Adhyaya 51
Incarnations of Mahādeva in Kali-yuga (Vaivasvata Manvantara) and the Nakulīśa Horizon
ຫຼັງຈາກປິດຕອນກ່ອນວ່າດ້ວຍອະວະຕານຂອງວະຍາສະໃນຍຸກທວາປະຣະ ສູຕະຫັນໄປສູ່ບັນຊີໃໝ່: ການປາກົດຂອງມະຫາເທວະໃນກະລິຍຸກ ພາຍໃນໄວວະສະວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ. ບົດເປີດດ້ວຍຊຳພູປາກົດເປັນ “ສະເວຕະ” ຢູ່ຍອດຫິມາລະຍະ (ຈະກາລາ) ເຮັດໃຫ້ພຣາຫມະນະລິສີຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ແລະສຳເລັດເວທະ ເກີດຂຶ້ນເປັນສາວົກ. ຕໍ່ມາມີການນັບລຽງຊື່/ຕຳແໜ່ງທີ່ຜູກກັບສະຖານທີ່ສັກສິດ ແລະນາມສັນລະເສີນ ພ້ອມລະບຸຈຳນວນອະວະຕານໄສວະ 28 ພາຍໃນມັນວັນຕະຣະນີ້. ເລື່ອງຍັງພາໄປຫາທ້າຍກະລິຍຸກ: ພຣະອົງປາກົດດ້ວຍກາຍທີ່ຕີຣຖະເປັນ “ນະກຸລີສະວະຣະ” ວາງຮາກຖານຂອງປາສຸປະຕະ ແລະສາຍສືບທອດຄູ-ສິດ. ບັນຊີສາວົກ/ລິສີຫຼາຍລາຍຊື່ເນັ້ນຕະປະ, ໂຢກະ, ພຣະຫມະວິທະຍາ ແລະການຟື້ນຟູລະບຽບເວທະໃຫ້ພຣາຫມະນະແລະທຳມະ. ທ້າຍບົດມີການພະຍາກອນມະນຸອະນາຄົດ (ສາວັນນະ) ແລະຜົນບຸນຂອງການອ່ານ/ຟັງ ໂດຍສະເພາະຫຼັງອາບນ້ຳ ແລະທີ່ວັດຫຼືຝັ່ງນ້ຳ ຈົນຈົບດ້ວຍນະມະສະການແດ່ນາຣາຍະນະ ແລະວິສະນຸໃນຮູບກູຣມະ.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चाशो ऽध्यायः सूत उवाच वेदव्यासावताराणि द्वापरे कथितानि तु / महादेवावताराणि कलौ शृणुत सुव्रताः
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສຣີ ກູຣະມະປຸຣານະ» ໃນ «ສັດ-ສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ» ພາກຕົ້ນ ບົດທີ 50 ໄດ້ສິ້ນສຸດ. ສູຕະກ່າວວ່າ: «ອະວະຕາຣຂອງ ເວທະ-ວຽາສ ໃນຍຸກດວາປະຣະ ໄດ້ກ່າວແລ້ວ; ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ມີວຣະຕະໝັ້ນຄົງ ຈົ່ງຟັງອະວະຕາຣຂອງ ມະຫາເທວະ ໃນຍຸກກະລິ»។
Verse 2
आद्ये कलियुगे श्वेतो देवदेवो महाद्युतिः / नाम्ना हिताय विप्राणामभूद् वैवस्वते ऽन्तरे
ໃນຕອນເລີ່ມຕົ້ນຂອງຍຸກກະລິ ພຣະເທວະເທວະ ມະຫາເທວະ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ປາກົດເປັນ «ສະເວຕະ» ຕາມນາມ ໃນໄວວັດສະວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ ເພື່ອຄວາມຜາສຸກແກ່ພຣາຫມະນະທັງຫຼາຍ।
Verse 3
हिमवच्छिखरे रम्ये छगले पर्वतोत्तमे / तस्य शिष्याः शिखायुक्ता वभूवुरमितप्रभाः
ເທິງຍອດຫິມະວັດອັນງາມ ທີ່ພູອັນປະເສີດນາມ «ຊະກະລະ» ສາວົກຂອງພຣະອົງ ຜູ້ມີສິຂາ (ມວຍຜົມສັກສິດ) ໄດ້ກາຍເປັນຜູ້ມີຮັດສະມີຫາທີ່ສຸດມິໄດ້।
Verse 4
श्वेतः श्वेतशिखश्चैव श्वेतास्यः श्वेतलोहितः / चत्वारस्ते महात्मानो ब्राह्मणा वेदपारगाः
ສະເວຕະ, ສະເວຕະສິຂະ, ສະເວຕາສະຍະ, ແລະ ສະເວຕະໂລຫິຕະ—ທັງສີ່ນີ້ເປັນມະຫາອາດມາ ພຣາຫມະນະລຶສີ ຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວທະຢ່າງຄົບຖ້ວນ।
Verse 5
सुभानो दमनश्चाथ सुहोत्रः कङ्कणस्तथा / लोकाक्षिरथ योगीन्द्रो जैगीषव्यस्तु सप्तमे
ສຸພານະ, ດະມະນະ, ສຸໂຫຕຣະ, ແລະ ກັງກະນະ; ໂລກາກສິຣະຖະ; ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄີ; ແລະ ໄຈກີສະວະຍະ—ເຫຼົ່ານີ້ນັບເປັນຊຸດທີ 7 ຫຼືລໍາດັບທີ 7।
Verse 6
अष्टमे दधिवाहः स्यान्नवमे वृषभः प्रभुः / भृगुस्तु दशमे प्रोक्तस्तस्मादुग्रः परः स्मृतः
ໃນມັນວັນຕະຣະທີ 8 ຈະມີ ດະທິວາຫະ; ທີ 9 ມີ ພຣະອົງ ວຶຣສະພະ. ທີ 10 ປະກາດ ພຣຶກຸ ເປັນລິສີປະທານ; ດັ່ງນັ້ນ ອຸກຣະ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອິສະວະຣະສູງສຸດໃນວົງຈອນນັ້ນ.
Verse 7
द्वादशे ऽत्रिः समाख्यातो बली चाथ त्रयोदशे / चतुर्दशे गौतमस्तु वेदशीर्षा ततः परम्
ໃນວົງຈອນທີ 12 ປະກາດ ອະຕຣິ ເປັນຜູ້ປະທານ; ແລະໃນທີ 13 ແມ່ນ ບະລິ. ໃນທີ 14 ມີ ໂກຕະມະ ຖືກເອີ້ນນາມ; ແລ້ວຕໍ່ຈາກນັ້ນມາ ເວດະຊີຣສາ.
Verse 8
गोकर्णश्चाभवत् तस्माद् गुहावासः शिखण्ड्यथ / जटामाल्यट्टहासश्च दारुको लाङ्गली क्रमात्
ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ສະຖານທີ່ນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ໂກກັນນະ; ຕໍ່ມາກໍເກີດຊື່ ກຸຫາວາສະ ແລະ ສິຂັນດິນ. ຕາມລຳດັບ ຍັງມີຊື່ ຊະຕາມາລະຍະ, ອັດຖະຫາສະ, ດາຣຸກະ, ແລະ ລາງກະລີ.
Verse 9
श्वेतस्तथा परः शूली डिण्डी मुण्डी च वै क्रमात् / सहिष्णुः सोमशर्मा च नकुलीशो ऽन्तिमे प्रभुः
ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຕາມລຳດັບ ມີ ສະເວຕະ, ແລ້ວ ປະຣະ, ແລ້ວ ຊູລີ, ດິນດີ, ແລະ ມຸນດີ; ຍັງມີ ສະຫິສະນຸ ແລະ ໂສມະຊັຣມາ—ແຕ່ ນະກຸລີຊະ ພຣະອົງ ຖືກກ່າວວ່າເປັນອົງສຸດທ້າຍໃນລຳດັບນີ້.
Verse 10
वैवस्वते ऽन्तरे शंभोरवतारास्त्रिशूलिनः / अष्टाविंशतिराख्याता ह्यन्ते कलियुगे प्रभोः / तीर्थे कायावतारे स्याद् देवेशो नकुलीश्वरः
ໃນວາຍວັສວະຕະມັນວັນຕະຣະ ອະວະຕາຣຂອງ ພຣະຊຳພູ ພຣະອົງຜູ້ຖືຕຣິຊູລ ຖືກປະກາດວ່າມີ 28. ແລະໃນທ້າຍກະລິຍຸກ ໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະດາ ຈະປາກົດເປັນອະວະຕາຣທາງກາຍ ໃນນາມ ນະກຸລີຊະວະຣະ.
Verse 11
तत्र देवादिदेवस्य चत्वारः सुतपोधनाः / शिष्या बभूवुश्चान्येषां प्रत्येकं मुनिपुङ्गवाः
ທີ່ນັ້ນ ຕໍ່ໜ້າພຣະເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ມີຜູ້ບໍາເພັນຕະປະສະຍາ 4 ອົງ ຜູ້ຮັ່ງມີດ້ວຍຕະປະ ໄດ້ເປັນສາວົກ; ແລະສໍາລັບຄົນອື່ນໆແຕ່ລະຄົນ ກໍມີມຸນີຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ເຫັນທຳ ຢູ່ແຍກຕ່າງຫາກດ້ວຍ।
Verse 12
प्रसन्नमनसो दान्ता ऐश्वरीं भक्तिमाश्रिताः / क्रमेण तान् प्रवक्ष्यामि योगिनो योगवित्तमान्
ດ້ວຍໃຈທີ່ຜ່ອງໃສ ແລະອິນຊີທີ່ຝຶກຝົນດີ ພວກເຂົາໄດ້ພຶ່ງພາພຣະພັກຕິຕໍ່ພຣະອີສະວະຣະ. ບັດນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວອະທິບາຍເປັນລໍາດັບ ຖຶງບັນດາໂຍຄີ ຜູ້ຮູ້ໂຍຄະຢ່າງຍອດຢິ່ງ।
Verse 13
श्वेतः श्वेतशिखश्चैव श्वेतास्यः श्वेतलोहितः / दुन्दुभिः शतरूपश्च ऋचीकः केतुमांस्तथा / विकेशश्च विशोकश्च विशापश्शापनाशनः
«ຜູ້ຂາວ (Śveta); ຜູ້ມີຍອດຜົມຂາວ (Śvetaśikha); ຜູ້ໜ້າຂາວ (Śvetāsya); ຜູ້ຂາວແດງ (Śvetalohita); ຜູ້ກ້ອງກັງວານດັ່ງກອງກະທົບ (Dundubhi); ຜູ້ມີຮູບຮ່າງຮ້ອຍປະການ (Śatarūpa); Ṛcīka; ຜູ້ມີທຸງສັນຍາ (Ketumān); ຜູ້ບໍ່ມີຜົມ (Vikeśa); ຜູ້ບໍ່ມີໂສກ (Viśoka); ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ (Viśāpa); ແລະ ຜູ້ທໍາລາຍຄໍາສາບ (Śāpanāśana)»।
Verse 14
सुमुखो दुर्मुखश्चैव दुर्दमो दुरतिक्रमः / सनः सनातनश्चैव मुकारश्च सनन्दनः
ພຣະອົງແມ່ນ «ສຸມຸຂ» ຜູ້ໜ້າມົງຄຸນ ແລະກໍ «ດຸຣມຸຂ» ຜູ້ໜ້ານ່າຢ້ານ; «ດຸຣດະມ» ຜູ້ບໍ່ອາດປະລາບໄດ້ ແລະ «ດຸຣອະຕິກຣະມ» ຜູ້ບໍ່ອາດລ່ວງລະເມີດໄດ້. ພຣະອົງແມ່ນ «ສະນະ» ແລະ «ສະນາຕະນະ» ຜູ້ນິລັນດອນ; ພຣະອົງແມ່ນພະຍາງສັກສິດ «ມຸ» ແລະກໍ «ສະນັນດະນະ» ດ້ວຍ।
Verse 15
दालभ्यश्च महायोगी धर्मात्मनो महौजसः / सुधामा विरजाश्चैव शङ्खपात्रज एव च
ແລະ ດາລະພະຍະ (Dālabhya) ມະຫາໂຍຄີ ພ້ອມດ້ວຍຜູ້ມີທຳເປັນຈິດ ແລະມີພະລັງສະຫວ່າງໄສອັນຍິ່ງ: ສຸທາມາ (Sudhāmā), ວິຣະຈະ (Viraja), ແລະ ສັງຂະປາຕຣະຈະ (Śaṅkhapātraja) ດ້ວຍ।
Verse 16
सारस्वतस्तथा मेघो घनवाहः सुवाहनः / कपिलश्चासुरिश्चैव वोढुः पञ्चशिखो मुनिः
ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ ມີ ສາຣັສວະຕະ, ເມກະ, ຄະນະວາຫະ, ສຸວາຫະນະ; ແລະຍັງມີ ກະປິລະ ແລະ ອາສຸຣິ; ພ້ອມດ້ວຍ ວໍດຸ ແລະ ມຸນີ ປັນຈະສິຂະ.
Verse 17
पराशरश्च गर्गश्च भार्गवश्चाङ्गिरास्तथा / बलबन्धुर्निरामित्रः केतुशृङ्गस्तपोधनः
ມີ ປາຣາຊະຣະ ແລະ ກາຣຄະ; ພາຣຄະວະ ແລະ ອາງຄິຣາສະ ດ້ວຍ; ບາລະບັນທຸ, ນິຣາມິຕຣະ, ແລະ ເກຕຸສຣິງຄະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຕະປະສີຜູ້ມີຕະປະອັນອຸດົມ.
Verse 18
लम्बोदरश्च लम्बश्च लाम्बाक्षो लम्बकेशकः / सर्वज्ञः समबुद्धिश्च साध्यः सत्यस्तथैव च
ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ມີທ້ອງໃຫຍ່, ຜູ້ສູງສົ່ງ, ຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ, ແລະຜູ້ມີຜົມຍາວໄຫຼລື່ນ. ພຣະອົງແມ່ນຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງ, ມີປັນຍາເສມພາກຕໍ່ທຸກຜູ້, ເປັນເປົ້າໝາຍທີ່ບັນລຸໄດ້, ແລະເປັນຄວາມຈິງແທ້ເອງ.
Verse 19
शुधामा काश्यपश्चैव वसिष्ठो विरजास्तथा / अत्रिरुग्रस्तथा चैव श्रवणो ऽथ श्रविष्ठकः
ມີ ຊຸທາມາ, ກາຊະຍະປະ, ວະສິດຖະ, ແລະ ວິຣາຊາ; ດັ່ງນັ້ນດ້ວຍ ອະຕຣິ ແລະ ອຸກຣະ; ອີກທັງ ສຣະວະນະ ແລະ ສຣະວິດຖະກະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນຣິສີທີ່ຖືກກ່າວໃນການນັບນີ້.
Verse 20
कुणिश्च कुणिबाहुश्च कुशरीरः कुनेत्रकः / कश्यपोह्युशना चैव च्यवनो ऽथ बृहस्पतिः
ຍັງມີ ກຸນິ, ກຸນິບາຫຸ, ກຸຊະຣີຣະ, ແລະ ກຸເນຕຣະກະ; ແລະດ້ວຍ ກາຊະຍະປະ, ອຸຊະນາ (ຊຸກຣະ), ຈະຍະວະນະ, ແລະຕໍ່ມາ ບຣິຫັສປະຕິ.
Verse 21
उतथ्यो वामदेवश्च महाकायो महानिलः / वाचश्रवाः सुपीकश्च श्यावाश्वः सपथीश्वरः
ອຸທັດທະຍະ ແລະ ວາມະເທວ; ມະຫາກາຍ ແລະ ມະຫານິລ; ວາຈະສຣະວາ ແລະ ສຸປີກ; ຊະຍາວາສະວະ ແລະ ສະປະທີອີສະວະຣະ—ທ່ານຜູ້ຄວນບູຊາເຫຼົ່ານີ້ ກໍຖືກນັບເປັນມະຫາລຶດສີ ແລະ ຜູ້ເຫັນທຳອັນຮຸ່ງເຮືອງດ້ວຍ।
Verse 22
हरिण्यनाभः कौशल्यो लोकाक्षिः कुथुमिस्तथा / सुमन्तुर्वर्चरी विद्वान् कबन्धः कुशिकन्धरः
ຫະຣິນຍະນາພ, ກໍຊັນຍະ, ໂລກາກຊິ ແລະ ກຸຖຸມິ; ສຸມັນຕຸ, ວັຣຈະຣີ ຜູ້ຮູ້, ກະບັນທະ ແລະ ກຸຊິກັນທະຣະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນບັນດາລຶດສີທີ່ຖືກລຽນນາມໄວ້ທີ່ນີ້।
Verse 23
प्लक्षो दार्भायणिश्चैव केतुमान् गौतमस्तथा / भल्लापी मधुपिङ्गश्च श्वेतकेतुस्तपोनिधिः
ປະລັກຊະ ແລະ ດາຣະພາຍະນິ; ເກຕຸມານ ແລະ ໂກຕະມະ; ພັລລາປີ, ມະທຸປິງກະ ແລະ ສະເວຕະເກຕຸ—ຜູ້ເປັນຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະ (ພະລັງບຳເນັດ) ຢ່າງແທ້ຈິງ।
Verse 24
उशिजो बृहदुक्थश्च देवलः कपिरेव च / शालिहोत्रो ऽग्निवेश्यश्च युवनाश्वः शरद्वसुः
ອຸຊິຊະ, ບຣິຫັດອຸກຖະ, ເທວະລະ ແລະ ກະປິ; ອີກທັງ ຊາລິໂຫຕຣະ ແລະ ອັກນິເວຊະຍະ; ຢຸວະນາຊະວະ ແລະ ຊະຣະດະວະສຸ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລຶດສີທີ່ຖືກລຽນນາມໃນສາຍລຳດັບນີ້।
Verse 25
छगलः कुण्डकर्णश्च कुम्भश्चैव प्रवाहकः / उलूको विद्युतश्चैव शाद्वलो ह्याश्वलायनः
ຊະຄະລະ, ກຸນຑະກັນນະ, ກຸມພະ ແລະ ປະຣະວາຫະກະ; ອຸລູກະ ແລະ ວິດຍຸຕະ; ພ້ອມທັງ ຊາດວະລະ ແລະ ອາຊະວະລາຍະນະ—ນີ້ແມ່ນນາມທີ່ຖືກລຽນໄວ້ໃນທີ່ນີ້।
Verse 26
अक्षपादः कुमारश्च उलूको वत्स एव च / कुशिकश्चैव गर्गश्च मित्रको ऋष्य एव च
ອັກສະປາດ, ກຸມາຣະ, ອຸລູກະ ແລະ ວັດສະ; ທັງກຸສິກະ ແລະ ກາກະ, ພ້ອມດ້ວຍ ມິດຣະກະ ແລະ ຣິສຍະ—ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນລະດັບລຶກຊຶ້ງຂອງລະສີທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງ.
Verse 27
शिष्या एते महात्मानः सर्वोवर्तेषु योगिनाम् / विमला ब्रह्मभूयिष्ठा ज्ञानयोगपरायणाः
ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສາວົກ—ມະຫາອາດມາ—ຜູ້ເລີດລ້ຳໃນທຸກວິທີຂອງໂຍຄີ: ປະພຶດບໍ່ມີມົນທິນ, ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພຣະຫມັນ, ແລະອຸທິດທັງໝົດແກ່ໂຍຄະແຫ່ງປັນຍາອັນປົດປ່ອຍ.
Verse 28
कुर्वन्ति चावताराणि ब्राह्मणानां हिताय हि / योगेश्वराणामादेशाद् वेदसंस्थापनाय वै
ແທ້ຈິງ ເຂົາເຈົ້າກໍ່ຮັບອະວະຕານເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມັນ; ແລະຕາມພຣະບັນຊາຂອງຈອມໂຍຄະ ເພື່ອຟື້ນຟູການສະຖາປະນາເວດາໃຫ້ມັ່ນຄົງອີກຄັ້ງ.
Verse 29
ये ब्राह्मणाः संस्मरन्ति नमस्यन्ति च सर्वदा / तर्पयन्त्यर्चयन्त्येतान् ब्रह्मविद्यामवाप्नुयुः
ບັນດາພຣາຫມັນຜູ້ລະລຶກເຖິງພວກທ່ານເປັນນິດ, ນົບນ້ອມບູຊາຢູ່ເສມອ, ແລະຖວາຍທານຕັຣປະນະພ້ອມອາຣະຈະນາແກ່ທ່ານເຫຼົ່ານີ້ ຈະໄດ້ຮັບພຣະພຣະຫມະວິທະຍາ—ຄວາມຮູ້ແຫ່ງພຣະພຣະຫມັນ.
Verse 30
इदं वैवस्वतं प्रोक्तमन्तरं विस्तरेण तु / भविष्यति च सावर्णो दक्षसावर्ण एव च
ດັ່ງນີ້ ວາຍວັດສະວະຕະ ມັນວັນຕະຣະ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດ. ໃນອະນາຄົດ ສາວັນນະ (ມະນຸ) ຈະປາກົດ ແລະ ດັກສະ-ສາວັນນະ ກໍຈະມາເຊັ່ນກັນ.
Verse 31
दशमो ब्रह्मसावर्णो धर्मसावर्ण एव च / द्वादशो रुद्रसावर्णो रोचमानस्त्रयोदशः / भौत्यश्चतुर्दशः प्रोक्तो भविष्या मनवः क्रमात्
ມະນູອົງທີ 10 ແມ່ນ ພຣະພຣະຫມາ-ສາວັນນ; ອົງທີ 11 ແມ່ນ ທັມມະ-ສາວັນນ. ອົງທີ 12 ແມ່ນ ຣຸດຣະ-ສາວັນນ; ອົງທີ 13 ແມ່ນ ໂຣຈະມານ. ອົງທີ 14 ຖືກປະກາດວ່າ ພາວຕະຍາ—ດັ່ງນີ້ ມະນູໃນອະນາຄົດຖືກກ່າວຕາມລໍາດັບ.
Verse 32
अयं वः कथितो ह्यंशः पूर्वो नारायणेरितः / भूतभव्यैर्वर्तमानैराख्यानैरुपबृंहितः
ສ່ວນນີ້ໄດ້ຖືກເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າແລ້ວ—ເປັນຄໍາສອນເກົ່າແກ່ທີ່ ນາຣາຍະນະ ໄດ້ປະກາດ—ແລະຖືກເສີມໃຫ້ອຸດົມດ້ວຍເລື່ອງລາວຈາກອະດີດ ອະນາຄົດ ແລະປັດຈຸບັນ.
Verse 33
यः पठेच्छृणुयाद् वापि श्रावयेद् वा द्विजोत्तमान् / स सर्वपापनिर्मुक्तो ब्रह्मणा सह मोदते
ຜູ້ໃດອ່ານສະດຸດຫຼືຟັງກໍດີ ຫຼືເຮັດໃຫ້ບັນດາທະວິຊະອົງສູງ (ດວິຈະໂອດຕະມະ) ໄດ້ຟັງ—ຜູ້ນັ້ນພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະຊື່ນບານຮ່ວມກັບ ພຣະພຣະຫມາ.
Verse 34
पठेद् देवालये स्नात्वा नदीतीरेषु चैव हि / नारायणं नमस्कृत्य भावेन पुरुषोत्तमम्
ເມື່ອອາບນ້ຳແລ້ວ ຄວນອ່ານຄໍາສັກສິດນີ້ໃນວັດ ແລະທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳດ້ວຍ; ແລ້ວນ້ອມນະມັດສະການ ນາຣາຍະນະ ດ້ວຍສັດທາໃນໃຈ ແລະບູຊາ ປຸຣຸໂສດຕະມະ—ພຣະບຸລຸດສູງສຸດ.
Verse 35
नमो देवादिदेवाय देवानां परमात्मने / पुरुषाय पुराणाय विष्णवे कूर्मरूपिणे
ນະໂມ ແດ່ພຣະເທວະເທວາດິເທວະ, ພຣະປະຣະມາດຕະມະແຫ່ງບັນດາເທວະ; ແດ່ປຸຣຸສະຜູ້ເກົ່າແກ່, ພຣະບູຮານ—ແດ່ ວິສນຸ ຜູ້ຮັບຮູບ ກູຣະມະ (ເຕົ່າ).
Frequently Asked Questions
It explicitly transitions from the Dvāpara-age Vyāsa avatāra cycle to the Kali-age manifestations of Mahādeva, preserving the purāṇic pattern of dharma-maintenance through divinely empowered teachers across yugas.
The lists function as a paramparā-map: they authorize Pāśupata Yoga transmission, portray tapas and yogic discipline as vehicles of Vedic re-establishment, and frame devotion/remembering of these figures as a means toward brahmavidyā.
Nakulīśvara is presented as the culminating bodily manifestation of the Lord at the end of Kali-yuga in a sacred tīrtha, signaling the apex of the chapter’s Śaiva avatāra sequence and the Pāśupata teacher horizon.
While foregrounding Śaṃbhu’s incarnations and Pāśupata lineages, the chapter closes with devotion to Nārāyaṇa and salutations to Viṣṇu as Kūrma, reflecting the text’s consistent integration of Śaiva teaching within a broader Vaiṣṇava-purāṇic frame.