທນແຫ່ງວາຍສະນະວະ ແລະ ກາລາກນິຣຸດຣະ/ໄຟແຫ່ງເວລາ ຈາກນັ້ນ ກາລະ ເກີດຂຶ້ນເພື່ອດຶງຈັກກະວານກັບໃນ ປຣະລະຍະ ເປັນການປູທາງໃຫ້ການສົນທະນາຕໍ່ໄປເລື່ອງການລະລາຍ ເວລາ ແລະການຄຸ້ມຄອງໂລກກຳມະ.
Adhyaya 43
Bhūrloka-Vyavasthā — The Seven Dvīpas, Seven Oceans, and the Meru-Centered Order of Jambūdvīpa
ປິດທ້າຍການບັນຍາຍກ່ອນໜ້າເກືອບການແບ່ງພາກ 14 ຂອງພຣະພົມມະອັນດາ, ສູຕະໄດ້ຫັນມາສູ່ “ບັນຊີທີ່ແນ່ນອນ” ຂອງພູຣໂລກ ຈາກໂຄງສ້າງມະຫາຈັກກະວານໄປສູ່ແຜ່ນດິນສັກສິດທີ່ຖືກຈັດວາງເປັນແຜນທີ່. ບົດນີ້ນັບລາຍຊື່ດວີປ 7 ຄື: ຈັມບູ (ເປັນຫຼັກ), ປລັກສະ, ຊາລະມະລະ, ກຸຊະ, ກຣອນຈະ, ຊາກະ, ແລະ ປຸສກະຣະ; ພ້ອມທະເລ 7 ຊັ້ນທີ່ລ້ອມຮອບ ແລະກວ້າງຂຶ້ນເປັນລຳດັບ: ນ້ຳເຄັມ, ນ້ຳອ້ອຍ, ສຸລາ, ນ້ຳມັນເນີຍ (ກີ), ນ້ຳນົມສົ້ມ, ນ້ຳນົມ, ແລະນ້ຳຫວານ. ຈັມບູດວີປຢູ່ກາງ ໂດຍມີພູເມຣຸທອງເປັນແກນກາງດັ່ງກົກດອກບົວຂອງໂລກ ພ້ອມມາດຕະການຄວາມສູງ ຄວາມເລິກໃຕ້ດິນ ແລະຄວາມກວ້າງຢ່າງລະອຽດ. ວັຣສະຮອບໆຖືກຈັດ: ພາຣະຕະ, ກິມປຸຣຸສະ, ຫະຣິວັຣສະ ທາງໃຕ້; ຣາມະຍະກະ, ຫິຣັນຍະມະຍະ, ອຸຕຕະຣະກຸຣຸ ທາງເໜືອ; ພັດຣາຊະວະ ທາງຕາເວັນອອກ; ເກຕຸມາລະ ທາງຕາເວັນຕົກ; ແລະ ອິລາວຣິຕະ ຢູ່ກາງ, ພ້ອມພູຄ້ຳຈຸນ: ມັນດະຣະ, ຄັນທະມາດະນະ, ວິປຸລະ, ສຸປາຣສະວະ. ບົດບັນຍາຍຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດຂອງບໍລິເວນເມຣຸດ້ວຍປ່າ ທະເລສາບ ແລະລາຍຊື່ພູສັກສິດຫຼາຍປະການ ຈົນສິ້ນສຸດດ້ວຍພາບຂອງສິດທະ ແລະລະສີຜູ້ດຳລົງຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບແຫ່ງພຣະພົມ—ເປັນການປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປຂະຫຍາຍພູມສັກສິດແລະນັຍທາງທຳ-ຈິດວິນຍານຂອງມັນ.
Adhyaya 44
Meru-Topography: Cities of Brahmā and the Dikpālas; Descent of Gaṅgā; Varṣa-Lotus and Boundary Mountains
ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍຈັກກະວານທີ່ມີພູເມຣຸເປັນສູນກາງ, ສູຕະໄດ້ພັນລະນາເມືອງອັນສູງສົ່ງຂອງພຣະພຣະຫມາເທິງພູເມຣຸ ແລະສະຖານສັກສິດ/ນະຄອນສະຫວັນຕາມທິດ: ທີ່ພັກອັນສະຫວ່າງໄສຂອງສຳພູໃກ້ພຣະພຣະຫມາ, ອະມະຣາວະຕີຂອງອິນທຣະທາງຕາເວັນອອກ, ເຕໂຈວະຕີຂອງອັກນິທາງໃຕ້, ສຳຍະມະນີຂອງຍະມະທາງໃຕ້ອີກ, ຣັກໂສວະຕີຂອງນິຣຣິຕິທາງຕາເວັນຕົກ, ສຸດທະວະຕີຂອງວະຣຸນະໃນພາກຕາເວັນຕົກ, ຄັນທະວະຕີຂອງວາຍຸທາງເໜືອ, ການຕິມະຕີຂອງໂສມະ, ແລະນະຄອນຂອງສັງກະຣະ (ຢະໂສວະຕີ) ທີ່ເຂົ້າເຖິງຍາກ ມີສະຖານບູຊາຂອງອີສານ. ບົດນີ້ຊີ້ວ່າການໄປເຖິງແຕ່ລະພູມຂຶ້ນກັບຄຸນທຳ: ຜູ້ຮູ້ເວດາແລະປະກອບຍັດ, ຜູ້ທຳຈະປະແລະຖວາຍອາຫຸຕິ, ຜູ້ຢືນຢັນຄວາມຈິງ, ຜູ້ເກາະກ່ຽວຕາມຕະມັດ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ຕີຣຖະໂດຍບໍ່ອິດສາ, ແລະຜູ້ຝຶກປຣານາຍາມ ຈະໄດ້ຮັບສະຖານທີ່ສອດຄ່ອງ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງນ້ຳສັກສິດ: ຄົງຄາອອກຈາກພຣະບາດຂອງວິສນຸ, ທ່ວມພູມຈັນທຣະ, ລົງສູ່ເມືອງພຣະພຣະຫມາ ແລະແບ່ງເປັນ 4 ສາຍ—ສີຕາ, ອາລະການັນດາ, ສຸຈັກຊຸສ, ແລະພັດຣາ—ໄຫຼສູ່ມະຫາສະໝຸດຜ່ານວັຣສະຕ່າງໆ. ທ້າຍສຸດ ກຳນົດໂຄງສ້າງໂລກດັ່ງດອກບົວຮອບເມຣຸ ແລະລາຍຊື່ພູເຂົາແດນຂອບທີ່ແບ່ງວັຣສະ ເພື່ອນຳໄປສູ່ການລະອຽດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 45
Jambūdvīpa Varṣas, Bhārata as Karmabhūmi, and the Sacred Hydro-Topography of Dharma
ຫຼັງຈາກປິດຕອນກ່ອນ (ມີຄໍາລົງທ້າຍຈົບອັດຍາຍ 44) ສູຕະສືບຕໍ່ການອະທິບາຍຈັກກະວານຕາມພູຣານະ ໂດຍສໍາຫຼວດສະພາບມະນຸດໃນວັຣສະຕ່າງໆ ຂອງ ຈັມບູທະວີປ: ສີຜິວ ອາຫານປະຈໍາ ແລະອາຍຸຍືນອັນອັດສະຈັນ ໃນເຂດເຊັ່ນ ເກຕຸມາລ ພັດຣາຊະວະ ຣາມຍະກະ ຫິຣັນຍະມະຍະ ກຸຣຸ ກິມປຸຣຸສ ຫະຣິວັຣສະ ອິລາວຣິຕ ແລະ ຈັນທຣະທະວີປ. ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນຈາກວັຣສະອັນສຸກສະຫງົບ ບໍ່ມີທຸກຂ໌ ທີ່ພັກຕິບໍ່ຂາດ ແລະບໍ່ມີຄວາມຢ້ານ ໄປສູ່ ພາຣະຕະວັຣສະ ອັນເປັນພິເສດ: ມີວັຣນະຫຼາກຫຼາຍ ອາຊີບຫຼາຍຢ່າງ ແລະອາຍຸຈໍາກັດ ຈຶ່ງເປັນ ກັມມະພູມິ ທີ່ທໍາມະຖືກປະຕິບັດຜ່ານຍັດຍະ ສົງຄາມ ແລະການຄ້າ. ອັດຍາຍນີ້ຍັງລຽນລຽງພູເຂົາສໍາຄັນຂອງພາຣະຕະ ແລະບັນຊີແມ່ນ້ໍາອັນຊໍາລະບາບຈໍານວນຫຼາຍ ທີ່ເກີດຈາກ ຫິມະວັດ ວິນທະຍະ ສະຫະຍະ ມະລະຍະ ສຸກຕິມັດ ແລະ ຣຶກສະວັດ ພ້ອມກັບຊົນເຜົ່າທີ່ອາໄສຕາມສາຍນ້ໍາ. ທ້າຍສຸດ ມັນແຍກວ່າຍຸກທັງສີ່ເປັນຂອງພາຣະຕະໂດຍສະເພາະ ແລະຢ້ຳຄວາມຕ່າງ: ວັຣສະ 8 ແຫ່ງເລີ່ມຈາກ ກິມປຸຣຸສ ບໍ່ມີຄວາມຫິວ ຄວາມເຫນື່ອຍ ແລະທຸກຂ໌ ແຕ່ພາຣະຕະແມ່ນສະໜາມແຫ່ງການກະທໍາທີ່ປ່ຽນແປງ ເພື່ອນໍາໄປສູ່ຄໍາສອນທາງທໍາມະ ແລະການຫຼຸດພົ້ນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 46
Divine Abodes on the Mountains — A Sacred Survey of Jambūdvīpa (Kailāsa to Siddha Realms)
ສືບຕໍ່ການບັນຍາຍພູມສັນຖານຕາມພຸຣານະ ສູຕະໄດ້ພາບພິມພູເຂົາອັນສູງສົງໃນຊັມບູທະວີປ ເປັນພູມທີ່ມີຊີວິດແຫ່ງຄວາມສັກສິດ ມີເທວະ ສິດທະ ຢັກສະ ຄັນທະວະ ແລະ ໂຍຄີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ອາໄສ. ເລີ່ມດ້ວຍວິມານກາງອາກາດທີ່ໃສດັ່ງຜົມຄຣິສຕັນ ແລະການບູຊາປະຈໍາວັນແດ່ ພູເຕສະ/ພຣະສິວະ ແລ້ວຂະຫຍາຍໄປຫາ ໄກລາສ ແລະ ແມ່ນ້ໍາມັນດາກິນີ ຍ້ອງຍໍແມ່ນ້ໍາ ແລະນ້ໍາທີ່ເຕັມດ້ວຍດອກບົວເປັນແຫຼ່ງຄວາມບໍລິສຸດແລະບຸນ. ຕໍ່ມາເປັນລໍາດັບຖິ່ນພໍານັກ: ພຣະວິສນຸກັບພຣະລັກສະມີ, ອິນທຣະກັບຊາຈີ, ພຣະພຣະຫມາກັບຊາວິຕຣີ, ທຸຣຄາໃນພຣະນາມມະເຫສະວະຣີ, ຄຣຸດະຢູ່ໃນສະມາທິພິຈາລະນາພຣະວິສນຸ, ແລະເມືອງຂອງ ວິທຍາທະຣະ, ຄັນທະວະ, ອັບສະຣາ, ຢັກສະ, ຣາກສະສະ. ອາສຣົມໂຍຄະ (ໂດຍສະເພາະ ໄຈກີສະວະຍະ ແລະສາວົກ) ຍຶດໂຍງພູມທັດໃຫ້ກັບວິໄນພາຍໃນ ໂດຍສອນການພິຈາລະນາ ອີຊານະ ຢູ່ຍອດສະຫມອງ. ທ້າຍບົດຍອມຮັບວ່າ ສິດທະ-ລິງຄະ ແລະອາສຣົມມີຈໍານວນຫຼາຍຈົນນັບບໍ່ໄດ້ ສະຫຼຸບຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ຂອງຊັມບູທະວີປ ແລະປູທາງໄປສູ່ການຂະຫຍາຍຄໍາສອນ/ພູມສັນຖານຕໍ່ໄປທີ່ບັນຍາຍບໍ່ໝົດ.
Adhyaya 47
Sapta-dvīpa Cosmography and the Vision of Śvetadvīpa–Vaikuṇṭha
ສືບຕໍ່ການຈັດຮູບແຜນທີ່ຈັກກະວານຕາມພຸຣານະ ສູຕະໄດ້ຂະຫຍາຍພູມສັນຖານອັນສັກສິດຈາກ ຈັມບູດວີປ ໄປສູ່ດວີປຕໍ່ໆກັນ ທີ່ມີຂະໜາດເພີ່ມເປັນສອງເທົ່າ ແລະຖືກລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດແຕກຕ່າງກັນ. ພລັກສະດວີປຖືກພັນລະນາມີພູຄຸລະປະຣະວະຕະ ແລະແມ່ນ້ຳ ຊີວິດສະດວກຕາມທຳ ການບູຊາໂສມະໃຫ້ໄດ້ ໂສມະ-ສາຍຸຊະ ແລະອາຍຸຍືນ. ຕໍ່ມາແມ່ນ ສາລະມະລີ, ກຸສະ, ກຣອນຈະ, ແລະ ສາກະດວີປ ແຕ່ລະດວີປມີພູ 7 ແຫ່ງ ແມ່ນ້ຳຫຼັກ 7 ສາຍ ຊົນເຜົ່າ/ວັນນະ ແລະຈຸດເນັ້ນການພັກດີ—ວາຍຸ, ພຣະພຣະຫມາ, ຣຸດຣະ(ມະຫາເທວ), ແລະ ສູຣະຍະ—ມອບຜົນເປັນຂັ້ນໆ ເຊັ່ນ ສາຣູປະຍະ, ສາໂລກະຕາ ແລະຄວາມໃກ້ຊິດດ້ວຍພຣະກະຣຸນາ. ບົດຈົບທີ່ ມະຫາສະໝຸດນົມ(ກຩີໂຣດ) ລ້ອມ ສະເວຕະດວີປ ທີ່ສັດທັງຫຼາຍປອດຈາກໂລກໄພ ຄວາມກົວ ຄວາມໂລບ ແລະການຫລອກລວງ ພັກດີຕໍ່ ນາຣາຍະນະ ດ້ວຍໂຍຄະ ມັນຕຣະ ຕະປະ ແລະ ຍານ. ຕໍ່ມາພັນລະນານະຄອນ ນາຣາຍະນະປຸຣະ/ໄວກຸນຖະ ອັນສະຫງ່າງາມ ພຣະຫຣິນອນຢູ່ເທິງ ເສສະ ໂດຍມີ ສຣີ ຢູ່ທີ່ພຣະບາດ ແລະປະທັບຕາຄຳສອນວ່າ ຈັກກະວານເກີດຈາກນາຣາຍະນະ ດຳລົງຢູ່ໃນພຣະອົງ ແລະກັບຄືນສູ່ພຣະອົງໃນປຣະລະຍະ—ພຣະອົງເທົ່ານັ້ນແມ່ນຈຸດໝາຍສູງສຸດ.
Adhyaya 48
Puṣkara-dvīpa, Lokāloka, and the Measure of the Brahmāṇḍa (Cosmic Egg)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ລໍາດັບພູມສັນຖານແບບປຸຣານະຂອງທະວີບແລະມະຫາສະໝຸດ ໂດຍພາໄປສູ່ Puṣkara-dvīpa ທີ່ກວ້າງເປັນສອງເທົ່າຂອງ Śāka-dvīpa ແລະຖືກລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດນ້ໍາຫວານ. ມັນແນະນໍາພູ Manasottara ເປັນວົງກົດພູວົງມົນອັນດຽວ ແລະກ່າວເຖິງການແບ່ງຊື່ພາຍໃນ (ເຂດ Mānasya ແລະເຂດຮອບພູ; Mahāvīta/Dhātakīkhaṇḍa). ຈາກນັ້ນເລື່ອງຫັນໄປສູ່ທາງທິດສະດີສາສະໜາ: ຕົ້ນ nyagrodha ໃຫຍ່ເປັນແກນກາງອັນຄວນບູຊາ ແລະຢືນຢັນການປະທັບຢູ່ຂອງ Brahmā ພ້ອມທີ່ປະທັບຂອງ Śiva ແລະ Nārāyaṇa ຈົນສູງສຸດໃນ Hari-Hara (ຄື່ງ Hara ຄື່ງ Hari) ທີ່ເທວະດາແລະລະສີຍະໂຍຄະນັບຖື. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງດິນແດນທອງ ແລະພູ Lokāloka ເປັນເສັ້ນແບ່ງລະຫວ່າງໂລກສະຫວ່າງກັບຄວາມມືດ. ທ້າຍສຸດຂະຫຍາຍໄປສູ່ຄໍາສອນ brahmāṇḍa: ໄຂ່ຈັກກະວານນັບບໍ່ຖ້ວນເກີດຈາກ Pradhāna/Prakṛti ອັນບໍ່ເສື່ອມ ແຕ່ລະໄຂ່ມີ 14 ໂລກ ແລະເທວະດາຜູ້ປົກຄອງ. ນີ້ປິດຊຸດພູມສັນຖານ ແລະນໍາໄປສູ່ເມຕາຟິຊິກ: Avyakta ເປັນ Brahman ແລະການແຜ່ຊອກຂອງພຣະສູງສຸດ ເພື່ອໃຫ້ການຮູ້ຈັກຈັກກະວານເປັນການພິຈາລະນາທາງຈິດ ບໍ່ແມ່ນພຽງການບັນຍາຍ.
Adhyaya 49
Manvantaras, Indras, Saptarṣis, and the Seven Sustaining Manifestations; Vyāsa as Nārāyaṇa
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການອະທິບາຍແນວປູຣານະເກືອບກັບການບໍລິຫານຈັກກະວານ ໂດຍພວກິສີຂໍໃຫ້ສະຫຼຸບມັນວັນຕະຣະ (ອະດີດ–ອະນາຄົດ) ແລະການປາກົດຂອງ ວະຍາສະ ໃນຍຸກທະວາປະຣະ ໂດຍເນັ້ນວ່າໃນກະລິຍຸກ ທຳມະຖືກຮັກສາໄວ້ດ້ວຍການແບ່ງສາຂາເວດ ແລະອະວະຕາຣ. ສູຕະລຽງມະນູ 6 ອົງທຳອິດທີ່ຜ່ານໄປ ແລະກຳນົດປັດຈຸບັນເປັນມະນູອົງທີ 7 ຄື ໄວວັສວະຕະມັນວັນຕະຣະ ພ້ອມລາຍຊື່ກຸ່ມເທວະ (ຄະນະ), ອິນທຣະ, ແລະສັບຕະິສີ 7 ອົງຂອງແຕ່ລະຍຸກ. ຈາກນັ້ນບົດຫັນໄປສູ່ທິດສະດີອະວະຕາຣ: ໃນແຕ່ລະມັນວັນຕະຣະ ພຣະເຈົ້າປາກົດເປັນຮູບສະຖິດສະຖຽນ (ອັມຊະ) ແລະໃນໄວວັສວະຕະປາກົດເປັນ ວາມະນະ ເພື່ອຈັດລຳດັບອຳນາດໃໝ່ ໂດຍມອບໂລກທັງສາມໃຫ້ອິນທຣະ. ບົດຍັງສັງຄອນຄຳສອນວ່າ ເກສະວະ/ນາຣາຍະນະ ແມ່ນຜູ້ສ້າງ–ຮັກສາ–ທຳລາຍ ແຜ່ຊຶມທົ່ວສາກົນ ແລະຖືກອະທິບາຍເປັນ 4 ພາກ: ວາສຸເທວະ, ສັງກະຣະຊະນະ/ເສສະ (ເປັນເວລາ), ປຣະດະຍຸມນະ, ອະນິຣຸດທະ ພ້ອມການເຊື່ອມກັບໜ້າທີ່ຕາມຄຸນະ. ທ້າຍສຸດ ຊີ້ວ່າ ກຣິສນະ-ທະໄວປາຍະນະ ວະຍາສະ ແມ່ນນາຣາຍະນະເອງ ເປັນຜູ້ຮູ້ພຣະສູງສຸດອັນບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ເຊື່ອມຄອສໂມໂລຊີ, ການແບ່ງເວດ, ແລະປັນຍາແຫ່ງການພົ້ນທຸກ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ຄຳສອນດ້ານປັດຊະຍາທີ່ຈະຕາມມາ.
Adhyaya 50
Lineage of Vyāsas, Division of the Veda, and Vāsudeva/Īśāna as the Veda-Known Supreme
ສູຕະເລົ່າຕໍ່ເນື່ອງເຖິງວິທີທີ່ທຳມະ ແລະ ພຣະເວດຖືກປົກປ້ອງຕາມການເວລາ ໂດຍກ່າວເຖິງການຈັດຮຽງເວດໃນມັນວັນຕະຣະ ແລະ ວົງຈອນດວາປະຣະ ພ້ອມລຳດັບສາຍວຽສະ ຈົນເຖິງ ກຣິສນະ ດວາຍປາຍນະ ບຸດຂອງ ປາຣາຊະຣະ. ອຳນາດຂອງວຽສະບໍ່ແມ່ນແຕ່ສາຍເລືອດ ແຕ່ເປັນພຣະກະຣຸນາ: ຫຼັງຈາກບູຊາ ອີຊານະ ແລະ ໄດ້ເຫັນ ຊາມບະ (ຊິວະ) ຈຶ່ງເປັນຜູ້ຈັດແຈງເວດ. ຕໍ່ມາແຈກຢາຍການສອນ: ໄປລະ (ຣິກ), ໄວຊຳປາຍນະ (ຢະຊຸຣ), ໄຈມິນິ (ຊາມ), ຊຸມັນຕຸ (ອະຖະຣະວະ), ແລະ ສູຕະ ສຳລັບ ອິຕິຫາສະ–ປຸຣານະ ພ້ອມອະທິບາຍເຫດຜົນພິທີຂອງປຸໂຣຫິດ ຈາຕຸຣະໂຫຕຣະ. ທ້າຍບົດຍົກຂຶ້ນສູ່ຈຸດສູງທາງປັດຊະຍາ: ໂອມກາຣະເກີດຈາກພຣະພຣະມັນ, ວາສຸເທວະແມ່ນອົງສູງສຸດທີ່ເວດສອນ, ແລະ ມະຫາເທວະເປັນຮູບແຫ່ງເວດ ສະແດງການປະສານ ຮະຣິ–ຮະຣະ ແລະ ປູທາງໄປສູ່ການຮູ້ແບບເວດານຕະເກີນກວ່າການທ່ອງຈຳ.
Adhyaya 51
Incarnations of Mahādeva in Kali-yuga (Vaivasvata Manvantara) and the Nakulīśa Horizon
ຫຼັງຈາກປິດຕອນກ່ອນວ່າດ້ວຍອະວະຕານຂອງວະຍາສະໃນຍຸກທວາປະຣະ ສູຕະຫັນໄປສູ່ບັນຊີໃໝ່: ການປາກົດຂອງມະຫາເທວະໃນກະລິຍຸກ ພາຍໃນໄວວະສະວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ. ບົດເປີດດ້ວຍຊຳພູປາກົດເປັນ “ສະເວຕະ” ຢູ່ຍອດຫິມາລະຍະ (ຈະກາລາ) ເຮັດໃຫ້ພຣາຫມະນະລິສີຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະສຳເລັດເວທະ ເກີດຂຶ້ນເປັນສາວົກ. ຕໍ່ມາມີການນັບລຽງຊື່/ຕຳແໜ່ງທີ່ຜູກກັບສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະນາມສັນລະເສີນ ພ້ອມລະບຸຈຳນວນອະວະຕານໄສວະ 28 ພາຍໃນມັນວັນຕະຣະນີ້. ເລື່ອງຍັງພາໄປຫາທ້າຍກະລິຍຸກ: ພຣະອົງປາກົດດ້ວຍກາຍທີ່ຕີຣຖະເປັນ “ນະກຸລີສະວະຣະ” ວາງຮາກຖານຂອງປາສຸປະຕະ ແລະສາຍສືບທອດຄູ-ສິດ. ບັນຊີສາວົກ/ລິສີຫຼາຍລາຍຊື່ເນັ້ນຕະປະ, ໂຢກະ, ພຣະຫມະວິທະຍາ ແລະການຟື້ນຟູລະບຽບເວທະໃຫ້ພຣາຫມະນະແລະທຳມະ. ທ້າຍບົດມີການພະຍາກອນມະນຸອະນາຄົດ (ສາວັນນະ) ແລະຜົນບຸນຂອງການອ່ານ/ຟັງ ໂດຍສະເພາະຫຼັງອາບນ້ຳ ແລະທີ່ວັດຫຼືຝັ່ງນ້ຳ ຈົນຈົບດ້ວຍນະມະສະການແດ່ນາຣາຍະນະ ແລະວິສະນຸໃນຮູບກູຣມະ.
Frequently Asked Questions
It establishes Purāṇic authority and outlines a mokṣa-oriented synthesis (samanvaya): Śrī as Viṣṇu’s Māyā-Śakti, liberation through jñāna and Karma-yoga within Varnāśrama, and the instruction to worship Maheśvara through knowledge and devotion while taking Nārāyaṇa as the supreme refuge.
Adhyāya 1 contains an Ishvara-Gita-like discourse where the Lord defines the supreme Brahman, explains vibhūti, cause–effect (avyakta–jagat), pravṛtti (divine cosmic activity), and prescribes threefold bhāvanā and Karma-yoga leading to non-dual realization.
Śrī is presented as Viṣṇu’s own supreme power—Māyā/Prakṛti constituted of the three guṇas—by which the universe is projected and withdrawn; yet she does not prevail over those who worship the Supreme through jñāna and consecrated action.