Adhyaya 3
Varnāśrama-Krama, Vairāgya as the Ground of Saṃnyāsa, and Brahmārpaṇa Karma-yoga
ຫຼັງຈາກບົດກ່ອນໄດ້ສອນເລື່ອງວັນນະ 4 ແລະອາສຣົມ 4 ແລ້ວ ບັນດາລະສີຂໍໃຫ້ພຣະກູຣມາອະທິບາຍອາສຣົມທຳຕາມລຳດັບ. ພຣະອົງກ່າວລຳດັບປົກກະຕິ: ພຣະຫມະຈາຣິຍ–ຄະຫັດຖະ–ວານະປຣັສຖະ–ຍະຕິ/ສັນຍາສ ແລະອະນຸຍາດຂໍ້ຍົກເວັ້ນເມື່ອມີ “ເຫດຜົນຖືກຕ້ອງ” ໂດຍສຳຄັນແມ່ນການເກີດປັນຍາທີ່ແທ້ ການແຍກແຍະ ແລະວິຣາຄະຍະ (ຄວາມຄາຍກຳໜັດ) ຢ່າງແຮງ. ພຣະອົງລະບຸໜ້າທີ່ຄະຫັດຖະ—ແຕ່ງງານ ບູຊາຍັດ ມີບຸດຫຼານ—ແຕ່ກໍຍອມຮັບວ່າວິຣາຄະຍະທີ່ກົດດັນອາດໃຫ້ສິດສັນຍາສທັນທີ ແມ່ນແຕ່ພິທີປະເພນີຍັງບໍ່ຄົບ ແລະກຳນົດກົດບໍ່ໃຫ້ຖອຍກັບລະຫວ່າງອາສຣົມ. ຈາກນັ້ນຄຳສອນຫັນຈາກລະບຽບພິທີສັງຄົມໄປສູ່ທາງພົ້ນທຸກພາຍໃນ: ສັນຍາສຕັ້ງຢູ່ເທິງວິຣາຄະຍະ; ກຳທີ່ເຮັດໂດຍບໍ່ຍຶດຕິດຜົນເປັນທາງປົດປ່ອຍ; ແລະຈຸດສູງສຸດແມ່ນ ບຣະຫມາຣປະນະ—ຖວາຍການກະທຳແລະຜົນທັງໝົດແດ່ພຣະບຣະຫມັນ/ອີສະວະຣະ. ຈາກກຳບໍລິສຸດເກີດຄວາມສະຫງົບ ຈາກຄວາມສະຫງົບເກີດການຮູ້ແຈ້ງພຣະບຣະຫມັນ; ປັນຍາກັບກຳທີ່ມີວິໄນຮ່ວມກັນໃຫ້ເກີດຍົກະແທ້ ແລະນິສກັມມະຍະ ຈົນບັນລຸຊີວັນມຸກຕິ ແລະຫຼວມເຂົ້າໃນອາຕະມາສູງສຸດ (ມະເຫສະວະຣະ/ປະຣະເມສະວະຣະ). ທ້າຍບົດຢືນຢັນວ່າສິດທິທາງວິນຍານຂຶ້ນກັບການເຄົາລົບລະບຽບຮ່ວມນີ້ ບໍ່ໃຫ້ລະເມີດ.
Shlokas
Verse 1
इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे द्वितीयो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः वर्णा भगवतोद्दिष्टाश्चत्वारो ऽप्याश्रमास्तथा / इदानीं क्रममस्माकमाश्रमाणां वद प्रभो
ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີກູຣະມະປຸຣານະ ໃນສັດສາຫັດສຣີສັມຫິຕາ ພາກຕົ້ນ ບົດທີສອງ ສິ້ນສຸດລົງ. ບັນດາລຶສີກ່າວວ່າ: “ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ຊີ້ແຈງວັນນະທັງສີ່ ແລະອາສຣະມະທັງສີ່ແລ້ວ. ບັດນີ້ ໂອ້ພຣະອົງ ຂໍຈົ່ງກ່າວຕາມລໍາດັບເຖິງອາສຣະມະຂອງພວກເຮົາ”។
Verse 2
श्रीकूर्म उवाच ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा / क्रमेणैवाश्रमाः प्रोक्ताः कारणादन्यथा भवेत्
ພຣະກູຣະມະກ່າວວ່າ: ອາສຣົມທັງສີ່ຖືກປະກາດຕາມລໍາດັບ—ພຣະຫມະຈາຣິ (ຊີວິດນັກຮຽນ), ຄຣະຫັດສະຖະ (ຊີວິດຄອບຄົວ), ວານະປຣະສະຖະ (ຜູ້ເຂົ້າປ່າ), ແລະ ຍະຕິ/ສັນຍາສີ (ຜູ້ສະຫຼະໂລກ). ນອກເສຍແຕ່ມີເຫດຜົນອັນຖືກຕ້ອງ ຈຶ່ງຈະໄປຕ່າງຈາກນັ້ນໄດ້.
Verse 3
उत्पन्नज्ञानविज्ञानो वैराग्यं परमं गतः / प्रव्रजेद् ब्रह्मचर्यात् तु यदिच्छेत् परमां गतिम्
ເມື່ອປັນຍາແທ້ ແລະ ວິຊາທີ່ຮູ້ແຈ້ງເກີດຂຶ້ນ ແລະ ໄດ້ບັນລຸຄວາມຄາຍຄວາມຍຶດຕິດອັນສູງສຸດ (ໄວຣາກະຍະ) ແລ້ວ, ຜູ້ປາຖະໜາຄວາມຫຼຸດພົ້ນສູງສຸດ ຄວນອອກບວດສະຫຼະໂລກແຕ່ຂັ້ນພຣະຫມະຈາຣິ.
Verse 4
दारानाहृत्य विधिवदन्यथा विविधैर्मखैः / यजेदुत्पादयेत् पुत्रान् विरक्तो यदि संन्यसेत्
ເມື່ອໄດ້ຮັບເອົາພັນລະຍາຕາມພິທີທຳມະແລ້ວ, ຄວນບຳເນີນຍັດຍະ (ຍະຊະນະ) ດ້ວຍພິທີມະຂະຫຼາຍປະການ ແລະ ໃຫ້ກຳເນີດບຸດ. ເມື່ອຄວາມຄາຍຍຶດຕິດເກີດຂຶ້ນ ຈຶ່ງອາດເຂົ້າສັນຍາສາ (ສະຫຼະໂລກ) ໄດ້.
Verse 5
अनिष्ट्वा विधिवद् यज्ञैरनुत्पाद्य तथात्मजम् / नगार्हस्थ्यं गृहीत्यक्त्वा संन्यसेद् बुद्धिमान् द्विजः
ດວິຊະຜູ້ມີປັນຍາ ບໍ່ຄວນສະຫຼະໂລກໂດຍລະທິ້ງຊີວິດຄຣະຫັດສະຖະ ຫາກຍັງບໍ່ໄດ້ບຳເນີນຍັດຍະຕາມພິທີທີ່ກຳນົດ ແລະ ຍັງບໍ່ໄດ້ໃຫ້ກຳເນີດບຸດເຊັ່ນດຽວກັນ.
Verse 6
अथ वैराग्यवेगेन स्थातुं नोत्सहते गृहे / तत्रैव संन्यसेद् विद्वाननिष्ट्वापि द्विजोत्तमः
ຕໍ່ມາ ເມື່ອຖືກຜັກດັນໂດຍຄື້ນແຮງແຫ່ງໄວຣາກະຍະ (ຄວາມຄາຍຍຶດຕິດ) ຈົນບໍ່ອາດຢູ່ໃນຊີວິດຄຣະຫັດສະຖະໄດ້ອີກ, ດວິຊະຜູ້ຮູ້ ຜູ້ສູງສຸດ ຄວນສະຫຼະໂລກຢູ່ທີ່ນັ້ນເລີຍ—ແມ່ນແຕ່ຍັງບໍ່ໄດ້ບຳເນີນຍັດຍະຕາມປະເພນີກໍຕາມ.
Verse 7
अन्यथा विविधैर्यज्ञैरिष्ट्वा वनमथाक्षयेत् / तपस्तप्त्वा तपोयोगाद् विरक्तः संन्यसेद् यदि
ຖ້າບໍ່ແມ່ນຢ່າງນັ້ນ ຫຼັງຈາກໄດ້ປະກອບພິທີຍັດຍະຫຼາຍປະເພດຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຄວນຖອນຕົນເຂົ້າປ່າ; ແລ້ວຝຶກຕະປະສະຍາ ໂດຍວິໄນໂຍຄະແຫ່ງຕະປະ ຖ້າເກີດຄວາມຄາຍກຳໜັດ (ໄວຣາກະ) ກໍອາດສະຫຼະໂລກ ເຂົ້າສັນນະຍາສະໄດ້.
Verse 8
वानप्रस्थाश्रमं गत्वा न गृहं प्रविशेत् पुनः / न संन्यासी वनं चाथ ब्रह्माचर्यं न साधकः
ເມື່ອເຂົ້າສູ່ອາສຣົມວານະປຣັສຖະແລ້ວ ບໍ່ຄວນກັບເຂົ້າເຮືອນອີກ. ເຊັ່ນດຽວກັນ ຜູ້ຖືສັນນະຍາສະບໍ່ຄວນກັບໄປວິຖີວານະປຣັສຖະ; ແລະຜູ້ສາທະກະກໍບໍ່ຄວນລະວິໄນຂອງຕົນ ແລ້ວຖອຍກັບໄປຂັ້ນພຣະຫມະຈາຣິຍະ.
Verse 9
प्राजापत्यां निरूप्येष्टिमाग्नेयीमथवा द्विजः / प्रव्रजेत गृही विद्वान् वनाद् वा श्रुतिचोदनात्
ພຣະທະວິຊະຜູ້ຮູ້ທັນ ເປັນຄົນຄອບຄົວ ຄວນຈັດແຈງແລະປະກອບຍັດຍະປຣາຊາປັດຍະ ຫຼືພິທີທີ່ເນື່ອງກັບອັກນິ ໃຫ້ຖືກຕ້ອງ; ແລ້ວຈຶ່ງອອກບວດເດີນທາງ (ປຣະວຣາຊະ). ຫຼືຫຼັງຈາກຢູ່ປ່າແລ້ວ ຕາມຄຳບັນຊາຂອງສຣຸຕິ (ເວດ) ກໍອາດຮັບສັນນະຍາສະໄດ້.
Verse 10
प्रकर्तुमसमर्थो ऽपि जुहोतियजतिक्रियाः / अन्धः पङ्गुर्दरिद्रो वा विरक्तः संन्यसेद् द्विजः
ແມ່ນແຕ່ພຣະທະວິຊະຈະບໍ່ສາມາດປະກອບກິດຈະກຳຈູໂຫຕິ ແລະຍະຈະຕິ (ການບູຊາໄຟ ແລະຍັດຍະ) ໄດ້ກໍຕາມ, ຖ້າເປັນຄົນຕາບອດ, ຂາພິການ, ຍາກຈົນ, ຫຼືມີໄວຣາກະໃນໃຈ, ກໍຄວນສະຫຼະໂລກ ແລະຮັບສັນນະຍາສະ.
Verse 11
सर्वेषामेव वैराग्यं संन्यासाय विधीयते / पतत्येवाविरक्तो यः संन्यासं कर्तुमिच्छति
ສຳລັບທຸກຄົນ ໄວຣາກະ (ຄວາມຄາຍກຳໜັດ) ຖືກກຳນົດເປັນພື້ນຖານສຳລັບສັນນະຍາສະ. ຜູ້ໃດບໍ່ມີໄວຣາກະ ແຕ່ປາຖະໜາຈະເຮັດສັນນະຍາສະ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຕົກຕ່ຳແນ່ນອນ.
Verse 12
एकस्मिन्नथवा सम्यग् वर्तेतामरणं द्विजः / श्रद्धावनाश्रमे युक्तः सो ऽमृतत्वाय कल्पते
ແມ່ນແຕ່ຢູ່ໃນອາສຣະມະພຽງອັນດຽວຢ່າງຖືກຕ້ອງ ດວິຊະຜູ້ມີສັດທາ ແລະມີວິໄນໃນອາສຣະມະນັ້ນ ຍ່ອມເໝາະສົມຕໍ່ອະມຣະຕະພາບ (ມົກສະ)។
Verse 13
न्यायागतधनः शान्तो ब्रह्मविद्यापरायणः / स्वधर्मपालको नित्यं सो ऽमृतत्वाय कल्पते
ຜູ້ທີ່ໄດ້ຊັບສິນດ້ວຍທາງທີ່ຍຸດຕິທຳ ມີໃຈສະຫງົບ ອຸທິດໃຈໃຫ້ແກ່ວິຊາພຣະພຣະຫມັນ ແລະຮັກສາສະວະທັມຂອງຕົນເປັນນິດ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເໝາະສົມຕໍ່ອະມຣະຕະພາບ।
Verse 14
ब्रह्मण्याधाय क्रमाणि निःसङ्गः कामवर्जितः / प्रसन्नेनैव मनसा कुर्वाणो याति तत्पदम्
ຜູ້ທີ່ອຸທິດການກະທຳທັງປວງໃຫ້ແກ່ພຣະພຣະຫມັນ ບໍ່ຍຶດຕິດ ປາດສະຈາກກາມຕັນຫາ ແລະກະທຳດ້ວຍໃຈຜ່ອງໃສ—ຍ່ອມເຖິງບົດບາດອັນສູງສຸດນັ້ນ।
Verse 15
ब्रह्मणा दीयते देयं ब्रह्मणे संप्रदीयते / ब्रह्मैव दीयते चेति ब्रह्मार्पणमिदं परम्
ທານນັ້ນຖືກຖວາຍໂດຍພຣະພຣະຫມັນ; ຖືກຖວາຍເຂົ້າສູ່ພຣະພຣະຫມັນ; ແລະສິ່ງທີ່ຖວາຍກໍແມ່ນພຣະພຣະຫມັນເທົ່ານັ້ນ—ນີ້ແມ່ນບຣະຫມາອັຣປະນະອັນສູງສຸດ।
Verse 16
नाहं कर्ता सर्वमेतद् ब्रह्मैव कुरुते तथा / एतद् ब्रह्मार्पणं प्रोक्तमृषिभिः तत्त्वदर्शिभिः
«ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນຜູ້ກະທຳ; ທຸກຢ່າງນີ້ພຣະພຣະຫມັນເທົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ກະທຳ ດັ່ງນັ້ນແທ້.» ນີ້ແມ່ນສິ່ງທີ່ລະສີຜູ້ເຫັນສັດຈະໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ «ການອຸທິດທຸກຢ່າງໃຫ້ພຣະພຣະຫມັນ» (brahmārpaṇa).
Verse 17
प्रीणातु भगवानीशः कर्मणानेन शाश्वतः / करोति सततं बुद्ध्या ब्रह्मार्पणमिदं परम्
ຂໍໃຫ້ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ອີສະວະຣະ ຜູ້ຖາວອນ ພໍໃຈດ້ວຍກິດນີ້. ຜູ້ມີປັນຍາໝັ້ນຄົງ ກະທຳຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ການອຸທິດກຳທັງປວງແດ່ພຣະພຣະຫມັນ ອັນສູງສຸດນີ້.
Verse 18
यद्वा फलानां संन्यासं प्रकुर्यात् परमेश्वरे / कर्मणामेतदप्याहुः ब्रह्मार्पणमनुत्तमम्
ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ ຄວນສະຫຼະຜົນແຫ່ງກຳ ແດ່ພຣະປະເມສະວະຣະ. ບັນດານັກປັນຍາກ່າວວ່າ ນີ້ກໍເປັນການອຸທິດກຳແດ່ພຣະພຣະຫມັນ ອັນບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ.
Verse 19
कार्यमित्येव यत्कर्म नियतं सङ्गवर्जितम् / क्रियते विदुषा कर्म तद्भवेदपि मोक्षदम्
ກຳໃດທີ່ກຳນົດເປັນໜ້າທີ່ ແລະເຮັດໂດຍປາສະຈາກການຍຶດຕິດ—ເຮັດແຕ່ເພາະ “ຄວນເຮັດ”—ເມື່ອນັກປັນຍາກະທຳ ກຳນັ້ນກໍອາດໃຫ້ໂມກສະໄດ້.
Verse 20
अन्यथा यदि कर्माणि कुर्यान्नित्यमपि द्विजः / अकृत्वा फलसंन्यासं बध्यते तत्फलेन तु
ຖ້າບໍ່ເຊັ່ນນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ດວິຊະເຮັດກຳທຸກມື້ ຖ້າບໍ່ສະຫຼະການຍຶດຕິດໃນຜົນ ກໍຖືກຜົນນັ້ນເອງຜູກມັດ.
Verse 21
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन त्यक्त्वा कर्माश्रितं फलम् / अविद्वानपि कुर्वोत कर्माप्नोत्यचिरात् पदम्
ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທຸກປະການ ຈົ່ງສະຫຼະຜົນທີ່ອາໄສກຳ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ຮູ້ຫຼາຍກໍຄວນເຮັດໜ້າທີ່; ໂດຍກຳທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດ ຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະສູງສຸດໃນໄມ່ຊ້າ.
Verse 22
कर्मणा क्षीयते पापमैहिकं पौर्विकं तथा / मनः प्रसादमन्वेति ब्रह्म विज्ञायते ततः
ດ້ວຍການກະທຳອັນຊອບທຳ ບາບຖືກຫຼຸດລົງ ທັງບາບໃນຊາດນີ້ ແລະບາບຈາກອະດີດ. ແລ້ວຄວາມສະຫງົບໃນໃຈເກີດຂຶ້ນ ແລະຈາກນັ້ນ ຈຶ່ງຮູ້ແຈ້ງພຣະພຣະມັນ (Brahman) ຢ່າງແທ້ຈິງ.
Verse 23
कर्मणा सहिताज्ज्ञानात् सम्यग् योगो ऽबिजायते / ज्ञानं च कर्मसहितं जायते दोषवर्जितम्
ຈາກປັນຍາທີ່ປະສານກັບການກະທຳອັນມີວິໄນ ໂຍຄະອັນຖືກຕ້ອງຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ແລະປັນຍາເອງ ເມື່ອຮ່ວມກັບກຳ ກໍເກີດຂຶ້ນໂດຍປາດຈາກດົດ (ຄວາມດ່າງພ້ອງ).
Verse 24
तस्मात् सर्वप्रयत्नेन तत्र तत्राश्रमे रतः / कर्माणीश्वरतुष्ट्यर्थं कुर्यान्नैष्कर्म्यमाप्नुयात्
ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມພະຍາຍາມທັງປວງ ຈົ່ງຢູ່ໃນອາສຣະມະ (ຂັ້ນຊີວິດ) ຂອງຕົນ ແລະອຸທິດຕົນຕໍ່ໜ້າທີ່. ຈົ່ງກະທຳກຳທັງຫມົດເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າ (Īśvara) ພໍພຣະໄທ; ເຊັ່ນນັ້ນຈຶ່ງບັນລຸ naiṣkarmya ຄືສະພາວະເຫນືອການກະທຳ.
Verse 25
संप्राप्य परमं ज्ञानं नैष्कर्म्यं तत्प्रसादतः / एकाकी निर्ममः शान्तो जीवन्नेव विमुच्यते
ເມື່ອໄດ້ຮັບປັນຍາສູງສຸດ ແລະ naiṣkarmya ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ ຜູ້ນັ້ນກາຍເປັນຜູ້ຢູ່ດຽວໃນການດຳລົງພາຍໃນ ບໍ່ຍຶດຕິດຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງ ສະຫງົບສຸກ ແລະພົ້ນທຸກໄດ້ແມ່ນແຕ່ຍັງມີຊີວິດ.
Verse 26
वीक्षते परमात्मानं परं ब्रह्म महेश्वरम् / नित्यानन्दं निराभासं तस्मिन्नेव लयं व्रजेत्
ຄວນເບິ່ງເຫັນພຣະປະຣະມາຕະມາ—ພຣະພຣະມັນສູງສຸດ, ພຣະມະເຫສະວະຣະ—ເປັນຄວາມສຸກອັນນິລັນດອນ ເຫນືອກວ່າຮູບປາກົດທັງປວງ; ແລະໃນພຣະອົງນັ້ນເທົ່ານັ້ນ ຄວນເຂົ້າສູ່ laya ຄືການຫຼວມລະລາຍໃນສະມາທິ.
Verse 27
तस्मात् सेवेत सततं कर्मयोगं प्रसन्नधीः / तृप्तये परमेशस्य तत् पदं याति शाश्वतम्
ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍໃຈທີ່ແຈ້ງໃສ ແລະສະຫງົບ ຄວນປະພຶດກັມມະໂຍກະເປັນນິດ; ເພື່ອໃຫ້ພຣະປະເມສະວະຣະພໍໃຈ ຈຶ່ງໄດ້ບັນລຸສະຖານະນິລັນດອນ (ພຣະທີ່ສູງສຸດ)។
Verse 28
एतद् वः सथितं सर्वं चातुराश्रम्यमुत्तमम् / न ह्येतत् समतिक्रम्य सिद्धिं विन्दति मानवः
ດັ່ງນີ້ ທັງໝົດແຫ່ງທຳນຽມອັນສູງສຸດຂອງອາສຣະມະສີ່ ໄດ້ຖືກວາງໄວ້ໃຫ້ພວກເຈົ້າແລ້ວ; ມະນຸດບໍ່ອາດພົບສິດທິ (ຄວາມສຳເລັດທາງວິນຍານ) ໂດຍການລ່ວງລະເມີດມັນໄດ້.
Frequently Asked Questions
Saṃnyāsa is authorized primarily by the rise of true knowledge (jñāna), realized discernment, and intense vairāgya; without dispassion, taking renunciation is said to lead to a fall.
It presents the normative expectation for a twice-born householder—proper marriage, prescribed sacrifices, and progeny—yet permits renunciation when overpowering dispassion makes household life untenable, even if customary sacrifices are incomplete.
Brahmārpaṇa is the inner offering in which the agent, action, and oblation are contemplated as Brahman; one acts without doership and offers deeds (or their fruits) to the Supreme, making karma itself a means toward purification and liberation.
Ordained duty performed without attachment to results purifies sin, yields serenity, and supports Brahman-realization; action bound to desire and fruit-binding attachment produces bondage, whereas niṣkāma karma can be liberative.
It speaks of the Supreme Self as highest Brahman and also as Maheśvara/Parameśvara, reflecting the Purāṇa’s Samanvaya tendency—uniting Vedāntic Brahman-realization with Īśvara-devotion vocabulary.