Uttara-bhāga: Entry into Liberating Knowledge (Brahma-vidyā) and Śiva–Viṣṇu Samanvaya
उपरिभाग (उत्तरभाग)
The Second Part
ອຸຕຕະຣະ-ພາກ (Upari-bhāga) ເປີດຂຶ້ນໂດຍຫັນຈາກການອະທິບາຍຈັກກະວານ ແລະ ການນັບມັນວັນຕະຣະ ໄປສູ່ ພຣະຫມະວິທະຍາ (Brahma-vidyā) ອັນທຳໃຫ້ສິ້ນສຸດສັງສາຣະ. ບັນດາລະສີ ເມື່ອພໍໃຈກັບການບັນຍາຍການສ້າງໂລກຈາກ ສວາຍັມພູວະ ມະນຸ ແລະ ການຂະຫຍາຍຂອງ ພຣະຫມານະດະ (brahmāṇḍa) ແລ້ວ ຈຶ່ງຂໍ “ຄວາມຮູ້ອັນສູງສຸດ” ທີ່ມີວັດຖຸປະສົງພຽງຢ່າງດຽວຄື ພຣະຫມັນ ເພື່ອຮູ້ແຈ້ງຄວາມຈິງສູງສຸດໂດຍກົງ. ກອບເລື່ອງເຂັ້ມຂຶ້ນ: ພຣະວະຍາສະ ເຂົ້າມາຍັງພິທີຍັດຍະສັດຕຣະ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ຍອມຮັບຈະຖ່າຍທອດຄຳສອນທີ່ເກີດຈາກສາຍການເຜີຍແຜ່ຂອງ ກູຣະມະ—ຄວາມຮູ້ທິບທີ່ພາໄປສູ່ການຫຼຸດພົ້ນ. ນີ້ເນັ້ນການຟັງດ້ວຍສັດທາ, ການພິຈາລະນາ ແລະ ການພາວະນາເພື່ອເຂົ້າເຖິງອາຕະມັນ. ພຣະວະຍາສະ ລະລຶກເຖິງຄຳຖາມຕົ້ນແບບທີ່ ບະດະຣິກາ ເມື່ອ ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ອາຈານໂຍຄະ ເຂົ້າໄປຫາ ນະຣະ-ນາຣາຍະນະ ເພື່ອຖາມເລື່ອງເຫດປັດໃຈ, ທາດທີ່ພາໃຫ້ເກີດການເກີດໃໝ່, ອາຕະມັນ, ພັນທະ ແລະ ມົກສະ. ຄຳສອນມີລັກສະນະໂຍຄະ-ເວດານຕະ ຊີ້ທາງສູ່ຄວາມຮູ້ແຈ້ງພາຍໃນ. ທ້າຍສຸດ ມີການປາກົດພ້ອມກັນຂອງ ພຣະວິສນຸ ແລະ ພຣະມະຫາເທວະ (ຊິວະ) ເປັນຈຸດສູງສຸດ. ພຣະວິສນຸ ມອບໝາຍໃຫ້ ຊິວະ ເຜີຍແຜ່ຄວາມຮູ້ເຖິງຕົນເອງ ທີ່ຊິວະຮູ້ຢ່າງສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ “ສະມັນວະຍະ” (samanvaya) ຂອງ ກູຣະມະປູຣານະ ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ: ພັກຕິແບບໄວສນະວະ, ການເຜີຍແຜ່ແບບໄຊວະ ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນດ້ວຍໂຍຄະ-ເວດານຕະ ຮ່ວມກັນໂດຍບໍ່ແຂ່ງຂັນ ເພື່ອນຳໄປສູ່ມົກສະ.
Adhyayas in Uttara Bhaga
Adhyaya 1
Commencement of the Upari-bhāga: The Sages Request Brahma-vidyā; Vyāsa Recalls the Badarikā Inquiry and Śiva–Viṣṇu Theophany
ຈົບພາກປູຣະວະ ແລ້ວ ເລື່ອງລາວເຂົ້າສູ່ພາກອຸປະຣິ. ບັນດາລິດສີທີ່ຊຸມນຸມກັນຢືນຢັນວ່າ ການສ້າງໂລກຈາກ ສະວາຍັມພູວະ ມະນຸ, ການຂະຫຍາຍຂອງ ພຣະຫມານະອັນດະ ແລະ ມັນວັນຕະຣະ ໄດ້ຖືກອະທິບາຍຄົບຖ້ວນແລ້ວ; ບັດນີ້ພວກເຂົາຂໍ ພຣະວິທະຍາສູງສຸດ ທີ່ທຳລາຍສັງສານ ແລະ ເຜີຍແຈ້ງ ພຣະພຣະຫມັນ ໂດຍກົງ. ສູຕະ ຍົກຍ້ອງ ວະຍາສະ ເປັນຜູ້ອະທິບາຍຄຳສອນທີ່ມຸ່ງສູ່ພຣະພຣະຫມັນ; ວະຍາສະ ມາຮອດພິທີສັດຣະ ໄດ້ຮັບການຕ້ອນຮັບ ແລະ ຕົກລົງຈະຖ່າຍທອດຄຳເຜີຍແຈ້ງທີ່ ວິສນຸ ໃນຮູບ ກູຣະມະ ເຄີຍກ່າວ ແລະ ສືບຈື່ຈຳຜ່ານສາຍຄູ-ສິດ. ວະຍາສະ ເລົ່າເຫດການເກົ່າທີ່ ບະດາຣິກາ: ສະນັດກຸມາຣະ ແລະ ຜູ້ຮູ້ຢູໂກະອື່ນໆ ມີຄວາມສົງໄສ ຈຶ່ງບຳເນັດຕະປະສະ ແລະ ເຂົ້າໄປຫາ ນະຣະ-ນາຣາຍະນະ. ພວກເຂົາຖາມເລື່ອງເຫດປັດໃຈຂອງຈັກກະວານ, ຫຼັກການທີ່ເຄື່ອນຍ້າຍເກີດຕາຍ, ຄວາມແທ້ຂອງ ອາດມັນ, ທຳມະຊາດຂອງ ໂມກສະ, ແລະ ຕົ້ນກຳເນີດຂອງສັງສານ. ຕໍ່ມາເກີດນິມິດຮ່ວມທີ່ ມະຫາເທວະ ປາກົດ; ລິດສີສັນລະເສີນ ສິວະ ເປັນເຫດປັດໃຈແຫ່ງສາກົນ. ວິສນຸ ຂໍໃຫ້ ສິວະ ເຜີຍແຈ້ງຄວາມຮູ້ແຫ່ງຕົນເອງໃນພຣະອົງ, ເພື່ອສ້າງອຳນາດແຫ່ງຄຳສອນ ແລະ ປູທາງສູ່ອະທິບາຍຢູໂກະ, ອາດມັນ, ແລະ ການຫຼຸດພົ້ນ ໃນບົດຕໍ່ໄປ (ສາຍ ອີສະວະຣະ-ຄີຕາ).
Adhyaya 2
Īśvara-gītā (Adhyāya 2) — Ātma-svarūpa, Māyā, and the Unity of Sāṅkhya–Yoga
ພາຍໃນຄໍາສອນ «ອີສະວະຣະ-ຄີຕາ» ພຣະເຈົ້າຊົງຂະຫຍາຍຄວາມລຶກຊຶ້ງໂດຍປະກາດວິຊາອາດຕະມະອັນລັບລຶກ ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຍາກຈະເຂົ້າໃຈ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ອາດມັນເປັນອັນດຽວ ຕັ້ງຢູ່ດ້ວຍຕົນເອງ ລະອຽດ ແລະອະມະຕະ ເປັນພະຍານພາຍໃນ ເກີນກວ່າຕະມັສ ແລະປະຕິເສດການເອົາຕົນໄປຜູກກັບທາດ ອິນທຣີ ຈິດ ປຣານ ແລະຄວາມເປັນຜູ້ກະທໍາ. ຄວາມຜູກມັດເກີດຈາກອະວິຊາ ແລະການສວມທັບ ຈົນເກີດອະຫັງກາຣ ກຳ ບຸນ–ບາບ ແລະການເກີດເປັນຮ່າງ. ດ້ວຍອຸປະມາແສງ–ມືດ, ອາກາດບໍ່ຖືກຄວັນແຕະຕ້ອງ, ແລະຜົນຶກທີ່ເຫັນສີຕາມພື້ນຮອງ ພຣະຄຳພີອະທິບາຍວ່າ ອາດມັນອັນບໍລິສຸດດູເໝືອນຖືກຈຳກັດໂດຍອຸປາທິ ເນື່ອງຈາກມາຍາ. ການຫຼຸດພົ້ນແມ່ນການຮູ້ແຈ້ງໂດຍກົງ ຜ່ານການຟັງ ການຄິດໄຕ່ຕອງ ການພິຈາລະນາ ແລະການຢູ່ໃນຍົກຕະຢ່າງບໍ່ຂາດຕອນ: ເຫັນສັດທັງປວງໃນອາດມັນ ແລະອາດມັນໃນສັດທັງປວງ ຈົນເຖິງສະມາທິ ກາຍວັນຍະ ແລະຄວາມປາຖະໜາໃນໃຈດັບສິ້ນ. ພຣະອົງຢືນຢັນວ່າ ສາງຂະຍະ ແລະ ໂຍກະ ມາບັນຈົບກັນ—ໂຍກະແມ່ນຄວາມຈົ່ງຈອງຈຸດດຽວ ແລະປັນຍາແມ່ນຜົນ—ພ້ອມເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຍຶດຕິດສິດທິ. ທ້າຍບົດເນັ້ນສາຍຸຊະ ແລະການບໍ່ກັບຄືນສຳລັບໂຍກີຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ ແລະຈຳກັດການຖ່າຍທອດໃຫ້ແກ່ລູກ ສິດ ຫຼືໂຍກີຜູ້ສົມຄວນ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ຄໍາເປີດເຜີຍອັນຖືກປົກປ້ອງຕໍ່ໄປກ່ຽວກັບມາຍາຂອງພຣະເຈົ້າ ແລະຄວາມສິ້ນສຸດແຫ່ງການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 3
Īśvara-gītā: Brahman as All-Pervading—Kāla, Prakṛti–Puruṣa, Tattva-Evolution, and Mokṣa
ສືບຕໍ່ຄໍາສອນໃນ Īśvara-gītā ພຣະເຈົ້າຊີ້ແຈງວ່າ ພຣະບຣະຫມັນສູງສຸດແຜ່ຊຶມຢູ່ທົ່ວທຸກສິ່ງ ບໍ່ມີອິນທຣີ ແຕ່ສ່ອງສະຫວ່າງຜ່ານອິນທຣີທັງປວງ ເກີນການປຽບທຽບ ແລະເກີນປຣະມານ ເປັນທີ່ພັກພາຍໃນຂອງສັດທັງຫມົດ. ຈາກນັ້ນພຣະອົງອະທິບາຍຈັກກະວານດ້ວຍສາມປະການທີ່ບໍ່ມີຈຸດເລີ່ມ: ປຣະທານ/ປຣະກຣິຕິ, ປຸຣຸສະ, ແລະ ກາລະ; ເວລາເປັນຜູ້ປະສານງານອັນເກີນໂລກ ທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການປະສົມປະສານ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງສາກົນ. ບົດນີ້ລຽງລໍາດັບວິວັດຕະການຂອງຕັດຕະວະຈາກ ມະຫັດ ຫາ ວິເສສະ ແລະອະທິບາຍ ອະຫັງກາຣະ ເປັນຄວາມຮູ້ສຶກ “ຂ້ອຍ” ທີ່ໃນປະສົບການໂລກີຍກໍເອີ້ນວ່າ ຊີວະ/ອັນຕະຣາຕະມາ. ສັງສາຣະເກີດຈາກ ອະວິເວກ ອັນເກີດຈາກການຄົບຄືນກັບປຣະກຣິຕິຕາມກາລະ. ກາລະຖືກກ່າວວ່າເປັນອົງອະທິປະໄຕ ສ້າງແລະຖອນຄືນສັດທັງຫມົດ ແຕ່ພຣະເຈົ້າຍັງເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງພາຍໃນ ແຫຼ່ງກໍາເນີດຂອງປຣານ ແລະເປັນຄວາມຈິງສູງສຸດເກີນປຣານ ແລະອາກາດລະອຽດ. ບົດນີ້ວາງພື້ນຖານໃຫ້ການສອນເລື່ອງມົກສະ ແລະວິໄນໂຍຄະ: ການແຍກແຍະນໍາໄປສູ່ການຮູ້ຈັກພຣະເຈົ້າເປັນສູງສຸດ ແລະໄດ້ຮັບການຫຼຸດພົ້ນ; ການສ້າງແລະປຣະລະຍະເກີດຂຶ້ນຕາມພຣະບັນຊາ ຜ່ານມາຍາ ແລະກາລະ.
Adhyaya 4
Īśvara-gītā: Bhakti as the Supreme Means; the Three Śaktis; Non-compelled Lordship
ເພື່ອປິດທ້າຍອັດຍາຍກ່ອນ ພຣະອົງກັບມາສອນອີກ ໂດຍປະກາດພຣະມະຫິມາຂອງ «ເທວະເທວາ» ຜູ້ເປັນຕົ້ນກໍາເນີດຂອງທຳມະ ແລະ ລະບຽບໂລກະຈັກ. ພຣະອົງກ່າວວ່າ ຖ້າຂາດພັກຕິອັນສູງສຸດ ການບໍາເພັນຕະປະ, ການໃຫ້ທານ, ແລະ ພິທີກຳຈະບໍ່ອາດຮູ້ຈັກພຣະອົງໄດ້ ແມ່ນວ່າພຣະອົງສະຫຼອງຢູ່ທົ່ວໄປ ແລະ ເປັນພະຍານພາຍໃນທີ່ໂລກບໍ່ຮັບຮູ້. ຄໍາສອນຍືນຢັນການສັນລະເສີນຕາມເວດ ແລະ ຍັດຍະ (yajña) ແຕ່ຊີ້ວ່າຜົນທັງປວງຢູ່ທີ່ພຣະອົງຜູ້ດຽວ ເປັນຜູ້ຮັບແລະຜູ້ໃຫ້ຜົນ. ພຣະອົງປະທານຄໍາຮັບຮອງວ່າ “ຜູ້ມີພັກຕິຂອງເຮົາບໍ່ເຄີຍພິນາດ” ແລະ ພັກຕິສາມາດຊ່ວຍກູ້ພົ້ນໄດ້ເກີນຂອບເຂດສັງຄົມ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ປະພຶດຜິດ ຖ້າພັກຕິໝັ້ນຄົງ. ຕໍ່ມາພຣະອົງອະທິບາຍພຣະອົງເປັນຄູ (guru) ຜູ້ປົກປ້ອງ ແລະ ເຫດປັດໃຈອັນສູງສຸດທີ່ບໍ່ຖືກສຳສາຣະແຕະຕ້ອງ; ນໍາເຂົ້າແນວຄິດມາຍາ ແລະ ວິທະຍາ (Vidyā) ທີ່ທໍາລາຍຄວາມຫຼົງໃນໃຈຂອງໂຢກີ. ຈາກນັ້ນມີຫຼັກສັກຕິ 3 ປະການ—ພຣະພຣະຫມາສໍາລັບການສ້າງ, ນາຣາຍະນະສໍາລັບການຄ້ຳຈຸນ, ຣຸດຣະ/ກາລະສໍາລັບການທໍາລາຍ—ເພື່ອນໍາໄປສູ່ໂຢກະຂັ້ນສູງ: ນິຣວິກັລປະສະຫມາທິ, ພຣະອົງເປັນຜູ້ດົນໃຈພາຍໃນ, ແລະ ການຖ່າຍທອດຄວາມລັບອັນມີຮາກເວດໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄຸນສົມບັດເທົ່ານັ້ນ.
Adhyaya 5
Rudra’s Cosmic Dance and the Recognition of Rudra–Nārāyaṇa Unity (Īśvara-gītā Continuation)
ຫຼັງຈາກປິດທ້າຍຄໍາສອນກ່ອນ ວະຍາສະເລົ່າວ່າ ພຣະເຈົ້າສູງສຸດແຫ່ງໂຍຄີ ປາກົດການຟ້ອນລໍາອັນເທວະດາໃນຟ້າອັນບໍລິສຸດ. ນັກບວດພຣາຫມັນເຫັນ ອີສານ/ມະຫາເທວະ ມີພຣະວິສນຸຢູ່ຄຽງຂ້າງ ແລະວິໄສທັດນັ້ນຖືກພັນລະນາເປັນຊັ້ນໆດ້ວຍບົດສັນລະເສີນ: ຣຸດຣະເປັນແສງບໍລິສຸດທີ່ໂຍຄີຮູ້ຈັກ, ເປັນຮູບຄອບຄຸມຈັກກະວານທີ່ນ່າຢ້ານແຕ່ໃຫ້ການປົດປ່ອຍ ທັງຄອບຄຸມແລະເກີນກວ່າພຣະພົມມະອັນດາ, ແລະເປັນປະສຸປະຕິຜູ້ລະລາຍຄວາມຢ້ານທີ່ເກີດຈາກອະວິຊາ. ພວກທ່ານຈຶ່ງຮັບຮູ້ວ່າ ນາຣາຍະນະ ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະເປັນອັນດຽວກັນໃນສາລະກັບ ອີສະວະຣະ ຈົນບັນລຸເປົ້າໝາຍທາງວິນຍານ. ມີການລຽນຊື່ລະດັບຣິຊີຜູ້ນັບຖື ແລ້ວພວກທ່ານສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າດ້ວຍ «ໂອມ» ປະກາດວ່າພຣະອົງແມ່ນອາດຕະພາຍໃນ ແຫຼ່ງກໍາເນີດຂອງພຣະພົມ (ຫິຣັນຍະຄະຣະພະ) ແລະເປັນຕົ້ນກໍາເນີດ-ທີ່ພັກພິງຂອງເວດ ພ້ອມທັງປາກົດເປັນ ຣຸດຣະ, ຫະຣິ, ອັກນິ, ອິນດຣະ, ເວລາ ແລະ ຄວາມຕາຍ. ພຣະອົງຖອນຮູບລຳພັງອັນເກີນໂລກ ແລະສະຖິດໃນປະກຣິຕິ; ພວກຣິຊີທັງຫຼາຍທັງປະຫລາດໃຈແລະພໍໃຈ ຈຶ່ງຂໍຄໍາສອນເພີ່ມເຕີມເກືອບກັບຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະຄວາມນິລັນດອນຂອງ ສັງກະຣະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 6
Īśvara-gītā: Antaryāmin, Kāla, and the Divine Ordinance Governing Creation, Preservation, and Pralaya
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກຄໍາສອນ Īśvara-gītā ໃນ Uttara-bhāga, ພຣະອີສະວະຣະໄດ້ກ່າວແກ່ບັນດາລະສີວ່າ ຄວາມຈິງທີ່ວິດາຮູ້ຈັກຄື ພຣະເຈົ້າສູງສຸດເປັນຜູ້ສ້າງ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ແລະຜູ້ລະລາຍໂລກທັງປວງແຕ່ພຽງອົງດຽວ. ພຣະອົງອະທິບາຍວ່າ ການປາກົດອັນສະຫງ່າງາມເປັນການສະແດງຕົວຢ່າງຜ່ານ Māyā, ແຕ່ແທ້ຈິງພຣະອົງສະຖິດເປັນ antaryāmin ຢູ່ກາງໃນສັດທັງຫມົດ ໂດຍບໍ່ແຜ່ກະຈາຍເປັນວັດຖຸ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງລໍາດັບຈັກກະວານ-ເທວະວິທະຍາ: kriyā-śakti ຂອງພຣະອົງຂັບເຄື່ອນກິດຈະກໍາທັງປວງ; kāla (ເວລາ) ແມ່ນຮູບແບບການດໍາເນີນຂອງພຣະອົງ ທີ່ເຄື່ອນຈັກກະວານຜ່ານ kalā. ການສ້າງເລີ່ມເມື່ອ Māyā ຖືກກະຕຸ້ນ ແລະ Pradhāna ກັບ Puruṣa ປະສານກັນ ເກີດ tattva ຈາກ Mahat ເປັນຕົ້ນ. ຈາກພຣະອົງເກີດ Hiraṇyagarbha ແລະພາລະກິດຂອງ Brahmā; Nārāyaṇa ຄຸ້ມຄອງ ແລະ Rudra ລະລາຍຕາມພຣະບັນຊາ ສະແດງຄວາມກົງກັນ (samanvaya) ລະຫວ່າງ Vaiṣṇava ແລະ Śaiva. ບົດນີ້ຍັງລຽງລໍາດັບເທວະດາ, Manus, ການແບ່ງເວລາ, ໂລກ ແລະ brahmāṇḍa ນັບບໍ່ຖ້ວນຢູ່ໃຕ້ພຣະບັນຍັດຂອງພຣະອົງ; ສຸດທ້າຍປະກາດວ່າທຸກສິ່ງແມ່ນ Śakti ຂອງພຣະອົງ ແລະຄວາມຮູ້ທີ່ປົດປ່ອຍພາຍໃຕ້ການປົກຄອງຂອງ Maheśa ຊ່ວຍໃຫ້ jīva ພົ້ນຈາກ saṃsāra, ປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປອະທິບາຍດ້ານການປະຕິບັດ ແລະການພິຈາລະນາສູງສຸດນີ້។
Adhyaya 7
Īśvara-gītā: Vibhūtis of the Supreme Lord and the Paśu–Paśupati Doctrine of Bondage and Release
ບົດ «ອີສະວະຣະ-ຄີຕາ» ໃນພາກອຸດຕະຣະດຳເນີນຕໍ່: ພຣະເຈົ້າຊີ້ແຈງແກ່ລະດູສີທັງຫຼາຍວ່າ ຄວາມຮູ້ແຈ້ງໃນພຣະສູງສຸດ (ປະຣະເມດຖິນ) ເທົ່ານັ້ນທີ່ດັບການເກີດໃໝ່. ພຣະອົງນິຍາມພຣະພຣະຫມັນວ່າ ເຫນືອໂລກ, ບໍ່ມີສ່ວນ, ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ, ເປັນຄວາມສຸກອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ ແລະຖິ່ນພຳນັກສູງສຸດນັ້ນແມ່ນຂອງພຣະອົງເອງ. ຕໍ່ມາເປັນບັນຊີວິພູຕິອັນກວ້າງໃຫຍ່ ປະກາດພຣະອົງເປັນສູງສຸດໃນທົ່ວທຸກຫມວດ: ເທວະ (ສິວະ, ວິສນຸ, ອັກນິ, ອິນທຣະ), ລະດູສີ (ວະສິດຖະ, ວະຍາສະ, ກະປິລະ), ການນັບເວລາ (ກັລປະ, ຍຸກະ), ພູມສັກສິດ (ພຣະຫມາວັດຕະ, ອະວິມຸກຕະກະ) ແລະຮູບແຫ່ງພຣະເວດ (ກາຍະຕຣີ, ປຣານະວະ, ປຸຣຸສະ-ສູກຕະ). ຈາກນັ້ນຫັນໄປຫາທິດສະດີ ປະສຸ–ປະສຸປະຕິ: ສັດທັງຫຼາຍຖືກມາຍາຜູກມັດ ແລະບໍ່ມີຜູ້ປົດປ່ອຍນອກຈາກອາຕະມັນສູງສຸດ. ມີແບບຮຽບຮຽງຄ້າຍສາງຂະຍະ: ຕັດຕະວະ, ຄຸນ, ອິນທຣີຍະ, ຕັນມາຕຣະ, ປຣະທານ/ອະວະຍັກຕະ, ກິເລດ 5 ແລະບ່ວງຜູກສອງຢ່າງ ທຳ/ອະທຳ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນອັດວິຕະແບບເທວະນິຍົມ: ພຣະອົງແມ່ນປຣະກຣິຕິແລະປຸຣຸສະ, ທັງຄວາມຜູກມັດແລະຜູ້ຜູກ, ທັງເຊືອກແລະຜູ້ຖືກຜູກ—ບໍ່ອາດຮູ້ເປັນວັດຖຸ ແຕ່ເປັນພື້ນຖານແຫ່ງການຮູ້ທັງປວງ ເພື່ອນຳໄປສູ່ການອະທິບາຍມົກສະ ແລະຍົກະໃນຕອນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 8
Īśvara-gītā: The Supreme Lord as Brahman, the Source of Creation, and the Inner Self
ສິ້ນສຸດອັດຍາຍກ່ອນ ອີສະວະຣະປະກາດຄໍາສອນທີ່ລັບລຶກກວ່າເພື່ອຂ້າມພົບພາບສັງສາຣະ. ພຣະອົງຊີ້ຕົນເອງເປັນພຣະພຣະມັນອັດວິຕ—ສະງົບ, ອະນັນຕະ, ບໍ່ມີມົນທິນ—ແລ້ວອະທິບາຍການປາກົດຜ່ານມາຍາ: ວາງເມັດພັນໃນ «ຄັນ» ຂອງພຣະພຣະມັນອັນກວ້າງໃຫຍ່ ເກີດພຣະທານາ ແລະ ປຸຣຸສະ, ມະຫັດ, ພູຕາດິ, ຕັນມາຕຣາ, ມະຫາພູຕະ ແລະ ອິນທຣິຍະ ຈົນເຖິງໄຂ່ຈັກກະວານອັນສະຫວ່າງ ແລະການເກີດຂອງພຣະພຣະມາທີ່ໄດ້ຮັບພະລັງຈາກສັກຕິທິບ. ແມ່ນວ່າພຣະອົງແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນສັດທັງປວງ ແຕ່ພວກເຂົາບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະບິດາເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ. ຕໍ່ມາຫັນໄປສູ່ທັດສະນະແຫ່ງການພົ້ນ: ຜູ້ເຫັນຈິງເຫັນພຣະອົງອະມະຕະຢູ່ເທົ່າກັນໃນສັດທັງປວງ ຈຶ່ງບໍ່ເຮັດຮ້າຍຕົນ ແລະບັນລຸຄວາມເກີນໂລກ. ອັດຍາຍນີ້ຍັງແນະນໍາຫຼັກລະອຽດ 7 ປະການ (ຕັນມາຕຣາ, ມະນະ, ອາຕະມັນ) ແລະ «ລະບົບ 6 ປະການ» ຂອງມະຫາເທວະ ກໍານົດຄວາມຜູກມັດເປັນການນໍາພຣະທານາໄປໃຊ້ຜິດ (ວິນິໂຢກ). ທ້າຍສຸດ ສອນເອກະພາບ: ເຫນືອກວ່າພະລັງງານຊ່ອນເຊື່ອງຂອງປຣະກຣິຕິ ມີມະເຫສະວະຣະສູງສຸດພຽງອົງດຽວ ມີຄຸນລັກສະນະຈໍາເປັນ 6 ປະການ ແລະຮູ້ໄດ້ໃນ «ຖໍ້າລັບ» ໃນຫົວໃຈເປັນເປົ້າໝາຍສູງສຸດ; ຈາກນັ້ນຈຶ່ງຕໍ່ໄປສູ່ການປະຕິບັດໂຢກ/ຍານະຢ່າງມີວິໄນຕາມທັດສະນະອັດວິຕນີ້.
Adhyaya 9
Iśvara on Māyā, the Unmanifest, and the Viśvarūpa of the One Supreme
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນແນວ «ອີສະວະຣະ-ຄີຕາ» ໃນອຸຕຕະຣະ-ພາກ ເມື່ອພວກລະສີຖາມວ່າ ພຣະສູງສຸດຜູ້ບໍ່ມີສ່ວນແບ່ງ ບໍ່ມີມົນທິນ ນິລັນດອນ ແລະບໍ່ມີການກະທໍາ ຈະເປັນ «ວິສະວະຣູປະ» ຮູບແຫ່ງຈັກກະວານໄດ້ແນວໃດ. ອີສະວະຣະຕອບວ່າ ບໍ່ມີຄວາມເປັນຈິງອິດສະຫຼະນອກຈາກພຣະອົງ: ໂລກປາກົດດ້ວຍມາຍາ ອັນອາໄສຢູ່ເທິງອາຕະມັນ ແລະເຮັດວຽກຢູ່ເທິງອະວະຍັກຕະ (ອັນບໍ່ປາກົດ). ບົດນີ້ວາງລໍາດັບມະຕະຟິຊິກ: ອະວະຍັກຕະຖືກສັນລະເສີນເປັນແສງອັນບໍ່ເສື່ອມ ແລະອານັນທະ ແຕ່ອີສະວະຣະຊີ້ວ່າ ພຣະອົງແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ເຫນືອຄວາມເປັນສອງ. ຄໍາສອນປະສານເອກະພາບກັບພະຫຼາຍ: ອົງດຽວບໍ່ແບ່ງ ແຕ່ຖືກເຫັນເປັນແບ່ງດ້ວຍເສັ້ນທາງຕ່າງໆ; ມີແຕ່ວິທີທີ່ຖືກຕ້ອງເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງໄດ້ສາຍຸຊະ (ການຮ່ວມເປັນອັນດຽວ). ຕໍ່ມາພາສາແນວອຸປະນິຊັດ: ພຣະພຣະຫມັນແມ່ນແສງແຫ່ງແສງທັງປວງ ເປັນຜ້າທີ່ຖັກທໍ່ຈັກກະວານ ເຫນືອຄໍາເວົ້າແລະໃຈ ແລະສິ້ນສຸດດ້ວຍການຫຼຸດພົ້ນຜ່ານຄວາມຮູ້ຕົງ ແລະການຮູ້ຕົນພາຍໃນຊໍ້າໆ. ທ້າຍບົດກະຕຸ້ນໃຫ້ຮັກສາເປັນຄວາມລັບ ແລະປົກປ້ອງຄວາມຮູ້ອັນຫາຍາກນີ້ ເພື່ອປູທາງໄປສູ່ອະທິບາຍຍົກະ ແລະຫຼັກທຳໃນບົດຕໍ່ໆໄປ.
Adhyaya 10
The True Liṅga as Formless Brahman — Self-Luminous Īśa and the Yoga of Liberation
ເລີ່ມດ້ວຍການປິດຢ່າງເປັນທາງການຂອງບົດກ່ອນ ຄໍາສອນໃນ «ອີສະວະຣະ-ຄີຕາ» ດໍາເນີນຕໍ່ ໂດຍພຣະເຈົ້າຊີ້ວ່າ «ລິງຄະ» ສູງສຸດບໍ່ແມ່ນເຄື່ອງໝາຍວັດຖຸ ແຕ່ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນອະຮູບ ບໍ່ປາກົດ ເປັນຈິດສໍານຶກສ່ອງແສງດ້ວຍຕົນເອງ ເຫນືອກວ່າຄຸນະທັງສາມ ແລະເປັນພື້ນເຫດຂອງທຸກສິ່ງ. ພຣະອົງບໍ່ອາດຖືກຮູ້ໄດ້ດ້ວຍວິທີຮູ້ທົ່ວໄປ; ມີແຕ່ປັນຍາບໍລິສຸດ ລະອຽດ ແລະບໍ່ແບ່ງຄວາມຄິດ ຈຶ່ງເຜີຍໃຫ້ເຫັນພຣະເຈົ້າເປັນອາດມັນຂອງຕົນ. ຍອກຄີຜູ້ຮູ້ແຈ້ງ—ຈະເຂົ້າຫາດ້ວຍສະມາທິອະທະວະຍະ ຫຼືດ້ວຍພັກຕິທີ່ໝັ້ນຄົງເຫັນອົງດຽວເປັນຮູບດຽວຫຼືຫຼາຍຮູບ—ຢູ່ພາຍໃນຢ່າງສະຫງົບ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນຕົນ. ການຫຼຸດພົ້ນຖືກເອີ້ນດ້ວຍນາມຫຼາຍ (ນິຣວານ, ພຣະຫມັນເອກະຕາ, ໄກວັນຍະ) ແລະຈົບດ້ວຍການເອີ້ນພຣະສູງສຸດວ່າ ປະຣະມະສິວະ/ມະຫາເທວະ. ບົດນີ້ໃຊ້ມໍຕີຟ «ແສງສ່ອງດ້ວຍຕົນເອງ» ທີ່ດວງອາທິດ ດວງຈັນ ແລະໄຟບໍ່ອາດສ່ອງໄດ້ ເພື່ອຊີ້ຄວາມເຫນືອໂລກ ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍການເຊີນໃຫ້ຝຶກຍອກຄະຢ່າງໂດດດ່ຽວ ບໍ່ຂາດຕອນ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປອະທິບາຍວິທີ (ອຸປາຍະ) ວິໄນ ແລະການປະສານ ຍານ-ພັກຕິ-ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນຍອກຄະ.
Adhyaya 11
Īśvara-Gītā (continued): Twofold Yoga, Aṣṭāṅga Discipline, Pāśupata Meditation, and the Unity of Nārāyaṇa–Maheśvara
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກກະແສ «ອີສະວະຣ‑ຄີຕາ» ພຣະອີສະວະຣສອນໂຍຄະອັນຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ ທີ່ເຜົາບາບ ແລະນໍາໄປສູ່ການເຫັນອາດຕະຕົນໂດຍກົງ ແລະນິຣວານ. ໂຍຄະຖືກກໍານົດເປັນສອງຢ່າງ: ອະພາວະ‑ໂຍຄະ (ການຢຸດການປຸງແຕ່ງ/ຄວາມວ່າງ) ແລະມະຫາໂຍຄະ/ພຣະຫມ‑ໂຍຄະ ອັນສູງສຸດ ຈົນເຫັນພຣະເຈົ້າຜູ້ແຜ່ຊຶມທົ່ວສັບພະສິ່ງ. ບົດນີ້ຈັດລະບົບອັດຖາງຄະ‑ໂຍຄະ: ຍະມະ‑ນິຍະມະ (ອະຫິງສາ, ສັດຍະ, ອະສະເຕຍ, ພຣະຫມະຈະຣິຍະ, ອະປະຣິຄຣາຫ; ຕະປະສ, ສະວາດຫຍາຍ, ສັນໂຕສະ, ສໍາອາດ, ອີສະວະຣ‑ບູຊາ) ຕາມດ້ວຍປຣານາຍາມະ (ມາດຕຣາ, “ມີເມັດ/ບໍ່ມີເມັດ”, ວິທີຜູກກັບຄາຍະຕຣີ), ປຣະຕະຍາຫາຣະ, ທາຣະນາ, ທຽນ, ແລະສະມາທິ (ອັດຕາສ່ວນເວລາ). ກໍານົດອາສະນະ ແລະສະຖານທີ່ຝຶກ ພ້ອມການພິຈາລະນາສໍາຄັນ 2 ຢ່າງ (ດອກບົວທີ່ກະຫຼອດຫົວ ແລະດອກບົວທີ່ຫົວໃຈ) ອີງໃສ່ «ໂອມ» ແລະແສງອະມະຕະ ນໍາເຂົ້າສູ່ປາສຸປະຕະ‑ປຣະຕິບັດ (ຂີ້ເທົ່າອັກນິໂຫຕຣະ, ມັນຕຣະ, ອີຊານະເປັນແສງສູງສຸດ). ຕໍ່ມາຂະຫຍາຍໄປຫາພັກຕິ ແລະກັມມະ‑ໂຍຄະ: ສະລະຜົນ, ມອບຕົນແດ່ພຣະເຈົ້າ, ບູຊາລິງຄະທຸກບ່ອນ, ແລະຈະປະ «ໂອມ/ຊະຕະຣຸທຣີຍະ» ຈົນວາລະສຸດທ້າຍ; ວາຣານາສີຖືກສັນລະເສີນເປັນສະຖານທີ່ໃຫ້ພົ້ນ. ມີການປະສານຄໍາສອນ: ພຣະສິວະປະກາດນາຣາຍະນະເປັນການປາກົດສູງສຸດຂອງພຣະອົງ ແລະກ່າວວ່າການເຫັນຄວາມບໍ່ແຕກຕ່າງຈະຢຸດການເກີດໃໝ່ ແຕ່ການແບ່ງນິກາຍນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກຕໍ່າ. ທ້າຍບົດກ່າວເຖິງສາຍສືບຄູ‑ສິດ, ຂໍ້ຫ້າມເຜີຍແຜ່/ຄຸນສົມບັດ, ແລະເປີດທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປເມື່ອລິສີຂໍຄໍາສອນກັມມະ‑ໂຍຄະເພີ່ມ.
Adhyaya 12
Karma-yoga Discipline for the Twice-born: Upanayana, Upavīta Conduct, Guru-veneration, and Alms-regimen
ໃນກະແສຄໍາສອນ Īśvara-gītā ຂອງ Uttara-bhāga ຍັງດໍາເນີນຕໍ່, Vyāsa ນໍາເສີນ “ຄໍາສອນອັນຖາວອນ” ວ່າດ້ວຍ karma-yoga ສໍາລັບ brāhmaṇa ແລະຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ, ສືບທອດຜ່ານ Manu ໃນສາຍ āmnāya. ຈາກນັ້ນເຂົ້າສູ່ວິໄນ brahmacarya: ເວລາແລະພິທີ upanayana, ວັດຖຸແລະວິທີນຸ່ງສາຍສັກສິດ (upavīta/nivīta/prācīnāvīta), ແລະເຄື່ອງໝາຍນັກຮຽນ (ໄມ້ທ່ອນ, ສາຍຄາດ, ໜັງ/ເສື້ອຜ້າ). ເນັ້ນພັນທະປະຈໍາວັນ: sandhyā ເຊົ້າ-ແລງ, ພິທີໄຟ, ອາບນ້ໍາ, ບູຊາແກ່ devas/ṛṣis/pitṛs, ແລະມາລະຍາດການຄໍານັບ (abhivādana) ພ້ອມຄໍາເອີ້ນທີ່ຖືກຕ້ອງ. ຈັດລໍາດັບ “ຄູ/ກູຣູ” ຈາກພໍ່ແມ່, ອາຈານ, ຜູ້ເຖົ້າ, ກະສັດ, ຍາດພີ່ນ້ອງ ໄປຈົນຍົກແມ່ແລະພໍ່ເປັນສູງສຸດ; ການເຮັດໃຫ້ທ່ານພໍ່ແມ່ພໍໃຈແມ່ນການສໍາເລັດທໍາ. ທ້າຍບົດກໍານົດກົດ bhaikṣya (ຂໍທານ), ການສໍາລວມໃນການກິນ, ທິດທາງເວລາກິນ, ແລະ ācamana, ເພື່ອເປັນຖານໃຫ້ຄວາມບໍລິສຸດພາຍນອກແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃນໂຍກະ.
Adhyaya 13
Ācamana-vidhi, Śauca, and Conduct Rules for Study, Eating, and Bodily Functions
ຫຼັງຈາກຈົບບົດກ່ອນ ວະຍາສະສືບຕໍ່ຄຳສອນທາງທຳມະໃນອຸຕຕະຣະພາກ ໂດຍວາງລະບຽບຄວາມບໍລິສຸດພິທີກຳ ທີ່ມີ «ອາຈະມະນະ» (ຈິບນ້ຳພິທີ) ເປັນແກນ. ບົດນີ້ລຽງເວລາທີ່ບໍ່ຄວນເລີ່ມສະວດວິດ ແລະເວລາທີ່ຕ້ອງຊຳລະໃໝ່ (ຫຼັງນອນ, ຫຼັງອາບນ້ຳ, ສຳຜັດຂອງບໍ່ສະອາດ, ຫຼືການຄົບຄ້າທີ່ເຮັດໃຫ້ເປື້ອນ). ຕໍ່ມາກຳນົດທ່ານັ່ງ, ມາດຕະຖານນ້ຳ ແລະຂໍ້ຫ້າມທີ່ເຮັດໃຫ້ຄຳສັກສິດ ຫຼືອາຈະມະນະເສຍ (ຄຸມຫົວ, ໃສ່ເກີບ, ນັ່ງບໍ່ຖືກ, ໃຈຟຸ້ງຊ່ານ). ອະທິບາຍຕີຣຖະໃນມື (ບຣະຫມ, ປິຕຣ, ໄດວ, ປຣາຊາປັດຍະ, ອາຣສະ) ແລະຂັ້ນຕອນອາຈະມະນະທີ່ເຊື່ອມການແຕະແຕ່ລະຈຸດກັບເທວະທີ່ພໍໃຈ. ທ້າຍສຸດມີກົດເກນເລື່ອງອາຫານແລະຄວາມເປື້ອນ (ອຸຈຊິດຕະ), ການຈັດການນ້ຳຢອດ, ຂໍ້ຜ່ອນຜັນຍາມຈຳເປັນ, ສະຖານທີ່/ທິດທາງສຳລັບຂັບຖ່າຍ ແລະແຫຼ່ງດິນ-ນ້ຳສຳລັບຊຳລະ ເພື່ອວາງພື້ນຖານວິນັຍປະຈຳວັນໃນທາງທຳມະ.
Adhyaya 14
Brahmacārin-Dharma: Guru-Sevā, Daily Vedic Study, Gāyatrī-Japa, and Anadhyāya Regulations
ສືບຕໍ່ຈາກຄໍາສອນເກືອບການກຽມຕົວຢ່າງມີວິໄນເພື່ອຮຽນຮູ້ສິ່ງສັກສິດ ບົດນີ້ຈັດລະບົບພຣະຫມະຈາຣິຍະເປັນການຝຶກຊີວິດ: ມາລະຍາດກາຍ, ການສຳລວມວາຈາ, ແລະກົດເກນການຢູ່ໃກ້ຄູອາຈານ ເປັນຮາກຖານຂອງການສືບທອດເວດ. ຈາກການຮັບໃຊ້ສ່ວນຕົວ (ນໍ້າ, ຄຸສະ, ດອກໄມ້, ໄມ້ຟືນ; ຄວາມສະອາດພິທີ; ອອກບິນດະບາດ) ຂະຫຍາຍໄປສູ່ຈັນຍາບັນແຫ່ງການລະວາງ ແລະຂອບເຂດສັງຄົມເພື່ອຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດແລະສະມາທິ. ຈຸດສຸດທ້າຍແມ່ນລະບຽບການຮຽນຢ່າງເຕັກນິກ: ຫັນໜ້າໄປທາງເໜືອ, ຂໍອະນຸຍາດຈາກຄູ, ປຣານາຍາມ, ພິຈາລະນາປຣະນະວະ(ໂອມ), ແລະຍົກຍ້ອງກາຍັດຣີເປັນຈະປະ-ຍັດຍະ ມີນໍ້າໜັກເທົ່າກັບເວດທັງສີ່. ທ້າຍສຸດ ມີປະຕິທິນແລະລາງບອກເຫດສໍາລັບອະນາທະຍາຍ (ຕ້ອງຢຸດການສະດຸດທ່ອງ) ອະທິບາຍວ່າເປັນ “ຊ່ອງຮົ່ວ” ທີ່ອາດນໍາໄພມາ; ແຕ່ຍົກເວັ້ນໃຫ້ຮຽນຕໍ່ໄດ້ໃນ ເວດາງຄະ, ອິຕິຫາສະ–ປຸຣານະ, ແລະ ທັມມະສາດ. ຄວາມໝາຍທາງເລື່ອງຄື ການເຄື່ອນຈາກວິໄນພາຍນອກໄປສູ່ການປະຕິບັດໂຍຄະ–ເວດານຕະຂັ້ນສູງ ເມື່ອຊີວິດບໍລິສຸດຊ່ວຍໃຫ້ການພິຈາລະນາມັ່ນຄົງ ແລະບັນລຸສະພາບອະມະຕະອັນເປັນມົງຄຸນ.
Adhyaya 15
Snātaka and Gṛhastha-Dharma: Conduct, Marriage Norms, Daily Rites, and Liberating Virtues
ຫຼັງຈາກສິ້ນສຸດຕອນກ່ອນ (ບົດທີ 14 ຈົບໃນວັກເປີດ) ວະຍາສະໄດ້ຫັນໄປສູ່ການສອນທຳມະແບບຂໍ້ກຳນົດ ເນັ້ນເຖິງ “ສນາຕະກະ” ຜູ້ສຳເລັດການຮຽນວິດທະຍາເວດ ແລະຄວນເຂົ້າພິທີອາບນ້ຳສຸດທ້າຍ (ສະມາວັດຕະນະ)। ບົດນີ້ອະທິບາຍເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກຂອງຊີວິດມີວິໄນ—ໄມ້ທ່ອນ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ສາຍສັກສິດ, ກະມັນດະລຸ, ຄວາມສະອາດ, ການປະດັບຢ່າງພອດດີ—ພ້ອມຂໍ້ຫ້າມເພື່ອຮັກສາຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມສຸພາບ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງໜ້າທີ່ຄົນເຮືອນ: ການແຕ່ງງານຕາມຂອບເຂດທຳມະ (ຫຼີກສາຍເລືອດຝ່າຍແມ່ແລະໂຄດຣະ), ການຄອບຄູ່ຢ່າງມີລະບຽບໂດຍຄຳນຶງວັນຕິຖິທີ່ຫ້າມ, ແລະການຕັ້ງໄຟເຮືອນພ້ອມບູຊາປະຈຳວັນແດ່ອັກນິ (ຊາຕະເວດັສ). ຂໍ້ຄວາມຍ້ຳວ່າການລະເລີຍໜ້າທີ່ເວດນຳໄປສູ່ພົບນະລົກ; ແຕ່ການຮັກສາສັນທະຍາ, ບຣະຫມະຍັດຍະ, ຈະປະສາວິຕຣີ, ສຣາດທະ, ແລະຄວາມເມດຕາ ຈະຍົກຂຶ້ນສູ່ບຣະຫມະໂລກ ແລະກະທັ້ງຄວາມຫຼຸດພົ້ນ. ທ້າຍບົດກຳນົດຄຸນທຳ—ຄວາມອົດທົນ, ເມດຕາ, ຄວາມຈິງ, ຍານ/ວິຍານ, ການຄວບຄຸມຕົນ—ແລະປະກາດວ່າ ທຳມະເປັນພຣະເຈົ້າແລະເປັນທີ່ພຶ່ງ. ມີຟະລະສຣຸຕິວ່າຜູ້ອ່ານຫຼືສອນບົດນີ້ຈະໄດ້ກຽດໃນບຣະຫມະໂລກ, ແລະເປີດທາງໄປສູ່ການພິຈາລະນາພາຍໃນແນວໂຍກ-ເວດານຕະ (ຮູ້ອາດຕະມັນແລະອີສະວະຣະ) ເປັນຈຸດສຸດທ້າຍຂອງວັນນາສຣະມະ.
Adhyaya 16
Dharma of Non-Injury, Non-Stealing, Purity, and Avoidance of Hypocrisy (Ācāra and Saṅkarya-Nivṛtti)
ບົດນີ້ເປີດດ້ວຍການປິດອັດຍາຍ 15 ແລະສືບຕໍ່ຄໍາສອນທາງທຳຂອງວະຍາສະໃນອຸດຕະຣະພາກ. ຄໍາສອນຖືກຮວບຮວມເປັນຄູ່ມືອາຈາຣະ: ອະຫິງສາ, ສັດຍະ, ອະສເຕຍ ຖືກກໍານົດດ້ວຍກໍລະນີຂອບເຂດ—ການລັກແມ່ນແມ່ນແຕ່ຫຍ້າ, ນ້ໍາ, ຫຼືດິນ; ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຫນັກຂອງການຍຶດຊັບຂອງເທວະ ແລະຊັບຂອງພຣາຫມະນ. ມີການຜ່ອນຜັນຈໍາກັດສໍາລັບນັກເດີນທາງທີ່ຕົກທຸກຍາກ. ຕໍ່ມາບົດຫັນໄປຫາທຳພາຍໃນ: ຕໍ່ຕ້ານການໃຊ້ວຣະຕະເພື່ອປົກປິດບາບ, ຄວາມໜ້າຊື່ນໃຈແບບ “ແມວ” ຂອງຜູ້ສະຫລະປອມ, ແລະຄວາມພິນາດທາງວິນຍານຈາກການດ່າວ່າເວດ, ເທວະ, ແລະຄູບາອາຈານ. ດ້ວຍຫຼັກສັງກະຣະ (ຄວາມປົນເປື້ອນຈາກການປົນກັນບໍ່ຖືກ) ຈຶ່ງກໍານົດຂອບເຂດພິທີ-ສັງຄົມ: ຫ້າມຄວາມສະນິດສະນົມ, ການກິນຮ່ວມ, ແລະການແບ່ງບົດບາດພິທີ; ພ້ອມວິທີແຍກແຖວກິນ. ຊ່ວງຫຼັງເນັ້ນກົດລະບຽບຄວາມບໍລິສຸດແລະຄວາມປະພຶດ: ສິ່ງທີ່ຄວນເບິ່ງ-ເວົ້າ-ແຕະ-ກິນ, ບ່ອນຢູ່, ແລະການປະພຶດໃກ້ໄຟ, ນ້ໍາ, ວັດ, ລາງຮ້າຍ, ແລະໃນເວລາບໍ່ບໍລິສຸດ (ສູຕະກະ/ອຸຈິດຕະ). ທັງໝົດນໍາຈາກຈັນຍາທົ່ວໄປໄປສູ່ການຄຸ້ມຄອງພິທີ-ສັງຄົມ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການປະພຶດມີວິໄນເປັນພື້ນຖານຂອງຍົກລະດັບຍົກຈິດໃນໂຢກະ ແລະເວດານຕະ.
Adhyaya 17
Rules of Food, Acceptance, and Purity for the Twice-Born (Dvija-Śauca and Anna-Doṣa)
ສືບຕໍ່ກະແສຄໍາສອນທາງທໍາໃນອຸດຕະຣະ-ພາກ ວະຍາສະໄດ້ລຽງລໍາດັບກົດເກນທີ່ເຂັ້ມງວດກ່ຽວກັບອາຫານ (anna) ຜູ້ໃຫ້ ແລະສະພາບບໍ່ບໍລິສຸດ ໂດຍມອງການກິນເປັນທາງຜ່ານທາງສິນທໍາ-ພິທີກໍາ ທີ່ບາບ ແລະສະຖານະສັງຄົມ/ພິທີກໍາອາດຖືກສົ່ງຕໍ່ໄດ້. ບົດນີ້ເຕືອນວ່າການກິນອາຫານທີ່ຖືກຕໍານິ—ໂດຍສະເພາະອາຫານຈາກແຫຼ່ງຊູດຣະນອກເວລາຄັບຂັນ—ນໍາໄປສູ່ການຕົກຕໍ່າ ແລະການເກີດໃໝ່ທີ່ບໍ່ດີ ແລະຍັງຂະຫຍາຍໄປຮອດການຍ່ອຍອາຫານໃນຍາມຕາຍ (ການເກີດໃໝ່ຜູກພັນກັບຄອບຄອງອາຫານ/ຊະນິດພັນ). ມີບັນຊີຍາວກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຄວນຫຼີກອາຫານ (ກຸ່ມອາຊີບ, ເຮືອນທີ່ບໍ່ບໍລິສຸດ, ຄົນຖືກຕໍານິທາງສິນທໍາ), ຂອງຂວັນທີ່ບໍ່ຄວນຮັບ, ແລະຜັກ ເຫັດ ຊີ້ນ ປາ ນົມທີ່ຖືກຫ້າມ ຫຼືອະນຸຍາດຕາມເງື່ອນໄຂ. ຕໍ່ມາອະທິບາຍກົດການປົກເປື້ອນ (ຜົມ/ແມງ, ສັດດົມ, ອຸ່ນຊ້ໍາ, ສຳຜັດຄົນຖືກຂັບອອກ ຫຼືໄລຍະເລືອດ, ອາຫານເກົ່າ) ແລະປິດທ້າຍດ້ວຍການຫ້າມເຫຼົ້າຢ່າງເຂັ້ມງວດສໍາລັບດວິຈະ ພ້ອມຜົນກຳ ແລະເຫດຜົນການຊໍາລະ (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດຢູ່ຈົນກວ່າຈະຂັບອອກ). ການໄຫຼຂອງຄໍາສອນນີ້ປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປ ໂດຍເນັ້ນ śauca ແລະການສຳລວມຕົນ ເປັນເງື່ອນໄຂສໍາລັບພິທີກໍາທີ່ມີພະລັງ ແລະການປະຕິບັດໂຍກະ-ເວດານຕະໃນອຸດຕະຣະ-ພາກ.
Adhyaya 18
Daily Duties of Brāhmaṇas: Snāna, Sandhyā, Sūrya-hṛdaya, Japa, Tarpaṇa, and the Pañca-mahāyajñas
ສືບຕໍ່ການສອບຖາມຂອງລະສີເຖິງການຫຼຸດພົ້ນຜ່ານວິໄນ ວະຍາສະໄດ້ຈັດລຽງນິຕະກັມຂອງພຣາຫມັນຕາມລຳດັບຊີວິດປະຈຳວັນ. ເລີ່ມຈາກພຣະຫມະມຸຫູຣຕະດ້ວຍການພິຈາລະນາ ໄປສູ່ຄວາມສະອາດ ແລະການອາບນ້ຳຕອນເຊົ້າອັນເປັນຫົວໃຈ; ຂະຫຍາຍເຖິງຫຼັກສະນານ 6 ປະເພດ (ພຣາຫມະ, ອາກເນຍ, ວາຍະວະ, ໄດວະ, ວາຣຸນະ, ແລະອາບພາຍໃນ/ໂຍຄະ—ພິຈາລະນາພຣະວິສນຸ ແລະຮູ້ແຈ້ງອາຕະມັນ). ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງການຖູແຂ້ວ, ອາຈະມະນະຊ້ຳໆ, ການປະພອມນ້ຳດ້ວຍມັນຕຣາ (Āpo hi ṣṭhā, ວະຍາຫຣິຕິ, ສາວິຕຣີ) ແລະສັນທະຍາອຸປາສະນາ—ຊີ້ວ່າສັນທະຍາແມ່ນປະຣາ-ສັກຕິເຫນືອມາຍາ ແລະກຳນົດພຣານາຍາມ, ຈຳນວນຈະປະ, ການເຂົ້າເຝົ້າພຣະອາທິດ. ບົດສູຣຍະຫຣິດະຍະອັນຍາວສັນລະເສີນສູຣຍະເປັນພຣະພຣະຫມັນ ແລະເປັນຣຸດຣະ ສະທ້ອນຄວາມກົງກັນຂອງຮຣິ–ຮຣະ. ຕໍ່ໄປແມ່ນໂຮມະ, ຮັບໃຊ້ຄູອາຈານ, ສະວາທະຍາຍະ, ກົດອາບນ້ຳຕອນທ່ຽງ (ປະລິມານດິນ, ມັນຕຣາວາຣຸນະ, ອະຄະມະຣະສະນະ), ວິໄນຈະປະ (ຢູ່ສະຫງົບ, ກົດເມື່ອບໍ່ບໍລິສຸດ, ວັດຖຸມາລາ) ແລະຕັຣປະນະຕາມການສວມສາຍ (ອຸປະວີຕະ/ນິວີຕະ/ປຣາຈີນາວີຕະ). ສຸດທ້າຍຈົບດ້ວຍການບູຊາໃນເຮືອນ ແລະປັນຈະມະຫາຍັດ (ເທວະ, ປິຕຣິ, ພູຕະ, ມະນຸສະຍະ, ພຣະຫມະ) ພ້ອມເຕືອນວ່າກິນໂດຍບໍ່ປະຕິບັດຈະນຳໄປສູ່ຄວາມຕົກຕ່ຳທາງຈິດວິນຍານແລະກຳມະ.
Adhyaya 19
Bhojana-vidhi and Nitya-karman: Directions for Eating, Prāṇa-Oblations, Sandhyā, and Conduct Leading to Apavarga
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນໃນອຸຕຕະຣະ-ພາກ ວ່າດ້ວຍຊີວິດມີລະບຽບຕາມວັຣນາສຣະມະ; ວະຍາສະໄດ້ລຽງລໍາວິນັຍປະຈໍາວັນຂອງພຣາຫມະນ ເພື່ອໃຫ້ການກະທໍາທົ່ວໄປ—ໂດຍສະເພາະການກິນ—ກາຍເປັນພິທີບູຊາອັນສັກສິດ. ເລີ່ມດ້ວຍກົດເລື່ອງທິດທາງໃນການນັ່ງກິນແລະຜົນທີ່ໄດ້, ຕໍ່ມາແມ່ນການກຽມຄວາມບໍລິສຸດ: ບ່ອນນັ່ງສະອາດ, ລ້າງຕີນແລະມື, ອາຈະມະນະ, ໃຈສະຫງົບ. ອາຫານຖືກລ້ອມດ້ວຍນໍ້າແລະວະຍາຫຣິຕິ, ຕາມດ້ວຍອາໂປສະນະ ແລະພຣານ-ໂຫມະ: ບູຊາແກ່ ພຣານ, ອະປານ, ວະຍານ, ອຸດານ, ສະມານ; ແລ້ວຮັບປະທານສ່ວນທີ່ເຫຼືອດ້ວຍສະມາທິ ເປັນການນະມັດສະການພຣະອາຕະມັນອັນເປັນເທວະ (ພຣະປຣະຊາປະຕິ). ບົດນີ້ຍັງກໍານົດເງື່ອນໄຂຄວາມບໍລິສຸດແລະການສະດຸດທ່ອງ: ເວລາ, ທ່ານັ່ງ, ພາຊະນະ, ເຄື່ອງນຸ່ງ, ຜູ້ຮ່ວມ, ແລະອາລົມ—ເຊື່ອມລະບຽບກາຍກັບພະລັງຂອງເວດ. ສັນທະຍາຕອນແລງແລະກາຍະຕຣີ-ຈະປະ ຖືກຢືນຢັນວ່າຂາດບໍ່ໄດ້; ມີກົດເລື່ອງບ່ອນນອນແລະທ່ານອນ. ທ້າຍສຸດກ່າວຢ່າງແຂງຂັນວ່າ ບໍ່ມີທາງໄປສູ່ອະປະວັຣກະ (ຫຼຸດພົ້ນ) ນອກຈາກການປະຕິບັດວິນັຍອາສຣະມະຂອງຕົນ ເພື່ອໃຫ້ພຣະປຣະເມດຖິນພໍໃຈ.
Adhyaya 20
Śrāddha-Kāla-Nirṇaya: Proper Times, Nakṣatra Fruits, Tīrtha Merit, and Offerings for Ancestral Rites
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສອນທາງທຳມະໃນອຸຕຕະຣະພາກ ໂດຍຈັດລະບົບ “ສຣາດທະ” ເປັນພິທີທີ່ໃຫ້ທັງຄວາມສຸກໂລກີຍ (bhoga) ແລະການຫຼຸດພົ້ນ (apavarga)។ ມັນເນັ້ນສຣາດທະວັນອະມາວາສະຍາ (piṇḍānvāhāryaka) ແລະກຳນົດຕິຖິທີ່ເໝາະໃນຄື່ງເດືອນມືດ (ຍົກເວັ້ນ caturdaśī ນອກຈາກຜູ້ຕາຍດ້ວຍອາວຸດ)। ຕໍ່ມາອະທິບາຍເຫດນິມິດ (ຄຣາສ, ການຕາຍ) ແລະໂອກາດຄາມຍະ (ອະຍະນ, ວິສຸວັດ, vyatīpāta, saṃkrānti, ວັນເກີດ)। ມີການລຽນຜົນຕາມ nakṣatra, ວັນ, ດາວເຄາະ, ແລະຕິຖິ ເພື່ອຊີ້ວ່າພິທີນີ້ຂຶ້ນກັບເວລາ। ທ້າຍບົດສັນລະເສີນ tīrtha ເຊັ່ນ ຄົງຄາ, ປຣະຍາກ, ຄະຍາ, ວາຣານະສີ ແລະລາຍການອາຫານ-ເຂົ້າທັນຍາ-ໝາກໄມ້ທີ່ທຳໃຫ້ປິຕຣະພໍໃຈຍາວນານ ພ້ອມຂອງທີ່ຄວນຫຼີກລ້ຽງ।
Adhyaya 21
Āvāhāryaka-Śrāddha: Qualifications of Recipients, Paṅkti-Pāvana, and Exclusions
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ແນວທາງທຳມະສາດຂອງອຸຕຕະຣະ-ພາກ ກ່ຽວກັບການບູຊາບັນພະບຸລຸດ; ວະຍາສະອະທິບາຍ “ອາວາຫາຣະຍະກະ-ສຣາດທະ” ທີ່ຄວນເຮັດໃນຊ່ວງເດືອນຂ້າງແຮມ ຫຼັງອາບນ້ຳ ແລະ ທຳຕັຣປະນະແດ່ພິຕຣິ. ຈາກນັ້ນບົດຫັນໄປຫາຄຳຖາມສຳຄັນ “ຄວນເລີ້ຍງໃຜ” ໂດຍຈັດລຳດັບຜູ້ຮັບທີ່ດີທີ່ສຸດ: ຍົກຍ້ອງໂຍຄີ ແລະ ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງ, ຕໍ່ມາແມ່ນສັນຍາສີ/ຕະປະສີຜູ້ມີວິໄນ ແລະ ຜູ້ອຸທິດຕົນຮັບໃຊ້, ຕໍ່ມາແມ່ນຄົນຄອບຄົວທີ່ບໍ່ຍຶດຕິດ ແລະ ມຸ່ງສູ່ໂມກສະ, ແລະສຸດທ້າຍແມ່ນສາທະກະຜູ້ຈິງໃຈເມື່ອບໍ່ມີທາງເລືອກດີກວ່າ. ບົດຍັງພັນລະນາພຣາຫມະນະຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ: ຊຳນານເວດະ, ວິໄນສຣາວຕະ (ໄຟບູຊາ, ອັກນິໂຫຕຣະ), ເວດາງຄະ, ຄວາມສັດຈິງ, ວຣະຕະ (ເຊັ່ນ ຈັນທຣາຍະນະ) ແລະ ການປະສານຄວາມເຊື່ອ: ຕັ້ງມັ່ນໃນພຣະພຣະຫມັນ, ພັກຕິຕໍ່ມະຫາເທວະ (ໄສວະ) ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດແບບໄວສະນະວະທີ່ແທ້. ກຳນົດ paṅkti-pāvana ເປັນ “ຜູ້ຊຳລະແຖວກິນ” ແລະ ກຳຊັບໃຫ້ເລືອກຄົນບໍ່ແມ່ນຍາດ ແລະ ບໍ່ໃຊ້ໂຄຕຣະດຽວກັນ. ທ້າຍບົດເຕືອນບໍ່ໃຫ້ເຊີນຜູ້ຮັບສິນບົນ, ເພື່ອນທີ່ເລືອກດ້ວຍຕັນຫາ, ຜູ້ກິນບໍ່ຮູ້ມັນຕຣະ, ແລະບັນຊີຍາວຂອງຜູ້ “ຕົກຕ່ຳ” (brahma-bandhu, patita, ຜູ້ຄົບຄົນ pāṣaṇḍa, ອະທຳ, ລະເລີຍ sandhyā/mahāyajña) ໂດຍກ່າວວ່າການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງພວກນັ້ນທຳໃຫ້ຜົນສຣາດທະເສຍ ແລະ ທຳລາຍມິດສະຫາຍທາງທຳມະ, ປູທາງໄປສູ່ບົດຕໍ່ໄປວ່າດ້ວຍຄວາມບໍລິສຸດ ແລະ ຜົນສະທ້ອນຂອງພິທີບັນພະບຸລຸດ.
Adhyaya 22
Śrāddha-vidhi for Pitṛs: Invitations, Purity, Offerings, and Conduct
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການສອນທຳຂອງອຸຕຕະຣະພາກ ໂດຍວະຍາສະວາງແຜນພິທີ śrāddha ຢ່າງຄົບຖ້ວນ: ຈາກການເຊີນກ່ອນພິທີ ແລະຄຸນສົມບັດພຣາຫມັນ ໄປຫາການເລືອກສະຖານທີ່ ທິດທາງການນັ່ງ ການເຊີນດ້ວຍມັນຕຣາ ຮົມ (homa) ແລະການວາງ piṇḍa. ອະທິບາຍວ່າ Pitṛs ມາຕາມເວລາທີ່ກຳນົດ ຮັບສ່ວນອາຫານຢ່າງລະອຽດລຶກຊຶ້ງຄຽງຄູ່ກັບພຣາຫມັນ ແລະກັບໄປສູ່ພູມສູງດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ. ຈາກນັ້ນກຳຊັບຈັນຍາພິທີ: ເຕືອນບໍ່ໃຫ້ພຣາຫມັນທີ່ເຊີນແລ້ວລະທິ້ງພິທີ ບໍ່ໃຫ້ປະພຶດຜິດທາງເພດ ບໍ່ໃຫ້ຖຽງກັນ ແລະບໍ່ໃຫ້ຝ່າຝືນວິໄນ ເພາະຈະຫຼຸດທອນການຫຼ້ຽງດູບັນພະບຸລຸດ. ພິທີກຳກັບລະອຽດມີ: Vaiśvadeva ກ່ອນ, ການນັ່ງທິດຕາເວັນອອກ/ໃຕ້, ຈັດ darbha/kuśa, ຖວາຍ arghya ແລະປະພອງງາ/ບາເລ, ຄວາມແຕກຕ່າງ upavīta/prācīnāvīta ແລະທ່າດູກເຂົ່າສຳລັບກິດ deva ກັບ pitṛ. ລຳດັບການລ້ຽງອາຫານສິ້ນສຸດດ້ວຍ svādhyāya, ຄຳສົ່ງກັບ, ການຈັດການ piṇḍa, ແບ່ງປັນໃນເຮືອນ ແລະຮັກສາ brahmacarya ຫຼັງພິທີ. ທ້າຍບົດຍັງກ່າວເຖິງກໍລະນີພິເສດ: āma-śrāddha ບໍ່ໃຊ້ໄຟ, ການປັບໃຫ້ຜູ້ທຸກຍາກ, ກົດ piṇḍa ຜູກກັບມໍລະດົກ (bījī/kṣetrin), ການກຳນົດເວລາແບບ ekoddiṣṭa ແລະພິທີຕອນເຊົ້າເພື່ອຄວາມຮຸ່ງເຮືອງ, ພ້ອມຍ້ຳວ່າ mātṛyāga ຕ້ອງນຳໜ້າ śrāddha ເພື່ອເຂົ້າສູ່ຫົວຂໍ້ການບູຊາແມ່ ແລະລຳດັບ śrāddha ສາມປະເພດໃນບົດຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 23
Aśauca-vidhi — Rules of Birth/Death Impurity, Sapinda Circles, and Śrāddha Sequence
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄຳສອນທຳມະສຳລັບຄົນຄອບຄົວໃນອຸດຕະຣະ-ພາກ ໂດຍວະຍາສະຈັດລະບົບ aśauca (ຄວາມບໍ່ບໍລິສຸດພິທີ) ຈາກການຕາຍ (śāvaka) ແລະການເກີດ (sūtaka) ແຍກໄລຍະເວລາຕາມ varṇa, ສະຖານະຄຸນ/ສິດ ແລະລະດັບຍາດ (sapinda, samānodaka/ekodaka, ຄວາມໃກ້ຊິດໃນເຮືອນ). ກຳນົດການປະພຶດໃນໄລຍະບໍ່ບໍລິສຸດ—ວຽກປະຈຳວັນທີ່ເຮັດໄດ້, ຫ້າມພິທີ kāmya, ການຕ້ອນຮັບພຣາຫມະນບໍລິສຸດຢ່າງຈຳກັດ, ແລະກົດເກນການສຳຜັດ/ຮັບຂອງ. ກ່າວເຖິງການຊ້ອນກັນຂອງການເກີດ-ຕາຍ, ຂ່າວຈາກໄກ, ແລະກໍລະນີພິເສດທີ່ບໍລິສຸດທັນທີ (sadyah-śauca) ເຊັ່ນ ໄພພິບັດ, ຍັດຍະ, ຕາຍໃນສົງຄາມ, ເດັກນ້ອຍ, ແລະນັກບວດ. ກຳນົດຂອບເຂດ sapinda ເຖິງ 7 ຊັ້ນ ແລະອະທິບາຍສາຍຍາດຂອງແມ່ຍິງກ່ອນ/ຫຼັງແຕ່ງງານ. ຈາກນັ້ນຈຶ່ງລຽງລຳດັບພິທີສົບ: ເຜົາສົບ (ຫາກບໍ່ມີຮ່າງໃຫ້ເຮັດພິທີຮູບແທນ), ການປະພຶດ 10 ມື້, ຖວາຍ piṇḍa ທຸກມື້, ເກັບກະດູກ, nava-śrāddha, ພິທີລາຍເດືອນຈົນຄົບປີ, ແລະ sapiṇḍīkaraṇa ສິ້ນສຸດດ້ວຍ śrāddha ປະຈຳປີ. ທ້າຍບົດຍ້ຳວ່າ ການຮັກສາ svadharma ແລະການມອບຕົນແດ່ Īśvara ແມ່ນເປົ້າໝາຍພາຍໃນຂອງໜ້າທີ່ພາຍນອກ.
Adhyaya 24
Agnihotra, Seasonal Śrauta Duties, and the Authority of Śruti–Smṛti–Purāṇa
ສືບຕໍ່ຈາກພະລະກິດຂອງຄົນຄອບຄົວໃນບົດກ່ອນ ວະຍາສະກໍານົດຕາຕະລາງພິທີ śrauta ຂອງຄົນຄອບຄົວ: ອັກນິໂຫຕຣະ ທຸກເຊົ້າ–ແລງ, Darśa–Paurṇamāsa ທຸກຄື່ງເດືອນ, navaśasya-iṣṭi ຫຼັງການເກັບກ່ຽວ, ພິທີຕາມລະດູການ, ການບູຊາສັດໃນ ayana ແລະ ພິທີ Soma ປະຈໍາປີ. ທ່ານຫ້າມກິນເຂົ້າໃໝ່ ຫຼື ຊີ້ນ ກ່ອນການຖວາຍຄັ້ງທໍາອິດ ແລະເຕືອນວ່າຄວາມໂລບຢາກຂອງສົດໂດຍບໍ່ມີຍັດຍະ ເທົ່າກັບກິນລົມຫາຍໃຈຂອງຕົນ. ຜູ້ບໍ່ຕັ້ງ ຫຼື ບໍ່ຮັກສາໄຟສັກສິດ ຈະຕົກນະລົກທີ່ມີຊື່ ແລະເກີດໃໝ່ຢ່າງຕໍ່າຕໍ່າ; ໂດຍສະເພາະພຣາຫມະນະຄວນບູຊາພຣະເຈົ້າສູງສຸດຜ່ານຍັດຍະ. ທ້າຍບົດຈັດລໍາດັບພິທີ: ອັກນິໂຫຕຣະແມ່ນຫນ້າທີ່ປະຈໍາວັນສູງສຸດ; Soma ແມ່ນຍັດຍະທີ່ເດັ່ນທີ່ສຸດ ແລະເປັນວິທີບູຊາມະເຫສະວະຣະຢ່າງສູງສຸດ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍຖານອໍານາດຂອງຄວາມຮູ້: ທຳມະມີສອງສ່ວນ (śrauta ແລະ smārta) ອີງຢູ່ໃນເວດ; ຖ້າຂາດ ໃຫ້ śiṣṭācāra ເປັນອໍານາດທີສາມ. ພຸຣານະ ແລະ ທຳມະສາດຣະ ຖືກຢືນຢັນວ່າເປັນການຂະຫຍາຍຄວາມໝາຍຂອງເວດ ນໍາໄປສູ່ຄວາມຮູ້ເລື່ອງ ພຣະພຣະຫມັນ ແລະ ທຳມະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປຜະສານ pramāṇa, ການປະຕິບັດ ແລະ ຄໍາສອນມຸ່ງສູ່ໂມກສະ.
Adhyaya 25
Gṛhastha Livelihood, Āpad-dharma, and Sacrificial Stewardship of Wealth
ຕໍ່ຈາກການອະທິບາຍໜ້າທີ່ຂອງຄົນຄອບຄົວ ວະຍາສະປະກາດການສອນທີ່ເນັ້ນ «ທຳມະສູງສຸດ» ແລະຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງຂອງຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ບົດນີ້ແບ່ງຄົນຄອບຄົວເປັນຜູ້ຝຶກປະຕິບັດມີວິໄນ (ສາທະກະ) ແລະຜູ້ບໍ່ປະຕິບັດ (ອະສາທະກະ) ແລ້ວຈັດລຳດັບອາຊີບທີ່ອະນຸຍາດ ໂດຍເນັ້ນເວລາຄັບຂັນ (ອາປັດ-ທຳມະ): ການສອນ/ຮັບໃຊ້ພິທີພຣະ ແລະຮັບຂອງຖວາຍແມ່ນທາງປົກກະຕິ; ການຄ້າ ແລະກະສິກຳເປັນທາງເລືອກຮອງ; ການປ່ອຍກູ້ດອກເບ້ຍຖືກມອງວ່າຮຸນແຮງ ແລະນ່າຕຳນິ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຈຳເປັນຕ້ອງຫາລ້ຽງຊີວິດ ກໍຕ້ອງຮັກສາຄວາມຊື່ສັດຂອງພຣາຫມັນ ໃຊ້ວິທີຕົງ ບໍ່ຫລອກລວງ. ຄວາມຮັ່ງມີຖືກຜູກກັບການຕອບແທນທາງພິທີ: ຖວາຍບູຊາແດ່ເທວະ ແລະປິຕຣິ, ເຄົາລົບພຣາຫມັນ, ແລະແບ່ງສ່ວນຈາກຜົນຜະລິດກະສິ. ມັນເຕືອນວ່າການກັກເກັບຊັບສິນໂດຍບໍ່ປະກອບພິທີຄວນຄ່າ ຈະນຳໄປສູ່ການເກີດໃໝ່ຕ່ຳຕ້ອຍ. ທ້າຍບົດ ນຳເສດຖະກິດເຂົ້າໃນທິດສະດີປຸຣຸສາຣຖະ: ອັດຖະມີຄ່າເມື່ອຫາເພື່ອທຳມະ; ກາມະບໍ່ຄວນລະເມີດທຳມະ; ແລະຊັບສິນຄວນໄຫຼໄປສູ່ທານ, ໂຮມະ, ແລະການບູຊາ ເພື່ອນຳໄປສູ່ຄຸນຄ່າແນວເວດານຕະ-ໂຍກະ ແລະການຫຼຸດພົ້ນ.
Adhyaya 26
Dāna-dharma: Types of Charity, Worthy Recipients, Vrata-Timings, and Śiva–Viṣṇu Propitiation
ຫຼັງຈາກຄໍາປິດຂອງບົດກ່ອນ ວະຍາສະເປີດວົງການສອນໃໝ່ ໂດຍອະທິບາຍທານະທຳອັນສູງສຸດ ທີ່ສືບມາຈາກການສອນຂອງພຣະພຣະຫມາແກ່ລະດັບິສີຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມາ. ທານະແມ່ນການຖວາຍຊັບສິນດ້ວຍສັດທາໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບທີ່ຄວນຄ່າ ແລະໃຫ້ຜົນທັງພູກຕິ (ຄວາມສຸກໂລກີ) ແລະມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ). ຈັດປະເພດເປັນ ນິຕະຍະ (ປະຈໍາວັນ) ໄນມິຕຕິກະ (ຕາມເຫດ/ແກ້ບາບ) ກາມຍະ (ຫວັງຜົນ) ແລະວິມະລະທານອັນບໍລິສຸດສູງສຸດ—ຖວາຍແກ່ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມາເພື່ອໃຫ້ພຣະເຈົ້າພໍໃຈດ້ວຍເຈດຕະນາສອດຄ່ອງທຳ. ກໍານົດໃຫ້ຖວາຍຫຼັງຈາກຮັບຜິດຊອບຄອບຄົວແລ້ວ; ເນັ້ນຜູ້ຟັງເວດ (śrotriya) ແລະຜູ້ມີຄຸນທຳ; ຈັດອັນດັບທານດິນ ອາຫານ ແລະຄວາມຮູ້ ໂດຍຍົກຍ້ອງທານຄວາມຮູ້ເປັນສູງສຸດ. ບົດນີ້ຍັງຜູກກັບວຣະຕະແລະວັນພິທີ (ເດືອນໄວສາຂະວັນເຕັມດວງ, ມາຄະດວາດະສີ, ອະມາວາສະຍາ, ກຣິສນະ-ຈະຕຸຣທະສີ, ກຣິສນາສະຕະມີ, ເອກາດະສີ–ດວາດະສີ) ແລະກ່າວເຖິງງາ, ຄໍາ, ນ້ໍາເຜິ້ງ, ນ້ໍາມັນເນີຍ, ໝໍ້ນ້ໍາ ເພື່ອລົບບາບແລະໄດ້ບຸນອັກສະຍະ. ຈາກນັ້ນຈັດຜົນປາດຖະໜາໃຫ້ກັບເທວະດາຕ່າງໆ (ອິນທຣະ, ພຣະພຣະຫມາ, ສູຣຍະ, ອັກນິ, ວິນາຍະກະ, ໂສມະ, ວາຍຸ, ຮຣິ, ວິຣູປາກຊະ) ແລະຢືນຢັນຄວາມກົງກັນຂອງໄສວະ–ໄວສະນະ: ຄວາມຫຼຸດພົ້ນສືບຫາຜ່ານຮຣິ ແລະຜ່ານມະເຫສະວະຣະເພື່ອໂຍຄະແລະປັນຍາອໍານາດ. ທ້າຍບົດເຕືອນບໍ່ໃຫ້ຂັດຂວາງທານ, ບໍ່ໃຫ້ຖວາຍແກ່ຜູ້ບໍ່ຄວນ, ແລະບໍ່ໃຫ້ຮັບຢ່າງບໍ່ຖືກ; ສອນໃຫ້ດໍາລົງຊີວິດຢ່າງພໍປະມານ ບໍ່ໂລບ ແລະມີວິໄນຄອບຄົວຈົນເຖິງການສະຫຼະ. ບົດປິດຍົກຍ້ອງຄຣະຫັດຖະທຳເປັນການນະມັດສະການຕໍ່ເນື່ອງຕໍ່ພຣະເຈົ້າອົງດຽວຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດ ເກີນພຣະກຣິຕິ ແລະນໍາໄປສູ່ພຣະສະຖານສູງສຸດ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ຄໍາສອນຕໍ່ໄປ।
Adhyaya 27
Vānaprastha-Dharma: Forest Discipline, Vaikhānasa Austerities, and Śiva-Āśrama as the Liberative Refuge
ປິດຕອນກ່ອນ ແລະສືບຕໍ່ຄໍາສອນຂອງພະວະຍາສະ ບົດນີ້ນໍາຜູ້ແສວງຫາຈາກຊ່ວງຊີວິດຄະຫັດສະຖາໄປສູ່ວານະປຣະສະຖາ ກໍານົດເວລາອອກຈາກເຮືອນທີ່ເປັນມົງຄຸນ ແລະວິໄນຂອງຜູ້ຢູ່ປ່າ. ອະທິບາຍການປະພຶດປະຈໍາວັນ—ຕ້ອນຮັບແຂກ, ອາບນໍ້າ, ບູຊາ, ສະວາດຢາຍ, ສົນທະນາຢ່າງສໍາລວມ—ພ້ອມພິທີໄຟເວດ ແລະຍັດຍະຕາມດວງຈັນ/ລະດູ. ກໍານົດອາຫານຢ່າງເຂັ້ມ ເນັ້ນອາຫານທີ່ເກີດໃນປ່າອັນບໍລິສຸດ ແລະຫ້າມອາຫານຈາກບ້ານ ຫຼືຈາກນາທີ່ໄຖພວນ ພ້ອມຂອງຕ້ອງຫ້າມບາງຢ່າງ. ຕໍ່ມາຍົກລະດັບຕະປະສະຢາເປັນຂັ້ນໆ (ຕະປະສະຢາຕາມລະດູ, ຄຣິດຈຣະ) ຍະມະ-ນິຍະມະ, ໂຍຄະກັບການສະດຸດຣະ ແລະການສຶກສາອຸປະນິສັດ (ອະຖັຣວະສິຣະ) ກັບເວດານຕະ. ຈຸດສໍາຄັນແມ່ນການນໍາໄຟສັກສິດເຂົ້າສູ່ອາຕະມາ ປ່ຽນຈາກພິທີພາຍນອກໄປສູ່ການຮູ້ແຈ້ງດ້ວຍສະມາທິ ແລະກ່າວເຖິງທາງເລືອກການສະຫຼະທ້າຍຊີວິດ (ມະຫາປຣາສະຖານ, ອະນາສະນະ, ເຂົ້າໄຟ) ຕາມບຣະຫມາອັຣປະນະວິທີ. ທ້າຍສຸດຢືນຢັນວ່າ ການພຶງພາສິວະ-ອາສຣະມະ ທໍາລາຍອະມົງຄຸນທີ່ສະສົມ ແລະໃຫ້ສະຖານະພຣະມະໄອສະວະຣະອັນສູງສຸດ ພ້ອມນໍາໄປສູ່ຄໍາສອນມຸ່ງມອກສະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 28
Saṃnyāsa-dharma — Qualifications, Threefold Renunciation, and the Conduct of the Yati
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ລຳດັບວັນນາສຣະມາໃນອຸຕຕະຣະ-ພາກ ຈາກວານະປຣັສຖະໄປສູ່ຂັ້ນທີ 4 ຄື ສັນຍາສະ ໂດຍກ່າວວ່າການສະລະທິ້ງຈະຖືກຕ້ອງກໍ່ຕໍ່ເມື່ອວິຣາກຍະ (ຄວາມເບື່ອໜ່າຍໂລກ) ເກີດຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ. ມັນອະທິບາຍພິທີການກຽມຕົວ (ເຊັ່ນ ປຣາຊາປັດຍະ/ອັກເນຍ) ແລະແບ່ງສັນຍາສະເປັນ 3 ປະເພດ: ຍານະ-ສັນຍາສະ (ສະລະດ້ວຍຄວາມຮູ້ອາດຕະມັນ), ເວທະ-ສັນຍາສະ (ອຸທິດຊີວິດໃຫ້ການສຶກສາເວທະພ້ອມການຊະນະອິນທຣີ), ແລະ ກັມມະ-ສັນຍາສະ (ຈຸດໄຟພາຍໃນ ແລະຖວາຍການກະທຳທັງໝົດແດ່ພຣະພຣະຫມັນເປັນມະຫາຍັດ). ຜູ້ຮູ້ຄວາມຈິງຖືກປະກາດວ່າສູງສຸດ ເຫນືອກວ່າໜ້າທີ່ບັງຄັບແລະເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກ. ຕໍ່ມາແມ່ນວິນັຍຂອງຍະຕິ: ຄວາມງ່າຍໃນເຄື່ອງນຸ່ງແລະອາຫານ, ຄວາມເສມພາບ, ອະຫິງສາ, ຄວາມບໍລິສຸດຢ່າງລະມັດລະວັງ, ບໍ່ຢູ່ປະຈຳທີ່ໃດນອກເວລາຝົນ, ພຣະຫມະຈັນທະ, ຫຼີກລ້ຽງຄວາມຫຼອກລວງ, ແລະຈະປາພຣານະວະ (ໂອມ) ພ້ອມການພິຈາລະນາເວທານຕະຕາມກອບອະທິຍັດ/ອະທິໄດວະ/ອະທິຍາດຕະມະ. ບົດນີ້ເຊື່ອມວິໄນທາງທຳມະກ່ອນໜ້າໄປສູ່ການເນັ້ນຢູ່ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນໂຍຄະ ວັດຕະປະຕິບັດປະຈຳວັນ ແລະການດຳລົງຢູ່ໃນພຣະພຣະຫມັນເປັນເປົ້າໝາຍແຫ່ງມົກສະຂອງກູຣະມະປຸຣານະ.
Adhyaya 29
Yati-Āśrama: Bhikṣā-vidhi, Īśvara-dhyāna, and Prāyaścitta (Mahādeva as Non-dual Brahman)
ອັດຍາຍນີ້ສືບຕໍ່ການສອນທາງທຳມະ ແລະ ໂມກສະໃນອຸດຕະຣະພາກ ໂດຍອະທິບາຍຊີວິດມີວິໄນຂອງຍະຕິ/ພິກສຸ: ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດຕາມກົດ, ຫຼຸດການພົວພັນສັງຄົມ, ແລະວິທີຮັບບິນທະບາດທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ຄົນຄອບຄົວເດືອດຮ້ອນ (ເວລາທີ່ເໝາະ, ສັ້ນ, ສງົບ). ຈາກນັ້ນຫັນຈາກການປະພຶດພາຍນອກໄປສູ່ການປະຕິບັດພາຍໃນ: ບູຊາອາທິຕະຍະ, ປຣານ-ອາຫຸຕິ, ກິນຢ່າງມີມາດຕະຖານ, ແລະພິຈາລະນາຍາມຄ່ຳ ແລະຊ່ວງສັນທະຍາ, ຈົນເຖິງການທຳສະມາທິແນວເວດານຕະຕໍ່ພຣະສູງສຸດເປັນແສງສະຫວ່າງໃນດວງໃຈ ເຫນືອຄວາມມືດ(ຕະມັສ). ພຣະສິວະຖືກສັນລະເສີນເປັນມະເຫສ/ມະຫາເທວະ ແລະຖືກລະບຸວ່າເປັນພຣະພຣະຫມັນອະມະຕະ ບໍ່ສອງ (ດັ່ງວຽມ/ອາກາດ ແລະແສງຕາເວັນພາຍໃນ) ສະຖາປະນາຄວາມກົງກັນຂອງຮະຣິ–ຮະຣະໃນທັດສະນະອັດໄວຕະ. ຕອນທ້າຍກຳນົດປຣາຍະສະຈິຕຕະສຳລັບຄວາມຜິດພາດຂອງນັກບວດ (ກາມ, ຄຳບໍ່ຈິງ, ລັກ, ຮຸນແຮງໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ, ອ່ອນແອທາງອິນທຣີ) ໂດຍເນັ້ນປຣານາຍາມ ແລະວຣະຕະເຂັ້ມງວດ (ກຣິຈຈະ, ສາມຕະປະນະ, ຈັນທຣາຍະນະ) ເພື່ອຟື້ນຟູຄວາມບໍລິສຸດແຫ່ງໂຍຄະ. ປິດທ້າຍດ້ວຍການຈຳກັດການຖ່າຍທອດໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີຄຸນສົມບັດ ເພື່ອກຽມເຂົ້າສູ່ຄຳສອນໂຍຄະ-ຍານທີ່ລຶກລັບຍິ່ງຂຶ້ນໃນອຸດຕະຣະພາກ។
Adhyaya 30
Prāyaścitta for Mahāpātakas — Brahmahatyā, Association with the Fallen, and Tīrtha-Based Purification
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ແນວທາງທາງທຳມະສາດຂອງອຸຕຕະຣະພາກ ໂດຍວຽາສະປະກາດອະທິບາຍ «ປຣາຍະສຈິຕຕະ» ເປັນວິນັຍແກ້ໄຂຄວາມຜິດຈາກການລະເລີຍກິດທີ່ຄວນເຮັດ ແລະການກະທຳທີ່ຖືກຕຳນິ. ອຳນາດຖືກວາງໄວ້ໃນຜູ້ຮູ້ນັຍະເວດ ແລະນັກໃຫ້ເຫດຜົນທາງທຳມະ ເພື່ອຕັ້ງກອບກົດໝາຍຂອງການຊົດໃຊ້. ກຳນົດ «ມະຫາປາຕະກະ» ເຊັ່ນ ພຣາຫມະຫັດຕະຍາ, ສຸຣາປານະ, ລັກຂະໂມຍ, ແລະ ຄຸຣຸຕັລປະກະມະນະ ພ້ອມຂະຫຍາຍຄວາມຜິດໄປຫາການຄົບຄ້າຍຍາວນານກັບຜູ້ຕົກຕ່ຳ ລວມທັງການຮັບໃຊ້ພຣາຫມະນະບໍ່ຖືກທາງ, ເພດສຳພັນຜິດທຳນອງ, ແລະການສອນຢ່າງປະມາດ. ຈາກນັ້ນອະທິບາຍຕະປະໃນປ່າ 12 ປີສຳລັບພຣາຫມະຫັດຕະຍາໂດຍບໍ່ຈົ່ງໃຈ (ເຄື່ອງໝາຍນັກບຳເນັດ, ຂໍທານຢ່າງຄວບຄຸມ, ຕຳນິຕົນ, ແລະພຣະຫມະຈັຣຍະ) ແຕ່ຖ້າຈົ່ງໃຈກໍຕ້ອງຊົດໃຊ້ດ້ວຍຄວາມຕາຍ. ທ້າຍສຸດສະເໜີທາງຊຳລະອື່ນໆຜ່ານບຸນອັນພິເສດແລະຕີຣຖະ: ອະວະພຣຶຖະແຫ່ງອັສວະເມທະ, ບໍລິຈາກທັງໝົດໃຫ້ຜູ້ຮູ້ເວດ, ອາບນ້ຳທີ່ຈຸດບັນຈົບແມ່ນ້ຳ, ອາບທະເລທີ່ຣາເມສວະຣະພ້ອມຣຸດຣະດັຣຊະນະ, ແລະກະປາລະໂມຈະນະ—ສະຖານທີ່ບໄຮຣະວະປ່ອຍກະໂຫຼກ—ໂດຍປະສານພິທີບັນພະບຸຣຸດແລະການບູຊາໄຊວະໃນໂຄງການທຳມະຟື້ນຟູຂອງປຸຣານະ ແລະປູທາງໄປສູ່ການຊົດໃຊ້ແບບຂັ້ນຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 31
Kapālamocana: The Cutting of Brahmā’s Fifth Head, Śiva’s Kāpālika Vow, and Purification in Vārāṇasī
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ແນວທາງໂຍຄະ-ໄສວະໃນອຸດຕະຣະພາກ. ພຣະພຣະຫມາຖືກມາຍາຂອງອີສະວະຣະຫຼອກລວງ ແລະອ້າງອຳນາດສູງສຸດ ຖົດຖຽງກັບການປາກົດທີ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງນາຣາຍະນະ. ວິດາທັງສີ່ເຂົ້າມາເປັນພະຍານວ່າ ຕັດຕະວະອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍແມ່ນມະເຫສະວະຣະ. ແຕ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຜິດຂອງພຣະພຣະຫມາຍັງຄົງຢູ່ ຈົນມີລັດສະຫມີໃຫຍ່ປາກົດ ແລະນີລະໂລຫິຕະປະກົດ; ກາລະໄພຣະວະຕັດຫົວທີ່ຫ້າຂອງພຣະພຣະຫມາ ເກີດບາບ brahmahatyā. ຕໍ່ມາພຣະພຣະຫມາເຫັນມະຫາເທວະກັບມະຫາເທວີໃນມັນດະລາໂຍຄະພາຍໃນ ສັນລະເສີນ (ໂສມາອັດຕະກະ/ສະຕະຣຸດຣີຍະ) ແລະໄດ້ຮັບການຟື້ນຟູກັບຄຳສອນ. ພຣະສິວະຖືກສັ່ງໃຫ້ຖືກະໂຫຼກ ແລະປະຕິບັດວຣະຕະຂໍທານເພື່ອສອນໂລກ ໂດຍມີບາບ Brahmahatyā ຕິດຕາມຈົນເຖິງວາຣານາສີ. ພຣະສິວະເຂົ້າໄປຫາຖິ່ນພຳນັກຂອງວິສນຸ ເກີດການປະທະກັບວິສວັກເສນາ ຈົນຖືກສັງຫານ; ວິສນຸຖວາຍທານເລືອດ ແຕ່ກະໂຫຼກບາດກໍບໍ່ເຕັມ. ວິສນຸຈຶ່ງຊີ້ນຳໃຫ້ໄປວາຣານາສີ; ເມື່ອເຂົ້າເມືອງ Brahmahatyā ຕົກລົງສູ່ປາຕາລະ ແລະພຣະສິວະວາງກະໂຫຼກໄວ້ທີ່ກະປາລະໂມຈະນະ ຕັ້ງເປັນຕີຣະຖະທຳລາຍບາບ. ທ້າຍບົດມີຜົນອານິສົງ: ການລະລຶກ, ອາບນ້ຳ, ແລະສະດຸດສະຫຼອງຄຳພີ ຊຳລະບາບ ແລະໃຫ້ປັນຍາສູງສຸດໃນຍາມຕາຍ.
Adhyaya 32
Prāyaścitta for Mahāpātakas: Liquor, Theft, Sexual Transgression, Contact with the Fallen, and Homicide
ສືບຕໍ່ຈາກການອະທິບາຍເລື່ອງວິໄນການຊົດໃຊ້ບາບ ວະຍາສະໄດ້ລົງລາຍລະອຽດປຣາຍະສະຈິຕຕະສໍາລັບມະຫາປາຕະກະ ແລະທາງເລືອກຕາມຂັ້ນ. ຕອນຕົ້ນກ່າວເຖິງການດື່ມສຸລາ ດ້ວຍວິທີຊົດໃຊ້ທີ່ຮຸນແຮງແລະໃຊ້ຄວາມຮ້ອນເປັນນິມິດ. ຕໍ່ມາເວົ້າເຖິງການລັກຄໍາ ເນັ້ນການສາລະພາບຕໍ່ພຣະມະຫາກະສັດ ແລະຫຼັກການວ່າ ການລົງໂທດຂອງລາຊາອາດຊໍາລະບາບຂອງຂໂຈນໄດ້; ຖ້າບໍ່ລົງໂທດ ບາບຈະຕົກໃສ່ຜູ້ປົກຄອງ. ຈາກນັ້ນລຽງປຣາຍະສະຈິຕຕະສໍາລັບການລ່ວງລະເມີດທາງເພດ (ຮວມທັງພັນລະຍາຄູອາຈານ ແລະຍາດຕ້ອງຫ້າມ) ທັງແນວລົງໂທດຕົນເອງຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະວຣະຕະເປັນລະບຽບເຊັ່ນ ກຣິຈຈະ, ອະຕິກຣິຈຈະ, ຕັບຕະກຣິຈຈະ, ສາມຕະປະນະ, ແລະ ຈັນທຣາຍະນະຊໍ້າໆ. ຍັງກ່າວເຖິງຄວາມມົນທິນຈາກການຄົບຄ້າກັບຜູ້ຕົກຕໍ່າ (ປະຕິຕະ) ໂດຍກໍານົດວຣະຕະຕາມລະດັບການສຳຜັດ. ຊ່ວງທ້າຍແບ່ງຂັ້ນການຊົດໃຊ້ສໍາລັບການຂ້າຄົນຕາມວັນນະແລະເພດ ແລະຂະຫຍາຍໄປຫາສັດ ນົກ ຕົ້ນໄມ້ ແລະພືດ ໂດຍເຊື່ອມດານ ການສວດມັນຕຣະ ອົບອາຫານ ແລະປຣານາຍາມະ ກັບການແກ້ໄຂຄວາມເສຍຫາຍທາງພິທີແລະນິເວດ. ອະທິຍາຍນີ້ວາງພື້ນຫຼັກຄວາມສົມສ່ວນ (ໂດສະ–ປຣາຍະສະຈິຕຕະ) ແລະຮວມມັນຕຣະ ຕີຣຖະ ແລະການຂັດເກົ່າແບບຕະປະສະ/ໂຍກະ ເປັນເສັ້ນທາງຊໍາລະດຽວກັນ।
Adhyaya 33
Prāyaścitta for Theft, Forbidden Foods, Impurity, and Ritual Lapses; Tīrtha–Vrata Remedies; Pativratā Mahātmyam via Sītā and Agni
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກການສອນທຳໃນອຸຕຕະຣະພາກ ວະຍາສະໄດ້ຈັດລະບົບປຣາຍັດຈິຕຕະ (ການແກ້ບາບ/ຊຳລະມົນທິນ) ຢ່າງລະອຽດ ໃຫ້ອາຊະຍາແຕ່ລະຢ່າງສອດຄ່ອງກັບວິທີຊຳລະ—Cāndrāyaṇa, (Mahā-)Sāṃtapana, (Ati-)Kṛcchra, Taptakṛcchra, Prājāpatya, ການອົດອາຫານ, pañcagavya ແລະ ການຈະປະມັນຕຣະ. ເນື້ອຫາເລີ່ມຈາກການລະເມີດຊັບສິນ (ລັກພາຕົວ, ລັກນ້ຳ ແລະ ຂອງ) ໄປສູ່ມົນທິນຈາກອາຫານ/ການສຳຜັດ (ເນື້ອສັດບໍ່ບໍລິສຸດ, ອຸຈະ/ປັດສະວະ, ນ້ຳປົ່ນເປື້ອນ, ອາຫານຕ້ອງຫ້າມ, ອາຫານເຫຼືອ, ການສຳຜັດຈັນດາລາ) ແລະ ການຂາດນິຕຍະກັມ (Sandhyā, ການຮັກສາ agnihotra, ພິທີຖວາຍໄມ້ເຊື້ອໄຟ) ພ້ອມການຜິດພາດທາງສັງຄົມ-ພິທີ (paṅkti, vrātya, ການແກ້ apāṅktya). ຕໍ່ມາຈາກລາຍລະອຽດແນວກົດໝາຍ ກໍ່ຫັນໄປຫາທາງແກ້ແນວພັກຕິ—ຈາລະນະທີ່ຕີຣຖະ, ການບູຊາ, ວຣະຕະຕາມວັນຈັນທຣະ, ແລະ ທານ—ຢືນຢັນວ່າການມອບຕົນ ແລະ ການນະມັດສະການຕາມລະບຽບ ລະລາຍບາບໜັກໄດ້. ທ້າຍສຸດສັນລະເສີນພະລັງຂອງປະຕິວຣະຕາທຳຂອງຍິງ ຜ່ານເຫດການ Sītā–Agni (ການແທນດ້ວຍ māyā-Sītā ແລະ ໄຟເປັນພະຍານ) ແລະ ປິດດ້ວຍຄຳຍ້ຳຂອງວະຍາສະວ່າ ທຳນີ້ຮ່ວມກັບ jñāna-yoga ແລະ ການບູຊາ Maheśvara ຈະນຳໄປສູ່ການເຫັນ Mahādeva ໂດຍກົງ.
Adhyaya 34
Tīrtha-māhātmya and Rudra’s Samanvaya Teaching (Maṅkaṇaka Episode)
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ການຖາມຂອງລະສີທັງຫຼາຍຕໍ່ ໂຣມະຫະຣະສະນະ ກ່ຽວກັບຕີຣຖະອັນມີຊື່ສຽງ ແລະເປີດຊຸດ tīrtha-māhātmya ໂດຍລຽນລຳດັບສູນກາງການເດີນທາງບຸນ ພ້ອມອານຸພາບຊຳລະຂອງການອາບນ້ຳ, japa, homa, śrāddha ແລະ dāna ທີ່ກ່າວວ່າຍົກຍ້ອງວົງຕະກູນຫຼາຍຊົນຊັ້ນ. ສັນລະເສີນ Prayāga ແລ້ວຫັນໄປຫາ Gayā ເປັນຕີຣຖະລັບທີ່ປິຕຣະຮັກ ເຊິ່ງ piṇḍadāna ຊ່ວຍປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດ ແລະໜຸນສົ່ງໂມກສະ ພ້ອມເນັ້ນໜ້າທີ່ຂອງລູກຫຼານທີ່ມີກຳລັງໃຫ້ໄປ. ຈາກນັ້ນຂະຫຍາຍບັນຊີໄປຫາ Prabhāsa, Tryambaka, Someshvara, Vijaya, Ekāmra, Virajā, Puruṣottama, Gokarṇa ແລະ Uttara-Gokarṇa, Kubjāmra, Kokāmukha, Śālagrāma, Aśvatīrtha (Hayāśiras), Puṣkara ໂດຍຜູກກັບຜົນ sālokya, sārūpya, sāyujya, Brahmaloka, Viṣṇuloka. ຕໍ່ມາເລື່ອງໄປທີ່ Saptasārasvata ເມື່ອ Maṅkaṇaka ມີຕະປະແລະຄວາມທະນົງ ຣຸດຣະຈຶ່ງປາກົດແກ້ໄຂ ສະແດງຮູບສາກົນອັນນ່າຢ້ານພ້ອມ Devī ແລະສອນສະຫມານວະຍະຂອງ prakṛti/māyā, puruṣa, īśvara, kāla ຊີ້ວ່າ Viṣṇu–Brahmā–Rudra ຕັ້ງຢູ່ເທິງ Brahman ອັນບໍ່ເສື່ອມ. ທ້າຍບົດຢືນຢັນ bhakti-yoga ເປັນທາງຮູ້ຄວາມຈິງນີ້ ແລະຕີຣຖະຍັງເປັນບ່ອນຊຳລະບາບຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 35
Rudrakoṭi, Madhuvana, Puṣpanagarī, and Kālañjara — Śveta’s Bhakti and the Subjugation of Kāla
ສືບຕໍ່ກະແສຕີຣຖະມາຫາຕະມະຍາ ຫຼັງເຄື່ອງໝາຍປິດບົດກ່ອນ ສູຕະແນະນຳ “ຣຸດຣະໂກຕິ” ທ່ານ້ຳສັກສິດທີ່ໂດງດັງໃນສາມໂລກ ທີ່ຣຸດຣະປາກົດເປັນຮູບອັນຫຼາຍບໍ່ຖ້ວນ ເພື່ອສະໜອງຄວາມປາຖະໜາຂອງພຣະພຣາຫມະຣິສີນັບໂກຕິທີ່ຢາກໄດ້ຊີວະດັຣຊະນະ. ຕໍ່ມາກ່າວເຖິງ ມະທຸວະນະ (ຜູ້ແສວງບຸນມີວິໄນໄດ້ຄື່ງໜຶ່ງຂອງບັນລັງອິນທຣະ) ແລະ ປຸສະປະນະຄະຣີ (ບູຊາປິຕຣຶໄດ້ຜົນດີເຖິງຮ້ອຍຊົນລຸ້ນ) ກ່ອນຈະເນັ້ນ “ກາລັນຈະຣະ” ທີ່ຂື້ນຊື່ວ່າ ຣຸດຣະໄດ້ “ຂັດຖູກາລະ” ໃຫ້ອ່ອນກຳລັງ. ແກ່ນເລື່ອງເລົ່າກ່ຽວກັບ ກະສັດຣິສີ ສະເວຕະ: ທ່ານຕັ້ງລິງຄະ ແລະສະດຸດມັນຕຣະຣຸດຣະ/ຊະຕະຣຸດຣີຍະ ດ້ວຍການມອບຕົນ; ກາລະມາເອົາຊີວິດ. ສະເວຕະກອດລິງຄະຂໍຄຸ້ມຄອງ; ກາລະອ້າງອຳນາດຄອບຄຸມສັບພະສິ່ງ ແຕ່ຣຸດຣະປາກົດພ້ອມອຸມາ ແລະຢ່ຳມະຣະນະ/ກາລະດ້ວຍພະບາດ. ສະເວຕະໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນຄະນະ ແລະຮູບຄ້າຍຊີວະ; ຕາມຄຳຂໍຂອງພຣະພຣະຫມາ ກາລະຖືກຟື້ນຄືນ ເພື່ອຢືນຢັນລະບຽບຈັກກະວານ. ບົດສຸດທ້າຍປະກາດບຸນສູງສຸດຂອງກາລັນຈະຣະ: ບູຊາທີ່ນັ້ນໄດ້ສະຖານະຄະນະ ເຊື່ອມບັກຕິ, ມັນຕຣະ ແລະຄວາມໃກ້ຊິດກັບຣຸດຣະເພື່ອມຸກຕິ.
Adhyaya 36
Tīrtha-Māhātmya: Mahālaya, Kedāra, Rivers and Fords, and Devadāru Forest (Akṣaya-Karma Doctrine)
ຫຼັງຈາກບົດກ່ອນຈົບ ສູຕະສືບຕໍ່ການສອນເລື່ອງຕີຣຖະ ໂດຍຊີ້ໃຫ້ເຫັນ «ມະຫາລະຍະ» ເປັນສະຖານທີ່ສັກສິດລັບລຶກຂອງມະຫາເທວະ ມີຮອຍຕີນຂອງຣຸດຣະເປັນໝາຍໃຫ້ຜູ້ສົງໄສ. ຈາກນັ້ນບົດນີ້ຈັດເປັນແຜນທາງຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດ—ເກດາຣະ, ປລັກສາວະຕາຣະນະ, ກະນະຄະລະ, ມະຫາຕີຣຖະ, ສຣີປະຣະວະຕະ, ໂຄດາວະຣີ, ກາເວຣີ ແລະທ່າຂ້າມນ້ຳອື່ນໆ—ພ້ອມກຳນົດພິທີກຳ: ອາບນ້ຳ, ຕັຣປະນະ, ສຣາດທະ, ທານ, ໂຮມະ, ຈະປະ ແລະຜົນບຸນ: ລ້າງບາບ, ສະຫວັນ, ພຣະຫມະໂລກະ, ສເວຕະດວີປະ, ໃກ້ຊິດຣຸດຣະ, ສຳເລັດຍົກະ, ບຸນອັກສະຍະ. ຍັງຍ້ຳວ່າຜົນຕີຣຖະເປັນຂອງຜູ້ມີວິໄນ ບໍລິສຸດ ບໍ່ໂລບ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນພຣະຫມະຈັຣຍະ. ທ້າຍສຸດເຖິງປ່າເທວະດາຣຸ ທີ່ມະຫາເທວະປະທານພອນ: ຄວາມສັກສິດຖາວອນ, ສະຖານະຄະນະປັດຍະແກ່ຜູ້ບູຊາ, ແລະພົ້ນຈາກການເກີດໃໝ່ສຳລັບຜູ້ຕາຍທີ່ນັ້ນ; ແມ່ນແຕ່ການລະນຶກຖຶງຕີຣຖະກໍລ້າງບາບໄດ້. ບົດຈົບດ້ວຍຄຳສອນວ່າ ບ່ອນໃດມີພຣະສິວະ ຫຼື ພຣະວິສນຸ ບ່ອນນັ້ນມີຄົງຄາ ແລະຕີຣຖະທັງປວງ ຊີ້ຄວາມປະສານກັນຂອງສາຍສິວະ-ໄວສນະວະ ແລະປູທາງໄປສູ່ການອະທິບາຍຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 37
Devadāru (Dāruvana) Forest: The Delusion of Ritual Pride, the Liṅga Crisis, and the Teaching of Jñāna–Pāśupata Yoga
ເມື່ອຕອບຄໍາຖາມຂອງລະສີ, ສູຕະເລົ່າວ່າ ພຣະສິວະພ້ອມພຣະວິສນຸ (ໃນຮູບຍິງ) ເຂົ້າປ່າເທວະດາຣຸ/ດາຣຸວະນະ ເພື່ອເປີດໂປງການຍຶດຕິດພິທີກຳພາຍນອກ ແລະຄວາມຫຍິ່ງຍະໂສໃນຕະປະ. ຄອບຄົວຂອງລະສີຖືກຫຼອກລວງ; ລະສີໂກດແລະສາບແຊ່ງພຣະສິວະໃນຮູບນັກບວດເປືອຍ, ຈົນເກີດການຫຼຸດ/ຖອນລິງຄະ ແລະລາງບອກອັນນ່າສະພຶງກົວທົ່ວຈັກກະວານ. ລະສີຕົກໃຈໄປຫາພຣະພຣະຫມາ, ຜູ້ຊີ້ວ່າແຂກນັ້ນແມ່ນມະຫາເທວະ ແລະອະທິບາຍທິດສະດີບໍ່ແບ່ງນິກາຍ: ຣຸດຣະແຜ່ຊຶມຢູ່ໃນຄຸນທັງສາມ ເປັນອັກນິ/ພຣະຫມາ/ວິສນຸ, ແລະຄູ່ຄອງຖືກເປີດເຜີຍວ່າແມ່ນນາຣາຍະນະ—ຢືນຢັນອົງຄວາມເປັນໜຶ່ງ ສາຍວະ–ໄວສນະວະ. ພຣະຫມາແນະນໍາໃຫ້ປັ້ນແລະບູຊາລິງຄະ, ສວດຊະຕະຣຸດຣີຍະ, ແລະມັນຕຣາເວດສາຍວະ. ພຣະສິວະປາກົດອີກຄັ້ງກັບເທວີ; ລະສີສັນລະເສີນຍາວນານ ໄດ້ຮັບທິວະທັດ ແລະຂໍເສັ້ນທາງບູຊາອັນຍືນຍົງ. ພຣະສິວະສອນລໍາດັບວິທີ: ໂຢຄະບໍ່ສົມບູນຖ້າຂາດຍານບໍລິສຸດ; ສາມຄະຍະຮ່ວມກັບໂຢຄະນໍາໄປສູ່ມົກສະ; ແລະມອບວຣະຕະປາສຸປະຕະອັນລັບ ແກ່ຜູ້ອຸທິດໃນຍານ-ໂຢຄະ. ທ້າຍບົດ ລະສີຍັງສືບຕໍ່ການພິຈາລະນາ, ເທວີປາກົດເປັນແສງໄຟ, ຮູ້ແຈ້ງຄວາມເປັນໜຶ່ງຂອງສິວະ–ສັກຕິ, ແລະສັນຍາຜົນບຸນແກ່ຜູ້ສວດອ່ານ.
Adhyaya 38
Narmadā-māhātmya: Amarakāṇṭaka, Jāleśvara, Kapilā–Viśalyakaraṇī, and the Supreme Purifying Power of Darśana
ປິດທ້າຍອັດຍາຍ 37 ແລະສືບຕໍ່ການຖ່າຍທອດຂອງສູຕະ ບົດນີ້ເປີດ “ນັຣມະດາ-ມາຫາດມະຍະ” ດ້ວຍຄໍາເລົ່າຂອງມາຣະກັນເດຍະເພື່ອຢຸທິສຖິຣະ। ຢຸທິສຖິຣະຖາມເຫດໃດນັຣມະດາຈຶ່ງຖືກຍົກເປັນອັນດັບໜຶ່ງ; ມາຣະກັນເດຍະຕອບວ່ານາງເກີດຈາກພຣະຮຸດຣະ ແລະຊ່ວຍພາສັດທັງປວງຂ້າມພົບພູມ. ມີການທຽບລໍາດັບແມ່ນ້ໍາ: ຄັງຄາຊໍາລະທີ່ກະນະຫະກະລະ, ສະຣັສວະຕີທີ່ກຸຣຸເກສຕຣະ, ແຕ່ນັຣມະດາຊໍາລະໄດ້ທຸກບ່ອນ; ນ້ໍາຂອງນາງບໍລິສຸດແມ່ນແຕ່ເຫັນ ເຫນືອກວ່າການຊໍາລະຕາມເວລາຂອງສະຣັສວະຕີແລະຢະມຸນາ. ຕໍ່ມາບັນຍາຍອະມະຣະການຕະກະ ເປັນສະຖານທີ່ມີຊື່ສຽງໃນສາມໂລກ ທີ່ລະສີແລະເທວະດາໄດ້ສິດທິ; ອາບນ້ໍາດ້ວຍຄວາມສໍາລວມ ແລະອົບວາດໜຶ່ງຄືນ ຊ່ວຍປົດປ່ອຍວົງຕະກູນ. ບົດນີ້ລຽນລາຍຕີຣຖະຮອບໆຈໍານວນຫຼາຍ ແລະສອນພຣະຫມະຈັຣຍະ, ອະຫິງສາ, ການຄວບຄຸມອິນທຣີ; ໄດ້ຜົນເປັນສຸກສະຫວັນ ແລ້ວເກີດໃໝ່ຢ່າງທໍາມະ ແລະໄດ້ອໍານາດ. ຍົກຍ້ອງບ່ອນຍ່ອຍ: ທະເລສາບຊາເລສວະຣະ (ຖວາຍປິນດະ ແລະສັນທະຍາ ໃຫ້ບັນພະບຸຣຸດພໍໃຈ), ແມ່ນ້ໍາກະປິລາ ແລະວິສາລຍະກະຣະນີ (ກໍາຈັດທຸກຂ໌), ແລະກາເວຣີ; ອົບວາດແລະຢູ່ຕາມຝັ່ງໄດ້ຮຸດຣະໂລກ, ໄປໃນເວລາຄຣາສເພີ່ມບຸນ, ເດີນວຽນໄດ້ຜົນເທົ່າກັບຍັດຍະ. ທ້າຍສຸດສະແດງການປະທັບຮ່ວມຂອງເທວະທີ່ອະມະຣະການຕະກະ—ມະເຫສວະຣະກັບເທວີ ແລະພຣະພຣະຫມາ, ວິສນຸ, ອິນທຣະ—ຢືນຢັນຄວາມປະສານໃນປຸຣານະ ແລະປູທາງໄປສູ່ການອະທິບາຍຕີຣຖະຕໍ່ໄປ।
Adhyaya 39
Narmadā–Tīrtha-Māhātmya: Sequence of Sacred Fords and Their Fruits
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກຄໍາສອນເລື່ອງການຈາລະຈອນສູ່ຕີຣຖະໃນອຸດຕະຣະ-ພາກ, ມາຣກັນເດຍະໄດ້ກ່າວແກ່ຢຸທິສຖິຣະ ແລະເປີດບົດນະຣະມະດາ-ມາຫາຕມະຢ່າງລະອຽດ. ບົດນີ້ຍົກຍ້ອງນ້ໍານະຣະມະດາວ່າເກີດຈາກຣຸດຣະ, ທໍາລາຍບາບ ແລະໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນທົ່ວໂລກ. ຈາກນັ້ນຈັດລໍາດັບຕີຣຖະທັງສອງຝັ່ງ ພ້ອມກໍານົດກິດຈະກໍາເຊັ່ນ ອາບນ້ໍາ, ອົບວາດ/ອົບພະວາສ, ບູຊາ, ທານ, ສຣາດທະ, ຕັຣປະນະ, ເດີນວຽນ ແລະລະບຸຜົນ (ພົ້ນບາບ, ພົ້ນໜີ້, ຫາຍເຈັບໄຂ້, ໄດ້ອໍານາດກະສັດ, ໄປສູ່ ຣຸດຣະໂລກ/ວິສນຸໂລກ/ພຣະຫມາໂລກ/ສູຣະຍະໂລກ/ໂສມໂລກ ຫຼືບໍ່ກັບມາເກີດອີກ). ມີການປະສານສາຍສະໄວະ-ໄວສນະວະ: ລິງຄະຂອງພຣະສິວະເປັນຫຼັກ ແຕ່ທີ່ສັກຣະ-ຕີຣຖະກໍ່ບູຊາພຣະຫຣິເພື່ອໄດ້ວິສນຸໂລກ, ແລະນາຣາຍະນະຖືກກ່າວວ່າປາກົດເປັນລິງຄະເພື່ອການບູຊາຂອງິສີ. ຈຸດສູງສຸດແມ່ນ ສຸກລະ-ຕີຣຖະ ທີ່ຖືກຍົກວ່າບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າໃນການຊໍາລະບາບໜັກ ແລະໃຫ້ມຸກຕິຜ່ານວິທີປະຕິບັດຕາມວັນຈັນທຣະ ແລະສັງກຣານຕິ. ທ້າຍບົດຍັງຂະຫຍາຍເສັ້ນທາງໄປຫາ ຢະມະ-ຕີຣຖະ, ເອຣັນດີ, ກາຣນາຏິເກສະວະຣະ, ກະປິລາ-ຕີຣຖະ, ແລະເຂດ ຄະເນສະວະຣະ/ຄັງເກສະວະຣະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ບົດຕໍ່ໄປກ່ຽວກັບພູມສັກສິດນະຣະມະດາ ແລະປະຕິທິນພິທີກຳ.
Adhyaya 40
Narmadā-tīrtha-māhātmya — Bhṛgu-tīrtha to Sāgara-saṅgama (Pilgrimage Circuit, Gifts, Fasting, and Imperishable Merit)
ມາຣະກັນເດຍ ສືບຕໍ່ການຊີ້ນຳພູມສັກສິດແກ່ຢຸທິສຖິຣ ໂດຍອະທິບາຍການເດີນທາງຈາລະນະຕາມນ້ຳນະມະດາ (tīrtha-caryā) ຢ່າງເປັນລຳດັບ ເລີ່ມຈາກ ພຣຶກຸ-ຕີຣຖະ ທີ່ຣຸດຣະປະທັບຢູ່ເປັນພິເສດເນື່ອງຈາກຕະປັສຂອງພຣຶກຸ ແລະປະກາດວ່າຄວາມພາກເພຍ/ຕະປັສເປັນບຸນ «ບໍ່ເສື່ອມສູນ» ເໜືອກວ່າທານ ແລະຍັດຍະທົ່ວໄປ. ຈາກນັ້ນຜ່ານຕີຣຖະຕ່າງໆ: ໂກຕະເມສະວະຣະ (ໄດ້ສິດທິດ້ວຍການບູຊາສິວະ), ດໂຫຕ/ດໂຫຕະປາປະ (ຊຳລະບາບໃນນະມະດາ ແມ່ນແຕ່ brahmahatyā ກໍຖືກລ້າງ), ຫັມສະຕີຣຖະ, ວະຣາຫະຕີຣຖະ (ຈະນາຣະດະນະເປັນສິດທະ), ຈັນທຣະຕີຣຖະ ແລະ ກັນຍາຕີຣຖະ (ພິທີຕາມເວລາ), ເທວະຕີຣຖະ, ສິຂິຕີຣຖະ (ທານໄດ້ຜົນລ້ານເທົ່າ), ໄປຕາມະຫະ (śrāddha ບໍ່ເສື່ອມ), ສາວິຕຣີ ແລະ ມານະສະ (ໄດ້ບຣະຫມະໂລກ/ຣຸດຣະໂລກ), ສະວັກຄະບິນດຸ ແລະ ອັບສະເຣສະ (ສຸກສະຫວັນ), ແລະ ພາຣະພູຕິ (ຕາຍທີ່ນັ້ນໄດ້ສະຖານະຄະນະປະຕິ). ທ້າຍສຸດເຖິງຈຸດບັນຈົບທີ່ປາກນ້ຳ ເອຣັນດີ–ນະມະດາ ແລະ ນະມະດາ–ທະເລ ທີ່ນັບຖືຈະນາຣະດະນະເປັນ ຈະມະດັກນິ; ການອາບນ້ຳໄດ້ຜົນອັສວະເມດະສາມເທົ່າ ແລ້ວໄປຕໍ່ທີ່ ປິງກະເລສະວະຣະ/ວິມະເລສະວະຣະ ແລະ ອາລິກາ (ອົດອາຫານກາງຄືນປົດ brahmahatyā). ບົດຈົບດ້ວຍການຍົກຍ້ອງຄວາມສັກສິດຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຂອງນະມະດາ—ສິວະເຈົ້າເອງຮັບໃຊ້ນາງ; ພຽງແຕ່ລະລຶກກໍໄດ້ບຸນວຣະຕະຫຼາຍ—ແຕ່ເຕືອນວ່າຜູ້ບໍ່ມີສັດທາຈະຕົກນະລົກ ແລະຊີ້ວ່າບັນຊີຕີຣຖະ «ບໍ່ໝົດສິ້ນ» ຖືກຫຍໍ້ເຫຼືອແຕ່ຈຸດສຳຄັນ ເພື່ອຈະຂະຫຍາຍຕໍ່ໃນພາກຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 41
Naimiṣa-kṣetra-prādurbhāva and Jāpyeśvara-māhātmya — Nandī’s Birth, Japa, and Consecration
ບົດນີ້ສືບຕໍ່ຄໍາສອນວ່າດ້ວຍຕີຣຖະໃນອຸຕຕະຣະ-ພາກ ແລະຍົກຍ້ອງ “ໄນມິສະ” ເປັນທ່ານ້ໍາສັກສິດທີ່ຊໍາລະບາບຢ່າງສູງ ເປັນທີ່ຮັກຂອງມະຫາເທວະ. ນັກລຶດຖາມວິທີເຫັນອີສານະ; ພຣະພຣະຫມາກໍານົດໃຫ້ປະກອບສັດຕຣະ 1,000 ເດືອນຢ່າງບໍ່ມີມົນທິນ ແລະຊີ້ບອກດິນແດນດ້ວຍຈັກຣະທີ່ເກີດຈາກໃຈ (ມະໂນມະຍະ) ໂດຍຂອບທີ່ສຶກ (ເນມິ) ເປັນທີ່ມາຂອງຊື່ “ໄນມິສະ”. ທີ່ນີ້ເປັນສະພາຄອສມິກ ມີສິດທະ, ຈາຣະນະ, ຢັກສະ, ຄັນທະຣະວະ; ຕະປະສະແລະຍັດຍະໃຫ້ພອນ ແລະການກະທໍາພຽງຄັ້ງດຽວກໍຊໍາລະບາບ 7 ຊາດ; ວາຍຸເຄີຍສອນ ພຣະຫມານະດະປຸຣານະ ຢູ່ທີ່ນີ້. ຕໍ່ມາເລົ່າເຖິງ ຈາປຽສະວະຣະ ແລະກໍາເນີດນັນດີ: ສີລາດະບໍາເພັນຕະປະສະໄດ້ບຸດທີ່ບໍ່ເກີດຈາກຄັນ; ນັນດີຈຶ່ງຈະປະມັນຕຣະຣຸດຣະເປັນໂກຕິໆ ໄດ້ດາຣະຊັນຂອງພຣະສິວະ ແລະພອນຫຼາຍຄັ້ງ. ພຣະສິວະຫ້າມຈະປະຕໍ່ ແລະປະກອບອະພິເສກສະຖາປະນານັນດີສະວະຣະ ປະທານຄວາມຮູ້ ແລະຄວາມໃກ້ຊິດຈົນກວ່າຈະລະລາຍໂລກ ພ້ອມຈັດການແຕ່ງງານໃຫ້. ທ້າຍບົດຢືນຢັນອໍານາດກູ້ພົ້ນຂອງຈາປຽສະວະຣະ: ຜູ້ຕາຍທີ່ນັ້ນຈະໄດ້ສູງສົ່ງໃນໂລກຂອງຣຸດຣະ ແລະເປັນພື້ນຖານໃຫ້ຄໍາສອນຕີຣຖະຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 42
Tīrtha-Māhātmya and the Discipline of Pilgrimage (Tīrtha-sevā) within Prāyaścitta
ສືບຕໍ່ຈາກບົດກ່ອນ ສູຕະໄດ້ລຽງລໍາດັບລາຍຊື່ຕີຣຖະ ແລະ ສະຖານສັກສິດຂອງພຣະສິວະ ໂດຍຊູ້ວ່າເປັນເຄື່ອງມືຊໍາລະບາບໃນວິໄນປຣາຍັດຈິຕຕະ. ກ່າວເຖິງບ່ອນໃກ້ Japyeśvara ເຊັ່ນ Pañcanada ແລະ Mahābhairava, ຍົກຍ້ອງ Vitastā ເປັນແມ່ນ້ໍາ/ຕີຣຖະສູງສຸດ, ແລະເນັ້ນ Pañcatapa ທີ່ Viṣṇu ບູຊາ Śiva ເພື່ອໄດ້ cakra ຊີ້ຄວາມປະສານສາຍ Śaiva- Vaiṣṇava. ຕໍ່ມາລະບຸ Kāyāvarohaṇa (ບ່ອນຕັ້ງທໍາ Māheśvara), Kanyā-tīrtha, ຕີຣຖະຂອງ Rāma Jāmadagnya, Mahākāla ແລະ Nakulīśvara ອັນລຶກລັບ; ສຸດທ້າຍປະກາດ Kāśī (Vārāṇasī) ເປັນນະຄອນສັກສິດສູງສຸດ ມີບຸນຫາຂອບເຂດບໍ່ໄດ້ ແລະມຸ່ງສູ່ມຸກຕິ. ບົດນີ້ຍັງວາງວິໄນການເດີນທາງບູຊາ: ຖ້າລະທິ້ງ svadharma ຜົນຕີຣຖະຈະສູນ; ຜູ້ສໍານຶກຜິດ ແລະຜູ້ຕົກຕໍ່າຄວນໄປຕີຣຖະ, ໂດຍຕ້ອງຊໍາລະໜີ້ສາມປະການ ຈັດການພາລະຄອບຄົວ ແລ້ວຈຶ່ງປະຕິບັດ tīrtha-sevā. ທ້າຍສຸດສັນຍາວ່າ ການຟັງ ຫຼື ສວດທ່ອງມາຫາຕະມະນີ້ເອງ ກໍຊໍາລະບາບໄດ້.
Adhyaya 43
Naimittika-pralaya and the Theology of Kāla: Seven Suns, Saṃvartaka Fire, Flood, and Varāha Kalpa
ຫຼັງຈາກບົດກ່ອນສຳເລັດ ນັກິສີທັງຫຼາຍຂໍໃຫ້ ກູຣະມ-ນາຣາຍະນະ ອະທິບາຍ pratisarga (ການສ້າງຄືນ). ພຣະອົງແບ່ງ pralaya ເປັນ 4: nitya, naimittika, prākṛta, ātyantika; ແລະກ່າວວ່າ ātyantika ແມ່ນການຫຼຸດພົ້ນດ້ວຍຍົກຈິດຮູ້. ຈາກນັ້ນພຣະອົງພັນລະນາ naimittika-pralaya: ແຫ້ງແລ້ງ 100 ປີ, ດວງອາທິດ 7 ດວງປາກົດ, ໄຟ Saṃvartaka ທີ່ມີອຳນາດຂອງ Rudra ແລະ Kālarudra ເຜົາໂລກຈົນເຖິງ Maharloka ໃຫ້ຈັກກະວານກາຍເປັນແສງດຽວ. ຕໍ່ມາເມກພາຍຸມາດັບໄຟ ແລະນ້ຳຖ້ວມຫຼາຍຮ້ອຍປີ ຈົນເຫຼືອແຕ່ມະຫາສະໝຸດດຽວ; Prajāpati ເຂົ້າສູ່ນິດຣາໂຍຄະ. ທ້າຍບົດລະບຸວ່າການກຳເນີດປັດຈຸບັນແມ່ນ sāttvika Varāha Kalpa, ອະທິບາຍ kalpa ຕາມ guṇa (Hari/Hara/Prajāpati) ແລະພຣະອົງເປີດເຜີຍພຣະອົງເປັນ mantra, yajña, kṣetrajña, Prakṛti, Kāla ຢ່າງຄອບຄຸມທຸກສິ່ງ ຊີ້ທາງໂຍຄະສູ່ອະມະຕະ ເພື່ອປູທາງໃຫ້ການອະທິບາຍ pratisarga ຕໍ່ໄປ.
Adhyaya 44
Prākṛta-pralaya, Pratisarga Doctrine, and the Ishvara-Samanvaya of Yoga and Devotion
ຕໍ່ເນື່ອງຈາກວົງຈອນຄໍາສອນກ່ອນ ກູຣະມະປະກາດອະທິບາຍຢ່າງຫຍໍ້ເກືອບ «ປະຕິສັກຄະ» ໂດຍເປີດເຜີຍ «ປຣາກຣິຕະ-ປຣະລະຍະ» ກ່ອນ: ຫຼັງຈາກອາຍຸການອັນຍາວນານ ເວລາກາຍເປັນໄຟກາລາອັກນິເຜົາໂລກ ແລະມະເຫສະວະຣະໃນຮູບນີລະໂລຫິຕະ ກືນກິນພຣະຫມັນດະ. ຈາກນັ້ນເລື່ອນໄປສູ່ການຖອນຕັດຕະວະ: ດິນລະລາຍເຂົ້ານ້ໍາ, ນ້ໍາເຂົ້າໄຟ, ໄຟເຂົ້າລົມ, ລົມເຂົ້າອາກາດ; ອິນທຣີຍະແລະເທວະດາກັບຄືນເຂົ້າໄຕຊະ/ໄວກາຣິກ; ອະຫັງກາຣະສາມຢ່າງກັບໄປຫາມະຫັດ; ຈັກກະວານພັກຢູ່ໃນອະວະຍັກຕະ (ປຣະທານ/ປຣະກຣິຕິ) ໃນຂະນະທີ່ປຸຣຸສະເປັນພະຍານຫຼັກການທີ 25. ການລະລາຍຖືກຢືນຢັນວ່າເປັນພຣະປະສົງຂອງອີສະວະຣະ ແລະຍອກຄີນໄດ້ຮັບຄໍາສັນຍາການກົມກຽວສຸດທ້າຍໂດຍພຣະກຣຸນາຂອງສັງກະຣະ. ຄໍາສອນຍັງປະສານວິທີ—ນິຣຄຸນະໂຢກະສໍາລັບຜູ້ສຸກງອມ ແລະສະຄຸນະບູຊາສໍາລັບຜູ້ຝຶກ—ອະທິບາຍສະບີຈະ/ນິຣບີຈະ ແລະອະນຸຍາດການພຶງພາເທວະດາແບບຂັ້ນຕອນ ຈົນສຸດທ້າຍເຖິງການພິຈາລະນານາຣາຍະນະ. ຕອນທ້າຍເປັນຄ້າຍຄໍາລົງທ້າຍ: ສຳຫຼວດເນື້ອໃນທັງໝົດຂອງກູຣະມະປຸຣານະ, ບຸນກຸສົນຈາກການອ່ານແລະການຖວາຍທານ, ແລະສາຍສືບທອດອັນມີອໍານາດຈາກພຣະພຣະຫມາ-ກຸມາຣະ ຫາ ວະຍາສະ-ສູຕະ ເຊື່ອມຈຸດສູງສຸດຂອງຫຼັກທຳໄປສູ່ການສິ້ນສຸດຂອງຄຳພີ.
Frequently Asked Questions
The text transitions from creation, brahmāṇḍa-expansion, and Manvantaras to liberating instruction (Brahma-vidyā), framing a higher philosophical dialogue that culminates in Śiva–Viṣṇu samanvaya and the initiation of the Ishvara Gita-style teaching.
Viṣṇu appears as the Supreme Person and explicitly authorizes Mahādeva to teach the sages the divine Self-knowledge, while the sages perceive the Lord within as Śiva/Vāsudeva—expressing a synthesis rather than sectarian rivalry.
Read Kurma Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.